Opinions

Haha.

Ik heb veel achterlijke horrors gezien en Cabin Fever behoort zeker tot de top-tier.

Low-budget, B-acteurs, onwerkelijke situaties...

oftewel, datgene waar de meerderheid van het horrorgenre mee te maken heeft.

Maar waar de ene scoort in gore, scoort de ander weer in beklemmende suspense of een semi-geloofwaardig verhaal.

Cabin Fever daarentegen, slaagt in geen enkel categorie.

Ja, het neerzetten van geile, niet al te snuggere tieners en wederom achtergestelde rednecks. Maar daar wordt de film ook niet echt interessanter door...

Dit is een van die films [Resident Evil is een ander die me zo te binnenschiet] die beter te pruimen zou zijn als het in de jaren '60/'70 gemaakt zou zijn onder de verzamelnaam van 'Eurotrash'.

Over guilty pleasures gesproken.

De film is in 2003 voor een Portugees festival opnieuw gescored door The Cinematic Orchestra.

Ik had de soundtrack al een tijdje in huis en ik kon me niet voorstellen dat beelden van een film uit 1929, zo'n dynamische en opzwepende score zou kunnen bijbenen.

Beginnend met een publiek dat er klaar voor gaat zitten in een bioscoop, waar het orkest op de dirigent wacht.

En dan begint het. Het rustige opbouw, het ontwaken van de vrouw, vloeit dankzij de briljante montage over naar de drukte van het allerdaagse leven, met productiemachines, treinen, automobielen tot aan atleten in actie.

In het begin 'waarschuwt' de maker ons al dat het een experiment is;

Het streven naar de absolute taal van cinema, onafhankelijk van de taal van theater en literatuur. In dat opzet is hij geslaagd, want we zien een schouwspel, puur gebaseerd op ritme en beweging [en in de 2003-versie geluid], waar je vol fascinatie naar blijft kijken.

Warrige film van Michele Soavi, de understudy van Dario Argento, die overduidelijk diens stijlelementen heeft overgenomen. Dat betekent dat het visueel dik in orde is.

Inhoudelijk kun je je achter je oren blijven krabben. Als je tenminste nog enige consistentie in het verhaal wil blijven zoeken.

De, op het eerste gezicht, hoofdpersonen van de film worden decor[mechanismen] rond het eind.

Een eind waar alle remmen los gaan en in contrast staan met een spannend en 'aftastend' begin.

Wat dat betreft is deze film het beste vergelijkbaar met Argento's Inferno, niet alleen omdat daarin ook een bouwwerk centraal staat, maar vooral vanwege het dromerige duivelswerk. [met een ode aan Rosemary's Baby]

Kon je Inferno niet pruimen, dan zal The Church je ook niet veel bieden.

Je hebt films die je wegwuift. Die je meteen vergeet.
Films die je bijblijven en tenslotte films die je nooit meer vergeet.
Tenslotte heb je de unieke gevallen, die meer vereisen dan alleen een gezellige mood voor films of een heldere geest om datgene wat je voorgeschoteld krijgt, naar behoren te interpreteren.
Uniek betekent niet perse een meesterwerk.
Die waarde is tegenwoordig zo relatief, maar dat is een ander verhaal.

De werkelijke waarde van Lady Vengeance zal pas na een aantal herzieningen duidelijk worden, denk ik.
Het samenspel van 'verhaal' en beeld is zo rijkelijk gevuld en gelaagd, dat het onmogelijk is om het in een keer te bevatten.

Wat ik uniek aan de film vind, helemaal als derde deel in een drieluik, is dat het een soort essay is op de voorgaande twee [wraak]films van de regisseur.
Natuurlijk kun je de verschillende cameo's zien als jolly cameo's, terend op herkenbaarheid.
Maar gezien de werken die ik van Park gezien heb, eigenwijs als hij is, lijkt mij dat te simpel.

Een aantal voorbeelden:
In het begin springt de regisseur van segment naar segment, tijdstip naar tijdstip en van vertelvorm naar vertelvorm.
Hij kan het verhaal conservatief inleiden, maar op deze manier is het dynamischer en dubbelzinniger.

De droomsequence waarin je het hoofd van Choi Min-Sik, de hoofdrolspeler uit Oldboy, op een hondenlijf ziet en smekend kijkt terwijl hij op het punt staat vermoord te worden, is voor de gemiddelde kijker een leuk fantasie-segment. Een inleiding op wat er misschien gebeuren zal.
Maar je kan de nuance bijna niet missen als je Oldboy gezien hebt. Een stapje verder: wil Park daarmee zeggen dat het hoofdstuk voorbij is en hij verder gaat?

Het kind dat geadopteerd wordt door buitenlandse [westerse] mensen. Hm Oldboy. Gebrek aan originaliteit?
Ik denk het niet. Het is net alsof hij dat [herkenbare] gegeven hergebruikt om zijn punt te maken.
Klinken daar geluiden van je geestenkind 'afstaan' aan buitenstaanders? Werken gevuld met persoonlijke en culturele identiteit, die nu door Park's doorbraak, vrij 'omarmd' kunnnen worden door een mondiaal publiek, met de kans om onbegrepen te worden, door oppervlakkige reacties als: "Ooh, wat is ze schattig, oh wat is ze leuk".
Zoals de Australische adoptieouders.

Als de dochter wakker wordt en ze ziet een klein jongetje knikkeren in de kamer, vraagt ze of hij Engels spreekt.
De jongen, duidelijk de geest van het vermoorde kind, shudt heftig zijn hoofd alsof hij wil zeggen dat zij hem helemaal niet hoort te zien. Ze reageert met: "Damn" en gaat weer slapen. Onverschillig, ongeïnteresserd, onbewust van dat rare moment. Hoe dit in de realiteit van de film past, wordt nooit duidelijk, maar ik moest meteen denken aan het Aziatische horror-debacle bij het grote westerse publiek.

En de Engelstalige segmenten waarin Geum-ja communiceert met haar kind. Is dat een reflectie van Park die een internationale doorbraak nodig had om in zijn thuismarkt een beetje begrepen te worden?

Het verhaal dan, of beter gezegd, de aaneenschakeling van gebeurtenissen. Hoe mis heb je het als je denkt dat het om de daad van het wraaknemen gaat.
Zoals ik het zie, is het wraakverhaal maar een kapstok om belangrijkere zaken aan op te hangen.
De [over-the-top] pistool en de tatoeage van de arm die de het demonstreert zou niet misstaan in Kill Bill. Of zelfs Oldboy. Geheel in stijl binnen dat wereldje van de film.

Als je vol anticipatie zit te wachten op hoe de 'goede' deze pistool zal afvuren op de 'slechte', zal die payback als een teleurstelling komen. Want het was een kapstok, remember?
In Sympathy For Mr Vengeance worden we 'getrakteerd' op een handjevol wraakacties, met de waterscene als climax. In Oldboy is er sprake van een psychische klap naast het fysieke gebeuren.
Geen van dat allen hier. Het is bijna collectieve rouw, woede en rechtvaardiging. Of toch niet?
Lady Vengeance stelt allerlei gevoelens bloot.
Het gegeven van een ontvoerde kind, in Mr. Vengeance een 'simpel' plotmechanisme om tot de climax van wraak te komen krijgt in Lady Vengeance een zwaardere lading. Net als de mindset om 'even' wraak te nemen.
De ouders willen allen wraak, maar kibbelen over triviale zaken. Over wie van de familie de taak op zich zal nemen.
En tenslotte het geld, he.
Zoals de oma zegt:
"Een ieder heeft zijn eigen verhaal te vertellen."
Park gebruikt zijn film, om zijn verhaal op zijn manier te vertellen.


Het is dus geen reprise van Oldboy.
Een interessante stap van de regisseur om thema's, verhalen en beelden op een geheel andere manier voort te breien. De aanpak om 'dingen' te vertellen is verbluffend.

Voor mij een reden om de film niet weg te wuiven. Om niet meteen te vergeten.
3.5 * met voldoende potentie bij herzienig, omdat het unieke karakter het wel verdient.

Wisselvallige film van noir-meester Robert Siodmak. Gescript door Herman 'Citizen Kane' Mankiewicz n.b. moddert de film te lang door in melancholie, die het 'Kerstkader' versterkt. Want Christmas Holiday is een raamvertelling, die eigenlijk te weinig aandacht schenkt aan de oorzaken van de 'Kerstblues' van Deanne Durbin, die als nachtclubzangeres misschien ook wel andere diensten verleent.

In deze raamvertelling zien we nl. het werkelijke verhaal van een onschuldige jongedame, die verliefd wordt op een man, maar zijn overheersende moeder erbij krijgt. De moeder, een sterke rol van Gale Sondergaard, krijgt te weinig speeltijd om haar duivelse trekken te tonen. We weten zelfs niet wat er met manlief mankeert (gokverslaafd, gewelddadig, Oedipuscomplex?) Dan komt het aan op het slotakkoord, dat uit de lucht lijkt te vallen, maar wel antwoordt aan de melancholische toon van de film.

Wel een grappige noot: Gene Kelly, bekend geworden door zijn musicals, vraagt aan Durbin om te dansen. Ze lopen de trap af, richting de dansvloer. Als ze willen aanzetten om te dansen, is het liedje afgelopen. Gene Kelly komt niet aan dansen toe.

Niet zo rauw als de gangsterfilms van Warner Bros, (deze is van Paramount) maar met voldoende flair geschoten door Robert Mamoulian.

Ik was al onder de indruk van zijn (en Marlene Dietrich's) The Song of Songs en na verdere inspectie bleek ook Dr. Jeckyll & Mr. Hyde van hem te zijn. Beide toch erg gedurfd, qua verhaal en verbeeldingskracht (of visuele realisatie).

City Streets heeft een mooie samenspel van verhaal en beeld. Mamoulian snapte kennelijk dat het oog (camera) niet perse de directe actie hoeft te volgen. Zo weet hij het verhaal op gang te houden zonder steeds te hoeven focussen op de cast of hun handelingen. Of linkt hij objecten aan elkaar bij de overgang van scenes, zodat een cut niet perse van een handeling of verplaatsing van een persoon af hoeft te hangen.

Fris om te zien.

Laatst American Psycho gezien en ik vond het punkmeisje lijken op het hoertje die de hoofdfiguur in die film oppikt.

Ik dacht hardop tijdens Class of 1984 en merkte op dat als deze film een opsomming was van toenmalige problematiek, een Class of 2006 wel behoorlijk fucked up zal zijn.

Maar aan de andere kant wel hypnotiserend aantrekkelijk met flitsende montage en ondubbelzinnige immoraliteit. Zoiets als fragmenten van Fok Jou!, het gros phonecamgeschoten vecht/vrijpartijen en The Box na 22.00.

Zou de Nederlandse Film Fonds hier geld voor uittrekken?

Frankie is werkloos en mentaal instabiel en moet zijn gezin, een zeurend wijf en een gemuteerd kind, zien te voeden. Het kind is,dankzij hele slechte FX, waarschijnlijk de enige wat bij de kijker een flauwe glimlach kan wekken, want in zijn totaliteit is Combat Shock een hele grimmige filmervaring.

Frankie is er erger aan toe dan Travis Bickle uit Taxi Driver, heeft vergelijkbare trauma's [of is het troma's] als Jacob uit Jacob's Ladder en zit in een uitzichtloze situatie. Ze leven in een krot, waar ze ook nog uitgekickt gaan worden om 6 pm en moet erop uit om eten te vinden voor zijn hongerige gezin. Komt er nog bij dat hij mot krijgt met de plaatselijke bende waar hij ook nog geld aan schuldig is.

Ondanks het feit dat alles low-budget is aan de film, is het treffend effectief. Ik bedoel, heb je een budget nodig om een verpauperde omgeving realistisch te presenteren. Het is zoals het is, het stelt voor zoals het moet zijn.

Hetzelfde geldt voor het acteurwerk. Of heb je liever goed verzorgde, welbespraakte kopjes die je moeten doen geloven dat ze zogenaamd aan de rand van de afgrond zitten.

Pessimisme druipt van de film af. Een voormalige 'held' van de natie, eerst in gevangschap in Vietnam, nu gevangen in een situatie zonder hoop, in zijn moederland.

Flashbacks over zijn periode in Vietnam, waar hij zijn peleton dood en verminkt aantreft worden afgewisseld met een tijdsprong in het ziekenhuis waar hij zich niks meer kan herinneren.

Naarmate de film zijn eind nadert, des te donker de film wordt en de schokkende waarheid over het verleden naar boven komt. Frankie realiseert zich wat hij moet doen om zijn familie te redden. En triest genoeg is dat het realistische en hoopvolle dat hij zijn gezin en zichzelf kan geven.

Ik las dat er vergelijkingen gemaakt werden met Eraserhead, die ik zelf niet gezien heb, dus ben ik wel benieuwd naar de overeenkomsten.

Uiteindelijk is Combat Shock het aanraden wel waard als het onderwerp [anti]oorlog en de gevolgen daarvan nader ervaren wil worden op film.

Het is een Troma [al valt het niet te vergelijken met de rest van hun catalogus] dus op voorhand reden genoeg voor veel mensen om het al weg te wuiven.

Maar dan loop je een [deprimerende] filmervaring mis die zwaarder op de maag ligt dan zijn themagenoten.

Vincent Price die de MacBeth-ijlende huisbaas Mr. Black maar niet dood krijgt...

Peter Lorre zet z'n karakteristieke rol van nederige onderkruipsel neer en Boris Karloff zorgt nog voor wat lachmomenten als verstrooide schoonvader en ex-begrafenisondernemer.

De sfeer is vrijwel identiek aan de oude Hammer horrors [ode?] met een aantal knipoog verwijzingen naar deze oude films.

Het begint bijv. bijna net als Frankenstein, waar hier dan de twee begrafenisondernemers meteen beginnen te graven zodra de rouwende mensen vertrekken. Om de kist!

Leuk, een beetje kluchtig, maar niet echt memorabel.

aparte kijk op het verzamelen van comics en hoever je daarin kan gaan.

de motieven van de twee rivalen komen goed naar voren in de essentiële scene waar het bij de een gaat om de esthetiek en de ander [hoe kan het ook anders] om het geld...
herkenbaar, aangezien de script en regie van een comicschrijver afkomstig is.

tenslotte kun je het nog zien als een coming-of-age van de verteller die in de rol van de gestorven zoon stapt en wél iets van zijn leven maakt.

De aanwezigheid van twee geschikte femmes fatale heeft niet mogen baten.

The Company She Keeps is een onvervalste vrouwensoap.

Dievegge Jane Greer, de femme fatale uit Out of The Past staat hier tegenover reclasseringsagente Lizabeth Scott (Death Reckoning).en vechten beiden om dezelfde man. Het wordt geen catfight omdat Scott een ongewoon beschaafde rol neerzet.

Ik zie haar toch liever vals. Greer doet het wat beter als feeks.

Hoewel Scott hoger op de pikorde stond, is dit toch wel Greer's film. Ze speelt met een breed bereik aan emoties; ze is slachtoffer, maar ook dader. Keihard cynisch, maar uiteindelijk ook angstig hoopvol. Liz Scott is haar tegenpool als onbevooroordeelde beschermengel en waakhond, maar weet de evenwicht niet brengen. Ze wordt totaal weggespeeld door Greer.

Lucio Fulci's draai aan het fantasy genre is een fascinerende no-budget filmervaring is letterlijk een donker en grauwe film.

De omgeving wordt gecamoufleerd door overmatig gebruik van rookmachines en lijkt enkel belicht door fakkels. [voor de fictieve wereld klinkt het logisch, maar toch...]

Lachen zul je wel met de grunts met hondenmaskers, een terracotta soldaat lijkende 'god' met Monte Cristo masker en een lichtelijk homo-erotische male-bonding toon, maar de topper is toch wel de verschijning van zombies.

Die Fulci kon het waarschijnlijk niet laten, he...

Met 1958 als releasejaar zat je als filmmaker natuurlijk al ver van de puriteinse waarden die een film moest uitdragen en dicht bij de naderende 'moderniteit'.

Bij Cop Hater vond ik het dan ook opvallend hoeveel 'niet-functionele' obsceniteit er aanwezig was. Als je de genregenoten van dezelfde tijdsperiode gewend bent, zie je nog vooral keurige pakken en stropdassen. En ook al werden de rokken korter; paraderen in ondergoed zul je de (huis)vrouwen niet zo gauw zien doen.
Als je dan bedenkt dat de beha van Janet Leigh in Pscycho (1960) heftig was.

Onduidelijk in hoeverre de staat van televisie in '58 was, maar Cop Killer heeft wel iets weg van een televisieaflevering. Het verhaal is vrij liniear en eendimensionaal. Het politiestation als terugkerend basis geeft je het familiare gevoel dat je het rechercheteam al kent. Dit is niet perse slecht, maar het zorgt voor weinig verrassingen omdat je weet dat het verhaal eindigt bij het oplossen van de zaak. Orde is hersteld.

Oke, op naar die obsceniteiten.
Voor ondervraging valt een rechercheur uitgerekend binnen bij de verdachte tijdens diens huwelijksnacht. Terwijl hij zijn beklag doet zie je de vrouw op bed liggen in de kamer erachter. Aparte bedden in de slaapkamer? Ha!

Omdat het heet is zit de vrouw van dezelfde rechercheur op de vensterbank in haar ondergoed heel verleidelijk een sigaret te roken. De man zelf loopt zonder overhemd en bezweet vraagt hij aan haar of ze meekomt naar bed.
Een aantal scenes later heeft zij een badpak met luipaardenmotief gekocht en verleidt zij haar man om haar over te drempel te tillen naar de slaapkamer. Er zijn films waar er plots een fade-out komt voor die suggestie überhaupt gemaakt wordt!

Ten slotte nog de knaller!
De doofstomme verloofde van de hoofdpersoon wordt in haar woning verrast door de boef. Deze climax had niet beter onderstreept kunnen worden dan door het feit dat ze enkel gewikkeld is met een badhandoek. Oh, de spanning dat die eraf glijdt!

Ook krijgt de aanstormende jeugd (een kentering in de maatschappij) een rol in het verhaal in de vorm van een jeugdbende. Jeugdcultuur was nu blijkbaar iets die de filmindustrie niet meer kon negeren.

Voor een verder standaard misdaadfilmpje maakten deze observaties het wel een stuk leuker.

Sterke giallo met wederom geen gebrek aan vrouwelijk schoon.

Interessant is waarom het gegeven van sex en horror, iets wat toch wel dé standaard is in de meeste Amerikaanse horror/slasherfilms, in de Italiaanse tegenhangers wél lijken te werken.

Mij lijkt het dat er in deze films géén obnoxious suburban teenage kids rondhuppelen.

Zeg nou zelf, ik zie liever close-ups van Suzy Kendall en Edwige Fenech en andere 'Europese' schonen dan de zoveelste Hollywood tiener in haar big break.

Het acteerwerk is matig, al zijn er scenes waarin de spanning van de gezichten af te lezen is.

Er is een scene in het bos waar de moordenaar a la Michael Myers zijn prooi stalkt. Da's geen Blair Witch wat achter je aan zit, meid, dacht ik nog tijdens de film.

Het spannendst is het wanneer Suzy Kendall, die hiervoor enkel mooi heeft wezen doen, zich stil probeert te houden terwijl de moordenaar zich in de nabije omgeving manouvreert. Vergelijkbaar met de ijzige scenes uit wederom Halloween en Haute Tension.

Ondanks het gedateerde uiterlijk [Die Italiaanse jongens zien er maar grappig uit met hun kapsels] is het zeker een aanrader voor degenen die obscure titels vaak mijden.

Voor ieder wat wils: whodunnit, griezelen, vrouwelijk naakt en een hele brutale moordenaar.

Raar eigenlijk; het tijdsbeeld zou geen obstakel moeten zijn maar een atmosferische charme. Maar ja, je mist wat...

Een film over het creatieve proces.

Paul, de editor van een sci-fi pulp-film, krijgt opeens na een hoop gedoe de verantwoordelijkheid over het einde van de film.

Zelf is hij bezig met een persoonlijke film over de betekenis van zijn leven.

Zo wisselt hij constant tussen een campy, kleurrijke en oppervlakkige film en zijn eigen zwart-witte, art house, introspectieve film.

Het mooie aan de film is dat je in feite te maken krijgt met 3 ontknopingen, nl. die van de 2 films en de film CQ zelf,

al wordt zijn eigen film op gegeven zo ondergeschikt dat je vergeet dat hij er zoveel waarde aan hechtte.

De muziek is ook goed verzorgd. Zodra je in de campy omgeving van de film komt, past de muziek zich daar ook aan.

Ach, zelfs een middelmatige Von Sternbergfilm blijft een mooi schouwspel van licht en schaduw. Crime & Punishment voelt zeer claustrofobisch aan, omdat je het gevoel krijgt opgesloten te zijn in de clair-obscure ruimte van de personages. Alles is perfect belicht (en afgedekt) dat je, met een kritisch oog, ook nog het kunstmatige ervan kan afzien.

Von Sternberg zweerde bij de controle van een setomgeving, maar waar het werkt bij het barok van The Scarlet Empress of het franje van Der Blaue Engel, doet het wat minder in de contemporaine omgeving in deze film. Minder, maar goed genoeg om toch op te vallen.

Hoewel het thema van 'De Verleidster' afwezig is, probeert Peter Lorre zijn opponent (de politie-inspecteur) nog vaak genoeg te prikkelen in het kat-en-muis-spel. Hierbij neemt hij, als hij eenmaal zelfverzekerd raakt, constant de houding aan van die bekende Von Sternberg-verleidster Marlene Dietrich. Lorre, die sexy een sigaret rookt. Brrr.