Opinions

Deze film werd met veel bombarie aangekondigd, maar maakt de verwachtingen helaas niet waar. Ik zou zelfs meer zeggen: dit was gewoon slecht. En bovendien heeft dit helemaal niets met horror te maken. Een groepje alternatieve rockers dat wordt opgejaagd door neo-nazi's, nadat ze een flutconcert geven in het clubhuis van de kale knikkers: dat is de premisse. Meer dan wat onhandige achtervolgingen of lynchpartijen valt er niet te zien. Spanning is compleet afwezig en dat heeft voornamelijk te maken met de magere uitvoering en het zwakke spel van de acteurs. Ik zou het zelfs amateuristisch durven noemen. Geen idee waarom iedereen hier zo lyrisch over deed/doet.

Goede oorlogsfilm die erin slaagt om maatschappijkritiek aan een sterk verhaal te verbinden. De paranoia wordt ten top gedreven, allemaal ten koste van de gewone soldaat die zich afvraagt waarom deze oorlog nu eigenlijk plaatsvindt. Boven hun hoofden vindt een politieke machtsstrijd plaats die zo mogelijk nog vuiler is dan wat zich in de stoffige woestijn en de vele verlaten spookstadjes afspeelt. Greengrass' innovatieve visuele stijl blijft om van te snoepen, terwijl Damons personage het niveau van de gemiddelde actieheld helaas niet overstijgt. Zeker een van de betere oorlogsfilms, maar hij mist dat tikkeltje diepgang dat een topper zou moeten hebben.

Iedereen kent de gremlins en er is geen mens die de film nog niet heeft gezien. Bij mij was het erg lang geleden en daarom dringend aan een herziening toe.

Het eerste halfuur heeft de film wat last van een typische Hollywood christmas-story en komt daarmee erg traag en nogal saai op gang. Een onhandige vader die hopeloos op zoek is naar een kerstcadeau voor z’n zoon, een oude zuurpruim die arme gezinnen afzet, oude mannen die zich murw zuipen uit eenzaamheid, sneeuwbalgevechten in het straatbeeld, …

Na de introductie van Gizmo komt er dan eindelijk een beetje vaart in, hoewel pas halverwege de film de actie pas echt losbarst. De gremlins die voor deze actie verantwoordelijk zijn zien er erg origineel en tegelijk griezelig en grappig uit. Wanneer echter blijkt dat het geen doetjes zijn dringt zich een massaal gevecht op met de plaatselijke bevolking. Ik was dan ook blij om enkele gremlins in de mixer en in de microgolfoven te zien verdwijnen; die vuile smeerlapjes verdienen niet beter! Special effects hierbij zijn, gezien hun leeftijd, erg mooi. Regisseur Joe Dante spendeert tevens veel aandacht aan sfeerschepping en slaagt daarin door zo’n typische jaren ’80-smog doorheen het stadje te jagen.

Desalniettemin kwam de film nogal kinderachtig over met momenten. Wellicht deels de bedoeling, maar als je een film categoriseert onder horror(/komedie), dan verwacht ik ook horror! Ik vrees dat zelfs een kind van 10 hier niet meer van opkijkt. Toch was het weer leuk om Corey Feldman nog eens aan het werk te zien. In een rolletje dat hem weer op het lijf geschreven stond, net zoals dat het geval was in The Goonies en The Lost Boys. I like the guy, alleen spijtig dat hij nooit écht is doorgebroken. Ik was trouwens ook tamelijk onder de indruk van de soundtrack die veel beter klonk dan de doorsnee Hollywood horrorfilm, ’t is te zeggen, enkel de main theme dan. Het einde was dan weer veel te belerend met die opgedrongen moraal in de stijl van “jullie egoïstische moderne Amerikanen zijn nog niet klaar voor échte verantwoordelijkheid!”.

Nuja, het is vooral een film die leuk blijft omwille van het jeugdsentiment en de gezelligheid, maar meer moet je er helaas niet in zoeken.

Heel fijn dat zulke films gemaakt worden: i.e. moderne interpretatie van een oud sprookje, met veel aandacht voor sfeer, gaande van decor en kostuums tot cinematografie en soundtrack, maar de scherpte - de spreekwoordelijke stom in de maag, zeg maar - ontbreekt helaas. Had gerust wat "grimmiger" gemogen.

Uiterst elegante gothic-horror in de stijl van The Body Snatcher (1945) en Les Yeux Sans Visage (1960). Een man wil het verminkte gezicht van zijn dochter reconstrueren met de huid van mooie, jonge meisjes en schakelt een soort zombie-vampier met uitpuilende ogen in om hen in het dorp te gaan ontvoeren. Waar Franco later bekend stond om goedkope exploitation, etaleert hij hier zijn kunnen met knappe belichting en sfeervolle zwart-witfotografie. Striemende regen, een oud kasteel, hoge hoeden en lange, zwarte capes vormen het decor van deze donkere film. De nachtelijke scènes in het labyrint aan steegjes zijn een ware streling voor het oog. Maar ook het trieste, choquerende verhaal is voor de liefhebber van oude gothichorror een vette kluif.

De gekende ingrediënten zijn als vanouds weer aanwezig: barslechte acteurs, een hypnotiserende soundtrack en brakke visuals. Maar daartegenover staan een flinke dosis onbedoelde humor en veel viezigheid. Heerlijke trash voor wie het kan smaken met andere woorden.

Met veel verwachtingen naar uitgekeken en vandaag eindelijk gezien op DVD. De verwachtingen werden grotendeels ingelost, al vind ik Gutterballs een lastige film om te beoordelen. Waarom? 't Is een film met twee gezichten...

Het eerste halfuur biedt in principe niet veel meer dan wat gelul tussen vuilbekkende jongeren op een bowlingbaan. Het komt tot een handgemeen waarbij eentje z'n voet verbrijzeld geraakt en een ander verkracht wordt in een agressieve gangbang. Deze premisse wordt op een vrij bizarre manier aangepakt, i.e. het script neigt naar pornografische horror met veel naakt en het verminken van genitaliën. Iets wat eerder thuishoort in (s)exploiation producties, maar niet zozeer in mainstream slasherfilms. Nu is Gutterballs niet persé een mainstream slasherfilm, al heeft ie daar volgens mij wel z'n inspiratie gehaald en profileert ie zich ook grotendeels zo. Vooral in het tweede deel dan toch.

En in dat tweede deel worden alle registers opengetrokken. Volgens het gekende slasherstramien worden de jongeren een voor een afgezonderd en op een brute manier om het leven gebracht. De kills zijn hierbij erg origineel uitgedacht en grafisch mooi in beeld gebracht. Regisseur Ryan Nicholson heeft een verleden als make-up artist en dat zie je ook in de over the top afwerking van de gore. Werkelijk alle bowlingattributen worden uit de kast gehaald om de slachtoffers vakkundig om zeep te helpen: kegels, bowlingballen, waxmachines, bowlingschoenen, kegelhouders, ... Kortom, de makers hebben wat dit onderdeel betreft het aanwezige potentieel volledig benut.

Qua storytelling en personages had ik wat moeite om in de film te komen. Atypische tieners, aanvankelijk op een redelijk amateuristische en irritante manier neergezet. Dacht ik, want gaandeweg kon ik wel een zekere sympathie opbrengen voor de relativerende humor waarmee deze karakters geschreven zijn. Zo heb je bijvoorbeeld een kerel die een hele film door "what the fuck" ligt te roepen, iets wat op den duur zo karikaturaal wordt dat je niet anders kan dan erom lachen.

Ook die typische bowlingsetting wordt bij vlagen goed uitgespeeld, al had dat wat mij betreft nog ietsje meer gemogen. Flikkerende neonlampjes in combinatie met flashy discodeuntjes dompelen de film onder in een bepaalde sfeer die in horrorfilms (voor mij althans) tot op heden ongezien was. Ik heb me in het verleden vaak afgevraagd welke settings nog niet gebruikt werden in slasherfilms en een perfecte katalysator zouden vormen voor een reeks vindingrijke moorden, welnu Gutterballs is er eentje die perfect aan die kwalificaties voldoet.

Eindbalans: Het eerste halfuur is een beetje lastig, maar krijgt in het daaropvolgende uiterst originele en bloederige uur meer betekenis. Sfeer is er, al had die iets meer voelbaar mogen zijn. Absolute sterkte is de unieke setting als katalysator voor een reeks legendarische filmmoorden. Hoe dan ook een frisse slasher die fans van het genre niet onberoerd zal laten.

Een flinke dosis maatschappijkritiek met thema's als corruptie, doofpotoperaties en milieuvervuiling zijn de ruggengraat in deze moderne genrefilm die teruggrijpt naar de roots van de eco-horror onder het motto "nature strikes back". The Host begint aardig met een veelzeggende scène rond het dumpen van chemisch afval en de gruwelijke consequenties hiervan. Met de klimaatproblematiek in het achterhoofd lijkt de premisse brandend actueel; de mens zorgt voor z'n eigen ondergang.

Enkele jaren later neemt het onheil uitbreiding in de vorm van een gemuteerd reptiel dat de omwoners van de Han-rivier het leven zuur maakt. De onnatuurlijke CGI-gestuurde bewegingen van het ongeïnspireerd ogende monster doen de kijker verlangen naar het tijdperk van de telegeleide alien, de man-in-suit en ja zelfs de charmante stop-motion monsters van Ray Harryhausen. Ondertussen wordt de algehele paranoïa voor het voortgebrachte virus, middels een knipoog naar de SARS-paniek, efficiënt in beeld gebracht.

Het gezin Park, bestaande uit eendimensionale karakters die nalaten The Host ook maar ergens van een persoonlijke toets te voorzien, zetten hun jacht op het monster onverminderd verder. Infantiele humor en holle dialogen maken de queeste van het gezin redelijk irritant om naar te kijken. Hier en daar een mooi geschoten scène in de onophoudende regen daargelaten.

Wanneer The Host dan eindelijk richting finale afstevent - twee uur speeltijd knaagt nu eenmaal aan de intensiteit van dit soort films - blijf je op je honger zitten bij het ontbreken van een spectaculaire slotconfrontatie. Alsof dat nog niet genoeg is maakt een beschamend slechte CGI-vertoning deze film er een om snel te vergeten.