Opinions

Ah, weer eens een fijne Nederlandse misdaadfilm dat niet voor het grote publiek bestemd is.

Overeenkomsten met bijvoorbeeld Tarantino en Ritchie zijn er ook niet. Het is echt een geheel eigen misdaadwerkje en dat is verfrissend. Ik zag wel associaties met het volstrekt onbekende Nederlandse werk Sisyphous at work.

Wegens het absurdisme en natuurlijk: dat het zuiden van het land weer eens op een manier van een duister sprookje als decor vormt.

Fredja van Huêt is op volle kracht als een onprettige en cynische crimineel die is uitgeblust en niet meer zo in een positief spotlicht staat met zijn vrouw en dochter. Met zijn sukkelige criminele vriendjes doet hij nog kleine misdaadjes door duiven te stelen uit een sportkantine. Maar de opdrachtgevers willen meer en stellen hem voor om een roofoverval te plegen. Dit loopt dus uit de hand als Jos hierbij de hulp van zijn verslaafde broer vraagt.

En als dat nog niet erg genoeg is; zijn lompe Turkse vriend schijnt een relatie met zijn tienerdochter te hebben en deze is nog in verwachting van een kindje ook. Daarnaast is zijn vader obsessief op zoek naar een harnashelm die de voorouders ergens begraven hadden.

Het word een race tegen de klok, maar niet zoals een typische misdaadfilm. Fabula neemt je mee op een absurde reis door een uithoek van Limburg zoals je die nog niet gekend hebt. De verknipte personages (die kabouter), scherpe dialogen en frustratie-momentjes (die autodeur) en wordt je door allerlei genres heen gedreven.

Is er ook nog plaats voor actie? Ja, zelfs dat is er. Is er ook een fenomenale twist die je niet aan zag komen? Ja die is er ook.

Zoals al werd gezegd: het loopt van de hak op de tak, maar in dit geval is de uitwerking gewoon met liefde gemaakt. Michel de Horn ken ik nog van Aanmodderfakker, wat een totaal andere film is. 11 jaar geleden is dat inmiddels ook. Ik hoop dat hij snel terug mag keren met een nieuw project.

4,5*

Had van deze een beetje een uberzoete weeige film verwacht waar je helemaal lauw van werd. Maar integendeel, dat viel bij deze wel erg mee. De film Amelie was juist prettig zoet. En dat niet alleen, het was echt op een hele mooie schilderij-achtige wijze gemaakt. De achtergronden vooral zagen er kleurrijk en fantastisch uit waardoor het zowat net uit een schilderij weggelopen lijkt te zijn. Daarnaast vind ik de personage Amelie ook erg goed. Een zeer verlegen meisje. Ook had ik verwacht dat Amelie een hele nette film was, maar de humor was erg vaak om te gillen.

Het korte kindertijd en de voorprogramma doen ons al helemaal in de film meeslepen. Het sfeer zit om te beginnen prachtig in mekaar, vanwege die zogezegte schilderij achtige achtergronden en de mooiste plekjes van Parijs. Het term drama word ook op zon overdreven manier verteld dat het vaak ook op humor lijkt. Ook regelmatig met die zeikerige muziekjes derdoorheen en ook nog hele aangename zoete momenten. De film lijkt trouwens ook kwa kleurgebruik en stijl erg op Delicatessen. Maar dan weer voor het jongeren publiek bestemd en zonder geweld en meer humor en romantiek. Daarnaast vond ik ook Matheu Kazovitz geweldig. Die scene met dat wraak nemen op de buurman door de tv te laten storen vond ik onderander een voorbeeld van de meligheid. En nog wel meer.


Gewoon een hartverwarmende melige film. Je kan dit ook wel een beetje een soort sprookje noemen. Prachtige beelden, prachtige momenten en humor. Gewoon meer dan ik had verwacht. Een aanrader! Heb btw ook nog City of Lost Childern liggen, nu die maar eens kijken.

Voor deze een 4,5

Toch maar weer eens herzien omdat ik toch vond dat ik hem als actiefan een te lage cijfer heb gegeven. Hij was bij de tweede kijkbeurt toch beter geworden. Over de actiescenes was ik zowiezo over te spreken en over de prachtige rollen van Cage en Travolta. Alleen hikte ik toendertijd een beetje aan tegen die ellenlange saaiheid in de middenstukken. Maargoed, verhoog me stem nu naar 4,0*

Ik heb deze uiteindelijk ook maar bekeken. Heb hier toch wel vanaf mijn 10de allemaal dingen over gehoord. En nu werd het toch eindelijk tijd om het ook maar eens te aanschouwen en heb deel 1 en 2 maar even gepitjeskaast. Natuurlijk kan ik wel begrijpen waarom iedereen dit een klote-documantaire vind omdat het gewoon te plat, sadistisch en schokkend is. Ik ben geen Psycho maar ik vond Faces of Death toch echt wel vrij boeiend. Alle doodscenes zou ik maar niet opnoemen want anders ben ik zo 250 alinia's verder. En elke gruwelijke dood heeft dan weer een uitgangspunt: Cultuur, Executie, Ongelukken, Zelfmoord, Stomheid, Biologisch onderzoek bij lijken en ga zo maar door. Wat mij wel bijgebleven is is bv: die politieman die verscheurd word door een krokodil, dat aapje, die electrische stoel, die hippiebende die een lijk opensnijden en het vlees eruit eten, hun eigen met bloed besmeuren en dan een orgy houden. Ik twijvel toch soms ook best wel wat nou nep en echt was. Sommige dingen zijn overduidelijk echt maar bepaalde ook nep en in scene gezet. Bv die shootout bij dat huis, die pistolen maakte toch wel erg grappige klappertjes alsof het kermiswapens zijn.

Verder denk ik ook dat die ene Michael Carr die het allemaal presenteerd gewoon knettergek is en er van geniet.

En natuurlijk is dit nu allemaal niet meer zo schokkend omdat je nu dit soort dingen dagelijks tegenkomt in de krant, journaal of op internet. Maar evengoed boeide dit me toch wel. Was natuurlijk zo amateuristisch als de pest maar evengoed heb ik wel aandachtig de hele docu zitten kijken. Op naar de volgende delen.

3,0*

PS: Was FoD rond 1978 ook al in Nederland bekend?

Ook maar eens deel 2 aangeschouwt die nog op mijn computer stond. En ik vond die ook weer even facinerend als deel 1. Ook hierin is het leedvermaak weer in volle toeren en het sensatie ook. Je zit opnieuw weer te twijvelen wat nou echt is en wat nou nep en voor de rest bevat FoD 2 ook meer nieuwsbeelden. (Dan een ongeluk, brand in Duitsland, Lawine in Zwitserland, Vliegtuigcrash, Treinongeluk) en natuurlijk ook nog wat Real-life beelden vanuit de Vietnam oorlog. Beelden van de verminkte slachtoffers daar wat ik nou toch wel een beetje te ver vond gaan als het om sensatie ging.

Maarja verder is het weer moeilijk te beoordelen. Soms ging het tever en soms is het toch weer facinerend en puzzelend. Opnieuw weer verteld door de norse stem van Michael Carr waarvan je je ook afvraagt of ie dit nou serieus bedoelt of er gewoon plezier van heeft.

Nouja voor deze een 3,0* omdat het toch wel boeiend blijft.

Na de vele schietballetten op de zanderige locaties keert Rodriguez naar een high school.

En weet hij ook hier een mooie titel te maken waar je in 2022 kan zeggen: De jaren 90 sfeer is wederom gewoon te ruiken.

Introductie. Een heethoofdige coach die te maken krijgt met een schaduw. Je weet al dat het goed fout zit.

Dan keren we ons naar school; waar we rustig aan kennis maken met de hoofdpersonages. Voornamelijk draait alles om de Sensitieve Casey Conner, die al snel de gemene regels van school leert kennen. Verder nog een gedesillusioneerde jongedame, een pienter blond meisje en dan ook de lefgozer Zeke.

Maar er is al iets mis op deze school, zoals we in de introductie kunnen zien. De leraren doen raar. Ja, dat gebeurt wel vaker... maar nu doen ze wel heel opmerkelijk. En het lijken er steeds meer te worden. Ook steeds meer leerlingen en de buitenbeentjes moeten zich daar maar een weg heen zien te vinden, terwijl ze door de ouders voor gek worden verklaard. Al snel is het duidelijk dat een parasiet in het scheikundelokaal hier iets te maken mee heeft.

Na wat sketchy schoolscenes, huiveringwekkende ontdekkingen en kat en muisspellen gaan de remmen zo beetje bij beetje los en wordt het een lekkere gore alienhorror, en weten de parasieten zich makkelijk te verspreiden... En wie binnen je kring moet je dan nog vertrouwen.

Ja, Rodriguez is met deze film ook erg geslaagd en ik heb van het begin tot het eind genoten. Maarja, de gekte zat er natuurlijk vanaf het begin al aan te komen... Daar kon je op wachten. Goed acteerwerk, fris sfeertje, droge humor, en een stevig portie horror en survival. Ook opmerkelijk dat ik kort geleden Disturbing Behavior nog heb gezien; uit hetzelfde jaar. Je ziet enkele kleine gelijkenissen. Behalve dan dat Disturbing Behavior nog een beetje koosjer bleef.

Goed!

4,0*

Gisteren gezien op IFFR.

In het begin lijkt dit weer zo'n standaard arthouse drama te zijn waar weer de dito gevoelige punten worden blootgesteld. We volgen Fabian die nog steeds geobsedeerd is door de breuk met Doro. Op de mooie plaatjes van Lissabon, waar de twee elkaar treffen, kon de psychologische verhouding wat uitmonde op een vergevenis wat gewoonlijk te veel oud zeer met zich meedraagt en waarbij de schroeven lang niet vast genoeg zijn, me nou niet echt van mijn stoel te blazen. Dit had ik al hiervoor in zoveel andere films gezien. De Noe achtige einde maakte de boel wel weer enigszins goed. Daar hadden ze wat meer mee moeten doen. De opbouw bleef imo erg hangen. De emoties van Fabian die steeds erger worden vond ik ook wel een pluspunt.

Moeilijk.

3,0*

Indrukwekkende documentaire. Met soms schokkende waargebeurde beelden oa die twee verbrande huurlingen en het was ook niet slim van die ouders om hun zoon de oorlog in te sturen. Wat me wel erg tegen viel is dat ze het belangrijkste( de aanslagen) niet lieten zien. Je hoort dan alleen de geluiden

Maar toch een 4,0

Erg knappe film. Doug Liman lijkt het blockbuster verleden (The Bourne Identity, Mr & Mrs Smith en Jumper) achter zich te hebben gelaten en duikt nu meer in een serieus thema. Had ook niet geweten van te voren dat het gezin waar de film over gaat echt bestond. Maargoed, na 21 Grams staan Sean Penn en Naomi Watts weer tegenover elkaar. Dit keer als een getrouwt stelletje die allebij zich bezighouden met de chaos na 11 september en de lafheid. Dit valt overgens ook wel hier en daar een beetje in het straatje van Green Zone (uit hetzelfte jaar en ook van de Bourne regiseur) die toch wil bewijzen dat de hele oorlog die Amerika voerde totaal nergens over ging. En dat is ook zo. Ook hier word het thema dat er word gelogen over een massavernietigingswapen in Irak gebruikt, alleen gaat dit meer de politieke kant op en is die thema slechts bijzaak, wat in Green Zone dan weer hoofdzaak is. Wat al natuurlijk het ergste is is als je een verstandig denkende burger bent in Amerika en je bent journalist of agent, dat je leven op het spel komt te staan en je er word ingeluist. Soort van dictatuur zeg maar, alleen willen ze dat daar bij de regering niet toegeven, ze spelen eerder een spel. Daar komt het in deze film allemaal op neer.

Zeker weer een goede film. Prachtig acteer werk van Penn en Watts en ook een tal aan indrukwekkende locaties. Geen actie, geen sensatie, gewoon puur natuur.

4,0*

Precies zoals het moet.

Coming of age is, zoals bekend, een thema wat bij mij altijd de interesse opwekt. Maar inmiddels hebben we al een hoop vrolijkheid en zorgeloosheid, of problemen in milde vormen mogen meemaken. Falcon Lake is eigenlijk het type coming of age zoals het eigenlijk zou moeten horen. Want een duister randje hangt er altijd over heen. Ook al lijkt het allemaal normaal.

Volgens mij is dit ook een van de eerste of weinige Frans-Canadese films die ik heb gezien. Maar de inkopper is een feit. De vrouwelijke regisseuse Charlotte De Bon weet met haar debuut een magistraal en donker sprookje neer te zetten en een ode aan een jeugdliefde dat echt is, en misschien door de echtheid niet altijd even over rozen gaat. We volgen een vakantiecollectief die er in de zomer op uittrekt en de heil vindt in een wereld van bos en rivier. Een van de collectieven is de 13 jarige dromerige Bastian. De locatie is nou niet echt voor hem weggelegd want deze jongeman kampt door een bijna verdrinkingservaring uit zijn jeugd met diepe watervrees. Onder het gezelschap valt ook de eigenzinnige 16 jarige Chloé. Een mooi maar excentriek meisje dat bizarre eigenschappen erop nahoudt en een soort obsessie lijkt te hebben met pijn en bijna dood-ervaringen. Bastien raakt in de ban van haar wereld. Ze wil hem in beginsel een beetje leren dat water echt niet gevaarlijk is, maar aan de andere kant is er recent nog een jong meisje in de buurt dood gevonden. Verdronken, vermoord? Dat mag je denk ik zelf invullen.

Chloé valt teveel in smaak van twee hebberige tienerjongens, maar het doel lijkt toch op Bastien gericht, en andersom. Voor Bastien lijkt er een wereld open te gaan terwijl Chloé door haar leeftijd al niet zo veel dingen vreemd zijn. Er is een kleine drie jaar leeftijdsverschil, in vergelijking met tien jaar geleden wordt dat, als je onder de achttien bent, maatschappelijk gezien geheel onterecht als niet passend gezien, waardoor het ook jammer is dat dat aspect het meeste op gaat vallen. Want als je het wegdenkt dan krijg je hier een liefdesverhaal te zien dat juist door het mysterie en de kleine leeftijdskloof zo onbeschrijfelijk mooi is. Het zou ongepast klinken maar die compilatiescene dat als een soort overwinning geld nadat Chloe en Bastien elkaar van elkaars maagdelijkheid hebben ontdaan is echt zo'n magistrale diepe voorbeeld en eigenlijk ook zoals het hoort te zijn. Althans... zolang het mag duren.

En door de donkere, inderdaad haast dreigende sfeer, dat wordt aangedikt met schemerige filters en onheilspellende muziek, is de regisseuse er zeker niet vies van om men te laten zien dat de realiteit van tieners geen sprookje zou moeten zijn als hoe het wordt bepaald. Ik zelf zou het niet als voorgekauwde trauma zien, maar als een indrukwekkende ervaring meenemen in mijn leven... Alhoewel, totdat...

Het knappe en misschien ook verontrustende is dat er veel zaken open gehouden worden. We komen maar niet te weten wat er eigenlijk zich precies voordoet, maar krijgen ondertussen wel heimelijke verwijzingen door die alle kanten op zouden kunnen gaan. Ik lees hier over verwijzingen met waternimfen, en ja, echt veel duidelijkheid over dat gerucht over dat gevonden meisje krijg je ook niet. Zou Chloé er de geest van zijn? En dan het einde? Is Chloé of Bastian dood, is het een droom, een visioen, een metafoor... Wie zal het zeggen?

Wat het ook mag zijn; Falcon Lake is een film waar je stil van wordt. Haast als een nieuwe generatie voor coming of age met precies de juiste raakvlakken met jeugdrollen van het leven. De montage en de lonk naar horror doen de rest. Maar is het horror? Wat is het nou in hemelsnaam eigenlijk?

5,0*

Toch matig en goedkoop. 1,5

Weer een zeer onderhoudende film met Denzel Washington. Ik heb deze wel al jaren terug een keer gezien en vond naderhand ook wel dat ik deze ook op dvd moest hebben. En hij was weer goed. Gewoon zon typische bovennatuurlijke onderwerp. Die psychopaat die de doodstraf krijgt, hij is zelf dood maar zijn persoonlijkheid leeft nog en is een soort doorgeef virus. Erg mooi. Daarnaast blijft Washington ook altijd goed. Echt horror kan je dit niet noemen maar boeiend is de film zeker. Ook Sutherland heeft een leuke bijrol. Ook het einde was zeer indrukwekkend en pakkend. Met dat die plaag uiteindelijk Washington zelf te pakken had en naderhand dat een kat de plaag overnam en die weer meenam naar de bewoonde wereld Erg mooi.

Weeral een zeer geslaagde bovennatuurlijke thriller.

4,0*

Prachtige film alweer met een lekker gefrustreerde Michael Douglas, die door zijn bezetenis van zijn dochtertje die jarig is, maar niet meer welkom in zijn huis is, gewoon uit frustratie de mafste dingen gaat doen. De film is helemaal van top tot teen opgebouwt met keiharde absurde sarcasme en rotzooi die je al door 1 zo'n naar ding in je achterhoofd al kan veroorzaken, en er inderdaad alles voor over heeft om zijn dochter te feliciteren. Prachtig neergezet weer die Douglas. Alleen is Douglas niet de enige die een kind verlies probleem heeft. Ook die gepensioneerde inspecteur die Bill achter zijn kont krijgt(schitterend neergezet door Duval) heeft het net zo moeilijk met zijn eigen problemen aangezien zijn kind gestorven was. Dan hebben good guy en bad guy toch wel wat van elkaar gemeen. En das nou leuk.

Daarnaast zit de film ook lekker vol met maffigheden waar je met een brede grijns naar kijkt: die scene met dat heuveltje, die hamburgertent (ik wil het ochtendmenu ipv het lunchmenu, ) Die scene in die winkel van die Koreaan, (hilarisch ) Die scene met die ouwe neo nazi, en ook vooral die bazooka scene, waarbij dat jongentje uitlegt hoe Bill die bazooka moet bedienen. En ga zo maar door.

Gewoon een heerlijke typische jaren 90 film. Het zal je maar overkomen.

4,0*

Was een geslaagde WO 2 vertelling en tevens weer een geschiedenislesje derbij. Met een plot die je af en toe niet echt zal kunnen geloven. Over de valsmunter Sorowitch die in leven word gehouden in de concentratiekamp als hij biljetten voor Hitler wil vervalsen. Zo niet, dan kost dat het leven van zijn medegevangenen of van hem zelf. En zo krijg je een aaneenschakeling van keiharde beslissingen omdat je toch wel een beetje je volk zo verraad. Sorowich vond ik iig wel prachtig neergezet en het was ook best wel gek om te zien dat naderhand de Joden door de Duitsers van de ene concentratiekamp werden verplaatst naar een concentratiekamp met goede bedden en een vriendelijkere look. Maar dat was dan nog niet om te juichen want er word ook op een gemene wijze vertoond hoe de Joden vernederd en gekwetst worden als ze niet aan hun opdrachten voldoen, maar wel sterk van Sorowitch om zich er niks van aan te trekken..

Opzich nog best een geslaagde oorlogsvertelling met prima rollen.

3,5*

Gisteren de film gezien verdeeld op 2 dvd's van Asian Fanatics. Snap niet echt waarom ze dat nou gedaan hebben.

Best wel een vermakelijke film van Miike. Niet echt een van zijn beste maar best wel te doen. Aan het goedkope camerawerk en de effecten te zien had Miike duidelijk wat extra geld nodig en kon de rest hem niet echt veel schelen. Wat wel raar is is dat dit nog wel Miikes langste film is. Ondanks de goedkope effecten. De acteurs waren best wel te doen en sommige momenten waren ook best leuk met heavy metal erdoorheen. De jaren 70 scenes zijn met streperige beelden gemaakt om het ouderwets te laten lijken. Sommige actiescenes zagen er voor een B-film ook wel redelijk uit. Ook bijvoorbeeld die scene met die Tank.

Takashi Bliksem vond ik toch ook een van de coolste personages in de film. Vooral als hij met zijn 2 glocks in 3 seconden een legertje yakuza's omlegt.

Ook die eindscene op de Filipijnen was mooi.

Miike bewijst dat met een erg laag budget wel redelijke films gemaakt kunnen worden. Bij Visitor Q heeft ie dat ook al laten en ook hierin word alles opgenomen met een handy camera. De wapengeluiden zijn ook pas later aan de film toegevoegt. Maar ondankls de budget een redelijk vermakelijke film van Miike.

3,5*

If it's good enough for you, it's gonunov for me.

Behoorlijk genoten van deze film en Luc Besson is weer helemaal terug. Op een een of andere manier leek hij, ondanks hij tussen The Fifth Element en deze, nog wat films heeft gemaakt onder een hele andere genre dan we, dankzij Nikita, Leon en The Fifth Element, toch wel voor mijn gevoel van de radar te zijn verdwenen. Waarom kan ik ook niet precies verklaren, of het is omdat de meeste van zijn films in die tussentijd niet in Nederland zijn uitgebracht, of hij kwam gewoon niet met een film die ik van hem verwacht: een lekker commerciële Frans-aanvoelende actiefilm. Hij heeft echter wel weer in die tussentijd producties gedaan voor Taken, B13, From Paris With Love en Transporter, nu is het weer eens tijd om zijn ouwe ik uit de kast te halen.

En Malavita (The Family), wat een prachtige film, waarin Luc Besson wel alles uit de kast lijkt te trekken en bij de eerste scene, waarin we prompt kennismaken met een Victor the Cleaner achtige killer (alleen dit keer zonder accuzuur) Weet je het al meteen: Luc Besson is gewoon weer helemaal terug! Vervolgens vliegen we naar een dorpje in Normandië waar de Blake/Manzoni-familie moet onderduiken omdat ze worden gezocht door de maffia. Robert deNiro is weer helemaal in topvorm als vader Blake, met Manzoni als schuilnaam, maar je ziet wel dat hij op zijn leeftijd niet meer voor de uitbundige rollen kiest. Verder is Michelle Pfeiffer erg leuk als moeder Maggie. Ook de puberende kinderen: zoon Warren en dochter Belle (die al bijna niet meer op pubers lijken dankzij de intellectuele opvoeding van hun ouders) worden hier erg merkwaardig neergezet. Vooral Belle vond ik erg leuk, alleen wel jammer dat ze hier als 17 jarige word vertolkt door een vrouw van 27. Niet dat Dianne Argon het slecht deed hoor, integendeel zelfs, ze kon hier nog best jeugdig zijn, maar het voelt wel erg geforceerd. Had dan toch maar Chloë Moretz of Abigail Breslin uitgekozen.

Malevita moet een misdaadfilm voorstellen, maar Luc Besson laat de film eerst nog eventjes op de slow-burn verlopen. En dat doet ie echt prachtig; het eerste gedeelte voelt gewoon precies aan als zo'n typische Franse feelgood-film en alle shots en momenten zijn gewoon behoorlijk sfeervol. Een minpuntje was wel dat alle Fransen in het dorpje, verdacht goed Engels spraken. Maargoed, de familieleden zijn als onbekenden aangekomen in een dorpje in Normandië en ja... ze lijden gewoon hun leven; deNiro probeert eindelijk na jaren eens zijn geest te verruimen door achter de typmachine te duiken, moeder doet het dagelijkse huishoud-leventje, en laat supermarkten exploderen wanneer de kassa, inclusief klanten over haar lopen te roddelen, Warren word eerst het typische losertje van zijn nieuwe school, helemaal omdat hij Amerikaans is, en zijn intellectuele gladheid die hij van zijn ouders heeft meegekregen maken de zaken alleen maar erger, maar dat veranderd echter wanneer hij zijn criminele aanleerseltjes boven tafel haalt en gaat dealen op school. De manier hoe die pestkopen werden teruggepakt was echt geweldig. En dan komen we bij Belle, een meid die het toch wel meer op een rijtje heeft dan haar broer. Ik vond haar toch echt een geweldige personage. Ze is heel nuchter en heeft zo ook haar slimme trekjes, maar ze slaat je halfdood met een tennisracket als ze je verkeerd benaderd. Malavita gaat zelfs nog veel verder; dat stukje waarbij Belle verliefd raakt op die wiskundeleraar is echt hartverwarmend mooi, en op de juiste manier neergezet ipv een gemiddelde liefdesscene uit Twilight. Ondertussen wel met een knipoog omdat Belle hier wel op een hele aparte manier de leraar versierd. En zo bevat Malavita nog talloze hartverwarmende scenes. Al gouw word de familie door hun fatsoen, afgezien van Warren, die slechts cool gevonden word vanwege zijn deal-praktijkjes, een ode aan het dorp en organiseert de familie zelfs een tuinfeest waarbij iedereen komt. Ze worden ondertussen beschermt door 2 hele grappige undercover-agenten, die worden ingehuurd door Robert Stansfield (Hey een broertje van Norman Stansfield?) die weer erg tof word neergezet door Tommy Lee Jones. Verder heb ik ook helemaal dubbel gelegen van dat loodgietertje. Die scene waarin Manzoni Goodfellas laat zien in die art-house bioscoop is ook fenomenaal.

Maar de familie blijft zijn zwakke punten altijd hebben, en dan met name vooral de ouders. Dat hele gedoe omdat ze bruin water uit de kraan krijgen, bracht toch wel een hoop gebroken botten met zich mee en voor je het weet mag je als ambtenaar, die geen oplossing voor het probleem ziet aangezien iedereen in het dorp er last van bleek te hebben, ook nog even met een touw achter Manzoni's auto hangen.

Maar het leuke leventje krijgt wel even een andere wending, wanneer maffiabaas Luchese via een verdwaalde krant (dat stukje dat ze laten zien hoe die krant in New York terecht komt was ook onvergetelijk) erachter komt waar de familie zit. Vanaf dat moment slaat de roer plotseling helemaal om. Je zou als kijker nog kunnen denken dat de film net zo op zijn beloop gaat als een Pegg/Frost film, maar dat valt vies tegen. Sterker nog, de film lijkt ook steeds killer en afstandelijker te worden. Het begint al met dat gedeelte waarbij Belle toch werd afgewezen door die wiskundeleraar je zat er echt naar te streven dat ze toch nog gelukkig samen bleven aangezien die liefdesscenes wel heel teder werden neergezet, en misschien dat het later alsnog goed zou komen. Ondertussen word Maggie uit de kerk verbannen omdat ze haar mond voorbij gepraat en zijn ze levende schietschijven geworden van de bende van Don Luchese. De hele actiescene is weer helemaal op de vanoudse Besson-manier gedaan en is weer lekker tof. Ze trekken ook hier overduidelijk weer om het minste geringste calamiteit het zwaarste wapentuig uit de kast die ze maar kunnen vinden, zoals dat typisch gaat in Franse actie/thriller/misdaad/komedie's. En ja, de laatste; Het leven kan erg mooi worden, maar is te mooi om waar te zijn als een misdaadfamilie. Behoorlijk kille scene, en dat na al die vrolijkheid en hartverwarmende momenten.

Heel bijzonder filmpje heeft Besson hier eventjes neergezet. Grotendeels neem je de film met een lach en een traan. (Ben nou eenmaal gevoelig Franse feelgood films/en niet Hollywoodiaanse aanvoelende liefdesscene's) maar tegen het einde word dat, zoals gezegd, even anders. Ik heb in ieder geval van top tot teen genoten van deze film en ben ook behoorlijk verrast, met een lekkere gevarieerde selectie aan elementen, van een zonnige Franse dorpskomedie, tot een New Yorkse misdaadfilm, tot een lekker commerciële Franse Canal +/Europacorp actiefilmpje. Ook nog een lekkere selectie aan soundtracks van Gorillaz en wat klassieke muziek en Jazz-muziek, waar de zoon en dochter mee worden opgegroeid en tijdens hun huiswerk beluisteren.

Nouja, laat ik dan maar zo "gek" zijn om deze, tussen alle lage beoordelingen, een volle mep te geven.

Welcome back Luc!

5,0*

Best wel een vermakelijk filmpje van De Niro en Snipes in toen nog zijn A-film jaren. Is niet echt een kogelregende zeer geweldadige actiefilm wat we van Tony Scott gewent zijn. Dit is meer een sportfilm. Al veranderd de Niro uiteindelijk wel in een psychopaat. de Niro vond ik iig wel weer goed spelen maar een hoogvliegertje is The Fan niet van hem. Snipes vond ik ook goed spelen als de oude manier. Voor die tijd is het ook een redelijk duo.

Al met al een vermakelijk tussendoortje.

3,5*

Toch weer een fraaie stripverfilming. Valt me wel op dat de meeste stripverfilmingen een geslaagde resultaat hebben. Fantastic 4 is dan nog wel kinderwerk maar toch is de film goed opgezet. De film doelt grotendeels op het feit hoe de Fantastic 4 ontstaan zijn: dus hoe ze van gewone burgers in superhelden veranderen. Die eigenschappen van de Fantastic 4 waren ook Fantastic. Het grappigste vond ik nog wel die Ben als die stenen-superheld. Ook Jessica Alba had een leuke rol en ook Chris Evans.

Ook de sf-elementjes zaten er goed in. Ook vond ik die scene op de Brooklyn Bridge echt geweldig. Visueel zit de film ook erg sterk in mekaar.

Prima filmpje. Verhaal is natuurlijk niks maar evengoed heb ik me kostelijk vermaakt.

3,5*

Gister weer herzien na 5 jaar en hij krijgt een stemverhoging naar 5*. Een meesterwerk gewoon. En Steve Buscemi was een van de beste. Coole en grappige gast is dat met zijn hakkelige accentje.

Voor de rest: topklasse.

Ik denk niet vooruit, ik denk achteruit...

Prachtige poëtische film, dat een beetje ademt als een Zweedse Gus van Sant.

Volwassen worden, iedereen kan dat op een eigen manier interpreteren, en het klinkt ook al zo alsof je al je jeugddromen, speelsheid, vrijheid, frisheid, knapheid en het feit dat alles nog avontuurlijk bij je binnenkomt e.d. moet loslaten om dat te verplaatsen voor de burgerlijke zuurheid en politiek correctheid. Als je het zo interpreteert is het helemaal niet onbegrijpelijk om niet volwassen te willen worden. Maar er is altijd een tussenweg, mits je acceptatie hebt gevonden voor het getalletje wat er op je identiteitskaart staat, op langere termijn de beginnende rimpels en grijze haren, en altijd openstaat bij nieuwe en diverse dingen en door blijft gaan met alles uit het leven te halen wat erin zit.

Dat laatste ontbreekt net bij het groepje vrienden in het Zweedse kustplaatsje Falkenberg. Een perfect gekozen locatie met de juiste ingrediënten voor een film als deze; een groot bos, een strand, en nog meer locaties dat je wel een beetje als speelterrein kan zien. De vrienden worden hier prachtig doch sympathiek neergezet en je zou niet zo snel zeggen dat ze het slecht hebben. Het enigste wat er een beetje knaagt is de grote 30 die eraan zit te komen. Gedreven door de vele jeugdherinneringen, en het feit dat de speelpartijtjes vroeger binnenkwamen als een inmens avontuur, proberen ze nog keer op keer het gevoel op vele maten te herbeleven en te vechten tegen de gevreesde burgerlijkheid en het saaie leven wat de volwassenheid zou moeten wezen. Ze proberen net zoveel plezier te maken als in hun kindertijd, ze proberen net zo hard te lachen als dat ene moment dat ze een jaar of 8 waren, ze proberen de betovering en avontuurlijkheid een nieuw jasje te geven en keer op keer te recyclen, en zelfs het naakt buitenspelen is nog een ritueel wat ze nog al die tijd aan hebben gehouden.

De film weet op een humoristische maar ook aangrijpende wijze de kijker te boeien maar het onheil loert wel om de hoek. Het moment dat John zelfmoord pleegt sloeg wel in als een bom. En ja waarom? Eigenlijk gewoon om een hele simpele reden, en te simpele reden. Al had ik al langer door dat er iets niet helemaal aan de haak zat bij John.

De montage van de film was om te smullen. De vele hand-held camera-scene's doen de film voelen alsof je er zelf bij bent, en de vele zonnige, zomerse, dromerige plaatjes dikken de nostalgische sfeer flink aan. De vele korrelige flashbacks uit hun jeugd en oude foto's gooien er nog een schepje bovenop. Je zou haast kunnen denken dat het leven van de jongens helemaal zo slecht nog niet is, maar helaas is er altijd nog een maar...

Prachtige (ietwat late) coming of age film.

4,5*

Zo, ook maar de vierde deel aanschouwt... Nouja, eigenlijk het derde deel omdat deze zich afspeeld voor de gebeurtenissen van Tokyo Drift. En pas na 2 delen is Vin Diesel weer helemaal terug van weggeweest en mag ie weer de hoofdrol spelen. En zo is Fast & Furious ook weer een vermakelijk leeglopertje met weer spectaculaire races, mooie autos, concurentie, en zelfs nog een hoop actie. Ook de locaties waren sfeervol en exotisch en het begin was ook wel tof maar natuurlijk onwaarschijnlijk. en leek trouwens ook een beetje op een copy paste uit het eerste deel met die vrachtwagen. Vin Diesel is natuurlijk weer lekker op dreef als autobink en ook Paul Walker is na deel 2 weer terug als de undercoveragent. Ook Michelle Rodriguez had een leuk kort rolletje.

Maar verder was dit weer een vermakelijk filmpje hoor. Binnekort deel 5 maar zien.

3,5*

Redelijke film. Soms vond ik het een beetje saai maar er zaten ook nog wel wat goede achtervolgingen in.

2,5*

Had hem gister gezien in de bioscoop.

Ik vond hem wel leuk ja. Mooi decor van Tokyo, veel mooie meiden. Die autowedstrijden waren soms erg spectaculair met goede muziek erdoorheen. Ook leuk dat we op het einde Vin Diesel konden zien.

3,5*

Gisteren in de bios gezien en ik moet toch zeggen dat ik dit nu toch wel de beste deel van de reeks vind.

Ook deel 5 speeld zich nog af voor de gebeurtenissen van Tokyo(?) en direct na de gebeurtenissen van deel 4. En hierin gaan nu echt alle remmen (letterlijk en figuurlijk) los. Dominic in het begin op een spectaculaire manier door zijn team vrijgelaten. Dominic is alweer prachtig neergezet door Vin Diesel, die nog op zijn 43ste een stoere hunk blijft. Ook Paul Walker heeft weer zo zijn grappige bijrol en Mia was ook weer goed. Na die ontsnapping vluchten ze naar Rio de Janeiro, wat ik echt wel een perfect gekozen locatie vond. Ze denken daar veilig te zitten, maar dan krijgen ze Luke Hobbs achter hun aan. Nu mogen we dus in deze film kennismaken met 2 spierbundels want Hobbs word keurig neergezet door The Rock.

En deel 5 gooit dus zoals gezegt de remmen los. Niet alleen krijgen we weer uiterst spectaculaire races te zien, nee. Naast dat worden we ook regelmatig getrakteerd op spectaculaire actiescenes en vliegen de kogels nog wel eens om je oren ipv het uitlaatgas. Want Rio is natuurlijk ook de stad van de Favella-bendes, corruptie en bende oorlogen. Ook de vechtscenes zijn weer goed, en ook waneer The Rock en Diesel het tegen mekaar opnemen. Dus als je een race als actieliefhebber bent heb je met Fast Five niks te klagen.

En natuurlijk mogen de humor en de memorabele momenten ook niet vergeten worden, namelijk: die toiletgrap, en het stelen van die kluis.

Maarja, het is weer zoals het is. Commerciele film, met weer vette auto's, lekkere chicks, en nu ook veel guns. Fast Five was wat mij betreft zeer geslaagd en zoals gezegt de beste uit de reeks.

4,0*

Genre ligt mij over het algemeen niet zo, maar dit was wel weer even een andere slag.

Het is een liefdesfilm, maar nu met als thema: Kanker. We maken kennis met Hazel, een meisje dat al bijna haar halve jeugd lijdt aan deze ziekte, en ook op het randje van de dood heeft gestaan. Blijkbaar was dit al goed genoeg om toch optimistisch en positief bij de dag te leven. Ze heeft helemaal geen zin in een praatgroep met lotgenoten omdat ze denkt dat ze daar alleen maar weer in het diepe wordt getrokken... maar dit lot brengt haar wel bij de zekere Gus.

Er volgt al snel een vlam tussen deze twee patienten en het lot dat ze heeft getroffen lijkt de verliefdheid en de hechtheid alleen maar sterker te maken. Zodanig dat zowel de prothese van Gus als de zuurstoffles van Hazel niet altijd opvalt. Hazel kan Gus ook wel gebruiken; ze is fan van een boek met de ziekte als thema, maar het einde ervan is niet helder. De enige persoon die weet hoe het precies eindigt is de zekere Peter van Houten, een schrijver die woont in, jawel, Amsterdam.

En in plaats van om thuis weg te zitten kwijnen met allerlei medicatie trekken Hazel en Gus erop uit in de Nederlandse hoofdstad. Er wordt uitgebreid aandacht aan geschonken, alsof de kijker zelf de toerist is. Vele mooie en bekende shots, de teleurstellende doch schrijnende ontmoeting met Peter van Houten (leuk vertolkt door Dafoe) en uiteindelijk het avontuur door de stad zelf, met als hoogtepunt, dat bankje. Jammer echter dat ze op het laatste half uur toch wel terug naar huis gaan. Maar ook dat levert nog wat ontroerende momenten op.

Leuke bijrol is ook de blinde Isaac en dat hele gedoe rond zijn vriendin. Ook de ouders van Hazel zijn erg sympathiek neergezet en nergens wordt de film hopeloos.... maar helaas vaak nog wel te Amerikaans, waarbij het over de toppe nog wel eens om de hoek komt kijken. Neem bijvoorbeeld die scene in het Anne Frank Huis... Ja, dat was nou toch wel even te veel voor het goede. En misschien is het ook wel een gewoonte van de Amerikanen in het algemeen om de dingen mooier te maken dan het al is... Echter blijft het gelukkig in deze film wel minimaal... ook al zijn de neigingen aanlokkelijk.

Het einde was wel, ondanks het soms overbeladen momentjes, wel erg sterk.

Al met al, wel een van de betere Romantische films uit de US.

3,5*

Prachtige film alweer. Die Spanjaarden flikken het ook altijd weer. En wat blijft het toch een geil taaltje.

De film opent om te beginnen wel verdacht veel als een Science Fiction film. Chirurg Fausto die door een station loopt terwijl het half in Quarantaine is gezet en er hier en daar mensen in biohazard pakken aan het sproeien zijn, bewegende Neon-reclame, vervolgens een sneltrein die een futuristisch ogende stad binnensnelt en Fausto die met zijn Taxi door wel hele verpauperde buurten rijd wat toch wel een sterke Post-punk gevoel geeft. Waarom dat hotel waarin hij verbleef ook helemaal afgedekt is in een zeil (hey, een verwijzing naar REC) is ook nog altijd onduidelijk. Was het nou ook daadwerkelijk de bedoeling van de regisseur om een SF neer te pennen? Dat is me vooralsnog nog steeds niet duidelijk. Sterker nog, het is zelfs nog onduidelijk in wat voor richting we gestuurd worden.

Wanneer Fausto op zijn bestemming aankomt komt hij heel toevallig oog in oog met een patient genaamd Santos, die hij 8 jaar geleden heeft geholpen, en waar hij hem er ook erg dankbaar voor is. Fausto vind het op den duur maar een claimerig persoon en ziet hem liever gaan dan komen, maar toch duikt ie continu weer op zoals die rode duivel bij Cow and Chicken, en ja... wat kan je je als kijker dan standaard gezien afvragen: Is Fausto nu aan het hallucineren of is het gewoon werkelijkheid? Waar de nachtmerrie voor Fausto ook gaat beginnen. Nouja... nachtmerrie...

Je ziet het al, dit is gewoon een hele lastige film en die Fausto is ook maar een wispelturig type. Uiteindelijk krijgt Santos het toch voor elkaar om Fausto mee te voeren in zijn wereldje, waarbij Fausto, na hem eerst steeds hem heeft proberen te ontlopen, het toch hier en daar wel leuk begint te vinden. Die nachtclub-scene, met Santos verjaardag, vond ik overigens ook erg sterk, waar Fausto ook weer andere absurde personen ontmoet. Je zou je eigenlijk ook gewoon bijna af kunnen vragen of die Santos niet gewoon de duivel is Wat ik ook erg goed vond is dat niet alles als verassing aankomt. Al vanaf het begin van de film heeft Fausto al hallucinaties en ontmoet rare mensen (zoals dat omaatje in die trein) maar de film word wel steeds absurder en bizarder.

Welke genre je er ook nou daadwerkelijk aan moet vastknopen is ook nog maar de vraag. Ik heb in ieder geval al SF voorbij zien komen maar ik weet niet echt wat dat nou toevoegt aan dit verhaal en of het wel de bedoeling was geweest van de regisseurs. Tja, er zitten ook een paar horror momentjes in (die scene met dat die hond uit Fausto's incisie zit te vreten zag er behoorlijk fucked up uit) en op den duur word Fausto ineens hoofdverdachte van een moord, jaa, de film weet echt alle kanten op te gaan. Slimme opzet van de regisseurs, die hiermee ook gewoon weer een erg toffe film hebben afgeleverd wat visueel een lust is voor het oog en door de samenloop en de mysteries blijft boeien maar je ondertussen wel weer met een hoop vragen achterlaat, wat ook weer net even ietsje anders is dan gewoon. Meestal krijg je aan het einde van zo'n film wel zo de verklaring voor je neus en vallen alle puzzelstukjes op zijn plek, met Fausto 5,0 hebben de regisseurs dat schijnbaar achterwege gelaten.

Hele aparte, onvoorspelbare film, maar zoals gezegd wel weer een pareltje van de Spaanse cinema.

4,0*

God wat een heeeerlijke zwaargestoorde drugsfilm is dit me toch zeg. Terry Gilliam pakt weer lekker uit en elke film van hem heeft wel weer een totaal nieuw onderwerp en hij weet het ook altijd weer met veel surrealisme in beeld te brengen en de meest gekste dingen op het beeld te toveren. Zo mogen we nu eens een kijkje nemen in de hippietijdperk van Gilliam. Wat het toch echt tot een meesterlijke film maakt. Als je zelf stoned bent en je kijkt deze film dan zal je ongetwijveld wel een paar schone broeken moeten klaarleggen.

En het duo, Johnny Depp was weer geweldig als zwarthumoristische lsd junkie alias journalist. Het lijkt ook in films ook net een kameleon omdat ie toch altijd weer een andere kop heeft. En dan over Benicio del Toro te zwijgen. WAT EEN GAST!! Als advocaat hoort hij eigenlijk het goede voorbeeld te geven maar hij is nog veel erger dan zijn client Raoul. Zelfs Herman Brood zal hem nog een afkickcentrum aanraden. Zowat de hele film door loopt die gozer te trippen en te gebruiken, oversekst en smerig te zijn en dan ook vooral: Kotsen, heel heel veel kotsen. Ja, dit is dus de ultieme trip door de American Dream, in de tijd dat schijnbaar alles nog kon. Ook de hallucinaties waren ook geweldig, onderandere die Reptielen scene en die hele vieze ondergescheten en ondergekotste kamer-scene en nog honderden andere. En wat een prachtige onliners ook (bv met die politieagent)

En natuurlijk om op de opbouw terug te komen. Gilliam heeft er gewoon weer een feest van gemaakt en hij heeft ook wel een beetje Loney Tunes achtige dingen erin verwerkt. Veel creativiteit en de kunst van het naar de klote gaan en trippen. Leuke muziek en prachtige decors. Kortom, Gilliam is gewoon een held. Meestal zijn zijn films nog wel voor puberende kinderen, maar dit was dus echte humor voor volwassenen. Denk dat dit niet echt een goed voorbeeld is voor de kleintjes.

Gewoon een klassieker!! Dat deze niet in de top 250 staat.

5,0*

Ook weer een leuk filmpje van Ferarra dat ook soms een beetje doet denken aan de New Yorkse Jack the Ripper. Als maakte de moordenaar de vrouwen niet dood maar verwonde hij ze ernstig. Voor de rest was het gure sfeertje ook toepasselijk maar vond ik die ellenlange stripshows in het begin vaak irritant. Maargoed de film word al beter. Met weer die typische flashbacks erbij. Voor 1 euro zeker geen miskoop.

3,5*

Best goed slot, maar toch iets te typisch...

1666 (waarom niet 1657 of 1633? Wie trapt hier nou nog in?), een klein dorpje in de middeleeuwen genaamd Union.
We komen dezelfde acteurs tegen uit de eerste twee (eigenlijk voornamelijk de 1994-deel), die nu de voorgaande generatiegenoten en voorvoorvoorvoorvaderen en moederen mogen spelen.

Het decor is goed te doen, evenals het religieuze milieu waarin deze dorpsbewoners leven... Maar de regisseur wil toch al te veel moderne elementen gebruiken. Neem bijvoorbeeld dat feestje dat al veel weg heeft van een high school prom. Gezien het 1666 is worden er dan bepaalde psychedelische vruchten geslikt in plaats van xtc. Oooh zo dus...
Ook jammer dat de soundtrack niet echt is aangepast aan de sfeer.

Maar Sarah vond ik wel een leuk personage. Echter is het wel wonderbaarlijk dat deze door de dorpsbewoners vrij speciaal en sympathiek ontvangen wordt vanwege haar aparte karakter, en dat het pas na die daad en dorpsroddel (een lesbische daad is toch wel behoorlijk gedurfd in de middeleeuwen) wordt ze gezocht door de dorpsbewoners die haar als heks willen laten boeten voor haar wandaden met haar vriendin Hannah. Op zich nog niet verkeerd neergezet. Zeker de godsdienstwaanzin niet. Maar blijkbaar moest het even snel gedaan worden voordat...

...inderdaad, de film ineens een tijdssprong naar 1994 maakt en eigenlijk verder borduurt daar waar deel 1 geëindigd is. Het is allemaal erg hap slik klaar vond ik, waardoor je toch een beetje begint te twijfelen of die tijdsvolgorde wel goed werkte. Bovendien een foutje: In de oude boeken zou Sarah Gier op de brandstapel belanden, maar hier wordt ze dus opgehangen.

Het is zeker nog wel een vermakelijke afsluiter, alleen een beetje snel en rommelig in elkaar gezet alsof de boel vlug afgerond moest worden. Maar het acteerwerk was een pre.

3,5*

Verrek, dat is dat gebekte roodharige meisje uit Stranger Things. Weinig verschil.

Fear Street 1978 gaat lekker verder (of achterwaards de tijd in) waar 1994 geëindigd is. Ook hier is de aandacht voor de setting een pre geweest en waar je in deel een de jaren 90 sfeer op de huid kon voelen, is het in dit geval eind jaren 70. Met vele knipogen, bij de tijd passende soundtrack (The Man Who Sold the World) en een typische kamp-setting die in die tijd wel wat regelmatig voor horrorfilms werd gebruikt.

Maar... de film begint wel in 1994 en de hoofdpersonages daaruit maken kennis met de zekere Ziggy; een vrouw met dwangneuroses. Om een verklaring uit deel 1 te achterhalen moeten we terug de tijd in, en vertelt Ziggy haar verhaal.

Ze vertelt de tijd dat ze op een jeugdkamp doorbracht en op zijn zachtst gezegd niet werd gewaardeerd door veel van haar kampgenoten. Dat de hele legende van Shadyside talloze eigen wegen heeft gekregen is ten nadele van sommige mensen. Ziggy wordt door haar leeftijdsgenoten (voornamelijk van de blauwe zijde) als heks gezien vanwege haar koppigheid en rebelsheid en wordt in het begin zelfs nog bijna in de brand gestoken, als er geen leider tussenbeide kwam. Wat je geeft krijg je en dat Ziggy arrogant en onverschillig is, is ook helemaal zo gek nog niet. Ondertussen zit haar zus ook als leidster op het kamp; eentje die wel gewoon en braaf is. Iets wat regelmatig tot conflicten tussen de twee zusjes zorgt.

Ziggy is een erg fijne personage die met haar gedrag overal bovenuit steekt. Daarnaast hebben we zo vele andere lompe, patserige, oversekste, drugs en alcohol-expirimenterende, hitsige, sentimentele, pestende, zelfmutilerende, depressieve, wijverige tieners; iets wat er helemaal bij hoort natuurlijk. En ook hier leek ik weer even vergeten te zijn dat ik naar een film uit 2021 zat te kijken. De gedragingen en het structuur is ook in dit deel keurig en vakkundig aan de tijd toegepast. Ok... Goofs zullen wel niet te vermijden zijn, maar toch. Het heeft alle ingrediënten, waarbij de automatische piloot ook toepasselijk is.

En ja, er rust nog altijd een vloek in die omgeving en een van de kampgenoten gaat het genootschap met een bijl te lijf. Ook dit levert weer enkele heerlijke splatter en gore-momenten op die niet voor de tere maagjes van de hedendaagse jongeren bestemd zijn.

En natuurlijk is er ook ruimte voor eerste liefdes en de nostalgische zomerse sfeer is ook het ultieme visitekaartje.

Ja, Leigh Janiak heeft ook hier al haar aandacht en liefde in geschonken en gebruik gemaakt van de retro-hype in deze tijd. En nu is het spontaan tijd om dat nummer van David Bowie op te snorren op Youtube.

4,5*