Opinions

Walk a Crooked Mile kiest voor de semi-documentaire stijl voor het realistiche effect, maar het resultaat blijft onbeschaamde propaganda pulp die de noodzaak van de FBI verheerlijkt. Om de geallieerde betrekkingen ook nog even op te poetsen, krijgen de G-Men ook nog hulp van Scotland Yard.

Het is een kansloze onderneming, voor moderne ogen, om in de film te komen. Een voice-over die, ondersteunt door echte footage, gelijk de feiten op tafel te gooien. En erin wrijft hoe laag je wel niet moet zijn om tot zo'n onpatriotische daad te komen als landverraad. Het komt ook goed uit dat de antagonisten zulke onamerikaanse namen hebben. In realiteit hield the House Committee on Un-American Activities - what's in a name - in deze periode een heksenjacht op communistische propaganda in film.

In oorlogstijd (al is het een koude) is alles geoorloofd.

En Raymond Burr, met zijn Leninsikje maar de cunning communist uithangen.

De avondvullende Ultimate Cut gezien (HD) en op intuïtie de 'theatrical cut' proberen aan te voelen. Dat moeten ongeveer de (bombastische en te lang uitgesponnen) vechtscenes zijn en de onvermijdelijke plotpunten.

Nadeel van het 'etiket' superheldenfilm is dat er een verwachtingspatroon ontstaat, die alleen kan worden vervult met een kruising tussen Fantastic Four en Transformers 2.

Weinig diepgang, veel one-liners en voldoende tijd en ruimte om de kroonjuwelen te demonstreren (een veelvoud aan superkrachten, transformaties en ravage).

Alan Moore (de auteur) relativeert het concept van het superheldendom. De motieven voor zijn 'helden' variëren van plichtsbesef, roem tot aan fetisjisme.

"Zo'n verkleedpartij is opeens minder belachelijk als de schurken dat ook doen", zijn de sentimenten van de oude Nite Owl. Maar als de figuren zichzelf te serieus nemen, dan injecteert Moore ze met relativisme: "Met de komst van de supermens (Dr. Manhattan) eindigt het tijdperk van de gemaskerde held."

De kracht van de literaire Watchmen is dat er naast de whudunnit een wereld wordt gecreeërd, maar ook een inzicht om die wereld te begrijpen.

Chistopher Nolan's herschepping van Batman ontkent het bestaan van superhelden om de noodzaak ervan te onderstrepen: het ultieme kwaad loopt in schmink rond en heeft geen wereldse belangen zoals Jack Nicholson's Joker, Dr. Doom of Magneto. Het is een 0-punt waaruit iemand (Batman) moet opstaan.

In Watchmen daarentegen zijn de 'helden' onderdeel van de samenleving en heeft het invloed op de maatschappij. Als The Green Goblin en Spider-Man weer eens een robbertje vechten en de belastingbetaler zal weer voor de schade moeten opdraaien, dan is het een kwestie van tijd dat een rechts-populist zich hierover uit.

In Spider-Man (etc) zal zoiets nooit voorkomen, omdat de geloofwaardigheid van de omgeving geen invloed heeft op de geloofwaardigheid van de karakter zelf. Zolang hij, rechtgeschapen en met zijn hoofd bij Mary-Jane, schurken blijft meppen is het goed.

Bij de fictieve omgeving van Watchmen is alles verbonden. De geschiedenis en diens gevolgen, de motieven van de karakters.

Als lezer heb ik alle tijd, net als bij de keuze om de ultimate cut op mijn dooie gemak, incl. pauzes, te zien en in te laten werken. Het is dan ook begrijpelijk dat iemand die voor het eerst met Watchmen te maken krijgt, een zekere urgentie eist. Als het niet een vluggere plotontwikkeling is, dan zal het wel meer 'superheldenactie' zijn.

DIt betekent niet dat Watchmen ongeschikt is als film, maar dat het een film is die te veel van het originele werk moet verwerken om het als volledig te kunnen ervaren. Want als je de nuances weglaat en het uitdunt tot een 'film met superhelden' mis je de essentie van wat Watchmen is.

Met scepsis naar uitgekeken, maar het is me beter bevallen dan verwacht. Ik blijf de gevechtscenes verplichte nummers vinden en die hadden minder over-the-top gekunt. Het gevaar met zulke stilering is dat het hopeloos gedateerd zal ogen als de volgende choreo-hype zijn intrede doet.

Herkijk 'm en/of koop 't boek.

De vrouw met het enorme gebit is Carol Burnett, een van de grappigste vrouwen uit de Amerikaanse televisiegeschiedenis. Ze had een show, die veel Emmy's vergaarde.

Who's Been Sleeping in My Bed? is een geinige sexklucht die optimaal gebruikt maakt van de 'lossere' moraal omtrent seksualiteit. Het heeft nog wel de 'verhullende' knipoogjes van de iets strictere voorgangers, maar is duidelijk explicieter in het tonen van de seksuele intenties van, met name de (getrouwde) vrouwen (!)

Dean Martin is de TV-dokter Jason Steel, die elke woensdag met zijn makkers een potje pokert. De echtenotes van zijn vrienden proberen juist elke woensdag hun mannen thuis te houden, voor hun eigen bevrediging. Op conto van zijn TV-personage zoeken de vrouwen, uitgerekend op die woensdagavond, hun heil bij Martin. Zijn makkers loven zijn 'activiteit', niet wetende dat deze rendez-vous met hun verveelde vrouwen zijn.

Carol Burnett speelt de betweterige vriendin van Martin's aanstaande bruid, Elizabeth Montgomery, de heks uit Bewitched. Dit is een klassieke seksestrijd over controle, maar gezien de voorbeelden van Martin's vrienden (onder de plak) en Burnett's en Montgomery's vindingrijkheid om Martin te paaien (ook gezien de laatste shot van de film), kunnen we met gemak zeggen dat Martin, ondanks zijn comfortabele 'bachelor' situatie, al op voorhand gedoemd was.

Uiteindelijk steelt Burnett de show, helemaal met deze burlesque-act!

Inderdaad erg rauw en bloederig.

Het woord kinetisch kwam zelfs in mij op tijdens de actiescenes.

Een redelijk straight story op het eerste gezicht, maar met een ontzettende pessimistische ondertoon.

Het duidelijkst is het verdwijnen van een romantisch tijdperk. Geen heldhaftige schietpartijen, maar gritty slachtpartijen.

Vrouwen en kinderen, vaak nietsdoend maar vooral onaantastbaar, bevinden zich nu temidden in een vuurzee van heldenloze bandieten.

Tijdens het slot/climax voert de wilde bende een ongemogelijke strijd tegen de Mexicanen, typerend voor wat we gezien hebben.

De bandieten die een nieuwe era willen beslaan en de bende, die ondanks de overmacht, niks anders kunnen doen dan vechten, omdat weglopen het einde van dit hele bestaan is.

Alsof het de enige manier is om waardig te sterven.

Opvallend is het Wild Bunch-loopje, later ook te zien in de intro van Reservoir Dogs.

Ook de scene uit From Dusk Till Dawn waar Tarantino druipende tequilla van een vrouwelijke ledemaat drinkt vindt hier haar voorsprong.

In conclusie, slaat The Wild Bunch het boek van de klassieke westen dicht.

Ruig, luid en conventieloos. Ik heb genoten.

De UFO's zweven niet als die oude scifi's, maar razen als kamikaze-piloten door het luchtruim.

De meeste invasie-, zombie- en survivalfilms zijn dertien in een dozijn. Een kleine twist is wat mij betreft altijd welkom.

Hoe belabberd de situatie ook is voor de zgn. opgejaagden in de conventionele films: altijd is er wel sprake van een deus ex machina in de plotontwikkeling.

In Wild Zero's geval: waarom moeilijk doen als het makkelijk [en leuker] kan. Je geeft de hoofdpersoon bovenmenselijke krachten en je sterke vrouw een arsenaal aan vuurwapens en voldoende redenen om hun pose ten toon te stellen.

De regisseur het gemak, wij de pret.

Iets te hysterisch naar mijn smaak. Logica is ondergeschikt gemaakt voor effectbejag zodat zelfs George Sanders zich een beetje laat gaan tijdens de climax. Verder doet hij het prima als wolf-in-schaapskleren.

Het gaat vooral mis bij de uitwerking. De film richt zich te veel op de gevolgen hiervan op de persoon, in dit geval de hysterie van Stanwyck. Dat is zo aanwezig, dat het lijkt alsof de film enkel bedoeld is om te teren op deze emotie. Alsof het bronmateriaal geen mysterieroman is waar suspense centraal staat, maar een stuiverroman gericht op vrouwen. Zoals mannen hun films vol 'overdadig geweld' hebben.

En de finalespeech van Sanders, tja. Deze megalomanie (spoileren zou de absurditeit afzwakken) komt uit de lucht vallen en is ontzettend uit de toon als je bedenkt waar je de hele tijd naar hebt zitten kijken.

Heerlijk manipulatief begin om de kijker gelijk in verwarring te brengen.

We zien Ida Lupino in een paniekerige toestand haar auto het water in rijden.

Daglicht, auto wordt uit het water getakeld en we horen Lupino zeggen dat het haar lichaam is, die zij zoeken. Kunnen doden spreken (Sunset Blvd, ook uit 1950) of zijn we slachtoffer van selectief tonen?

Lupino's flashback resumeert gelukkig de gebeurtenissen die leiden tot het ongeluk (aan het begin), om daarna verder te gaan in de tegenwoordige (film)tijd.

Woman in Hiding is een goede thriller met Ida Lupino, die is overgeleverd aan de vertrouwen van anderen in haar. Vergelijkbaar met de netelige, onzekere situatie waarin Mia Farrow als Rosemary gevangen zit.

Een geslaagde mix van thriller en martial arts.

De tempo van de film is waarschijnlijk de grote pluspunt, want het weet de spanning erin te houden door vechtscenes te doseren met nieuwe wendingen.

Aangezien de vele Shaw's leunen op de status van hun sterren is het niet geheel onvoorspelbaar om op te maken welke figuren de cruciale rollen innemen in het verhaal.

Desondanks blijft het een geweldige film met choreografische hoogstandjes.