Opinions

Een film als 'Make Way For Tomorrow' is als een vakantie in een minder ontwikkeld land. Beïnvloed door nieuwe indrukken, reflecteer je je eigen situatie en kom je tot de conclusie dat het allemaal anders of rustiger kan. Dat je het niet eens zo slecht hebt. Een betere kwaliteit van leven wil nastreven. Tot er een maand voorbijgaat en deze gevoelens weer in je onderbewustzijn stopt en op oude voet doorgaat.

Zo ook met deze film. Zet 'm weer op en de kans is groot dat harder weept dan de eerste keer. Een ontroerende film, maar toch lijkt onze onverschilligheid sterker.

Daarom, in de vorm van een vakantiebezoek, bekijk je de film weer eens, zodat je je omgeving niet vergeet. Want zelf word je ook een dagje ouder.

Gershwin's The Man I Love is zo'n beetje de rode draad in deze film. Ida Lupino wordt er melancholisch als ze het zingt. Voor 'the man she loves' is het nummer een pijnlijke herinnering aan zijn verleden. Maar wie het lied een beetje kent komt tot de conclusie dat de film eigenlijk een vrije bewerking is van hetzelfde nummer.

Some day he'll come along,
The man I love
And he'll be big and strong,
The man I love
And when he comes my way
I'll do my best to make him stay.

Het is daarom jammer dat er een aantal geforceerde sub-plots bevat. Met nog een kwartier te gaan in de film beginnen die conflicten pas op te borrelen en worden op een hele vlugge manier afgewerkt dat het resultaat je eigenlijk koud laat. Terwijl het begin van de film zo veel lijkt te beloven.

Uiteindelijk is Lupino's liefdeverhaal bitterzoet. De film volgt gelukkig de toon van het lied ipv. de makkelijke 'happy end' maar is niet neerslachtig omdat haar Prince Charming bestaat.
Het is nu alleen maar wachten ...

Hele slappe rip-off van Cannibal Holocaust en Ferox met wederom Robert Kerman [de prof. in Holocaust] in de hoofdrol.

De dub hebben ze werkelijk aangepast aan het niveau van het acteerwerk; bedroevend dus.

De beschrijving hierboven klopt niet.

De film gaat over de zoektocht naar de zus van de protagoniste die samen met een huurling de diepe jungle ingaat.

Haar verdwijning blijkt een verband te hebben met de 'liquidaties' van een aantal prominente figuren door Guinezen.

Het bevat mildere scenes dan Holocaust en Ferox, incl. dieren die opgepeuzeld worden door roofdieren. Maar dat had je ook op Discovery kunnen zien.

De FX zijn lachwekkend. Alleen daarom zou je het eigenlijk al moeten zien. De in- en outro theme draagt overigens ook bij aan de cheese-factor...

Afschuwelijke film.

Wayans lijkt eerder afgestudeerd van de kleinkunstacademie dan een zogenaamde ruige ghetto-gangster.

Het helpt ook niet dat Kudruw en haar bitches elke blanke uptown girl stereotype uit de kast halen met een Chicks on Speed imitatie als dieptepunt. [Jawel, ze gaan rappen in haute couture]

De film was vrij mak, als je bedenkt dat het een Franco is die een De Sade verfilmt.

Het leed van Justine was een beetje vergelijkbaar met dat van Grace in Dogville.

Naïviteit en in dit geval onschuld maken van haar een makkelijke prooi voor alles en iedereen met kwade opzet.

De perversiteiten, wat de trekpleister zou moeten zijn, vallen grafisch erg mee en geven geen enkele indicatie om je iets extremers in te beelden wat shockerend zou moeten werken.

De enige pluspunten zijn eigenlijk de kostuums en de locaties... en een klein beetje de hoofdrolspeelster die toch een aantal mooie close-ups had.

Ik was verrast door deze film.
Het oogt op het eerste gezicht als een 'cheezy' Toho-film en dat valt vooral te zien aan het acteerwerk van sommige acteurs en de gebruikte props [reuze paddestoelen!].

De film eindigt met een 'schokkende' en theatrale [maar mooi uitgevoerde] ontknoping waardoor je de hele film weer in een andere context kan bekijken.

Naast de 'drugsverwijzingen' heb ik veel maatschappelijke kritiek in het verhaal opgemerkt en het felste is dan ook de "beloning" die de verteller [en enige overlevende] krijgt nadat hij de
"vanzelfsprekende" keuze maakt wat 'geluk' betreft.

terug in de 'beschaafde' wereld komt hij door z'n geringe mutatie in het gekkenhuis terecht, terwijl hij als een 'matango' in de vrije natuur kon leven met de vrouw van wie hij hield.

Een aardige, donkere en pessimistische film van de regisseur van Godzilla met een aantal bekende gezichten uit de Toho-stal.
Rickichi, de boer uit Seven Samurai, speelt bijv. een zakenman incl. hippe sjaal [hehe]
Een aantal creepy scenes, bijna claustrofobisch, houden de spanning erin. Aan de monsters zal het natuurlijk niet liggen.

Check wel de originele Japanse versie.
De Amerikaanse dub trekt het verhaal en context namelijk buiten proportie...

May is een prachtige en gevoelige film, als je open staat voor de nuances en aanpak die de regisseur in het verhaal steekt.

Ik snap sowieso ook niet dat het moeilijk is om die link met Amelie te begrijpen. Beide films gaan over merkwaardige [noem 't quirky] meisjes die door omstandigheden zichzelf nooit echt hebben kunnen ontwikkelen binnen het sociale klimaat waarin zij leven. Wat je dan krijgt is voor de buitenwereld het beeld van een introverte, bijna contactgestoorde jongedame, die binnen haar eigen wereldje leeft met eigen regels en motieven.

Waar Amelie's leventje gedomineerd wordt door veel rood, groen en fantasiefiguurtjes is het bij May wat donkerder en deprimerender.

Dat blijkt uit dat contactgestoorde gegeven. Onervaren als de beide dames zijn, doen zij een aantal goedbedoelde daden op een manier zoals zij [volgens de normen van hun wereldje] denken dat het juist is. Amelie's Goede Samaritaanse daden zijn schattig, in de sferen van de film. Die van May zijn ronduit macaber. Ook hier in toon met het karakter van de film.

Horror hoeft niet altijd synoniem te staan met monsters, liters bloed en de dood. De horror in May is haar isolatie, haar ongezonde relatie met haar pop en haar uitingen die een gevaar zijn voor zichzelf en haar omgeving.

May blijft intrigeren, zelfs tot na het tragische einde.

De laatste shot geeft het verhaal net dat klein beetje extra horror en vooral, hoop.

Christopher Lee poogt nog om dit prul met een pro- en epiloog een notie van mysterie en occultisme mee te geven, maar het blijft debiel.

Een professor in occulte zaken geeft college over een Keltische demon. Deze 'wreker' kan worden opgeroepen door een vers uit te spreken.

Zou hij nu niet moeten verschijnen, professor? vraagt een scherpe studente.

Antwoordt de professor dat de spreuk natuurlijk wel in Gaelic uitgesproken moet worden. Die omnipotische wezens zijn wel erg kieskeurig met hun taaltjes!

Enkel positief over de vechtscenes.

Jackie Chan is één van de weinigen tegenwoordig, wiens actiescenes ik nog steeds met kinderogen [en plezier] naar kijk. Het wekt altijd wel een kinderlijke reactie op.

De Jackie Chan-formule, zoals we die gezien hebben de laatste jaren, wordt ditmaal gedecoreerd met een theateracteur als badguy, een lokale komiek als sidekick en een mooie vrouw [die helaas niet vaak gecast wordt voor de grotere producties] als love-interest.

Leuk en aardig voor het non-kung fu-action publiek, maar ik heb er weinig mee.

In een vreemde taal acteren haalt zo veel van een performance weg, zo blijkt uit de Charlie Chan kloon van Anthony Wong, die ik normaal altijd overtuigend vind spelen.

Aan het eind van de 19e eeuw kaderen twee mannen de geschiedenis in van een 'gemeenschappelijke kennis', aan de hand van persoonlijke herinneringen.

Deze flashbacks vertellen het verhaal van een plattelandssamurai, Yoshimura, die zich aansluit bij de Shinsengumi, een garde van de Shogun.
Daarnaast complementeren zij het beeld van het eind van een periode, nl. de val van het Shogunaat en het begin van een nieuwe era.
Dit wordt metaforisch in beeld gebracht wanneer Yoshimaru voor de laatste maal zijn zwaard uit zijn schede trekt om zichzelf te storten op de met geweren gewapende troepen van de Keizer. Ondanks hij zelf weet dat het zinloos is maar niet anders kan vanwege zijn overtuiging en plichtsbesef.

Het onontkombaar noodlot van Yoshimaru is een eerste klas tranentrekker. Terwijl hij, dmv. een monoloog, afscheid neemt van zijn gezin en van deze wereld, kijkt hij, als het ware, in de richting van de kijker, die na zoveel sympathie, in een terechte emotionele explosie kan uitvallen.
Ikzelf vond het een beetje te veel van het goede en op een gegeven moment te langdradig.
Seven Samurai raakte mij persoonlijk op een emotionele vlak meer.

AudioVisueel prachtig met mooie, niet zozeer gestilleerde beeldcomposities en een score van Joe Hisashi maken deze film absoluut een aanrader.

Kwaliteits jidai geki.

Ik las in een review over deze film dat de Koreaanse Hollywood poogt om van elke type/genre film die ooit is uitgebracht, er een Koreaanse variant van te maken.

Moby Dick is dus Korea's resultaat dat uit de mal van de journatistiek-gecentreerde-complot-theorie-film. Een soort All The President's Men inclusief tegenwerking van hogere machten. De film heeft echter te lijden onder een aantal terugkerende elementen die ik wel typisch vind voor Koreaanse films. De grootste ergernis blijft het horkerige gedrag van de hoofdpersoon. Het is alsof rebellie (of non-conformisme) volgens de Koreaanse aanpak alleen kan worden uitgebeeld door luidruchtige lomperds. En je kan je geld erop zetten dat er een sleutelmoment in de laatste akte wordt herhaald (inclusief strijkers, soft-focus én slow motion). In Moby Dick is dit een moment wat ons hiervoor is onthouden. Een moment wat plotseling in een ander daglicht geplaatst moet worden. Vaak is het de bedoeling dat je dan een traantje wegpinkt. Maar hier komt het te geknutseld over.

Er zijn wel twee scenes die het vermelden waard zijn. De film is gebaseerd op een waargebeurd incident, waarbij er een bus vol exlosieven ontploft op een brug. Dit wordt ons gepresenteerd via verkeersbeelden. In de hedendaagse hyper-realisme van film, beeld je realisme uit door de illusie van analoog beeld vol ruis. Een ander moment van realisme is het ontbreken van de 'cut' bij een achtervolgingsscene. Geheel in stijl van home-video's over ongelukken (of de val van de toren in Kairo) ervaar je de schok van een man die door een auto wordt geschept.

Films over dit onderwerp lopen altijd het risico om onbevredigend te eindigen, omdat het meer Cervantes is ipv Melville. Maar Moby Dick doet er luchtig over en herhaalt een (verder vergeten) motief om er alsnog een soort open eind van te maken, wat totaal uit de toon valt.

Voorlopig zo'n beetje het enige wat een beetje in de buurt komt van een verkorte, maar essentiële versie van het verhaal van Captain Ahab en zijn Moby Dick.

Peck blijft toch de vlotte gentleman, maar hij brengt de rol van Ahab ontzettend geloofwaardig.

Hij heeft ook vrij spel met zijn monologen, die hij met een strak gezicht brengt.

De semi-religieuze drijfveren van Ahab zijn krankzinnig, maar de kapitein heeft zo'n krachtige persoonlijkheid dat je overtuigt raakt van zijn noodzaak.

Prima verfilming van een geweldig verhaal.

Onvoorspelbare film die me qua plotverloop een beetje vergeleken kan worden met Scorcese's geniale After Hours;

Door on- en overmacht verzeilt de hoofdfiguur van de ene bizare situatie na de andere, waar je je dan constant afvraagt hoe hij er daar weer uit komt.

De afzonderlijke scenes/ flashbacks zijn op zichzelf sterk genoeg voor herhaaldelijke herzieningen.

Ik vond Claudio Cassinelli altijd al de Italiaanse dubbelganger van Stacy Keach.

In MotCG staan ze potverdorie ook nog naast elkaar! Eigenlijk is het een soort estafette, want als Cassinelli zijn intrede doet, is het een kwestie van tijd voordat Keach verdwijnt. Een gevalletje surrogaat leading man?

Want first-billed Keach is nergens te bekennen als de werkelijke ranzigheid begint.

Dat mag Claudio allemaal doen. En 'godin' Ursula Andress.

De extra's bij de Anchor Bay-uitgave bevatten een interview met regisseur Sergio Martino, die twee beruchte momenten heel anders in zijn geheugen heeft dan de feitelijke beelden aantonen.

Het aapje dat (levend) opgepeuzeld wordt door een slang zou een lucky shot zijn terwijl er op het werkelijke fragment duidelijk graphics zijn geplaatst om een werktuig te verhullen, die het aapje letterlijk in de strot duwt van de slang.

Ook was de plaatselijke (vrome) bevolking tegen de exploitatie van de imboorlingen en de diverse seksuele handelingen in de film: een keer (in een kannibalenfilm) wordt er geen vrouw verkracht (wel een poging), maar een reusachtige varken!

Waar kwam die opeens vandaan?

Als ik dit lees en als gevolg hiervan, terugdenk aan de film, bedenk ik me over mijn waardering van 3.5 sterren.

Opvallend aan de film, is het gebruik van geluid.

Het klinkt in eerste instantie alsof de overgang van 'geluidsloos' naar 'lawaai' hier nog in een tussenfase zit. Er is geen overbodige muzikale opvulling bij het beeld en omgevingsgeluiden blijft beperkt tot een minimum.

Vandaar misschien, dat het getrommel van het Legioen, zowel herkenbaar als hypnotisch werkt. Voor Dietrich en voor ons.

Morocco is als film uit 1930 volwassener in beeld, taal en emotie dan voldoende fims, die de misopvatting van 'datering' niet als obstakel hebben.

En dat zeg ik niet omdat Dietrich toevallig een vrouw kust.

Het publiek bezig houden met het gissen van de moordenaar en zijn motief is vaak de katalysator van giallo films.

De moordenaar, zijn exotische marteltuigen en zijn mo[r]dus operandi willen dan nog wel eens het gebrek aan logica en consistentie van het verhaal camoufleren.

Death Walks at Midnight maakt het wel erg bont door het raadspel tot absurde hoogtes te brengen. Te veel weggeven is spoilen, maar het moet gezegd worden dat dit wel erg misleidend is.

Dat betekent dus dat de rooie haringen je om je oren vliegen en je zal er onvermijdelijk bij een paar toehappen.

Leuk voor de amateur-Poirots onder ons, al is het wat bloediger dan de gemiddelde Jessica Fletcher.

Oh ja, en mooiere vrouwen ook.

Beter dan de andere gelijkaardige giallo, Death Walks at Midnight.

Ercoli speelt hier effectief met het gezichtspunt, versterkt door de constante focus op de ogen en ik heb hem niet op 'valsspelen' weten te betrappen.

Fantastisch en sexy tegelijk (op conto van Susan Scott), houdt High Heels het moordaantal wel laag. Het formulatieve (wat giallo verwant met bv. de slasher) is hier niet aanwezig. Gezien de prominente rol van de twee rechercheurs, zou je bijna kunnen spreken van een gele krimi.

Maar genoeg Susan Scott-segmenten die je daar overheen zetten.

Goede misdaadthriller die wat mij betreft ook bij het publiek buiten Azië door had mogen breken. [Hollywood is het iig niet ontgaan, de remake-rechten zijn alweer opgekocht]

Ik vond het einde gedurft, omdat de sympathie voornamelijk wordt gewekt voor de undercover-agent.
Er is een alternatieve einde voor het Chinese publiek met een politiek correctere eind.
Alhoewel dat natuurlijk het verhaal dan geen recht aan toedoet, weet ik niet eens zeker of ik het zo erg zou vinden om een keer de feel-good versie te zien...

Het lijkt erop dat IA2 een soort balans wil brengen in datgene wat we in deel 1 gezien hebben.

Sam, de triade-baas in IA1, heeft bijv. een sympathie-wekkende rol, terwijl zijn rivaal politie-inspecteur Wong toch niet zo'n 'good cop' blijkt te zijn...

Plotsgewijs is het te veel verbonden met zijn voorganger.
Bijna alles heeft betrekking tot onze 'voorkennis' uit het eerste deel en dat brengt enerzijds wel wat interessante inzichten en grappige ironie, maar is helaas niet vernieuwend.

Ironisch is bijv. de scene waar Yan met Wong de voortzetting van hun undercoveractie bespreken op de begraafplaats waar ze [in IA] uiteindelijk zelf begraven zullen worden.

Gelukkig zit hij over het algemeen goed in elkaar dus is hij het bekijken wel waard.

Tussen de cheesy danssegmenten door ontvouwt zich een aardige giallo, die zich meer focust op het mysterie dan de bloederige moorden. En dat voor een Fulci.

Het motief van de moordenaar is voor een keer niet zo vergezocht of bewust [en vaak inconsistent] te lang in nevelen gehuld.

Het werkt en is goed uitgevoerd. Met als grootste pluspunt dat alles klopt, zonder dat er werkelijk 'vals wordt gespeeld'.

Gooi er ook Italiaanse cinematografische flair in en je hebt een leuk moordmysterie om naar te kijken.

Over de vorm valt niks te klagen.
Buitengewoon prachtig. Wuxia was hier totaal niet op zijn plaats geweest.
Mooi vond ik ook de verschillen tussen de Koreanen, Chinezen en Mongolen.
De enige andere Mongool die ik eerder gezien had was volgens mij een geschminkte John Wayne.

Alleen inhoudelijk is het wat minder.

Vanaf het punt dat ze gaan kibbelen over wat ze gaan doen met de prinses, valt naar mijn mening de film uit elkaar.
De handelingen in de film worden zo ongeloofwaardig en vooral nutteloos dat je denkt: Waarom doe je dat nu weer? of Wat schiet je daar nou mee op?


Het is dus voornamelijk de vorm die ik waardeer.
Voor grootschalige epiek ben ik wel vatbaar

Wat heeft de Vietnamoorlog toch voor het nodige exorcisme op film gezorgd. Met een zwaar exploitatief randje doet dit no-budget filmpje het toch wel goed om voor de innerlijke kwellingen van de veteraan, een gepaste verlossing te vinden.

Of de boodschap een vorm van protest is (in een re-enactment tussen de twee veteranen komt duidelijk de vraag naar boven waarom ze moorden) kan je nooit met zekerheid zeggen bij een exploitationfilm. Maar gezien de datering is het opvallend dat het een voorloper is van de andere 'kritische' Vietnamfilms. Taxi Driver is dan wel van hetzelfde jaar, maar Deer Hunter ('78) en Apocalypse Now ('79) (en First Blood, hehe, '82) zijn beduidend later. Al hadden ze natuurlijk de nodige problemen.

Komt het door het populistische karakter van exploitation, dat zo'n gevoel eerst wordt opgepikt door een low-budget productie voordat de 'mainstream' dit (cultureel/ artistiek) verantwoord (of verdragelijk) weet te maken?