Opinions

Hilarische komedie vol zelfspot.

Een film in dezelfde sferen als Samurai Fiction, waar de setting historisch is, maar de handelingen allerminst gedateerd zijn.

Denk je in een actiefilm te zitten, verschijnt opeens een geest in de stijl van de Sadako en andere langharige geesten uit de neo-horrors. Daarna barsten ze uit in vulgair verbaal geweld als bitches onderling totdat ze ons daarna, met een knipoog naar het wuxia-genre, op een knap staaltje wirefu swordplay trakteren.

Waar ik werkelijk krom om heb gelegen is de gevechtscene in een bordeel cq. discotheek [met premoderne rookmachine en lichtshow] waar de hoofdpersoon op het moment supreme opeens Street Fighter bewegingen doet [hadoken, shoryuken]...

Deze Pre-Code film blinkt uit in zwartgalligheid, dat het drie jaar later een remake kreeg - Isle of Fury - die minder cynisch was. De VS zat in '33 in De Grote Depressie en 'pictures' waren een vorm van escapisme en vermaak.

Dan kun je, als miljoenenindustrie, 'ze' niet weer in ellende dompelen.

Omdat de film bevolkt is met karakters met een duistere moraal ben je geneigd om de evenwicht te zoeken bij de figuren, die wel 'rein van hart' zijn. Dat zijn er maar twee en ze komen er bekaaid van af:

Een minor karakter, de vader van Louise: een weduwnaar, die al zijn tijd opoffert om een antieke (oudportugese) canto te vertalen in het Engels. Zijn levenswerk wordt uiteindelijk verscheurd door zijn baldadige schoonvader, een ouwe nukkige zeeman. Zijn motief? Hij zou 'm nog altijd terugpakken, omdat hij zijn dochter huwde.

Wraak is zoet.

De Deen Eric (gespeeld door de sympathieke Ralph Bellamy) is de andere 'eerlijke sukkel' in deze cynische wereld. Zijn 'fout' is zijn oprechte liefde voor het meisje en zijn oprechte vriendschap met Blake (Douglas Fairbanks Jr).

Er is dus geen morele centrum om je als kijker aan vast te klampen. Dit is een stijlbreuk met de gangbare films uit Hollywood van dezelfde periode.

Meestal is er een verlossing (redemption) of boetedoening. Simpel gezegd: Goed overwint of zet iets recht. Slecht wordt gestraft of sterft. Orde is hersteld.

Dit is niet aan de orde bij The Narrow Margin.

De Zuidzee is ver van de beschaafde wereld, met al haar wetten. Orde, maatschappelijk gezien, is er niet. Blake zal zijn eigen verlossing moeten zoeken aan het eind en de Depressie-getroffen kijker, die nu eens geen zwart-witte moraal voorgeschoven krijgt, met hem.

National Treasure 2 is tekstboekvoorbeeld van een "en toen...en daarna...en toen" film. Van een plot zegt men dat het een raamwerk is om iets verder uit te diepen. In dat geval is deze film een rijkversierde frame dat niets inlijst. Iets waar de meerderheid van megaproducties tegenwoordig aan lijken te lijden.

Als je je verbeeldingskracht wilde prikkelen las je een roman. Hield je meer van het visuele bij het verhalende, dan waren strips je ding. Die waren vlot, een minimum aan tekst en een maximum aan actie (ik chargeer 't een beetje, dus kom aub niet met Maus of From Hell )

Sloeg je de bladzij om, dan had je niet als een roman een beschrijving over wat er in de held omging waardoor hij tot zijn handelen kwam. Nee. In de strip sloeg hij 'm gewoon op z'n bek. Met bewegingslijnen en impactgeluiden.

Maar wat doe je als je doelgroep deze (gemakkelijke) verhalen tot zich wil nemen, maar inmiddels zo lui (of lethargisch) is geworden dat de strip openslaan te veel moeite is?

Juist, je vertaalt het in een blockbuster.

Pomp de ene na de andere gebeurtenis, plotwending als alibi voor een achtervolging (of ander formulatief spektakelstuk). Reduceer menselijk conflict tot momentaire kwaal die je met gevatheid de baas bent.

En toen deed hij dit. Daarna gebeurde dat. En toen zus. En toen zo.

Hebben de makers zoveel minachting voor de kijker of voldoen zij gewoon aan de verwachtingspatroon?

Deze film is een raamwerk. Een formule. Een optelsom met bewegende hoofden, auto's en rotsen in plaats van cijfers. En de uitkomst, datgene wat je bij blijft als de film eindigt is: waar heb ik net naar zitten kijken? Achtervolgingen?

Bah, het einde is een minachting voor het publiek.
Zo'n droom/illusie/visioen/fantasie-eind is zwak, aangezien ze hun kruit (losse flodders) al meerdere malen hebben verschoten.

Dat constante drukdoenerij verraadt ook dat de film maar gaat om het uitbeelden van Frank Caddilac's gave. Niks meer, niks minder.
Want zulke chase- en actiesscenes zouden inmiddels als template beschikbaar moeten zijn. Voor de filmmaker die het even niet meer weet.

Bewerking van een verhaal van Cornell Woolrich, een pulpschrijver waarvan er veel verhalen verfilmd zijn. De 'beruchtste' is het verhaal dat Hitchcock tot Rear Window transformeerde en recentelijk nog werd 'geplagieerd' in Disturbia.

Nightmare is minder dan het origineel Fear in the Night. De regisseur (die ook de scripts schreef voor beide films) doet bij de remake net een schepje teveel van alles. 'Less is more' bij de remake van een vrij kale B-film wordt moeilijk. Maar Nightmare heeft de aspiraties van een 'grote' film. Om in muziektermen (Jazz is de rode draad) te spreken: het voegt wat extra noten in het standaardakkoord.

De cast is opgewaardeerd met Edward G. Robinson en Kevin McCarthy (Invasion of the Body Snatchers), maar de laatste weet niet te overtuigen als getroubleerde eenling. DeForrest Kelley (Star Trek's Dr. McCoy) deed dat in het origineel griezelig beter.

Hoofdoorzaak is de script, die flink is uitgebreid. Stan, de hoofdpersoon, is nu een jazzmuzikant, wiens grootste frustratie (en catalysator van zijn onheil) zijn creatieve inperking is: hij is te avant-garde voor zijn band. Dit 'creatief er alleen voor staan' is dan ook geheel anders dan de eenzaamheid van hetzelfde karakter in 'Fear'. Die leek een hopeloze contactgestoorde die zi'n kamer niet uitkwam.

Verweven in de plot is een geluidsmotief dat door zijn hoofd spookt.
Hierdoor is zijn waanzin vooral auditief, een groot contrast met de abstracte visuals van het origineel. Dit is een beetje een 'gimmicky' plotmechanisme, maar zorgt wel voor wat extra mysterie.

Nightmare is thematisch verwant met twee andere film-noir Woolrich-verfilmingen: Night Has a Thousand Eyes (met Edward G.Robinson) en The Chase.
Alledrie flirten ze op een eigen, unieke manier met het idee van het onontkomelijke noodlot (een element van film noir), door dood te zien in visioenen.

De stereotype journalisten in oude Hollywood zijn vaak assertieve bloedzuigers, die zelfs hun grootmoeder zouden verkopen voor een scoop (niet mijn quote). Ronald Reagan, hier in de rol van zo'n ijverige nieuwsvergaarder, is veel meer een brave Hendrik en bijna te timide om zo'n rol goed in te vullen. Dat blijkt ook als hij zijn concurrentverslaggever, die wel ouderwets gehaaid is, belet om zijn redactie te bereiken. We geloven je niet, maar we slikken 't toch wel, Reagan!

Gelukkig zijn er nog twee typische klunzige agenten, gespeeld door James Gleason en nog zo'n andere grapjas Edward Brophy om de moordmysterie van de benodigde afdwaling en komische noot te voorzien.

Deze moordmysteries zijn leuke verstrooiing. Weinig hoogstaand, met uitzondering van misschien The Thin Man-series en Michael Shayne. Ze zijn vaak zo formulatief, dat je er al naar uitkijkt hoe de makers het nu alweer voor elkaar krijgen om de personages in die (welbekende) situaties te krijgen. Vergelijk het bijvoorbeeld met de anticipatie in andere formulatieve genres, zoals slashers. Welke domme actie zal de betreffende doos of jock maken om los te raken van de groep en bruut vermoord te worden?

Nine Lives Are Not Enough lijkt de volledige beschikking te hebben over de Warner set. De chase-scene door 'de straten van New York' komen heel bekend voor. Niet dat ik het NY-straatbeeld van de jaren '40 zo goed ken, maar vooral omdat het al zo veel gebruikt is in de vele gangster-films van de Warner-stal. Inclusief sommige acteurs (Brophy).

Helaas zie je daar niks van terug in de films.

Don't Be Afraid of Aunt Martha vertelt het verhaal over een tante die in het verleden in een gesticht is opgenomen en haar neefje, inmiddels een man met een gezin, die richting haar landgoed gaat om haar op te wachten omdat ze weer naar huis mag. Ze worden echter opgevangen door de huisbewaarder die ze vertelt dat tante Martha vertraagd is.

De film ontleent wel erg veel van Psycho en dan heb ik het niet eens over de schaamteloze kopie van de douchescene.
Hoewel explicieter en bloediger, is het inferieur aan Hitchcock's.
Wat filmediting en suggestie allemaal met scene kunnen doen, he.

Logica is ook ver zoek, al probeert de script aan het eind een surrealistische draai eraan te geven, typerend aan de inspiratieloosheid. [Het was identiek aan het eind van Fulci's House of The Clocks, die ik grappig genoeg, hiervoor afkeek. Fulci was ook nog de supervisor van Aunt Martha]
Slap dus. En dat na de Norman Bates-coming out...

Het blijft raar om te zien;
Rijk de Gooijer die Van Helsing laat arresteren.

De film gaat meer de Bram Stoker-kant op in plaats van het herkauwen van Murnau's Nosferatu.
Alleen combineert Kinski de hoffelijkheid van Dracula met de weerzinwekkende grimas van de Rat.

Het beeld van Dracula is door de jaren heen een stereotype geworden.
Christopher Lee, de oom en het neefje in The Munsters, de vampier van Sesamstraat [Count von Count].
Zelfs Blacula heeft trekjes van de type die Bela Lugosi onsterfelijk maakte.
Kinski doet het wat dat betreft niet slecht als een gedrocht met melancholische trekken. Vooral de scenes waarbij zijn gezicht half verlicht te zien is, kun je allerlei karaktereigenschappen van afleiden.
Eenzaam, gedoemd, maar ook berekenend en onbetrouwbaar op elke morbide manier.

Herzog heeft oog voor mooie beelden en net als Coppola's verfilming van hetzelfde verhaal, zijn de scenes in Transylvannië apart.
De scene waarbij Harker zichzelf snijdt en de graaf onbeschaamd het bloed likt is meestelijker dan die van Coppola.
Deels omdat het Keanu Reeves niet is, deels omdat Nosferatu het beest zich laat zien.

Jammerlijk is de karaktermoord van Nosferatu/ Dracula, die verdrongen wordt door de globale uitbraak zoals die in de Dead-movies en andere 'epidemie' films.