Opinions

Mwah, slap verhaaltje...

Over de uitvoering valt veel te zeggen, maar inhoudelijk raakt 't het collectief [en pijnlijk, bijna traumatisch] gevoel van de Koreanen.
De alt. titel 'Brotherhood' verwijst weliswaar naar het lot van de twee broers, maar krijgt helemaal gewicht als het wordt uitvergroot naar de Noord- en Zuid-Koreaanse relaties.
Als de oude man huilt, is het voor het [verhaaltechnisch] uiteindelijk niet alleen voor zijn gesneuvelde broer.

JSA [van de regisseur van OldBoy] behandelde het onderwerp net iets subtieler, maar los van sociale/historische relevantie [dus als 'simpele' oorlogje/explosie/jankfilmpje] is Taegukgi nog altijd zeker de moeite waard.

warm is het juiste woord om het te beschrijven.

net als 'samurai rebellion' laat deze film grotendeels de huiselijke kringen/sferen zien van de samurai.

iets wat toch op de eerste plaats niet de aantrekkingskracht van het genre is [marketingtechnisch gezien].

gelukkig maar dat in de situaties, ook al gaat het om het huishouden, voldoende obstakels en persoonlijke conflicten aanwezig zijn, die het maken dat we sympathie krijgen en meeleven met de geloofwaardige personages.

erg mooi.

Warlords is een historische epiek over een Chinese voorval, maar voelt vooral Westers aan.

Een traditie van stilering zorgde ervoor dat historische stukken altijd een mystieke en poëtische kwaliteit hadden. Het was alsof de overlevering (met alle franjes) vertaald werden naar het witte doek. Alsof we keken naar het aangedikte verhaal dat generatie op generatie fantastischer werd, in plaats van een realistisch mogelijke reconstructie ervan.

Warlords probeert het laatste te doen. De felle kleuren zijn beperkt gehouden en de film probeert de grauwe fotorealistische stijl van Saving Private Ryan na te bootsen.

De veldslagen hebben meer gemeen met Braveheart dan met andere Chinese vergelijkingsmateriaal. Zelfs John Woo's Red Cliff, die zgn. 'realistisch' moet zijn, komt niet in de buurt van de toon van deze film.

Zo leunen de veldslagen tegen het brute aan en zijn soms erg vindingrijk in het verminken en vergruizelen van het menselijk lichaam. Dit is geen exclusieve domein meer van gore horror, want elk zelfrespecterende 'heldhaftige epos' bevat dit inmiddels wel. Niet dat ik als horrorliefhebber klaag, overigens. Maar het valt wel op.

Ik las dat Warlords gebaseerd is op de figuren en gebeurtenissen waar ook The Blood Brothers hun basis hebben. Deze film uit de Shaw Bros. stal zal, vermoed ik, vele malen ongecompliceerder zijn, maar vooral, en dat hoop ik, traditioneler zijn.

ik vond het echt 'typisch'...
itt. het origineel is het explicieter, al haalt 't de creepy atmosfeer van het origineel niet.

het werd al meteen duidelijk dat het geen regelrechte remake zou gaan worden. niet dat het erg is of zo.
alleen vervalt het helaas wel in clichés.
het was duidelijk wie het uiteindelijk zou gaan overleven, alleen de manier waarop was wel erg flauw [in mijn optiek] en voorspelbaar.

het origineel was erg apart in de zin dat de hoofdrolspeelster/slachtoffer geen schijn van kans heeft. de manier waarop alles gefilmd wordt, plaatst de kijker in haar schoenen. we zitten in dezelfde achtbaan vol gruwel.
de hoofdrolspeelster ontsnapt ook dankzij een moment van onachtzaamheid zonder één of ander vorm van wraakneming.

niks van dat alles in 2003.
ik geinde al in het begin dat jessica biel waarschijnlijk als een supervrouw a la sidney prescott, improviserend, de overhand zou gaan krijgen in het kat-en muisspel en nog ermee wegkomt ook.
en raad eens. ze is leatherface te slim af en schept de sheriif daarnaast ook nog van de weg wanneer ze ontsnapt.
dertien in een dozijn.

en wat is er toch met die irritante blagen in die nieuwe horrorfilms?!

Matige horror met, als cheesy hoogtepunt, een draai aan de 'Here's Johnny' scene van The Shining.

Als er niet gemoord wordt, zijn de karakters erg slap maar vooral overbodig aan het praten. Een Japanse congierge, een bijgelovige Zuiderlinge, allemaal zonder enige toegevoegde waarde.

Zodra we dan de 'zindere' conclusie naderen, kunnen we ons opmaken voor een vrij onverwachte twist, maar niet geheel verrassend. Jammer genoeg zit daar een lange, psychotische monoloog aan vast.

Met de herkenbare klanken van de soundtrack componist van Cannibal Holocaust.

The Thief past in het rijtje van paranoïafilms uit het McCarthy-tijdperk, waarin de staatsvijand zich onder "uw naasten" bevindt. Velen projecteerden deze angst in de vorm van buitenaardse wezens in de sci-fi's van de '50's, maar er waren ook voldoende film-noirs met dit thema.

Waar die andere FBI-versus-Commies noirs lijden onder Hollyood's drang naar quasi-realisme - door een verteller de noodzaak te laten onderstrepen van de FBI - doet deze film het tegenovergestelde. Het ontdoet zich van het gesproken woord!

Met het ontbreken van spraak krijg je een vorm van show-don't-tell. Er zijn voldoende factoren die dat mogelijk maken. Allereerst is Milland een einzelganger waardoor er geen overbodige small talk is. Daarnaast verloopt zijn communicatie met zijn tussenpersoon via een stricte spionageprotocol. Ook hier geen verbale uitwisseling. Hierdoor wordt de werkelijk partij niet expliciet benoemd en dat is altijd beter dan de simpele aanwijzing van zij, de commies.

Ondanks de stilte is er absoluut geen vergelijking met de 'stomme' film. Daar ligt toch de nadruk op pantomime, terwijl je The Thief echt moet zien als een reguliere misdaad/ suspense, waar de gesproken stukken eruit zijn geknipt. Dwz. de segmenten waarin er 'actie' plaatsvindt, zoals handeling en verplaatsing. (Denk bijvoorbeeld aan een montage van The Bourne Supremacy met een vluchtende Jason Bourne, zonder de constante intercutting van de controlekamer.) Hierdoor zit er een constante spanning in de film, omdat dat rustpunt er nooit komt.

Tijden zijn, gelukkig, behoorlijk veranderd sinds deze film. Mensen in het algemeen en specifiek, de kritische respons van de gemiddelde filmkijker (alhoewel?).

Het fascinerende aan klassiek Hollywood (en met name de Pre-Code) vind ik de ambivalentie van die films. Thirteen Women past precies in dat straatje.

Met moderne ogen is het niet moeilijk om sympathie te krijgen voor de anti-held. Onze gevoel voor rechtvaardigheid is ingekaderd in de film en wordt niet afgedwongen door de wetten, normen en gebruiken, die ons in het leven begrenzen. Hierdoor moeten wij in staat zijn om de werkelijke implicaties van deze 'klassieke' films te filteren.

Want Thirteen Women heeft met haar wreekster, een controversieel motief in handen. Ik denk dat dit een toevalstreffer is, vanwege het feit dat alles wat exotisch/ vreemd is in die tijd, gelijk diabolisch moet zijn. Dit werkt in de meeste ongenuanceerde hap-snap-escapisme-fictie als Fu Manchu en in zekere zin lijkt het hier ook die kant op te gaan.

Haar motief mag dan wereldvreemd zijn voor de meerderheid van (op dat moment) gesegregeerd Amerika, voor wie dit gewoon een variatie lijkt op verknipte antagonistisch gedrag (het publiek moet iemand hebben om zich tegen te keren). Tegenwoordig is het niet zo simpel en kun je je zelfs afvragen: Verdient haar doelwit niet gewoon haar straf?

De gegoede burgelijke vrouwtjes. Halcyon merkte al op dat ze ontzettend op elkaar leken. Dat komt waarschijnlijk omdat ze allemaal op Norma Shearer wilden lijken.

Een goede socialite doet er goed aan om de mode-stijl van een diva te volgen, daah'ling. Maar betekent die identificatie/ verafgoding van deze types (Hollywood was een promotie voor het goede leven) dat we automatisch partijdig zijn?

Ik denk dat het duistere randje van de film bij de producenten en het publiek niet lekker in de maag viel. Dit kan een reden zijn dat er dertien (?) minuten zijn gesneuveld, om het enigszins aan het publiek te kunnen verkopen.

Myrna Loy, die ook een orientaalse speelde naast Karloff in The Mask of Fu Manchu, zou bij MGM uitgroeien tot een A-ster (o.a. The Thin Man). Ze hoefde dan ook nooit meer engerds als C. Henry Gordon, die ook geen onbekende was met 'exotische' rollen, te kussen! Wat een schok!

Lichte vorm van porno?

Kijk 'm eens af...

De film begint vrij off-beat en de gastvrouw is over-the-top bizar, maar je kan het verder rustig afdoen als avondvullende blue movie. Onbeschaamd obvious om te provoceren of te shockeren, aangezien de aanverwante titels uit de rekken min of meer hetzelfde bieden. Zoals Baise-Moi.

The Fastest Sword behandelt het welbekende thema van een man, die zijn verleden achter zich probeert te laten. Tijdens de film dacht ik met name aan de westerns Shane en Unforgiven, beiden met over mannen met een exceptionele talent om te doden, maar die willen breken met het verleden.

Ook herkenbaar zijn elementen uit de Oosterse films Musashi en Death Duel: Een uitdager, wiens vurige wens is om de grootste te worden door de grootste te verslaan.

In zo'n film hangt alles af van de geloofwaardigheid van de karakters en besteedt meer aandacht aan de ontwikkeling daarvan in plaats van vurige gevechtscenes.

De grimas van de protagonist Ting toont berouw over al het leven wat de (ijdele) titel heeft ontnomen. En omdat elke vorm van grandeur en zelfverzekerdheid ontbreekt, wordt er naar een spanning toegewerkt waarin we niet zeker weten waar Ting staat als hij weer zal moeten vechten. (wat natuurlijk onvermijdelijk is)

Zijn transformatie van arrogantie en onoverwinnelijkheid naar pacifisme is op dat punt overtuigend: de held is weer menselijk en dan lopen zelfs zij gevaar om dood te gaan.

"Whats your dick doing over there, Chuck?"

Tooth Fairy's grootste probleem is dat het bronmateriaal, de tandenfee, niet zonder de inbreng van kinderlijke onschuld kan. Dus lijken de hardcore gore en seksueel getinte segmenten ("With all this freaky shit, I couldn't get it up") vreemde uitspattingen in een verhaal, dat voornamelijk een kind volgt in haar avontuur tegen de scepsis van volwassenen.

Over kinderfilms gesproken: de heks/ stiefmoeder uit Disney's Sneeuwwitje vond ik als kind al eng. Deze heks heeft daar kennelijk, met haar zwarte gewaad, lang grijs haar en verrotte kop inspiratie uit geput. Maar is eigenlijk nergens eng.

Misschien voor kinderen.

Town without Pity slaagt erin om een extra dimensie te plaatsen bovenop de 'recht-tot-recht-aan' rechtbankprocedure. Dat doet het door de vraag, of de mannen wel of niet schuldig zijn, niet centraal te stellen. Belangrijker in deze smerige geschiedenis (want dat wordt het naarmate het einde nadert) is of de doodstraf (geïnstigeerd door de 'betrokken' gemeenschap) gerechtvaardigd is.

Het is aan de sardonische Majoor Garrett (Kirk Douglas) om de moeilijke taak van verdediging op zich te nemen. Maar het is helemaal niet zo moeilijk, stelt hij.
Een rechtzaak, begin er niet aan. Hoe sterk je een zaak denkt te hebben. Als een rivier sleurt hij alles mee in de stroming. Bomen, mensen, bagger.

Nu de nadruk ligt op de verdediging betekent het dat elke stap veroorloofd is. Stappen waar Garrett nog eerst terughoudend over is als hij rede in de 'wellust' van de gemeenschap (hier in de persoon van de vader van het slachtoffer) probeert te brengen.
Hier zegt de vader treffende woorden, die tegenwoordig (al denk ik dat het algemeen geldt voor elke moderne maatschappij) nog hun wanklank hebben:
Ik ben trots en wijk niet. Mijn bloedlijn/ stamboom is in deze stad verweven!

Wat is verbondenheid en betrokkenheid bij of met een gemeenschap die geperverteerd geniet van de ellende? Lustdelicten halen snel en blijven vaak lang in het nieuws. Tragisch genoeg degraderen de actoren daarin vaak tot acteurs in hun eigen ellendige verhaal, dat breed uitgemeten wordt voor de massa toeschouwers - symphatie welgemeend of niet.

Dit is het gebrek aan medelijden (pity) waar de titel naar verwijst en niet de 'bloeddorst' van de stad voor rechtvaardigheid jegens een van hen. Karin, het slachtoffer, wordt met dezelfde wellust begeerd door de massa als haar vier verkrachters. Tot ze natuurlijk niet meer nieuwswaardig is, ook al betekent dit haar dood.

Trader Horn vindt, jammer genoeg, geen goede balans tussen avontuur en 'documentaire'. Begrijpelijk dat de filmmaker Woody Van Dyke, die ook The Pagan en White Shadows in the South Seas op locatie schoot, zijn publiek op (semi)authentieke beelden wil 'trakteren', maar het haalt hier behoorlijk de tempo eruit.

Trader Horn zelf is wel een boeiende personage. Zijn verbond met Donker-Afrika geeft een goede tegenwicht aan de heersende moraal van vanzelfsprekendheid en naïviteit, die (namens het bioscooppubliek) verpersoonlijkt wordt door de 'knappe' Peru. Trader Horn = aanpassing aan de omstandigheden, in dit geval het ruige Afrika, terwijl Peru vindt dat 'us whites should help each other', ook al heeft de 'verwilderde' Nina niets meer van de westerse beschaving, waar zij vandaan komt. Peru's avances vallen dan ook slecht bij Horn, omdat romantiek bij een overlevingstocht totaal misplaatst is.

Eén van de hoogtepunten van de film is wel Horn's tactiek om Nina de mond te snoeren. Met al zijn ervaring met roofdieren ed. heeft hij voor een hysterische vrouw ook de nodige oplossing!

Bij een recente poging tot een herziening komt de zwakte van Transformers naar boven rollen.

Want voordat de film eindelijk interessant wordt (lees: Transformers in actie), moet je als kijker eerst een aantal clichés uitzitten.

Namelijk een high school film, waarin de sul de hottie probeert te veroveren en de hottie toch geen oppervlakkige leeghoofd blijkt te zijn. En de controle kamer thriller.

Laten we ervan uitgaan dat de gemiddelde biosbezoeker niet met de Transformers is opgegroeid. Het is dan begrijpelijk dat de makers, langs een omweg, het vreemde (robots uit de ruimte) via het veilige (de gemiddelde suburban puber met puberzorgen) introduceren. En om de nodige urgentie eraan toe te voegen slepen ze het Amerikaanse leger erbij.

Het leger (of elke vorm van machthebbende authoriteit) als plotmechanisme is een van de grootste clichés van de hedenhaagse film. Het resulteert altijd in donkere controle kamers waarin het gevaar gemanaged moet worden. Interessant om het plot vooruit te stuwen, maar het moet niet te bepalend worden.

Films als Deja-vu, Bourne Supremacy en Next maken zich hieraan schuldig en halen elke vorm van beleving uit zo'n zitting.

In het geval van Transformers maken de high school en de controle kamer van de robots een bijzaak. Het had net zo goed een meteorietstorm kunnen zijn die (a) het leven omver gooit van een puber en waar (b) er inlichtingen over gewonnen moeten worden om het te managen. Maar de storm kan ook elke vorm van (vreemd of buitenaards) dreiging zijn.

Ik skip 'm dus tot het punt dat de film werkelijk begint.

Ha!

Kijk liever de Bugs Bunny versie met dezelfde naam waar hij het opneemt tegen de harige monster met sportschoenen.

De film is een ongelooflijke facade met als weinige pluspunten de schizofrene Dr. Frankenstein en de bekende chaotische Kramer [uit Seinfeld] als poortwachter.

Geena Davis laat ook wat dijen zien als nymfomane vampier.

Gebaseerd op dezelfde novelle waar ook The Innocents uit voortkwam, lijkt deze BBC-productie zich voornamelijk te richten op de interpretatie van het werk.

Het verhaal wordt ingeleid door de getuigenis van de verwarde kinderjuf tegenover een jonge psychiater, vlak voordat ze zal worden ovegedragen aan de politie. Hierdoor zijn de gebeurtenissen al gekleurd, zeker als je het verhaal al kent. Er worden pogingen gedaan om de ambiguïteit te versterken, maar die werken maar half.

Nadeel van deze 'getuigenisvorm' is dat het verhaal plots onderbroken wordt om weer naar het heden te switchen. Dit werkt storend en haalt je uit de flow, de resumerende functie ten spijt.

De film is nergens eng of spannend, ondanks de 'Ring-achtige' foefjes. Een meisjesachtige gestalte werkt wellicht met verwaarloosde zwartharige meisjes, maar zeker niet met Britse petites.

Ook opvallend: sommige segmenten lijken wel afkomstig van(of juist bestemd voor, wie zal het zeggen?) de BBC-beeldstock. Veel gezien in o.a. Simon Schama's docu's focust het beeld op een object en versnelt de tijd, waardoor de wolken voorbij razen.

Leuk als overgang, maar de film zat er helaas vol mee.