Opinions

Wat een stinker.

The "Family Man" zombie.

Ik weet niet of het aan de dub lag dat de soldaten Duitsers moesten voorstellen. Ik zag toch duidelijk blauw-wit en rood op hun uniform.

Regisseurs die denken een grindhouse-hit te kunnen scoren met een g-string als moordwapen: het is al gedaan hier.

Aardige 'risque' film van 'Wild Bill' Wellman, die het jaren '30 mystery-genre vermengt met een inkijk op het burlesque-wereldje. Met zoveel (marginale) diva's waan je je in een ware kippenhok. Het is dan ook niet lang wachten op de eerste bitchfight!

Het mysterie-genre weet altijd de slachtoffers en verdachte(n) in één gesloten ruimte te houden en vezorgt iedereen met een motief. Bij Lady of Burlesque ligt de nadruk gelukkig niet star op de plot, waardoor je na een aantal leuke scenes en acts vergeet dat er een moordzaak gaande is.

Barbara Stanwyck is de enige echte actrice van de groep. De rest maakt zich vooral schuldig aan hysterische over-acting, maar dat sluit goed aan op het 'net-niet' platform waar deze performers zich bevinden. Net niet goed kunnen acteren voor een supporting rol, maar campy genoeg om volledig los te gaan.

Er is een vrij ruwe scene, waarin de opperfeeks in elkaar gemept wordt door haar gangster-vriendje. Dat gebeurt off-screen maar we horen de klappen en het geschreeuw terwijl wij de act op het podium zien (improviseren). Met Citizen Kane in het achterhoofd, die audio-overlapping optimaal inzette, vond ik deze scene wel een goede voorbeeld van het afzonderlijk uitspelen van beeld en geluid. Maar ik bleek gefopt, want de film bleek ná Kane te zijn. Al lijkt het, zoals eerder in een recensie eerder, uit de jaren '30 te komen.

Gebaseerd op het boek 'The G-String Murders' van burlesque-ster Gypsy Rose Lee, die verrassend genoeg nog enige bekendheid genoot en een bescheiden filmcarriere op nahield. Er verscheen zelfs een Broadwaymusical (en film), Gypsy, over haar leven.

Amerika is blijkbaar niet zo puriteins als haar beleid ons doet geloven.

Hm, ik denk dat ik een totaal andere film heb gezien als ik de berichten hier zo lees.

Voor een film die een burenruzie tot zo'n (inspiratieloze) ontknoping laat komen, investeert het wel erg veel tijd in de motivatie van Abel Turner. Hij heeft geen hekel aan zijn nieuwe buren, omdat ze schreeuwende kinderen hebben, of honden die in zijn tuin schijten. De haat zit dieper. Zo diep dat de makers het beestje niet eens bij de naam durven te noemen en met populaire eufemismen bewoorden:

You don't know him/ you don't know him... He's a Brother/ your brother ... Sister ... Once You Go Black ... [*]

Zelfs het stel twijfelt of de relatie toekomst heeft ten aanzien van de families. Maar het woord in de mond nemen doet niemand.

Er is een scene waarin Abel een jonge vader probeert te corrigeren en van hem eist (onder schot) dat hij zijn verantwoordelijkheid neemt als (zwarte) vader.
In het 'echte' Amerika draagt Bill Cosby, de komiek, dezelfde visie uit. In een mildere vorm natuurlijk.

De politiek-correcte salon-idealist ziet hier weer een vorm van omgekeerde rascime in, maar wat Cosby beoogt is dat het herstel van de zwarte gemeenschap van binnenuit moet komen. Beginnend bij de (absente) vaders en o.a. het omarmen van werkelijke zwarte waarden i.p.v. het stereotype (for the white man's entertainment) beeld. Cosby verfoeit dan ook de 'gangsta-hiphop lifestyle'.

In dit perspektief zijn de motivaties van Abel beter te plaatsen.
Allereerst is hij erg strict voor zijn kinderen. Zijn dochter moet correct praten ipv het verbasterde 'ghetto' Engels. Hij ridiculiseert dit zelfs wat later in de film door 'keepin' it gangsta'.
Nog een detail: Abel heeft liever dat zijn zoon een shirt van Shaq aantrekt ipv. Kobe Bryant, ondanks dat Shaq inmiddels in Miami speelt, terwijl Bryant nog bij de plaatselijke Lakers speelt. In het 'echte' Amerika viel Bryant van zijn voetstuk als rolmodel door een verkrachtingszaak en een Judasrol omtrent Shaq. Ik gok dat het eerste al reden is voor de stricte Abel om Bryant niet te tolereren.

Er is ook een punt waar Lisa's vader, net als Abel, het grootste belang in hecht: Bescherming van de kroost. Abel's getreiter (dat voortkomt uit zijn haat) is een aanval op Chris' 'mannelijkheid', ofwel zijn vermogen om zijn gezin te beschermen.
'Bescherming' en 'veiligheid' zijn tegenwoordig 'uitbesteed' aan de politie. De ernst van de ruzie in deze film is het een aanval in het kwadraat is. Hij is agressor en diender tegelijk.
Dat Abel en Lisa's vader dit hoog hebben zitten komt waarschijnlijk doordat zij niet geloven in de vanzelfsprekendheid van 'bescherming' of 'hulp' van derden. Harde realiteit, wederom in het 'echte' Amerika, wil dat je in sommige buurten niet altijd op de politie hoeft te rekenen. Of in het geval van Abel's illustratie omtrent hulpverlening: Ze wisten niet dat ze de vrouw was van een agent.

Maar het blijft jammer genoeg impliciet totdat het tenslotte overboord wordt gegooid en afsluit met een, in mijn optiek, slappe wending. Het lost de verwachtingen gewoonweg niet in.

Was dit 'raciale' sausje de smaak van de dag, zoals de smaak van morgen misschien 'homoseksualiteit' zal zijn? Een maatschappelijke taboe als simpele catalysator voor een (verder) vergetelijke reeks van gebeurtenissen. Want zoals eerder gezegd, de film investeert te veel tijd in de opbouw om het uiteindelijk maar met een psycho-buurman af te doen.

Zoals ze in het in het Engels zeggen: It's a cop out!

[*]
Gedurende de film wordt het verschil in etnicitieit (zo taboe in Amerika dat het in bepaalde entertainmentbranches een niche is) voldoende gehint (impliciet), maar nooit expliciet ter sprake gebracht. Populaire (en minder offensieve) oneliners als Once you go black moeten dan ook de schok van het onuitspreekbare doen verzachten: het refereert op lacherige wijze naar de kern én blijft onder de radar.

Erg tegenvallend.

Afgezien of het nu wel of niet trouw is aan de comic,

wordt te weinig gedaan met de interessante en potentiële karakters.

Alan Moore is een uitzonderlijk complete en complexe schrijver en het is zonde dat zijn karakters geplaatst worden in een vrij oppervlakkige rollercoaster van een film.

Het decor en de cgi waren nog slechter dan het verhaal.

Het was nog net geen godzilla met die maquettes.

Dorian Gray vond ik een leuke toevoeging, al zet ik mijn vraagtekens bij Tom Sawyer.

Was de banaliteit soms niet Amerikaans genoeg?

Bill Cosby is hier duidelijk minder behoudend dan in z'n TV-show terwijl de ingetogen Poitier voor de balans zorgt.

De film is bijna een parodie op de Blaxploitation [met nadruk op exploitation] te noemen.

Cosby, Poitier en hun echtgenotes zijn de enige figuren die enigszins 'realistisch' te noemen zijn in een all-black cast, gezien de tijdsperiode.

Dat betekent dus dat de rest van de figuren bestaat uit fly geklede, slick pratende bad asses. Werkelijk de zwarte stereotype uit welke blaxploitation dan ook.

Maar Poitier weet een positieve boodschap uit te dragen, ondanks zijn hard werkende personages in een benarde situatie terecht komen als ze opgejaagd worden door de badasses.

Dat optimisme is overigens mooi aanwezig in de briljante soundtrack van Mayfield met zang van de Staple Singers.

als ik puur het verhaal moest gaan oordelen dan was dit echt een halve ster waard!

maar de scenes en sfx zijn zo apart en grappig dat het zeker de moeite waard is om de film te [blijven] kijken.

Deze B-film leunt zwaar op de geloofwaardigheid van 'A-ster' George Raft, maar George Raft is een houten klaas. Zelfs als hij loopt ziet hij er houterig uit.

De vorige Raft-vehikel die ik zag, Red Light, bevatte ook al segmenten waarin we Raft zien lopen. Het nut ervan? Ik vermoed dat George een beetje narcistisch is.

Het boek City of Nets: A Portrait of Hollywood in the 1940's bevat een aantal geinige anektodes met Raft als lijdend voorwerp. Zo was hij als jeugdvriend van een aantal maffiosi verantwoordelijk voor hun imago. Door gangsters te portretteren in films gaf hij hen een voorbeeld om te volgen.

Het Amerikaanse volk had natuurlijk geen idee hoe gangsters zich gedroegen. Ze kwamen er niet mee in aanraking of konden het niet navertellen. Je zou kunnen zeggen dat na de romantisering van de cowboy, Hollywood nu de gangsters een gezicht gaf.

Raft maakte zich vooral druk over de perceptie van de kijker op zijn imago en weigerde rollen die dat 'ondermijnden' (lees: doodgaan aan het eind). Humphrey Bogart nam een aantal van deze restjes en de rest is geschiedenis.

Dus komt Raft met zijn imago terecht bij een B-film als Loan Shark waar hij eigenlijk op de automatische piloot gaat. Vooral de beginscenes waarin het conflict wordt gepresenteerd, laten Raft als decorstuk toekijken hoe de supporting cast de film injecteren met levenstof. Raft lift op dat moment maar mee. (We geloven hem meteen)

Maar ironisch wordt het tijdens een knokscene. George Raft is een bikkel, dus laat hij zich niet in elkaar slaan. Alleen zien we George meppen in de close-up, maar zodra we uitzoomen zien we een fittere stand-in klappen opvangen en judoworpen doen. Als George het gevecht wint, zegt hij iets in de trant van 'dat de baas de volgende keer maar zelf moet komen'. Foei, Georgie, jij durft.

Loan Shark is vermakelijke onzin en het is jammer dat de tegenspelers weinig tegengas bieden zodra Raft opeens in het middelpunt komt te staan. Afgesproken?

Barbara Stanwyck's eerste talkie. De stroeve overgang is duidelijk merkbaar. Iedereen neemt rustig de tijd om te ar-tie-coe-leren en de regie verraadt de nauwe band met toneel (het is gebaseerd op een toneelstuk), in plaats van de 'grote gebaren' van de stomme film. De laatste akte is gewoon een podium waar de spelers (onnatuurlijk) opgesteld staan, ook al moet het een hotelkamer voorstellen, waar een politieonderzoek gaande is. Maar ach, het is 1929 en leren deden ze on-the-job.

ZsaZsu Pitts zorgt voor de komische noot met haar karakteristieke stem en de 'filmpolitie' maakt zich schuldig aan showmanschap. Ik bedoel hiermee de act van de politie, in dit geval een inspecteur, om het oplossen van een misdrijf zo emphatisch mogelijk te doen. De inspecteur 'steelt' gewoon de show, door de verdachten tot waanzin te drijven. Dit is duidelijk een toneelspelende agent met gevoel voor dramatiek en spektakel.

Het onderwerpstof is op zich al vrij 'ordinair'. Rod LaRoque - wat een foute naam! - die de naïeve Stanwyck wil dronken voeren en onzedelijke dingen in gedachten heeft. Dezelfde LaRoque is ook de oorzaak van overspel bij een vriend van Stanwyck's echtgenoot, die hij moet rechtzetten. En tenslotte Stanwyck, die als getrouwde vrouw, vast komt te zitten in LaRoque's kamer (Locked Door). Wat een onzedelijke toestand!

Lola is een kruisbestuiving tussen Der Blaue Engel en Douglas Sirk!

De burgerij is sinds de tijd van Lola Lola (Marlene Dietrich) flink veranderd.
Zo erg is die naoorlogse bedorvenheid dat de felgekleurde versiering waar zij zich mee tooien, hun hypocrisie niet kan verbloemen. Met in het centrum, hun gedoogde, maar toch weggestopte steunpilaar Lola (Barbara Sukowa).

Was Professor Rath nog de (Weimar)deugd die viel voor de moreel-corrupte schaduw-maatschappij; in Lola hebben de nakomelingen (of nieuwe elite, zeg 't maar) dit allang omarmd voor het functioneren van de status quo. De nachtclub is immers waar de belangrijkste beslissingen worden genomen.

Ondervindt ook de moderne Rath, bouwinspecteur én scheidsrechter Von Bohm. Zijn offer (toegeven aan de corruptie) is Lola's transcentie: haar acceptatie en zichtbaarheid in de maatschappij waar zij onlosmakelijk al mee verbonden was, maar door 'respectability' (Douglas Sirk's vaste mikpunt) altijd buiten viel.

Bij een herziening ongetwijfeld beter!

Sfeervol gefilmd, maar Bava deed het vier jaar eerder met Black Sunday toch iets beter. Barbara Steele blijft een merkwaardige verschijning en ook hier is zij het middelpunt van wanhoop en paranoïa.

De film leunt vooral op hetgene wat je niet ziet en rekt dat jammer genoeg net te lang door.

Het middenstuk zou niet misstaan in andere genrefilms, laten we zeggen, een Hitchcock suspensefilm.

Er is een sterke scene waarin de jongste dochter van de heks, inmiddels een vrouw, gebonden is aan het huwelijk met de nare zoon van de landheer.

Deze liefdeloze verbintenis werkt zij echter in haar voordeel uit, door hem te houden aan de 'huwelijkse' voorwaarden. Treffend hoe de bal gekaatst kan worden.