Opinions

Begon nog best aardig. Af en toe leuk vormgegeven (de totaalshots van de stad en de loveshop-scene bijvoorbeeld), paar leuke ideeën en een retro-seventies-pulp-sfeertje. Hangt alleen eerst van de ongeloofwaardigheden, iets later van de cliché's en in de veel mindere tweede helft ook nog van de zoetigheid en slappe Bijbelse verwijzingen aan elkaar. De meeste leuke dingen uit de eerste helft worden in de tweede helft nogal gemist. De verwijzingen naar een Amerika van voor de vernietiging hebben hier, in tegenstelling tot een andere wat oudere film, totaal geen impact

Slappe hoofdrolspeler ook trouwens die Michael York.

2.0*

Lang niet zo bijzonder als opvolger Une Vie, maar mede door de sterke hoofdrol ven Lindon en het uitgebeende en trefzekere van de stijl maken dot subtiele sociale drama toch absoluut de moeite waard.

Begint wel fascinerend. Maar werkt niet voor me. Allereerst voelt dit nergens als found footage en is het regelmatig niet consequent daarin. En dan heb ik het niet alleen over het geluid Ook is de aankleding verschillende keren te modern. Als e dan een fascistische alternatieve historie uitkomen is dat lomp en te in your face, alsof fascistische populaire kunst zo in your face zou zingen dat ze evil zijn. Dat soort dingen zijn gelaagder.

Kortom: Bij vlagen fascinerend en met aardige ideeën maar ik geloofde er te weinig van. Ik denk wel dat er een grote Amerikaanse studio bij Legge zal aankloppen. En dat hij een high concept genre film aangeboden gaat krijgen.

Vervelend multicultureel-homo-zelfkant drama met kartonnen karakters en vol van versleten cliché's en ongeloofwaardigheden.

1.5*

Ophuls laatste film die hij nog afmaakte voor zijn erg vroege dood is deze, waar het leven van Lola Montez als een circusvoorstelling is weergegeven. Ophuls voor het eerst in kleur en flamboyant en bewegelijk als altijd. Meer dan ooit werd me duidelijk dat de roots van de stijl van Fellni of zelfs iemand als Kusturica bij Ophuls moeten liggen. Ik kon nog wat meer met de twee directe voorgangers, maar opvallend genoeg maakte Ophuls zijn allermooiste twee films binnen de beperkingen van het Amerikaanse studiosysteem.

Goede film, absoluut, maar toch duidelijk de minst goede Kubrick die ik tot nu toe zag. daarvoor was het allemaal net wat te vrijblijvend. Het maakte allemaal net wat te weinig indruk. Visueel minder spectaculair dan ik van Kubrick gewend ben.

Maar wel geweldig geacteerd van de belangrijkste spelers Mason, Lyon en Sellers. Veel subtiele humor. Het plezier spat van het scherm. Maar die lichte toon zit de film hier en daar ook wat in de weg.

Als film zeer geslaagd. Als Kubrick-film een lichte tegenvaller. De lat ligt nu eenmaal hoog.

3.5*

Dat Tarr aanwezig was maakte bijna meer indruk op me dan de film. Ik had de beste man nooit gezien en 'm ook niet verwacht. Maar hij was er wel. En hij leek me nog een ontzettend leuke man ook.

De film is iets te veel Tarr-die-een-Tarr maakt. Vaak een lust voor het oog, maar een verhaal dat niet echt bij Tarr lijkt te passen en de film eerder dwarszat dan dat de film er beter door werd. Met dialogen die ook niet echt liepen. Maar de fantastische torenscenes of die scene waarin de camera door het raam naar buiten gaat zijn zo fijn dat het de moeite waard werd, met de Q&A als slagroom op de taart.

3.5*

Heel laag in de publieksstand op het IFFR. Waarschijnlijk is dit een iets te radicale film voor veel festivalgangers terwijl het verhaal en de aanwezigheid van Gael Garcia Bernal (heerlijk dat hij deze rol kiest trouwens) juist een toegankelijke film doen verwachten. Ik koos het overigens vooral op de regisseuse. Loktev stond op het spijt-lijstje van het IFFR 2007, ik had toen Day Night Day Night moeten zien.

Deze film is iets voor wie films als La Marea en Meek's Cutoff interessant waren en misschien ook voor liefhebbers van Gerry (al is het veel droger gefilmd en is de sfeer veel aardser). The Loneliest Planet valt zonder uitleg het verhaal binnen en heeft ook geen perfect afgerond verhaal. Je ziet twee uur in de avontuurlijke trip van een succesvol, ogenschijnlijk welvarend koppel. De film is heel rauw en zonder opsmuk. Er vinden enkele gebeurtenissen plaats die de sfeer veranderen, maar verwacht geen revoluties, toch onthullen die gebeurtenissen kanten van de personages die nog onbekend waren, misschien ook bij henzelf. Dit is kale cinema, een uitgeklede film. In veel opzichten nog uitgekleder dan de genoemde films. Een fiilm als een kabbelende rivier waar een paar keer een steen in wordt gegooid. Trager dan traag ook en vrijwel geen plot.

Je moet daar iets mee hebben en ik heb dat heel erg. Ik vond het een heel fijne film, ik zat erg in de flow, in de sfeertjes en in de gevoelens. De film vult niet zoveel in, dat is aan de kijker zelf. Kun je daar niet tegen, dan is dit niks voor je. Dan verveel je je waarschijnlijk dood en blijf je met frustraties achter. Voor mij is het wel. Ik heb genoten.

4.0*

Mooie film, prachtige titel. Typisch Brits, maar toch enigszins beïnvloed door Les Quatre Cent Coups van drie jaar eerder zo lijkt het. Maar dan met een veel Britser gevoel van klassentegenstellingen. Richardson heeft gevoel voor gezichtsuitdrukkingen. Fraaie rol van Courtenay.

Dikke 3.5*

Zijn matige verfilming van The Great Gatsby is blijkbaar de uitzondering. Want dit is weer een zeer goede film van Jack Clayton. Visueel meer ingehouden dan zijn vroege werk, maar toch wel duidelijk Clayton. Maar deze film, weer een boekverfilming, is prachtig. Een subtiel en gelaagd verhaal over een vrouw die nooit leerde voor zichzelf op te komen, gebukt ging onder wat anderen van haar verwachten en van haar wilden, Het boek scheen in Ierland in de jaren '50 best wel een sensatie te zijn geweest. Op het niveau van pakweg iets als De Avonden hier. Met het verschil dat het hier een jonge mannelijke schrijver was die over een vrouw van middelbare leeftijd schreef en niet over jonge mensen.

Clayton maakt er een period piece van en een acteursfilm. Hoskins en vooral Smith spelen fenomenaal. En dat moest ook, want dit soort films werken alleen met hoofdrolspelers die diepte aan kunnen brengen in hun karakters. En Smith draagt de film. Zowel Smith als Hoskins deden deze film voor een laag salaris, Net als voor Clayton was dit voor hen een passion project.

Clayton wilde deze film al decennia maken, maar toen hij hem gemaakt had zei hij dat hij blij was dat hij het toen pas deed omdat hij nou Maggie Smith kon casten. Een beetje onverwacht voor me dat ik dit zo goed vind want deze film is best vergeten.

Tweede film met Bob Hoskins vandaag en ook hier is hij geweldig. Hoskins speelt de joviale Shand. De man die met een grote bek en veel lef (en inzicht) aan de top terecht is gekomen in het Londense misdaadmilieu en zijn geld wil legaliseren met een grote deal. Dan hebben mensen het na jarenlange door hem gecontroleerde vrede het ineens op hem voorzien. De film is een gritty gangsterfilm en Hoskins schakelt langs allerlei emoties die hij tegenkomt en je snapt waarom hij op deze plek uitkwam, maar ook waarom hij het uiteindelijk niet onder controle hield. Hoskins rol balanceert ook lekker tussen sympthiek het ene moment en een gevoel van "vond ik die lul echt net nog sympathiek" het andere moment. De roem voor het eindshot is terecht. Hoskins weet dat alles over is, terwijl hij onder schot wordt gehouden door wat hij ongetwijfeld een snotjochie vind, maar dat jochie is onderdeel van iets dat veel groter is dan hij. En dan voornamlijk zijn allesvertellende gezicht filmen.

Altman speelt weer eens vrolijk met vorm. Dit is zelfs vooral een vormspel. (en daarom voor mij net minder meeslepend dan sommige andere Altmans). Zijn Marlowe lijkt soms een anachronisme in de vroege jaren '70. Het detectiveverhaal is ontdaan van alles wat het fatsoenlijk aan elkaar knoopt en het meeste van wat aan spanning wordt opgebouwd. Begint geweldig, met de scene met de katten. Heeft leuke eindeloze variaties op de titelsong als muziek en is gewoon weer een sterke Altman.

3.5*, hele dikke

Onderschatte film van Ford. Aanzienlijk beter dan ik verwacht had. Veel meer dan een soort rags to riches verhaal dan het aanvankelijk lijkt te worden. Er zit een ambivalent laagje in de film dat Ford ongetwijfeld zou hebben ontkend erin te hebben gestopt. Enerzijds kun je dit zien als een portret van man die de Amerikaanse droom heeft geleefd en van een immigrant met niets die niet zoveel leek te kunnen zich opwerkte naar een monument op de belangrijkste militaire school van de VS. Dat alles gedrenkt in sentiment, nostalgie naar het oude land (Ierland), tragiek en vele jonge jongens die grote mannen werden (waaronder Eisenhower). Anderzijds is dit een tragisch portret van een man die op een plek zit waar hij eigenlijk niet wil zijn en heel vaak aankondigt weg te gaan. Maar niet kan omdat hij door vele mensen in een soort systeem gehouden wordt. Tegelijk slaagt de film er wonderwel in om een verbinding te leggen tussen Marty Maher en traditie. Ford maakt er een heel erg gesloten wereld van. Voor Maher bijna een gevangenis. Hij mag niet eens naar de oorlogen. Een film die ook heel erg over de geschiedenis gaat en over de pijn van het ouder worden.

Erg veel enigszins geforceerde Ierse accentjes. En qua stijl (cinemascope, veel stilstaande camera) anders dan Fords normale doen. Hij eindigt aanzienlijk beter dan de film begint. Dus even volhouden als je hem gaat zien. Ik eindig een stuk hoger dan ik na een half uurtje kijken gedacht had. Met zeker in het laatste uur sentiment van het allerfraaiste soort.

Een film die op de soms wat amateuristisch aandoende gevechtscenes na, visueel opvallend weinig verouderd bleek. Soms buitengewoon mooie plaatjes. Soms ook erg grappig.

Verder vooral niet op het verhaal letten.

3.0*

Niet de beste film van Weerasethakul geloof ik, maar het scheelt echt niet veel. En naarmate ik 'm meer laat bezinken eigenlijk steeds minder.

Een opvallende stijlbreuk vergeleken met zijn vorige drie films (buitenbeentje Iron Pussy uitgezonderd) is dat het ditmaal niet twee bijna losstaande verhalen zijn, verbonden door indirecte lijnen die meer uit het onderbewuste lijken te kopen. In Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives zitten ook twee verhalen, maar het tweede is zeer kort en zit in het midden en daarna keert de film weer terug naar zijn hoofdverhaal.

In toenemende mate (chronologisch gezien) worden de films van Weerasethakul wat complexer en gelaagder. Waar Blissfully Yours nog een soort viering van het nu was, los van verleden, toekomst en van de rest van de wereld. Deze film gaat over leven en dood, heeft aardig wat Boeddhistische verwijzingen en de Thaise politieke situatie en er ziten sommige stukken in die ik echt niet plaatsen kan bijvoorbeeld het einde waarin de de hoofdpersonen gebiologeerd naar TV beelden kijken terwijl twee van ook gaan eten of het fraaie stuk met de foto's an het einde van het even van Boomnee.

Ik had even wat tijd nodig om in de film te komen. Maar toen op een ontzettend aardse manier de geesten in de film kwamen en dat haast een droogkomisch effect had, had de film me te pakken. De verschijning van geesten is in deze film zo alledaags, zo onderdeel van het bestaan dat het gedurende de film een gewoon gegeven is. Mijn favoriete scene is de onderwaterscene uit het verhaal over de prinses. Ook val ik voor de relativering uit de film. Hoe makkelijk de monnik op het einde zijn monnikskledij aflegt of de carnavaleske kitsch in Boeddhistische tempels.

Rijke, boeiende film weer.

4.0*

William Golding schreef het beroemde boek. Een van de snelst beroemd geworden boeken in de wereld van na de tweede wereldoorlog. Hij debuteerde er mee in 1954.en toen hij in 1983 de nobelprijs voor de literatuur won werd er nog vaak gezegd dat het vooral voor dat ene boek was waarvan hij de impact nimmer meer zou overtreffen. Ik heb het vroeger zowel in het Engels als vertaald gelezen, maar dat was in het grijze verleden van mijn middelbare schooltijd.

Negen jaar later volgde de eerste verfilming. Erg Brits en gemaakt door Peter Brook, die vooral een status heeft als toneelregisseur. Ik vond het een verrassend goede verfilming. Er is was suspense of disbelief nodig in het begin als de kinderen de vliegramp overleven, maar ik herinner me dat ook bij het boek. Maar verder weet het met de beperkingen van wat er in film mocht in die tijd de essentie van het boek te vangen en is de film op zijn best als het een montageding wordt. Met name in de scenes als de jachtgroep zich volledig losmaakt van Ralph. Er is veel suggestie met camerabewegingen en geluidseffecten.

Inhoudelijk is het verhaal een buitengewoon sombere visie op mens en maatschappij. Zelfs al beginnen we opnieuw (en met kinderen) het zal binnen de kortste keren fout gaan . Boek en film rekenen af met fascisme, religie, anti-intellectualisme en naïeve nobele wilden-fantasieën van westerlingen en is behoorlijk geloofwaardig in het beeld van de groepsdruk. Zelfs al gaat het hier om Britse kinderen met de illusie dat het verenigd koninkrijk het beste land ter wereld is is dat behoorlijk universeel. Soms een tikje te uitleggerig terwijl de film dat niet nodig heeft en op zijn best is als het abstracter wordt.

Niet heel slecht, maar wel een stuk minder dan de 1963 versie. De film wijkt wat meer af van het boek. De grootste problemen zitten echter in de montage, een sterk punt bij de oude film en hier juist een zwak punt. De film voelt veel minder als een lopend geheel en veel meer als een en-toen-en-toen verhaal. Verder zijn de karakters (of misschien archetypen) veel magerder. Piggy en Ralph zijn minder the voice of reason, maar meer mini-volwassenen en niet heel geloofwaardig eigenlijk. Daardoor voelt deze film een stuk vlakker aan. En wat ik ervan moest vinden dat een Brits elitekinderkoor een Amerikaanse militaire school wordt weet ik ook niet zo. Getty is zonder meer de beste acteur uit de film en de enige die er min of meer een carriere uithaalde.

Ik was nog één van de 14 nederlanders (bejaarden en baby's niet meegerekend) die deze film niet gezien had. Nu dus wel.

Ik heb het boek nooit gelezen. Ik heb het me weleens voorgenomen, maar het is er nooit van gekomen. Het is ook niet helemaal mijn "ding". Maar best kans dat ik het nog ooit ga lezen.

Helemaal mijn "ding" is deze film ook niet. Maar hij viel me beslist niet tegen. Ik heb me prima geamuseerd. Al deed het me emotioneel niets en vond ik het ook niet erg spannend. Maar het was zelfs wat minder pompeus dan ik gevreesd had. Wel overduidelijk een boekverfilming, iets te veel een opsomming van gebeurtenissen. Maar dat zou in de langere versie (dat durfde ik nog niet aan) wel beter kunnen zijn.

3.5*

Grappig dat ik dit hier op de laatste pagina lees (ik heb geen behoefte alle pagina's door te lezen dit keer). Ik zat me namelijk tijdens de film af te vragen of Gimli ook een wat geforceerde comic relief rol in het boek had (ik heb ze niet gelezen). Niet dus.

Vond dit deel niet veel beter of slechter dan het vorige. Het koste me wel meer tijd om in de film te raken, wat ik opvallend vond voor een tweede deel. Iets spannender, maar ook pompeuzer. Verder kan ik mijn mening zowat copy-pasten. Niet echt mijn ding, kijkt best prettig weg, weet niet of het echt de tand des tijds zal doorstaan en over 25 jaar nog de status heeft die het nu heeft.

3.5*

Fraaie film. Nog wat beter dan verwacht eigenlijk. Vooral door meer op sfeer te leunen dan op plot en van de vlucht tegelijk een bizarre en enge tocht te maken door het land waarin ze altijd hebben geleefd, maar dat totaal veranderd is. Tegelijk verandert Lore enorm en wordt ze nogal snel ouder. Daardoor is alles anders, inclusief hoe ze zichzelf voelt, maar dus ook haar hele wereldbeeld, haar hele kijk op haar ouders, de verhouding tot haar broers en zusje. De film schakelt heel fraai tussen intieme en kleine scenes en af en toe een scene die iets meer over het verhaal en de omgeving vertelt.

Mooi.

4.0*

Laten we met het goede beginnen:Het komt duidelijk uit een goed hart en er worden echt wel pogingen gedaan om wat diepte aan te brengen in deze poging om een soort 80's variant van Rebel Without A Cause te kruisen met jeugdinstellingsfilm. Ook is de film soms best goed in het onwijken van cliché's (
met name in de eerste helft)

Dan het slechte: Buiten de twee belangrijkste rollen (Beastie Boy Adam Horowitz (wat zag hij er jong uit, in het jaar dat deze film uitkwam maakten ze Pauls Boutique nota bene)) en bij vlagen Sutherland als de psychiater is elk karakter oppervlakkig nogal eens matig geacteerd. Sommige rollen zijn spectaculaire miscasts (vooral Bloomfield als Tims halfbroer is echt niet te harden zo slecht). De film verliest gaandeweg ook een hoop van zijn kracht als de gebeurtenissen steeds dramatischer worden aangezet. Maar het ergste is het geforceerde, stompzinnige "happy end" waarin Tim teruggaat naar zijn moeder terwijl de film constant nogal stevig aan het betogen is dat de band tussen Tim en zijn ouders (liever het gebrek daaraaan) een van de grote oorzaken is van zijn ontsporing. Tim is aan het einde terug bij af en de film doet dat af als iets moois. En dat kan ècht niet. Dat kost de film een volle ster, waardoor ik dit echt geen voldoende meer kan geven.

Net voor het eerst gezien en lekker nog geen spoilers gelezen.
Dit is wat ik erover denk (edit: vergelijking met andere film zelf weggeknipt): Er is een werkelijksheidsdeel (wat de hoofdpersoon niet wil weten/niet mee om kan kan gaan) en er is een geidealiseerd deel (zoals de hoofdpersoon zijn leven gewenst had. Dat verklaart verder niet de cirkel in het verhaal en die kan ik ook nog niet helemaal plaatsen, net als de creep die op meerdere plaatsen tegelijk is, maar echt veel doet dat er niet toe.

Verder is dit weer een fijne trip in de wereld van Lynch. Het verhaal is een presentje erbij, het gaat vooral om mooie scenes, sfeer en het dunner maken van de grens tussen fantasie en realiteit. En ook hier lukt dat weer goed.

Toch miste de film vooral wat warmte en emotie voor mij en vond ik de thema's die voorbij kwamen ook niet altijd echt boeiend.

Bij Lost Highway zit ik ongeveer op 3.75 maar rond voorlopig naar beneden af.

3.5*

Mooie film, een klein beetje hoop in een gespannen wereld anno 1937. Destijds een mega-productie. Prachtig moment om zo'n film te maken. Heerlijke lief-mysterieuze sfeer, een idealistisch sprookje. De contradictie van Kappeuter en Freud zie ik ook wel, maar ik kan er redelijk makkelijk overheen stappen.

Niet Capra's beste, maar toch wel een kleine 4.0* waard.

Sofia Coppola slaagt ook met haar tweede film.

Erg grappig met een mooie serieuze onderlaag.

Vreselijk mooie stadsbeelden van Tokio (Johanssen voor het grote raam vat wat dat betreft de hele film samen). En prachtmuziek.

4.0*

De eerste en hopelijk laatste absolute draak van dit IFFR. Begint zowaar nog wel aardig. Met een tamelijk uitbundig vrouwelijk hoofdkarakter die een aantal echt grappige scenes heeft en wat herkenbare grappen rond Mikio (die in een callcenter appartementen verkoopt).

De gehandicapte broer weet van begin af aan niet te overtuigen. Het is een acteur die niet praten, een bek trekken en een loopje alsof hij het net in zijn broek gedaan heeft genoeg vind. Maar het gaat pas echt mis met de film als het allemaal wat dramatischer wordt. Dan wordt Lost Paradise In Tokyo een soort Japanse Rain Man, waarin een broer met de verantwoordelijkheid die hij ineens heeft moet omgaan. Alleen dan een Rain Man met een vreselijk script, waarin de charme en de humor uit het begin volledig verzuipen. Er is een slecht uitgewerkt verhaallijntje rondom de broer die schijnbaar ooit een meisje aanviel en daardoor werd opgesloten, er is Marin die al jaren droomt van een eiland, maar die droom loslaat als de gehandicapte broer ervan door is "omdat dat een variant was van de broer opsluiten" In het laatste deel wemelt het van clichesentiment en doorzichtige flauwigheden als de suggestie dat de broer dood is door zijn gympen op het strand te laten vinden, waarna Mikio moegestreden op het strand gaat zitten in plaats van hemel en aarde te bewegen om zijn broer te vinden Uiteindelijk is Lost Paradise in Tokyo een moralistische film die aan het einde zelf niet goed meer weet welke moraal nou ook weer de goede was. Trekt het hele stel zich terug omdat een paar mensen van je houdt genoeg zijn of blijven we in de samenleving, omdat dat terugtrekken ook niet gaat werken? De film weet het zelf ook niet meeren stopt dan maar gewoon, ik ben erg voor open eindes, maar hier was het een zwaktebod.

Met zo'n film wordt het ook wat moeilijk om door het wat amateuristische en kleurloze visuele van de film heen te kijken. Wel met een paar aardige Tokyo-bij-nacht-scenes. vooruit.

1.5*, voor sommige grapjes uit de eerste helft.

Het voelt nog iets te veel als Gosling die zijn invloeden etaleert en mist iets dat me volledig de film introk. Maar dit debuut is ook juist fascinerend door al die ideeën en invloeden. Op dit moment nogal onevenwichtig (het script met al zijn nadrukkelijke en vrij platte post 2008 stervende stad-symboliek vond ik niet zo werken bijvoorbeeld), maar als we een beetje geluk hebben ontwikkeld Gosling zich tot een groot talent en is dit iets wat tussen een veelbelovend debuut en een onvolwassen jeugdzonde inhangt. Nou hou ik ook best wel van onvolwassen jeugdzondes, dat scheelt.

Kleine 3.5*

Serieuze en verrassend sobere Wilderfilm. Zoals Wilder wel vaker net een stapje verder ging dan zijn collega's in die tijd gebeurt dat hier ook. Wat me vooral opviel is de mooie opbouw van het script, de locatieopnames van New York die je eerder zou verwachten bij een film uit 1973 dan bij een uit 1945 en de rol van Milland. De beperking van de Hays-code in die tijd zorgt voor een iets te makkelijk einde en zorgde er ook voor dat de in het boek aanwezige indruk dat Binman een homoseksueel in de kast is zorgvuldig zijn weggepoetst. Hij heeft nu een writers block. Dat en de muziek maakt de film nog net wat te gelikt. Maar goed was het wel.

3.5*

Erg goed, maar geen Oslo. Maar hoe volg je dan ook een absoluut hoogtepunt van de afgelopen jaren op ? Maar de afzeikrecensie die deze film naar aanleiding van Cannes kreeg in The Guardian is tamelijk belachelijk. Want een tegenvaller was dit zeker niet.

Wat Oslo veel beter maakte dan Reprise was vooral hoe klein van opzet de film was. Deze is helaas soms weer iets te vol. Vooral de affaire van Byrne met de lerares van haar zoon benadrukte wat al te sterk wat verder in de film ook al voldoende en veel subtieler uitgedrukt werd.

Maar Triers sterkste kant komt ook weer flink naar voren. Het subtiel schetsen van personages en hun onderlinge verhoudingen en hun onvermogen zichzelf te stabiliseren in de wereld. Dat in scenes die soms echt hartverscheurend mooi en intiem zijn. Verder durft de film af en toe iets wat heel vaak fout gaat, maar hier verbazingwekkend goed werkt: de overleden moeder even terug laten zien in de wereld na haar overlijden bijvoorbeeld of nog mooier: de jongste zoon die zichzelf een beetje durft prijs te geven in iets wat hij geschreven heeft en voorleest, kippevel. Zowel Huppert, Byrne, Eisenberg als de jonge Druid zijn indrukwekkend goed.

4.0*

Ik zie er niet het meesterwerk in dat het hier en daar is genoemd, maar Lourdes was een prettige film. Lourdes kijkt een beetje als een geinteresseerde buitenstaander naar wat er in dat plaatsje plaatsvind en is soms heel mild spottend. Nooit villein. Dat was in de zaal ook wel te merken waar de voorstelling ook meerdere Lourdesgangers had getrokken die bij enkele scenes hun herkenning van een bepaalde plek in het beroemde dorp lieten blijken en ook Mgr. Bär die aanwezig was en de film had bekeken (en vele keren in Lourdes was) was goedkeurend over de film.

Sterk punt is dat de film niet met een harde religieuze dan wel anti-religieuze conclusie komt. Die verleiding ligt op de loer. Hausner weet dat knap te omzeilen door veel in het midden te laten. Was het meisje nou echt gehandicapt, was het terugzitten in de rolstoel nou wel of niet definitief? Omdat de film mild blijft is dat de enige juiste en oprechte insteek.

3.5*