Opinions

Night Corridor is een rare mix van een milde David Lynch-film met een zeer contrastrijke arthouse uiterlijk. Ik kon het maar moeilijk plaatsen.

We worden in het verhaal gezogen als Sam, een kunstzinnige fotograaf, teruggaat naar Hong Kong om de dood van zijn tweelingbroer te onderzoeken. Het (claustrofobisch) wereldje waarin hij terechtkomt is ronduit bizar.

De dood van zijn broer is niet het enige wat Sam aan zijn hoofd heeft. Zijn terugkeer brengt zijn innerlijke demonen weer naar boven. Het komt erop neer dat Sam best wel fucked up is.

Uit de info bij de begincredits kan je opmaken dat de regisseur zijn eigen roman heeft verfilmd. De valkuil hierbij is dat je de hele scope van het boek wil vertalen naar een screenplay. Naar mijn gevoel faalt hij enorm.

Want naast het verlies, zijn thuissituatie en zijn verleden zijn er nog een aantal verhaallijnen die Sam's karakter achtervolgen, die de regisseur wel introduceert, maar niet geheel kan inlossen. Ik vermoed dat hij die vrijheden in romanvorm wel kan veroorloven, maar hier komt het niet over. De slotwending komt zelfs uit de lucht vallen!

Wel geinig om Shaw Bros-oudgediende Ku Feng te zien in een moderne setting. Jammer dat hij niet hardop lacht.

Ondanks een aantal fraaie settings [een beetje Shaw Bros. achtig, waarin de openluchtshots toch enigzins 'binnen' lijken] is het toch nog een beetje te kinderachtig voor mijn smaak. Hopelijk is Miike's wat nastier.

De Kappa, wie kent hem niet, is de centrale figuur, wiens plaats als huisgeest verdrongen wordt als een Babylonische wezen zich huisvest in de heer des huizes.

Zodra de buitenlandse geest iets te brutaal wordt, roept de Kappa hulp in bij zijn mede-geesten die unaniem tot de conclusie komen dat hij schande zal brengen aan de 'Japanese apparition'.

Kan zo van Jim Henson komen, niet?

Een horror is het zeker niet, eerder een fantasy-kostuumfilm met veel bizarre wezentjes en knullige gevechten.

Als kijker lijk je in de waanwereld van de hoofdpersoon mee te gaan. Niet dat je gelijk dezelfde vreemde associaties zal maken als Harry, die de kerstman ziet seksen met zijn moeder en die schock nooit meer te boven komt. De kerstman is natuurlijk zijn vader, die na de cadeaus te hebben afgeleverd verder gaat met zijn rollenspel bij moeders de vrouw. Gezien Harry's issues met zowel seks als de kerstman, vermoed je dat hij erger vond dat de kerstman seks had met zijn moeder dan het feit dat zijn moeder met een vreemde vrijt i.p.v. zijn vader. Een vreemde inleiding, maar dat past precies bij deze vreemde film.

De waan van de dag wordt versterkt door Harry's constante fixatie met Kerstmis. Eigenlijk is het de cultus van de Kerstman, aangezien het met Christus verder weinig te maken heeft. Zijn aanklacht tegen de ongelovigen is daarom niet van religieuze aard. Nee, zij geloofden niet meer in Santie Claus. Ondanks dat Harry er vreemde maniertjes op nahoudt, zoals het bespieden van kinderen of zijn eigen sociopathisch gedrag, kun je met iemand anders dan Harry sympathiseren. Alle andere volwassenen zijn hufters, met name de yuppen.

Maar de regisseur weet de waan aan te houden tot aan de laatste shot (en verder). Het speelt met hetzelfde effect zoals dat ook in May (2002) het geval is. Tragische figuren waarvan de waan toch de overhand lijkt te krijgen (of toch niet).