Opinions

Jesse James had de pech om in hetzelfde jaar uitgekomen te zijn als die andere twee giganten in Technicolor: Gone With The Wind en The Wizard of Oz.

Vrij onderhoudende western, aangezien de toon vooral in het voordeel spreekt van Jesse James. Wie anders kun je hebben dan Tyrone Power?

De film heeft gelukkig wel een aantal sterke scenes, zoals de anticipatie van Frank James' reddingsactie. Dit wordt voortreffelijk, op een klassieke manier, uitgespeeld.

Een waardige vervanging voor het ontbreken van een uitgewerkte bankoverval.

Indrukwekkend is ook de scene waarin ze met paard het ravijn in duiken. Ik las dat ze hiervoor de paarden hadden geblindoekt en ze het uiteindelijk niet hebben overleefd. Met als gevolg de invoer van een bond, die in het vervolg toezag dat 'no animals were hurt during the production of this motion picture.'

Cannibal Holocaust is dé film bij uitstek om het expoitatieve dierenleed ter discussie te stellen.

De effectiviteit van die beruchte scenes hangen nauw samen met de onderliggende thematiek van de film.

Elke discussie daarover, vanuit welke optiek [sensatiezucht, dierenmishandeling, voedselketen ] dan ook, is de bevestiging dat het de filmmaker gelukt is een film te leveren die de gemoederen bezig houdt. [en blijft houden]

Na deze obscure film, met Paul Naschy als hunchback, gezien te hebben, kom ik tot die simpele conclusie.

In CH laten de 'barbaren' hun aard zien door die welbekende incidenten.

In deze film steekt Naschy ratten in de fik om ze vervolgens rond te laten rennen door de ruimte. Gruwelijk, maar tegelijkertijd spectaculair. En om te stellen dat je 'gerustgesteld' kan zijn over dit leed, omdat ze die ratten

'toch op zouden eten'. Nee. Hij was enkel het kadaver van zijn vriendin [rattenvoer] aan het beschermen.

Nobeler dan die barbaren in CH, maar thematisch gezien, pure exploitatie.

Nu de film zelf, die een aantal segmenten had die mij positief bevielen.

Naschy is een 'schuldige' onschuldige, die als zwakbegaafde allerlei moorden pleegt door enerzijds provocatie [hij wordt gepest door vele dorpsbewoners, waardoor hij 'de laatste adem' van zijn stervende vriendin mist]. Daarnaast is er een ouderwetse mad professor die hem aanzet om eerst lijken en daarna levende personen te leveren.

Dat laatste heeft veel weg van de Frankenstein en Igor-relatie van de klassieke horrors en tot mijn verrassing ademt de concluderende climax ook de sfeer van die oude films. De monster [een gecreërde premordial wezen] breekt los en valt de personen in het lab aan.

In een ander segment, afspelend in een reformschool voor meisjes, komen we de scene in waarin een meisje haar kamergenote op haar rug zweept. Ontzettend bizar en achteraf ontzettend gevat.

De deur gaat open en de binnenlopende psychiater observeert het een moment voordat ze ingrijpt.

Aan de gezichten gezien is er sprake van wederzijds genot.

Vandaag [weer] gezien.

Ik vond hem minder sterk, maar vooral minder griezelig dan deel 1.

Alweer episodisch en onchronologisch verteld waren sommige segmenten echt overbodig, zoals die van de twee figurantes.

Het lijkt erop alsof de regisseur met stijlvormen wil experimenteren. Die scene mislukt. De 'bonkende' Tomoko daarentegen was wel erg sterk.

Dat het Ju-on universum onvoorspelbaar blijft, blijkt wel aan het eind.

Dacht je in deel 1 gesnopen te hebben wat er achter de duistere vloek zat; In deel 2 wordt het helemaal bizar.

Waarschijnlijk een leidraad voor een derde deel, die ze maar beter geen grudge moeten noemen, maar prodigal.

Ik zeg niks nieuw door te zeggen dat Judge Dredd een vehikel van formaat is.

Tot op het moment dat de paden kruizen tussen Dredd en Rico zijn het twee veschillende films, waarin Assante het overtuigender doet. Het zit 'm dan vooral in sfeer en toon.

Plak de stukken van Assante achter elkaar en het kan een aardige sci-fi/cult/guilty pleasure worden. Assante speelt een badguy zoals je die kan verwachten als comicbookvillian.

Plak de stukken van Stallone (en Schneider) en je krijgt de volgende repetitie:
Beweging is er enkel om Dredd en Schneider in een situatie te krijgen, waarin Schneider zijn ongenoegen kan uiten om als contrast te dienen voor de zuinige Stallone.
Ze zitten vast, ze hangen, ze vallen samen op een hoopje, ze rijden samen op de motor.
Telkens om in de rustpunt van de scene weer te praten.


Dit mechanisme werkt als je het moet hebben van dialoog.
De meeste screwballs werken ook zo. Maar Schneider's repetoire is zo beperkt dat hij steeds in herhaling valt met zijn nukkige act.

Ik weet verder niet wat er allemaal aan scriptwijziging heeft plaatsgevonden. Maar gezien de segmenten van Stallone zou het niet eens zo'n slechte grap zijn dit het resultaat is van een gekaapte film.

Gekaapt, omdat de scenes met hoofdrolspeler Stallone, bijna op zich stonden. Zoals gezegd, SNL-achtige sketches met nadruk op de interactie tussen figuur A en B op locatie X.
(steeds interiors en props wisselen)

Het zijn voornamelijk de segmenten buiten Stallone om, die het tot een geheel weten te rijgen.