Opinions

Halfbakken prul waarvan ik niet begrijp waarom het per se in handycam/docu stijl gefilmd moest worden. Misschien omdat het de makers de kans gaf hun gebrek aan visueel talent te verdoezelen? Of nee, het is tegenwoordig een hype gewoorden. De helft van de film bestaat aldus uit chaotische scènes, geregistreerd door een lens die alle kanten opschiet, en de klankband wordt verzorgd door een eendimensionale etterbak die het geheel van irritant commentaar voorziet. De ontknoping is bovendien om van te huilen. Alsof de makers er nog een geforceerd bizarre scène aan wilde breien die binnen het verhaal geen enkele plaats heeft.

Uiterst onderhoudende gangsterfilm met bikkelharde actie en onderkoelde personages. Voor de cast deed men beroep op een combinatie van oude rotten en aanstormende talenten, maar vooral Brolin als heldhaftige agent en Penn als dolgedraaide maffiabaas stelen de show. De plot is ontzettend strak gehouden en gespaard gebleven van alle tierlantijntjes zodat enkel de essentie overblijft: rechtoe rechtaan actie. Dit in het zonovergoten LA van de jaren '50 met bijhorende stijlvolle wagens en klederdracht en een van jazz doordrongen soundtrack. Het nieuwe jaar is pas ingezet, maar dit is voor mij al een kanshebber voor beste film van 2013.

Knullig eighties horrorfilmpje met grappige effecten en personages. The Gate mist de sfeer die nodig is om dit soort luchtige cinema negentig minuten interessant te houden. Gelukkig zitten er enkele komische scènes in die de pijn wat verzachten, maar over het algemeen blijft het vrij pover. Stephen Dorff steelt echter wel de show met zijn vertolking van de kleine Glen die zich als held van het verhaal profileert. Verder lijkt dit door de kinderlijke aanpak eerder een film bestemd voor kinderen tussen zes en twaalf jaar.

Een van de betere science-fiction films die ik al gezien heb. Het leuke aan Gattaca is dat de plot eigenlijk niet afhangt van het genre (of andersom), in die zin dat er voor dit verhaal over menselijke tekortkomingen gerust een andere setting gebruikt had kunnen worden. Maar het is nu eenmaal een futuristische setting geworden en dat levert veel mooie plaatjes op. De regisseur van dienst (ik had er nooit van gehoord) beseft gelukkig dat "less is more". De futuristische decors en gadgets worden subtiel in de film verwerkt en dienen in feite meer als achtergrond bij het verhaal dat overigens best goed in elkaar steekt.

Gattaca heeft me in ieder geval verrast door de bovengemiddelde cinematografie waarin de stijlvolle architectuur door middel van sterke cadrages en belichting mooi uit de verf komt. Bovendien was het een keertje een verademing om rustgevende klassieke muziek bij de beelden te horen in plaats van de doordeweekse troep die je in andere films hoort.

Daarnaast zal het sombere toekomstbeeld dat in Gattaca geschetst wordt me zeker bijblijven: eentje waarin genetische manipulatie wordt aangewend voor het creëren van supermensen. Uiteraard met als gevolg dat de niet-zo-supermensen gediscrimineerd worden. Hopelijk is dit geen vooruitblik op later, want hoe ethisch verkeerd dit ook is, er zijn altijd wel gekken die dit soort "perfecte" maatschappij zullen nastreven.

Een goede giallo die een simpel, doch solide uitgedacht verhaal combineert met een gezonde dosis ouderwets speurwerk. De film boeit vanaf de eerste minuut, mede door acceptabel acteerwerk en een relatief snelle opeenvolging van enkele moorden, naar goede gewoonte uiteraard mooi op film gezet. Na een goed uur zakt de film spijtig genoeg een beetje in en zit je als kijker rustig te dobberen naar de ontknoping, die op haar beurt dan weer erg leuk in mekaar zit. Het feit dat zowat alle moorden in het eerste uur plaatsvinden zit hier voor veel tussen; een betere dosering van het geweld was misschien een betere keuze geweest. Maar ook de scène op het kerkhof was iets langer uitgesponnen dan nodig.

Visueel is Cat O’ Nine Tails met momenten een echt pareltje, al komt hij nog niet in de buurt van het magistrale Profondo Rosso. De typische Argento-stijlkenmerken zijn om van te watertanden en de subjectieve manier van filmen wanneer de killer in beeld is, is erg sterk. En dan telkens die close-up op dat oog! Erg efficiënt en sfeerbevorderend; je weet meteen dat het gevaar terug op de loer ligt. Verder zijn de treinscène, de autoachtervolging en de briljante slotscène die letterlijk je adem afsnijdt, om duimen en vingers van af te likken.

Kortom een erg sterke film met een handvol indrukwekkende scènes, maar het ietwat trage tweede uur belet dat dit Argento’s beste giallo is. En nog iets: Argento mocht echt wel iemand anders casten als femme fatale, want die Catherine Spaak ziet er niet uit!

Dit moet zo ongeveer de slechtse horrorfilm zijn dit ik dit jaar heb bekeken (na Death Tunnel). Werkelijk alles liep mank bij Cat in the Brain, en als Fulci-fan doet dat toch een beetje pijn.

De opeenstapeling van inspiratieloze gore gaat al na enkele minuten verlammend werken en helaas blijft er dan niet veel meer over. Het verhaaltje dat wordt opgehangen rond Fulci's hallucinaties wordt namelijk zo kaal en kleurloos gebracht dat het werkelijk afzien is tot aan de eindmeet. Op geen enkel moment heb je het idee dat er wat vaart begint in te komen; Cat in the Brain is een aaneenschakeling van saaiheid en niet te appreciëren wansmaak . Als de cover-art en de reputatie van dit beestje niet zo spectaculair waren, zou geen haan er naar kraaien.

Tja, 'k vond het wat gemakkelijk allemaal. Geen slechte film hoor, maar iets te opzichtig toch. Geen script, geen emotie en quasi geen dialoog. Het enige wat we te horen krijgen zijn enkele nietszeggende monologen over "Wheel of Fortune" en een of andere RPG. Maar het leuke is dat dit helemaal niet zo negatief is als het klinkt. In ruil trakteert Van Sant de kijker op een mooie impressie van de woeste natuur. De cameravoering en kadrages zijn hierbij erg klassiek en ingetogen en overstijgen zelden de gemiddelde landschapsfotografie. En toch lijkt het op het eerste zicht een eerlijke compensatie voor het narratieve manco. Maar mag je van een film niet meer verwachten dan louter een collage van mooie natuurbeelden? Ik vind van wel. In die zin maakt Van Sant zich er volgens mij wel erg makkelijk vanaf. Leuk experimentje, dat wel, maar als film zo hol als een trommel.

Laat ik maar beginnen met te zeggen dat deze bovennatuurlijke HK-horror hier schromelijk ondergewaardeerd wordt. Ik weet al niet meer waar ik de film heb opgepikt, maar waarschijnlijk zat Onderhond er weer voor iets tussen en daarvoor ben ik hem zeer erkentelijk. De film is naar westerse maatstaven een bizarre mix van genres en monsters, vol culturele referenties en beelden eigen aan Chinees bijgeloof en folklore waaronder die vampier die er eigenlijk geen is. Maar er is veel meer, gaande van zwarte magie en intrigerende rituelen tot albinojongetjes en angstaanjagende spoken. Meer inzicht in deze begrippen helpt wellicht om de details in de plot beter te begrijpen, al belet een gebrek daaraan nauwelijks dat je gaandeweg volledig ondergedompeld geraakt in deze akelige vertelling. Ik ben er alleen nog niet uit of de twist op het einde al dan niet een meerwaarde biedt, maar afbreuk aan het geheel doet die alleszins niet.

De kracht van Rigor Mortis ligt ongetwijfeld in de cinematografie en de locatie, een grauwe woontoren die aan de buitenwereld onttrokken is en waar immer een onheilspellende duisternis overheen hangt. De talloze gangen en kamertjes baden in een kleurenspectrum van grijs tot blauw met af en toe de scharlakenrode tint van bloed. Elk afzonderlijk shot is een prachtige foto, met oog voor sfeer en compositie zoals je ze vaak in Aziatische films aantreft. Ook het gebruik van langgerekte, lome takes en slow-motion worden hier tot in de perfectie uitgevoerd. En af en toe zijn daar dan uitgebreide dinerscènes met kruidige soepjes en rijstgerechten die je even op adem laten komen en waar het water je werkelijk van in de mond loopt.

Ik heb de afgelopen dagen meer bagger gezien dan me lief is, maar dit juweeltje maakt toch veel goed.

Van dit soort films lust ik wel pap moet ik toegeven. Niet te groots, vrij subtiel, bij wijlen ontroerend maar ook zeker droogkomisch en soms zelfs ronduit hilarisch.

Fijn om te zien dat de personages echte mensen zijn met hun eigen bizarre maniertjes. De dagdagelijkse situaties waarin ze verzeild geraken zijn precies daarom boeiend om volgen. Een beetje uit het leven gegrepen, zeg maar.

Alle personages zijn uitstekend gecast, maar Steve Buscemi steelt voor mij de show als een manische verzamelfreak die eigenlijk veel warmer en oprechter is dan de gemiddelde Jan Modaal.

Ook genoten van de geestige dialogen en sommige geweldig humoristische scènes: Steve Buscemi die amok maakt in het pompstation bijvoorbeeld.

Enig minpunt is dat Enids beslommeringen meer screentime krijgen dan die van Rebecca. Had graag wat meer evenwicht hierin gezien. Maar voor de rest een scherpe tragikomedie die ik mettertijd zeker ga herzien.

Ondertussen al een tijd geleden dat ik deze gezien heb. Mij heeft Polanski dit keer niet kunnen overtuigen. Over de metaforen die hij in de film aansnijdt wil ik niet uitweiden, daarvoor heb ik te weinig inzicht in zijn motieven. Ik heb me in ieder geval laten vertellen dat deze prent een afspiegeling is van zijn emoties en bedenkingen bij de problemen waarin hij de laatste tijd verwikkeld zit (lekker vaag).

Maar goed, de film zelf dan. Hij hangt teveel tussen verschillende genres in en komt nogal stuurloos over. De ene keer neigt het naar mysterie, dan weer naar thriller, dan weer drama en soms zelfs documentaire-achtig. Er zijn films (regisseurs) die er perfect in slagen om verschillende genres netjes tot een geheel te versmelten, maar dat is hier niet het geval. Dat het scenario en de vertolkingen erg matig zijn, helpt ook niet veel natuurlijk.

Een uitschuiver van Polanski wil ik dit net niet noemen, maar zijn oudere werk is toch van een heel ander niveau.

Doden die zich via geesten manifesteren in de wereld van de levenden om hen zo het leven zuur te maken zijn een vaak verfilmd thema in Aziatische horrortoppers. The Eye vormt daar geen uitzondering op. Net zoals het tot vervelens toe uitgemolken slashergenre in de VS gaat ook de Aziatische spookfilm dan al snel tegenvallen als hij niet op een creatieve uitvoering kan bogen die de kijker weet te boeien. In het geval van The Eye wordt deze voorwaarde mooi ingelost. Al lijkt het verhaal weliswaar grotendeels gegapt van het laatste deel uit het drieluik Body Bags - zelfs de titel is onveranderd gebleven - dat maakt het idee van de mislukte oogtransplantatie er niet minder interessant op.

Het concept klinkt met andere woorden veelbelovend, maar er zijn helaas te veel stoorzenders aanwezig die de boel duchtig komen verzieken. Vooreerst is er de soundtrack die op één nummer na van een bedenkelijke kwaliteit is. Ludieke of totaal misplaatste dramatische filmmuziek verhindert elke poging tot spanningsopbouw. Van een akelige film is er aldus weinig tot geen sprake, temeer omdat er welgeteld slechts twee scènes zijn die een beetje angst inboezemen (scène in hospitaal + kalligrafiescène). De matig uitgewerkte romance tussen de hoofdpersonages en het langdradige einde doen de film verder ook geen goed. Maar het hoeft niet allemaal slecht te zijn natuurlijk, want voor wie een beetje zin heeft in dramatiek zijn er hier en daar wel sequenties die de moeite waard zijn. Zo worden de twijfels en de emotionele verwardheid van Mun overtuigend gebracht en bieden ze The Eye alsnog een beetje ruggengraat.

Verder een relatief magere film die niet meteen cliché is, maar toch ook niet kan uitblinken in z'n creativiteit. Er zat in elk geval meer in.

Zwakke film. Hij begint nochtans aardig met twee leuke hoofdpersonages en een heleboel herkenbare perikelen rond puberteit. Lekker smerige effecten ook af en toe. Na het uur, wanneer Ginger "verandert", wordt het allemaal een stuk saaier. Daarbij duurt de ontknoping veel en veel te lang. Dan zie ik liever een Dog Soldiers waar het tempo van begin tot einde erg hoog ligt. De sequels zal ik maar vermijden...

Is het niemand anders opgevallen dat dit bijna een kopie is van Risky Business? Met gelijkaardige thema's over opgroeien en ontdekking van de eigen seksualiteit, tot zelfs identieke plotlijnen toe waarin een jonge adolescent verliefd wordt op een pornoster, problemen krijgt met haar manager (vgl. callgirl en pooier in Risky Business), vervolgens problemen krijgt met geld en uiteindelijk het meisje voor zich wint én de geldproblemen oplost door op één avond een zogezegde orgie te organiseren onder zijn medestudenten (vgl. prostitutie-avond in Risky Business). Zelfs de soundtrack vertoont gelijkenissen met hedendaagse pop en af en toe een dromerig nummer. Het einde mag dan al verschillend zijn, het is in beide films even leuk als origineel.[ /spoiler]Mijn voorkeur gaat uit naar de jaren '80 versie van deze puberteitparabel, maar ook deze mag er wezen.

Exact mijn gedacht bij deze film. Het is uiteraard geloofwaardig in die zin dat dit soort dingen spijtig genoeg gebeuren, maar de uitwerking van dit schokkende verhaal is zo surreëel slecht dat de film elke vorm van impact mist. Voornamelijk omdat de regisseur zich teveel focust op de gruwelen en daarbij alle randfactoren negeert. En net die randfactoren hadden van deze film een ijzersterk en psychologisch complex drama kunnen maken. Nu heb je het gevoel dat men de gruwelen eindeloos exploiteert om het publiek te kunnen choqueren. Daar komt nog bij dat het personage van Ruth een miscast van jewelste is. Zelden zo'n slechte acteerprestatie gezien in zo'n cruciale rol. Ik ben trouwens de laatste om te gaan betwisten dat dit soort zieke mensen daadwerkelijk op onze aardbol rondlopen (en ik ben er bovendien een voorstander van dat dit soort dramatische gebeurtenissen in de vorm van een film aan het publiek worden geopenbaard) maar de invulling van dit personage is een oninteressante en stereotiepe filmversie in plaats van een waarheidsgetrouwe. Althans dat gevoel had ik, want ik heb het mens nooit gekend natuurlijk.

Maar goed, een film met enorm veel potentie die er totaal niet uitkomt omwille van de verkeerde accenten. Enige pluspunt is de uitstekende vertolking van de jongen die David speelt.

Deze prent speelt zich zogenaamd af in Iran terwijl de locatie overduidelijk uit Amerikaanse suburbs bestaat. Het is een ietwat aparte vampierfilm die alle conventies omzeilt, maar dat is niet noodzakelijk een pluspunt. In feite gebeurt er niet zoveel. Meestal registreert de camera slechts de dagelijkse beslommeringen van enkele door wanhoop gekwelde figuren in een uitzichtloze wereld. De elementen die dit tot een horrorfilm maken zijn schaars en overtuigen nauwelijks, ook al zijn bepaalde scènes mooi geschoten. Bovendien wordt er tamelijk weinig gesproken en gehandeld, wat de acteurs toelaat om hun innerlijke strijd met hun lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen uit te beelden. Het is echter niet helemaal duidelijk wat de regisseur hier nu precies mee wil zeggen. Het hangt een beetje tussen teveel dingen in, mist richting, mist spanning, maar is bij vlagen wel bevreemdend genoeg om de kijker te blijven prikken. Apart, hoe dan ook.

Misschien wel de beste creature feature sinds Alien, The Thing en Predator en Edwards bevestigt dat Monsters (2010) allesbehalve een toevalstreffer was, zoals ik al eerder voorspeld had. Een Godzilla-film die twee uur duurt, in de jaren '50, 60, '70 en '80 zou dit een indicatie voor veel onzinnige plotwendingen geweest zijn, maar hier niet. Twee uur lang wervelend spektakel, strakke regie, verbluffende sound FX en dito special FX, mooie sets en in de hoofdrol twee indrukwekkende monsters die het tegen elkaar opnemen. Het moment waarop Godzilla voor het eerst ten tonele verschijnt bezorgde me werkelijk kippevel. Lang geleden dat ik zoiets nog mocht meemaken. Hij maakt als vanouds behoorlijk wat brokken, maar wordt desondanks als held geportretteerd. In de geest van de reeks met andere woorden en de film is daarmee ook een ode aan dat mythische wezen. Je kan er niet onderuit: dit is een film die je op het witte doek moet zien. Edwards maakt er, naast het spektakel, een audiovisueel ontzettend aantrekkelijke film van, zoals hij dat met Monsters ook al deed, alleen ligt het amusementsgehalte hier ongezien hoog. Beste horrorfilm van 2014?

Aardige docu die een goed beeld geeft over hoe de slaserfilm verguisd was bij critici en bezorgde ouders, maar tegelijkertijd bejubeld werd door een hele generatie tieners. Het boek, dat verplichte kost is voor elke genrefan, had ik enkele jaren geleden al gelezen en is beter in die zin dat het veel completer is dan deze docu. Ik zou Going to Pieces dan ook eerder omschrijven als een leuke aanvulling op het boek. Het bevat een doorlichting van de grote drie (Michael, Jason en Freddy) en korte interviews met grootheden uit het genre (Carpenter, Craven, Savini, Timpone van Fangoria, ...) waartussen de bekendste kills&gags uit de slasherfilms gemonteerd worden.

John Carpenters Halloween uit '78 wordt duidelijk als blauwdruk voor het genre genoemd, maar er wordt ook verwezen naar films als Psycho, Peeping Tom, Bay of Blood en Black Christmas die als inspiratie golden voor deze klassieker en dus mee aan de wieg stonden van het genre. Over Thirteen Women uit '32 wordt met geen woord gerept trouwens, een film waarvan ik deze week nog te weten gekomen ben dat hij als de "eerste slasher aller tijden" beschouwd wordt.

De verklaring waarom dit genre plots zo populair was, ligt volgens de geïnterviewden in het feit dat de tijdsgeest er rijp voor was. Amerika kreunde onder het beleid van president Reagan en de samenleving werd geregeld opgeschrikt door seriemoordenaars. Kortom, een perfecte voedingsbodem voor tieners om hun angsten te ventileren in de bioscoop, kijkend naar een film waarin de bedreiging van menselijke aard (en dus realistisch) was. De slasherfilm bezorgde hen een "veilige angst".

Verder gaat er veel aandacht naar de soms compleet van de pot gerukte kritiek op het genre. Mensen zouden gewelddadig worden van het zien van al die gruwelijke moorden en hun idolatrie voor de slashericonen zou bijzonder verontrustend zijn. Waarop iemand repliceert: Als dat zo zou zijn, waarom toont men zware criminelen in de gevangenis dan niet 24 uur na elkaar Disneyfilms zodat ze terug beter worden? Bovendien zouden slasherfilms ook vrouwonvriendelijk zijn, wat simpel weerlegd kan worden door het feit dat in 90% van de gevallen het net een vrouwelijk personage is dat er in slaagt om de boeman uit te schakelen.

Op de vraag of het genre nog bestaansrecht heeft wordt droogjes geantwoord: zolang er tieners zijn, zal de slasherfilm succes hebben. Gelukkig maar.

Godzilla, het monster dat iedereen kent, maar waarvan vermoedelijk slechts weinig mensen de originele film hebben gezien. Deze rampenfilm brengt precies wat je ervan verwacht en is in die zin te vergelijken met de films van Ray Harryhausen die in de jaren ’50 baanbrekend werk verrichtte met zijn stop-motion monsterdesigns en totale destructie van grootsteden. Gojira kan daar wat mij betreft makkelijk zijn poot naastzetten. De film doet trouwens opvallend Amerikaans aan, ook al speelt de ellende zich af in een Tokyo dat er destijds een stuk minder modern uit zag dan vandaag. Naast de nodige vernieling is er plaats voor een vleugje romantiek en een flinke dosis kritiek op de wapenwedloop en het atoomprogramma van militaire grootmachten. Maar een film als deze kijk je in de eerste plaats om vermaakt te worden en daarvoor zijn de oubollige effecten en het reusachtige monster dat met elke scène van grootte lijkt te veranderen de uitgelezen instrumenten.

De openingsscène is meteen raak. We zien namelijk hoe Hedorah opdoemt uit een smerige, borrelende oceaan en de dreigende blik in de ogen van het wezen voorspelt weinig goeds. Enkele shots van het afvaltapijt dat op het water drijft en de toxische gassen van de vele fabrieken in de buurt leren de kijker dat het monster uit vervuiling geboren is. Een throwback naar de roots van de eco-horror dus. De film is op zijn zachtst gezegd onsamenhangend en gaat bovendien gebukt onder Banno’s drang naar audiovisuele experimenten die, inclusief discoballen en psychedelische achtergrondjes, vooral erg seventies ogen. De finale tussen beide gezelschappen is niet meer dan een ordinaire worstelmatch. Grappig en amusant, dat wel, maar goed? Verre van.

Oh ja, de geluidseffecten zijn hilarisch .

De volledige review: Godzilla vs. Hedorah (1971, Yoshimitsu Banno) - cultmoviesreviewed.com

Godzilla die het opneemt tegen een mechanische versie van zichzelf. De plot is een allegaartje van mythische monsters, in aluminium gehulde buitenaardse wezens met een blauwe plek naast hun oog, een westelijke zonsopgang (!), veel knullig in beeld gebrachte achtervolgingen en er is ook nog een professor met een magische pijp. Dat het verhaal een rommeltje is, behoeft verder weinig argumentatie, lijkt mij. Toch blijkt Mechagodzilla een niet te onderschatten partij voor Godzilla met als gevolg een aantal hilarische gevechten vergezeld van een overdaad aan kermisgeluiden en geinige visuele effecten. Alles voor het spektakel, moet de regisseur gedacht hebben. En terecht. De volledige review: Godzilla vs. Mechagodzilla (1974, Jun Fukuda) - cultmoviesreviewed.com

Ik denk dat ik nog nooit in m'n leven zo vaak naar de timer heb gekeken uit verveling. Wat een slaapverwekkend slechte film zeg! Ik hoorde deze week iemand op TV zeggen dat ongeveer 90% van de stille films verdwenen of vernietigd is en dat we dus de overige 10% moeten koesteren. Eerlijk gezegd, ik zou er geen moer om geven moest Golem deel uitmaken van die verloren 90%.

Over de film. Er zijn mij eigenlijk maar twee positieve zaken opgevallen. De degelijke fotografie (belichting en composities waren redelijk sfeerbevorderend) en de soms mooie decors (maar zeker niet altijd). Spijtig genoeg worden deze enige twee punten van aantrekkingskracht volledig overschaduwd door een waslijst aan ergernissen.

Om te beginnen het verhaal. Het kon me eigenlijk van geen kanten boeien. 'Maar dat kan je toch afleiden uit de synopsis, dus waarom kijk je zo'n film dan?' Omdat ik zoveel mogelijk horrorfilms of films die aan de wieg van het genre stonden wil zien, om zo de volledige context mee te krijgen en het genre beter te begrijpen. Daarbij komt nog dat de Golem niet meer dan een houterige randdebiel is die nergens, maar dan ook nergens, slaagt in zijn opzet: het publiek angst aanjagen. Ik kan me dan ook nauwelijks voorstellen dat zelfs in de naïeve jaren '20, waar godsdienst zo'n belangrijke rol innam, ook maar iemand het in zijn broek deed bij het aanschouwen van een brokje klei met plateauschoenen en een uitgegroeid jommekekapsel.

Het helpt natuurlijk ook niet als scènes die in 2 minuten kunnen worden geschoten, uitgesmeerd worden over 5 à 10 minuten. Al zeker niet als de muziek die onder deze scènes wordt gezet onophoudelijk doordraaft met dezelfde monotone melodietjes. Dan ben ik toch eerder een fan van eigentijdse audiotracks die aan een stille film worden toegevoegd. Een schitterend voorbeeld hiervan is Das Cabinet Dr. Caligari.

In het laatste halfuur krijgt de film plots wat meer energie en er gebeurt al eens iets spectaculairs (hoera!). Even werd ik terug wakker, maar dat was al snel gedaan toen in het slotkwartier zo'n tiental fades het langverwachte einde aankondigden ... maar nee, er kwam steeds nog een scène die de dramatiek wat meer moest aandikken. Echt ergerlijk hoor!

Zeer boeiende film die vast en zeker geen voer is voor het grote publiek. Reden? Geen overdonderende actie, geen flauwe grappen, geen zoetsappige romantiek, ... kortom niks van wat we met de gemiddelde film van vandaag naar ons hoofd geslingerd krijgen. Good Night and Good Luck zit daarentegen vol ijzersterke dialogen die voortvloeien uit een al even sterk scenario. Geen onnodige wendingen of cinematografische fantasietjes, gewoon recht "to the point".

Dat je natuurlijk goed moet opletten bij deze film zal geen verrassing heten. Er wordt heel wat afgepraat, maar ook inhoudelijk krijg je veel te verwerken. En daar zit net de kracht van de film, je leert er enorm veel uit. Je krijgt een blik op hoe media door politieke inmenging van informatiedragers naar amusementsfabrieken evolueren. Een fenomeen dat vandaag de dag nog brandend actueel is, zij het dan al in een (spijtig genoeg!) vergevorderd stadium.

Puur filmisch valt er niet zo veel aan te merken op deze film. Het gebruik van zwart-wit brengt samen met de intermezzo's van de zwarte zangeres de nodige jaren '50 sfeer in de film, de acteerprestaties zijn uiterst professioneel en het scenario is op de "juiste" manier in beeld gezet.

Wat mij betreft is dit een film die ze op school verplicht moeten draaien tijdens de geschiedenislessen, maar ja, als het aan mij ligt bestaan die lessen enkel uit films, en dat zou ook niemand ten goede komen natuurlijk.

De negatieve kritieken zijn enigszins begrijpelijk, maar ik moet zeggen dat ik van de opgenoemde hindernissen nergens last heb gehad. Het klopt dat de storytelling wat verwarrend is. Veel geleuter over geheime operaties die slechts met mondjesmaat in beeld komen; het zorgt ervoor dat je nooit een duidelijk overzicht krijgt van wat er nu allemaal gaande is. Maar als ik eerlijk mag zijn, de hoedanigheid van die operaties was het minste van mijn zorgen. Ik heb hem in de nachtelijke uurtjes gezien en ik had nog eens zin in een erg trage, klassieke film, zoals ik ze in m'n puberteit tijdens lange zomernachten keek.

In dat opzicht was The Good Shepherd exact waar ik naar op zoek was. 2,5 uur lang gepraat, maar eveneens 2,5 uur lang sfeer. De tijdsgeest wordt bij vlagen goed weergegeven en de decors en kostumering zorgen voor de nodige authenticiteit. Ik weet verder niet of De Niro er bewust kritiek in heeft gestopt, maar ik vond de dramatische insteek erg goed gebracht. Matt Damon speelt hierin een cruciale rol. Hij zet een onvermurwbaar personage neer dat zijn persoonlijke belangen opzij zet om het vaderland te dienen. Of Matt Damon al dan niet goed acteert is moeilijk te zeggen. Ik vond van wel, al was het even wennen om hem in een dergelijke rol te zien. Maar puur gevoelsmatig kan ik wel zeggen dat Matt Damon bij mij weinig fout kan doen, dus dat helpt.

The Good Shepherd is hoe dan ook een erg klassieke verfilming van een al even klassiek verhaal. Soms onsamenhangend, langdradig en stuurloos, maar desalniettemin makkelijk te verteren en uiterst geschikt voor wie zin heeft in een onvervalste praatfilm.

Een wat mindere film van de Godfather of Gore. De plot is een katalysator voor veel overbodig naakt, slechte acteerprestaties en wansmakelijke effecten. Helaas stelt dat laatste facet een beetje teleur, zeker in vergelijking met pakweg Blood Feast en Wizard of Gore. Je geraakt dan ook snel uitgekeken op die spuuglelijke danseresjes die meer screentime krijgen dan goed voor ze is. Frank Kress blijft over als enige trekpleister en weet met z'n scherpzinnige quotes af en toe nog een komische bijdrage te leveren.

Daarstraks op Canvas, dus nog maar eens gezien.

Het blijft me verbazen hoe mensen zo wreed en zelfzuchtig kunnen zijn dat ze er niet voor terugdeinzen een gorilla af te maken om z'n handen als asbak te gebruiken. Het is dan ook maar goed dat er mensen als Dian Fossey bestaan, want zonder die mensen zou de toestand aldaar (en elders in de wereld) nog dramatischer zijn. Heb ondertussen al wat literatuur rond Rwanda doorgenomen, dus ik weet heel deze zaak wel min of meer te plaatsen in de politieke context, die natuurlijk voor een groot deel de oorzaak is van deze wandaden.

De film zelf is verder oerdegelijk. Uitmuntend acteerwerk en efficiënte fotografie zorgen ervoor dat je nu eens zit te genieten van de mooie beelden van Dian en de gorilla's en dan weer koude rillingen krijgt van afschuw omdat de zoveelste gorilla schaamteloos wordt afgemaakt. Zoals ik vorige keer al zei is dit eigenlijk een film die veel mensen dringend eens moeten (her)zien, zeker als ik zie hoe verschrikkelijk egoïstisch sommige mensen kunnen zijn ten opzichte van dieren.

Eigenaardig filmpje. Bloeddorstige baby's hebben al meerdere genrefilms voortgebracht, maar bij mijn weten nog geen enkele die zo oprecht serieus is als deze. Ik begrijp de negatieve score dan ook niet zo goed, want naast een degelijk scenario met een sterke psychologische insteek brengt Grace ook nog een flinke portie onderhuidse spanning die je tot het einde aan het scherm gekluisterd houdt.

Het heeft regisseur en scenarist Solet naar verluidt veel moeite gekost om deze prent uiteindelijk te voltooien. Zijn idee sprak geldschieters in eerste instantie wel aan, maar ze stonden weigerachtig tegenover de onconventionele aanpak waarmee hij dat idee wou verfilmen. Nochtans onderscheidt zo'n aanpak een film als deze net van de middelmaat. Gelukkig heeft hij zichzelf niet verloochend en heeft hij een teaser-kortfilm ingeblikt die de nodige aandacht wist te trekken. Onder andere Adam Green (Hatchet) en Eli Roth (Hostel) hebben zijn talent opgemerkt en hem aan de nodige fondsen geholpen.

En daar mogen we dus blij om zijn, want al met al heeft deze kleinschalige film heel wat te bieden. Waaronder een stel zieke personages die, zij het subtiel, de nodige psychologische achtergrond meekrijgen. Hierdoor weekt de film de ene keer ontroering, de andere keer huivering los bij het publiek. Een smerige horrorfilm is Grace uiteindelijk niet geworden, maar door de goede timing en de onderhuidse spanningsopbouw weten de schaarse grafische scènes toch al snel een onbehagelijk gevoel op te roepen. Kortom, subtiliteit is de sleutel.

Ik zou eigenlijk graag eens weten of vrouwen deze film anders bekijken (beoordelen) dan mannen...

Niet al te best product uit het gouden jaar van de slasherfilm: 1981. Desondanks doen de vervelende discodeuntjes en garderobe van de weinig charismatische personages eerder aan de seventies denken. Het verhaal lijkt op het eerste gezicht weinig origineel, met hier en daar een blote borst en een bloedspetter als gevolg van een steekwapen, maar neemt naar het einde toe toch een behoorlijk verrassende wending aan. Los daarvan is de spanning helaas ver te zoeken en vermakelijk is Graduation Day ook amper, aangezien de moorden en het vrouwelijk schoon iets te nadrukkelijk het gebrek aan budget weerspiegelen. Zelfs een muzikaal intermezzo van een symfonische rockband met even weinig gevoel voor ritme als styling kan dit niet verhelpen.

Intens handheld geschoten horrorfilmpje waarbij een stelletje nepgeestenjagers zich opsluit in een verlaten psychiatrische instelling. Settings als deze zijn uitgelezen materiaal voor een beangstigende sfeert en de regie maakt hier ook dankbaar gebruik van. Vooral wanneer het gebouw een eigen leven begint te leiden...

Films als deze zijn tegenwoordig dik gezaaid, maar Grave Encounters schiet er toch tussenuit dankzij de vele schrikmomenten inherent aan dit genre, enkele originele elementen en de zelfspot die het geheel geloofwaardiger maakt - net omdat de crew het aavankelijk allemaal bullshit lijkt te vinden. Daarnaast ook een pluim voor die hilarische tuinman die met zijn ultrakorte rol een oscar verdient.

Deze heb ik een tijdje geleden in de cinema met zo'n irritant 3D-brilletje gezien, maar ik moet bekennen dat het effect toch wel geslaagd was. Knap geregisseerd. Of al die oscars terecht zijn kan ik moeilijk inschatten. Vernieuwend is deze prent op bepaalde vlakken echter wel. De beelden zijn zo scherp en realistisch dat je je echt "in de film" waant. Het verhaal daarentegen is slappe koffie. Eerder een kapstok voor de visuele experimenten, had ik de indruk. De stijl is nu nog redelijk revolutionair, maar zal mettertijd vast standaard worden. Persoonlijk verkies ik nog altijd 2D, al is het maar omdat zo'n brilletje na een uur begint te spannen.

Ik kan niet zeggen dat ik echt omver werd geblazen door Roth's interpretatie van de cultfilm Cannibal Holocaust, integendeel. De stomp in de maag die ik destijds kreeg is na talloze genrefilms überhaupt moeilijk te dupliceren, maar ergens had ik toch gehoopt dat Roth daar wel in zou slagen, al was het maar omdat Hostel toch nog enige tijd onder mijn vel bleef zitten. Green Inferno doet dat helaas niet en dat heeft volgens mij onder andere met de misplaatste puberale humor te maken waar Roth zich schuldig aan maakt. Bovendien komt het geheel net te "geënsceneerd" over, waar Deodato er met zijn Mondo-aanpak in slaagde te choqueren. Visueel is het gelukkig nog de moeite waard.