Opinions

The Da Vinci Code werkt beter als boek dan als film.

Beelden zeggen meer dan woorden.

Maar het gewicht van dit verhaal ligt nu net in de uitgebreide referenties en achtergrondinformatie waar je in boekvorm makkelijk mee wegkomt, maar in film de tempo uit de film haalt.

Film stelt je wel in staat om door middel van montage (tijd en locatie) de tempo op te schroeven, maar in deze film blijft het rennen om het rennen als afwisseling voor de volgende uitgebreide voordracht: de dynamische segmenten gelden hier als de 'rustmomenten'.

Voldoening zal er wel zijn in de goedkeurende knik als je het boek lief hebt en de filmvertaling je tevreden stelt. Voldoening zal er ongetwijfeld ook zijn als je eindelijk mee kan praten over de wereldschokkende ontdekkingen omdat je te lui was om het boek te lezen.

Meer een modern sprookje met trekjes van vrouwelijke empowerment dan een simpele feel-good verhaal dat basale realiteit nastreeft. Judy (Maureen O'Hara) zou namelijk onmogelijk slagen, als haar realiteit wat anders was dan een sprookje. Dat plaatst de genoemde empowerment, ondanks de goede bedoelingen, toch gewoon in het kader van wishful thinking.

Omdat de film sterk focust op O'Hara (wat een mooie verschijning) doet het mij sterk denken aan Letter From an Unknown Woman. Ook daar is realiteit sterk gekleurd door het beeld dat de hoofdpersoon (Joan Fontaine) forceert. Je zou kunnen zeggen dat O'Hara net als Fontaine, haar straatje zo schoon probeert te vegen:

O'Hara houdt zich immers, in tegenstelling tot haar tegenspeelster Lucille Ball (nog zo'n mooie verschijning), wel vast aan de romantiek van het dansen. Voor Ball heiligt het doel (sociale ladder) de middelen (sexy dansen). Ook is O'Hara opvallend trouw aan een man, die niet eens weet waarvan hij haar weer kent. Tenslotte blijft ze ook trouw aan zichzelf (en haar lerares) tijdens de burlesque shows, ondanks het boe-geroep van het publiek. Schijnheilig?

En constant de close-up van de ondoorgrondelijke O'Hara (de film eindigt ook met een close-up van O'Hara). Gewoonlijk isoleren close-ups het subject tov hun omgeving en versterken zij de emotie(s). Met een beetje waas ben je al gauw dromerig, maar dat is bij O'Hara maar weinig het geval. Er is constant de zelfbewuste blik, die weinig weggeeft. Is ze verlegen? Raakt ze in verleiding maar weet ze zichzelf te beheersen? Of bedondert ze ons gewoon waar we bijstaan? Het is immers haar sprookje.

Ik vond de cameo's en inside jokes wel geinig. Stan Lee verschijnt in beeld, net als Frank Miller, de man die Daredevil nieuw leven inblies [net als Batman btw].

Ook werden namen gebruikt, niet onbekend voor Marvelkenners [John Romita haha]

Maar de film...tja.

Ik vond dat het richting Batman probeerde te leunen qua 'donkerheid' [Kerk, Gargoyles], maar niet de durf had om de 'flashy stuff' helemaal los te laten. [waarschijnlijk omdat de regisseur geen Tim Burton is]

De soundtrack vond ik echt niet kunnen. Zoals eerder gezegd, heeft het wat van één grote videoclip.

Ik hoop niet dat er een sequel-franchise van deze films komt.

Exploitation-klassieker.

Jammer genoeg biedt deze film weinig.

De verkrachtingsscene is misschien controversieel, maar schockeerde [mij] totaal niet.

Vanaf het punt dat ze dat plaatsje inrijdt en ze kennis maakt met die 'rednecks' weet je al dat er iets pervers in de lucht hangt.

Ook is de karakter van Jennifer op het moment van de verkrachting nog onderontwikkeld om volledig mee te leven met haar.

Het klinkt raar, maar de medelijden is op dat moment voor de vrouw als slachtoffer, en niet perse Jennifer.

Nu is exploitation natuurlijk niet het aangewezen genre voor karakterstudie, maar er zijn een aantal voorbeelden [Cannibal Holocaust] waar die sympathie en emotionele lading wél aanwezig is.

Behoorlijke productie van Monogram, die hier het budget zichtbaar opschroefden. Toch sluipen er een aantal herkenbare trekjes in, zoals de luchtige onderonsjes tussen de hulpjes van de lijkschouwer en de economische snelheid om de actie in te leiden. Ook zijn er een aantal details aan te merken die het (onbewust) een vermakelijke kwaliteit meegeven. Een kleine speler die zich uitbundig presenteert.

Als femme fatale Jean Gillie (een prachtrol) haar geschiedenis vertelt, wordt de dramatiek extra aangedikt door een melodramatische strijkorkest. Met de kennis dat dit een B-studio is die flink uitpakt, wordt de scene bijna een tongue-in-cheek. Helemaal als Gillie aan haar tegenspeler, die eveneens armoede gekend heeft, duidelijk maakt dat haar realiteit nu $75 champagne bottles (!) zijn.

Monogram goes MGM!

Een ander voorbeeld is een serveerster die zich van haar beste (acteer)kant laat zien. Jammer voor haar is dat d'r Park Avenue-accent misplaatst is in een wegrestaurant. Net zoals de doktersassistente zo uit een andere setting geplukt lijkt. Dit maakt het allemaal niet perse slechter, maar deze kleine subtiele eigenaardigheden maken het een verfrissende kijkervaring. Zo promoveert het, zonder blikken of blozen, een element dat rechtstreeks uit een B-horror of scifi kan komen. En ze komen er nog mee weg ook!

Deze film heeft een diepe indruk op me gelaten.

Derzu Uzala, een mens waar je meteen sympathie voor krijgt.

Ongerept en één met de natuur, had ik in het begin medelijden met hem... 'Primitief' en alleen in de Siberische bossen.

Maar naarmate de film vorderde, merkte ik dat dat totaal misplaatst was.

De setting was echt indrukwekkend. Net als in Ran vond ik de kwetsbaarheid van de mens duidelijk aanwezig. De kapitein en z'n mannen, groot in de beschaafde wereld, hulpeloos zonder Derzu. Derzu op zijn beurt, was zelf onderworpen aan bepaalde 'wetten'.

Een ontroerend moment dat uiteindelijk een glimlach op m'n gezicht bracht, was toen je Derzu weer "KAPITAAAAAN" hoort roepen.

Prachtig

The Descent is de figuurlijke achtbaanrit, die al genoemd is.

Ik heb ervan genoten voor wat het waard is.

En uiteindelijk is het niks anders dan die 'adrenalinerush' zodra zij op gang is gekomen.

Dit is wat je nou volgens het boekje noemt.

Dog Soldiers, de regisseur's vorige film, doet precies hetzelfde.

Een groep komt ergens, er gaat iets gruwelijks mis, ze raken in conflict en worden opgejaagd.

En de kern, de essentie, is dan ook the thrill zodra het allemaal op gang komt. De rest kun je vergeten.

Merkwaardige keuze overigens om voor een vrouwenkring te kiezen. In de grotten is het ontzettend effectief, maar het betekent ook dat ik het inleidende gedeelte maar half aan het opletten was. En dat is lang.

Must've been the women.

In films die je angsten aan willen jagen is er bijna nooit sprake van een homogene groep vrouwen.

Het is altijd het individu dat boven de slet, geek, emo en whatever suburban Amerika voortbrengt.

Nu heb je een hele groep en is 't het tegenovergestelde van de 'bollucks' en 'piss off' humor van bv Dog Soldiers.

Merkwaardige keuze, maar had er dus weinig mee.

'Resolving Issues' in de grotten, is wat bij mij opkomt.

Zodra de schrik er uit is [onvermijdelijk als je je monster laat zien] schakelt de film over op actie en gore.

Een goede keus en wijze wending die de vaart erin houdt.

Een goede balans, mocht je iets geven om het begin.

Mwah,

voor de genreliefhebber is het zeker geen slechte film.

Tieners, die zo van elkaar verschillen [en dan vraag je je eigenlijk af waarom ze in hemelsnaam met elkaar optrekken] geraken in een levensbedereigende situatie.

Cabin Fever werd grotendeels omarmd als de 'film die het oude tienerhorror-gevoel' weer terugbracht. Detour maakt gebruik van dezelfde 'mechanismen' [of clichés], maar is vermakelijker.

Anders dan Cabin Fever werkten de grappen en absurditeiten wel.

Loopz, de ebonics sprekende wigger: Love him or hate him, maar voor de film is het een perfecte personage. Je kan je eraan storen, maar wat verwacht je? Tienerhorrors zitten vol met zulke karakters. Liever dat ze absurd zijn én schijnbaar lol hebben in het acteren, dan dat ze zichzelf te serieus nemen [a la I Know What You Did...].

Het is geen Bergman waar je naar aan het kijken bent.

Ik kan mij heel goed voorstellen dat het publiek toentertijd zwijmelden bij het aanzicht van Hedy Lamarr op het grote doek. Want aan close-ups van mevrouw Lamarr als damsel in distress geen gebrek! Alleen jammer dat al het werk in het tweede deel van de film uit haar handen wordt genomen door de bijrollen.

Dishonored Lady is verrassend genoeg modern. De film stelt eigenlijk het hedonistische gedrag (vooral seksueel) van Lamarr aan de kaak. Heel subtiel (waarschijnlijk voor de Hays-code) komen sappige details naar boven, als ze onder ede staat, verwijzend naar de 'daad'.

Maar uiteindelijk mist het geloofwaardigheid. 'Klassieke' Hollywoodsterren spelen toch vooral vaak hun eigen geïdealiseerde 'imago' en Hedy Lamarr bezit toch te veel 'glamour' (alleen haar blik al) om, zoals in deze film, de burgelijkheid achterna te jagen.

geslaagd in vorm. je went al snel aan de ruimte die dogville moet voorstellen.

de film had een duidelijke boodschap, al vond ik dat de fim te lang blijft hangen bij de immorele daden van de bewoners en de verdere degradatie van grace.
gezien de conclusie, had dat veel korter gekund om nog dezelfde kracht te behouden.

een ander storend punt was dat, doordat het zo lang duurde, we nog meer impotente quasi-intellectuele bullshit horen van tom.
wat was ik blij toen hij neergeschoten werd, zeg.

Sterke hervertelling van het welbekende verhaal, Hammerstijl. Het flashbackkader zorgt richting het einde voor wat verwarring, maar die is minimaal vergeleken met de plottwists, die we in hedendaagse films zien. Gewoon even een paar hoofdstukken terug om het lineaire verband weer te herkennen.

Het onderwerp leent zich uitstekend voor een exploitatief randje. Ik denk hierbij dan aan Dr. Black, Mr. Hyde, waarin de zwarte 'Jekyll' in een albino veranderd. Maar deze film gaat gelukkig subtieler te werk en deze verknipte Jekyll gaat helemaal los als zijn vrouwelijke alter ego bevrijd is van deze en de Victoriaanse barrières. Martine Beswick, met haar sterke kaaklijn, is een uitstekende tegenspeelster voor de slappe, langharige Ralph Bates.

Een geweldige scene is het moment waarop Jekyll zich klaarmaakt voor een uitje met zijn jonge buurvrouw. Jekyll ziet dan de bloedrode jurk van 'zuster' Hyde hangen en die heeft zo'n ongelooflijke fetisjistische werking op de verknipte man. Dit is niet alleen de gruwel (horror) van het verlies van identiteit, maar ook dat van seksualiteit. Waar er een oermens schuilging in het origineel, is dat hier femininiteit. Dr. Jekyll's strijd lijkt dan, in dat licht, op de ondrukking van (afwijkende) seksualiteit in het Victoriaanse tijdperk.

Aanrader en net als de vele gialli's, representatief voor de 70's tijdsgeest.

Na een voortvarend begin waarin de volledige cast er een hilarische boel van maakt, zakt het op een gegeven moment in, dat Cary Grant de enige is die nog enigszins grappig blijft.

De film krijgt een nare bijsmaak als het op een gegeven moment op propaganda begint te lijken voor emancipatie, maar dan the American Way...
Emancipering wordt al duidelijk behandeld in de conflicten tussen Grant en Kerr, die naar mijn mening door de laatste totaal verkeerd is geïnterpreteerd, waardoor de plotwending van de emancipering van de 'Dream Wife' totaal doorgeslagen en bovendien, vervelend is, vanwege de eenzijdigheid.


Nu is het eigenlijk gewoon een simpele screwball dus what the fuss...

Heerlijke rollen van Clifton Webb (die snob uit Laura) en Ginger Rogers in een dwaze komedie over niet-vergane glorie.

Op momenten lijkt het een positieve Sunset Blvd., met twee sterren uit de stomme tijd: Eén die respect heeft gewonnen en het 'oude vulgaire Hollywood' beschouwd als een belemmering terwijl de ander er haar bestaansrecht aan ontleent. Voeg daar de opkomst van de televisie en het belang van sterrenstatus bij en je krijgt een parodie op de 'sterrenkwaliteit' van de 'celebrity'.

Er zijn voldoende fragmenten te zien uit die 'stomme' periode, inclusief de theatrale overacting van die films. Maar de keuze om het, weliswaar gevuld met comtemporaine reclame, uit te zenden bevestigt de liefde voor deze geschiedenis, in tegenstelling tot de houding in Sunset Blvd.

De grote verhalen zijn al verteld. Wat rest zijn variaties op een thema, waarbij de één volzit met audiovisueel exces (zoals ellenlange actiescenes) om de aandacht af te leiden van de kern, terwijl de ander bewust speelt met het raamwerk. Drive doet het laatste en geeft een eigentijdse draai aan de cinematische mythe van de gedoemde held.

The Driver is, als echo (of schim) van zijn voorgangers, zonder naam en verleden en zoals zal blijken, zonder toekomst. Zijn bestemming is niet eens zo interessant, aangezien het draait om het proces van humanisering. Een proces dat bruut wordt tegengewerkt door de werkelijke natuur van het beest. Iets dat streeft naar humanisering impliceert dat het van nature inhumaan is. Refn schetst de duistere aard van zijn 'Angelface' door een aantal karakteristieke verwijzen naar monsters. En dat gebeurt niet eens subtiel. In zijn eerste scene met Shannon merkt deze op dat hij eruit ziet als een zombie. Het masker van Benicio werkt als een spiegel. En als zij samen televisie kijken volgt een dialoog over bad guys. Dit klinkt vergezocht, maar met een schim, zo zelfbewust van zijn monsterlijke verleden, doet Driver's gestalte tijdens de afrekening van Nino, denken aan Michael Myers.

Het gebrek aan een identiteit van The Driver zit niet alleen in de naamgeving. Als echo/ schim is hij daarnaast ook een 'stuntdouble' en vindt hij kortstondig geluk als 'double' van de rol van vader/geliefde. Het mooiste beeld dat deze doubling illustreert zien we in de scene waarin hij het masker voor het eerst opzet. Het beeld gaat van de reflectie van de kale hoofdacteur over naar Driver, die dit spiegelt met zijn masker.

Symbolisch gezien is het Driver's motivatie om zijn (schaduw/schijn) wereld te verlaten en toe te treden tot de realiteit, gerepresenteerd door Irene en Benicio. Films die zich afspelen in de artificiële wereld van entertainment zijn vaak stille hints voor een duale realiteit. Kenmerkend is de scene waarin de bebloede Driver op de set loopt, aangestaard door nep-agenten. Hiervoor, in de sleutelscene in de lift, is gebleken dat de werelden van Driver en Irene onverenigbaar zijn en worden op dit punt definitief van elkaar gescheiden door het sluiten van de liftdeur. Dit filmbeeld doet denken aan de eindscene van The Searchers, alleen is de rol van de outsider hier omgedraaid. Waar outsider John Wayne geen plek heeft bij het gelukkige tafereel daarbinnen, wordt Irene buitengesloten van de keiharde wereld waarin Driver zich begeeft.
De schijnwereld van de set, waarin Driver niet eens opvalt, werkt als metafoor voor de verder afglijdende realiteitszin. Grappig detail is het masker op de achtergrond dat sterk op Blanche lijkt.

Refn verandert dus niets aan de mythe, maar stelt deze zodanig op dat we betekenis moeten zoeken in handelingen, dialogen, visuele hints en associaties, aangezien de gebruikelijke expositie ontbreekt.
Zoals Bernie in de film grapt over zijn films: One critic called them European. I thought they were shit.
De één ziet er (te) veel in, de ander (te) weinig. Het is maar net wat je als startpunt neemt. Bij dit betoog is het de vluchtige aanwezigheid van de schim (voordat hij weer uit ons zicht verdwijnt) en niet een vooruitzicht op veel ronkende motoren, ondanks de verwachtingspatroon die de titel oproept. Of audiovisueel exces.

Leuke segmenten afgewisseld met minder leuke segmenten. Buddy Rich op drums bij het Tommy Dorsey orkest, die veel wilder is dan het brave repertoire hem toelaat. En grappen, in de vorm van ene Zero Mostel als een swami, die hopeloos gedateerd zijn.

Gelukkig is de film, met sommige acts nog wel een beetje 'braaf stout' en heeft met Lucille Ball en Gene Kelly een goed stel performers. Leuk voor musical-liefhebbers die van een gevarieerd repertoire houden.