Opinions

Mooie film die twee thema's knap aan elkaar weet te koppelen. Sfeervol en met een paar fraaie rollen. Het einde is me net iets tè. Ik vond de scenes die meer met de worsteling van Liam met katholieke geloof te maken hadden het sterkst. De manier waarop het wordt voorgesteld als iets dat ver boven het dat kleine jochie uitstijgt was fraai.

3.5*

Ik kende de reputatie natuurlijk al wel, maar voor mij wordt hier flink bevestigd hoe goed Hou Hsiao Hsien in het begin van zijn carriere al was. Fantastische film dit. Thematisch verwant aan The Boys From Feng Kuei, maar Hou heeft zich hier al meer bewogen naar zijn latere werk. De film is ingetogener en leunt meer op sfeer. Met shots die langer duren. Maar het gaat ook over een eigen leven opbouwen, het verlangen naar een andere omgeving en ook hier ligt constant die militaire dienst op de loer.

Het begint eigenlijk al met de setting in het begin: Het afgelegen bergdorpje met de mijn. Er loopt een boemeltreintje naar toe, maar het voelt ver weg van de rest van de wereld. Op het moment dat Wan vergezeld door zijn grootvader naar de trein loopt omdat hij in dienst moet lopen hij haast de film uit. De camera blijft stilstaan en Wan lijkt achter de achtergrond te verdwijnen. Opa steekt ondertussen rotjes af.

Het mooist is misschien wel hoe Hou zijn personages in de wereld plaatst.

Er zijn bijvoorbeeld shots op een soort pleintje waaraan het ouderlijk huis van Wan is. Op dat pleintje is het vol met dorpsleven en wat er in en om het huis van Wan gebeurt is ook te zien, terwijl het leven erom heen ook gewoon doorgaat.

Of op het moment dat Wan in dienst is zien we medesoldaten op de voorgrond biljarten, terwijl hij op de achtergrond ziek wordt. Prachtige scene.

Gewoon een paar voorbeelden. De film heeft veel van dit soort momenten die de film boven het verhaal uittillen. Erg fraai. Hou is een held.

4.5*

Ik vind dit juist beter dan Los Muertos, want nog kaler en juist wat me daar niet in beviel (de licht geforceerde eliptische vorm) heeft deze niet. Prachtig en met liefde voor het personage in al zijn bescheidenheid gemaakt. Films die hier familie van zijn zijn Jeanne Dielman en The Rebirth, alleen is deze nog een stuk kleiner. Of hoe achter een kort telefoongesprek met thuis bijvoorbeeld een heel gevoelsleven kan zitten zonder dat de film veel moeite doet om dat te suggereren.

Anderson met zijn tweede film over liefde achter elkaar. Deze heeft voor Andersons doen een lossere structuur. En dat lijkt het voornaamste wat hij hiermee wilde. De lossere structuur past erg goed bij het rusteloze van opgroeien. Waar Anderson vaak strak gestructureerd is en een zorgvuldige sfeer heeft, zit deze film vol sfeer twists en turns. Veel aandacht voor het tijdbeeld waarbij Anderson waarschijnlijk zelf heeft gebaden in nostalgie en vrijwel geen grote thema's. En toen had ik alles ingelopen.

Telefilm nummer vijf van de lichting 2013. Vooraf degene die me het minst trok, maar dat kwam niet uit.

Ook deze is niet zonder fouten, zo is het komische randje soms nogal misplaatst en is het vooral op een gegeven moment een nodeloze opeenstapeling van ellende, wat mij betreft was het gebleven bij de dood van de moeder, eigenlijk is dat hele gebeuren met het kind echt totaal overbodig, helaas is dit typisch weer zo'n film die veel te dikke lagen drama in het verhaal stopt, terwijl minder zoveel meer zeggingskracht had gehad. Beide zorgen ervoor dat een film die bij vlagen mooi en oprecht is soms onecht en gemaakt gaat aanvoelen.

Daar staan een behoorlijk aantal sterke scenes tegenover. Vooral als het meer om de belevingswereld van de (heel sterk spelende) Van Kampen gaat. En het einde is prachtig. Mooier haast dan de film verdient. Dat vergoedt veel.

3.0*

De film ligt me zeker niet helemaal, maar is wel buitengewoon interessante film. Een episch verhaal dat 40 jaar beslaat en dat eigenlijk een breed palet aan genres combineert en buitengewoon knap verteld wordt. De enscenering en het tempo bijvoorbeeld. Of de soms werkelijk prachtige studiosets.

Een film met een duidelijke boodschap aan het publiek ook: deze oorlog is niet als alle andere. In zekere zin een propagandafilm, voor de goede zaak dat wel. Om die boodschap over te brengen neigt de film naar het idealiseren wat dan het verleden is. Het moet de film ook buitengewoon aantrekkelijk hebben gemaakt voor het Britse publiek. De film slaagt erin zowel een vlucht uit de realiteit te zijn als de mensen moed en wil in te praten om de oorlog te winnen,

Maar dan zijn er nog vele kanten aan de film die dat beeld toch weer een beetje op zijn kop zetten. Het is niet zo recht vooruit als het soms lijkt. Want in details is de film eigenlijk helemaal niet zo positief over het zogenaamd keurige Britse leger, het feit dat de vriendschap tussen een Duitser en een Brit centraal stellen in een film uit 1943 is ook nou niet meteen een makkelijke keus. En dat maakt de film complexer dan hij aan de oppervlakte lijkt.

Zoals gezegd ligt de film me niet helemaal.Ik had zeker een uur nodig om er echt in te komen. Veel van de humor vind ik niet erg leuk (al vind ik de tijd laten verlopen met de jachttrofeeën wel weer een leuke slimme vinding. Maar toen ik er eenmaal echt in zat vloog het ook behoorlijk snel om eigenlijk.

Ik weet het niet met Wes Anderson. Ik vind zijn films vaak verfrissend en eigenzinnig, hij is invloedrijk geweest op de Amerikaanse indiecinema de laatste jaren, maar echt aankomen bij me doet het uiteindelijk niet. En dit nog net wat minder dan de vorige twee films die ik van 'm zag (Rushmore en The Royal Tenenbaums).

Uiteindelijk vind ik deze film te vergezocht. Zowel de look, als het verhaal als de nogal hak-op-de-takkerige soundtrack die soms heel goed past (die lullig nostalgisch klinkende synthmuziek) en soms echt totaal misplaatst is (Sigur Ros tijdens het vinden van jaguarhaai). Bill Murray heb ik zijn vaste stoicijnse rol al beter zien spelen (of die rol te vaak zien spelen, zou ook kunnen) en veel van de andere typetjes waren vaak nogal gebouwd rond een of ander flauw accentje.

Vind het een aardig gegeven voor een korte film, maar bijna twee uur, tsja.

Wel geinig is het om Bud Cort te zien als de man van de bank die meemoest. Het bevestigt voor mij dat een van Andersons invloeden (het veel betere) Harold and Maude moet zijn.

2.5* dan maar

Het blijft het eeuwige mantra bij Solondz, het is weer geen Happiness. Dat komt bij Life During Wartime vooral omdat wel heel direct een herhalingsoefening is. We hebben een vervolg (en als je Happiness niet gezien hebt mis je heel veel in deze film) met verwijzingen naar andere films van 'm zelfs, maar eigenlijk voegt de film maar bar weinig toe aan Happiness en is het evenwicht uit die film hier wat verstoord. Waar Happiness nog erg zorgvuldig in dat evenwicht tussen pijnlijk drama en pikzwarte komedie was, daar is Life During Wartime een stuk karikaturaler en geforceerder.

Bij vlagen echt (veel) te goed om de onvoldoendes in te duiken maar Solondz nadert het einde van zijn krediet bij mij.

3.0*

Om te beginnen wordt ook hier duidelijk wat ik zelf al wel wist, omdat ik er al vaak rondkeek. Youtube was in 2010 anders dan nu. Geld was er geloof ik al wel mee te verdienen maar dat kwam nog nauwelijks voor. Professionele celebrities, omroepen en nieuwsorganisaties waren er veel minder op te vinden en hoewel het al een beetje opkwam was het veel minder zelfbewust dan het nu is en heel jonge mensen hebben die youtube nooit gekend. Die naievere youtube komt nooit meer terug en dat is niet erg, maar het is wel zo. Zo'n filmpje als die vader die met zijn en zoon en een foto van de overleden moeder in een nogal rommelig huis woont straalt voor mij de oude youtube uit.

Ik zie dit nu bijna elf jaar na de dag en dat is nog wat te kort om het als tijdscapsule te kunnen zien want zoveel is er ook weer niet veranderd. Wat fraai naar voren kwam is hoewel rituelen enzo overal anders zijn, mensen op de hele wereld toch erg veel op elkaar lijken. Geen revolutionaire gedachte, maar ergens nog steeds wel troostrijk. Prettig is ook het gebrek aan ambitie. Geen misplaatste pogingen om veel meer betekenis te geven aan het beeld van een dag dan het is een verzameling beelden van een dag van over de hele wereld. Met één nieuwsbericht dat ik me nog kon herinneren de love parade-ramp

Eem drugsdealer met een midlifecrisis. De dame met wie hij samenwerkt gaat er zelfs mee stoppen. En Latour wordt geconfronteerd met wat hij nou eigenlijk heeft uitgespookt. Wat was hij nou helemaal en wat moet hij doen met de rest van zijn leven. Als hij een oude liefde tegenkomt wakkert dat het verlangen naar verlossing aan. Maar het lot heeft andere plannen. Onwillekeurig denk je aan Taxi Driver bij deze film, hoewel de psychologie nogal anders is. Zoals Poisonthewell zeer terecht opmerkt een zeer sterke kant van de film de verhouding van Dafoe tot zijn omgeving waarbij de urban decay in het New York va de jaren '70 vervangen is door urban renewal dat zich vaak uit in hoekige onpersoonlijke plekken. Minpunt is de soundtrack. Schrader wilde Dylan met een paar specifieke nummers maar Dylan gaf hem andere en die wilde Schrader niet. Hij kwam terecht bij ene Michael Been. En die klinkt helaas als de Aldi-versie van Bruce Springsteen.

Dafoe, Sarandon en Delaney waren heel sterk.

Ook zonder die biografie kwam ik deels tot dezelfde conclusie. De film is overduidelijk grotendeels gescript en nogal duidelijk een vormexperiment van Wenders. Ray wordt als onderwerp vaak overschaduwd door de vorm en zodra de vorm een beetje naar de achtergrond verdwijnt of de film wat speelser is is hij meteen wat beter. Ik verlangde regelmatig naar een bijna conventionele documentaire waarin Ray alles kwijt had gekund. Maar Wenders lijkt een echt ontroerende of boeiende film zelf constant in de weg te zitten. Typisch een film waarvan de omschrijving veel interessanter klinkt dan de film helaas is.

Ik hou het ook op 2.0*

Ik kwam bij deze uit omdat ik een jaar of zeven geleden van deze regisseur Neomanilla zag. Ik zou hem niet snel durven aanraden (low budget genrefilm) maar ik vond het huwelijk tussen vrij directe (en boze/activistische) maatschappijkritiek en genrecinema zeer boeiend en het lowbudgetgehalte bijdragen een rauw gevoel. Later zag ik op Netflix de film Dead Kids en die was helaas heel wat minder goed. Een stuk gelikter en er was nog wel maatschappijkritiek in de film maar het hart van Neomanilla had het niet. Deze film, voor het eerst horror doet helaas nog wat stappen terug. Zoveel dat het maatschappijkritische gehalte eigenlijk alleen bestaat uit het situeren in het dieptepunt van de Marcos-dictatuur. Iets dat overigens vooral blijkt uit een enkele radio-uitzending die op de achtergrond te horen is. Er wordt verder eigenlijk niets mee gedaan en dient vooral als een reden voor filmfestivals om de film te selecteren.

En wat hou je dan over? Een oppervlakkige horrorfilm die wat themaatjes uit oude giallo's lijkt te halen maar de creativiteit en stijl van die films mist. Een script dat bol staat van de ongeloofwaardigheid en waarbij de politie enkel gebruikt wordt om de film los te weken als hij helemaal vastloopt. Af en toe een aardige scene. Daar blijft het bij en dat is niet genoeg. Ook nog eens zeker 20 minuten te lang. Geef mij de Mikhail Red maar die nog nauwelijks budget had. Maar Neomanilla lijkt een toevalstreffer.

Een van die films die conventies (uit 1931) van film overboord zet en zijn eigen taal probeert uit te vinden, maar zo persoonlijk dat het me bijna niet te imiteren lijkt. Limite voelt bijna als outsider art. Maar dan wel van iemand die leek te weten wat hij deed. Moest nog het meeste denken aan The Man with the Movie Camera wat ook zo'n heerlijk afwijkende film is uit deze tijd, maar dit is ook weer totaal anders.

Er is een rudimentair plot. Maar de film houdt zich daar niet zo mee bezig. Het is een zwijgende film. Maar een bijna zonder tussentitels. Op verschillende momenten draait de film weg van de personages en kijkt Limite naar de omgeving en maakt die vaak abstract voorgesteld wordt. En uiteindelijk gaan de personages min of meer erin op. En dan heb ik het nog niet over de camerabewegingen gehad. Ben blij dat we tegenwoordig zuinig zijn op deze unieke film.

Hoewel Broken Flowers een prima film was het een beetje Jarmusch-die-een-Jarmusch maakt. En verre van zijn beste film. Met deze film overtuigt hij me meer en alle vrees dat Jarmusch minder wordt kan weer naar de prullenbak. Er zijn weinig evenwichtiger regisseurs eigenlijk, qua niveau.

The Limits of Control is een aantal dingen tegelijk. Allereerst een uitgeklede film. Soms komt de film over als een misdaadfilm waarbij het plot grotendeels weggelaten is. Alsof er met een uitgebreid script begonnen is waarin gaandeweg heel veel is geschrapt. Waardoor wat er overblijft bijna lijkt te bestaan uit het ritueel dat de hoofdrolspeler telkens herhaalt om zijn doel te bereiken. Verder is het een stadsfilm, met veel aandacht voor architectuur, de lijnen, hoeken en dergelijke van gebouwen worden veel gebruikt in de compostities. Ook is The Limits of Control een film waarbij constant naar filosofische vragen wordt gehint, met name over kunst en de rol van de kunstenaar. Maar de dialogen zijn hier met nadruk een stijlmiddel.

Tel daarbij op het fraaie camerawerk van Doyle (heel herkenbaar). En ik heb weer van een film van Jim Jarmusch zitten genieten. Een van zijn minst toegankelijke films, dat wel, je bent gewaarschuwd.

Jarmusch moet trouwens snel nog eens wat maken. Op die Neil Young-docu en zijn bijdrage aan Ten Minutes Older na heb ik alles gezien nu.

4.0*

Don Siegel beklaagde zich er op het eind van zijn carrière weleens over dat hij vooral een regisseur van gewelddadige misdaadfilms was geworden en verklaarde dan half serieus dat hij eigenlijk liefdevolle films had willen maken. Als je The Lineup ziet weet je waarom het zo gelopen is. Siegel was er gewoon heel goed in.

We zijn weer in een andere stad, San Francisco ditmaal, toch wel een van de meest herkenbare Amerikaanse steden. En het wemelt van de sterke locatieshots. Ook zichbaar wordt het slijten van de Hays-code. De film is al een aardig potje naarder dan films van een jaar of vijf eerder. Er was nog iets aan de hand. De TV was sterk in opkomst en Amerikanen gingen minder naar de bioscoop. The Lineup was begonnen als een radioshow en een van de eerste politieseriehits op TV (en Siegel had daarvaan de pilot gemaakt). En hoewel de film genoeg verschillen had met de serie (andere personages bijvoorbeeld) stond de studio op de referentie om mensen naar de bioscoop te krijgen. De film schijnt te beginnen zoals de serie loopt maar ergens na een minuut een 20 kiest Siegel volledig zijn eigen weg.

De film gooit je meteen met een geweldig getimede spectaculaire scene het verhaal in. En de timing blijft een van de sterke kanten van deze film. Eli Walach is een memorabele en zeer nare bad guy in deze film die een van zijn eerste was (hij was vooral toneelacteur). Mooie carrière had die man als je zijn filmografie bekijkt.

Verder is het expressionisme van met name vroege noir hier bijna afwezig en is het in zijn realistische grittiness duidelijk een late noir. En echt een steengoede.

Voor mij een wat mindere Salles. Met name het koppelen van de verhalen van alle broers en ze aan elkaar knopen met de suggestie dat alles tegelijk plaatsvind werkt niet zo goed. De beste twee Salles-films zijn het oudere Foreign Land en het recente I'm Still Here. Van wat ik zag dan toch. Ik denk dat ik hier liever een dieper gravend verhaal over een enkele broer had gehad. Maar slecht was het ook zeker niet.

Scherpe satire vol met zelfvoldane, niet te harden personages. Kijkers die een personage nodig hebben waar ze een beetje van kunnen houden kunnen beter weg blijven hier. Philip is de vreselijkste, maar de andere belangrijke figuren, Ike en Ashley zijn beide ook niet te doen en vol van zichzelf. Deze film steekt de draak met arrogantie en elitisme in de kunstwereld en is messscherp in hoe veel personages daarin wentelen en zelfs zich soms bewust van zijn. De tekst van de voice over is apart. Soms genadeloos gehakt makend van de personages.

Ik ben er niet helemaal uit of de vrij stevig aangezette portrettering van Ike en Philip de film helemaal goed doet. Die twee hadden wat meer nuance kunnen krijgen zonder dat dat het thema van de film onder laat sneeuwen.

Deze film, de eerste van een handvol ongeziene Bertolucci's die ik de komende tijd wil gaan zien, heeft een groot probleem. En dat is dat de film een les in tibetaans Boeddhisme wil zijn. En dat is geen geweldige basis voor een film. De film lijkt daarmee, als we een Christelijke vergelijking trekken niet op de dwarsere bijbelfilms van bijvoorbeeld Pasolini of hoewel ik een hekel heb aan die film, Gibson. Maar eerder op een erg brave, anoniemere verfilming die wordt gebruikt om te evangeliseren. De film bestaat feitelijk uit drie delen. Het Amerikaanse deel is het zwakst. De psychologie van de ouders is erg oppervlakkig. Visueel hangt er vooral een blauwig kleurenfilter om de film om te benadrukken dat de VS een kille weinig spirituele samenleving zijn. Dat is het contrast met het deel waarin Jesse de andere twee ontmoet, dat baadt juist in warm rood. Een beetje makkelijk. Daar omheen krijgen we een bescheiden eerste les over het leven van Sidharta/Boeddha met Keanu Reeves in de hoofdrol. Keuzes.

Visueel gaat de film eigenlijk pas echt leven in het laatste half uur. Maar al met al is dit vooral een film die tegelijk aanvoelt als een pet project van Bertolucci maar ook als duidelijk de minste film die ik tot nu toe van hem zag.

Satirische komedie die erg van zijn tijd is, maar ook zo geslaagd dat ik me afvraag waarom deze niet bekender is. Denk aan iets wat een beetje weg heeft van een mix van tijdgenoten als Harold & Maude, MASH en If...en eigenlijk nog behoorlijk relevant is. Als je met het nieuws van tegenwoordig denkt dat de hele wereld gek aan het worden is. Dan is aan deze film te zien dat dat in 1971 niet veel anders was.

Gould speelt een nihilistische man, Rodd wil van hem iets anders maken. Iemand die wel vecht en in dingen geloofd, maar hoe doe je dat als de wereld tegen dat doel werkt. Paar echt geweldige losse scenes met mooie kleine rolletjes. Donald Sutherland als hippiepriester bijvoorbeeld of de tamelijk bizarre en grappige confrontatie tussen Gould en zijn ouders. Arkins oeuvre als regisseur bleef klein. na deze film volgden alleen nog een TV film en een paar shorts en een andere bioscoopfilm namelijk Fire Sale (Film, 1977) . Die staat meteen op mijn to see lijst

Begint sfeervol en best sterk. Met een paar fijne acteurs. Maar het plot en vooral de afwikkeling daarvan is tamelijk hopeloos. Dit is ongeveer wat je krijgt als je een slap script verfilmd met een interessante regisseur en goede acteurs, maar als de nadruk in de tweede helft veel meer op het verhaaltje komt te liggen zakt de film dan toch nog volkomen in elkaar.

2.5*

Iemand komt enigszins moe thuis, zapt wat, valt in het begin van deze film, kijkt wat, neiging om te zappen is voorbij. Anderhalf uur later: film afgelopen. Aardig tijdverdrijf. Niks indrukwekkends, jammergenoeg te weinig Roald Dahl-achtige stekels, maar goed te kijken, ook voor deze 31-jarige zapper. Over twee weken ben ik het vast weer vergeten, dat wel.

2.5*

Na twee iets mindere films (Los Muertos en Fantasma) is Liverpool weer minstens zo mooi als het debuut van Alonso. Ik zag vandaag een man die terugging naar zijn moeder die hij had verlaten toen hij een vrouw zwanger had gemaakt van zijn dochter die nu een tiener is. Hij voelde zich opgesloten in het afgelegen gebied. Nu zoveel jaar later ziet hij zichzelf in zijn dochter en weet hij ook dat hij niet moet blijven, omdat hij dan dingen stukmaakt en verlangens opwekt. Hij weet ook dat ze weg zal willen, maar nooit zal kunnen.

Bij een volgende keer is de film heel anders, want wat we echt weten is beperkt. Maar dat het gaat over onthechting en het verstrijken van tijd is zeker. Heel fraai en nu ik alles van Alonso gezien heb wordt het tijd voor een nieuwe film.

Ruwer, maar ook minder trefzeker dan bijvoorbeeld The Doom Generation. Ook, ondanks veel dik aangezette momenten en zwarte humor, ook serieuzer. Mede doordat de hoofdpersonen niks meer te verliezen hebben.

Een interessanet botsing tussen nihilisme en gevoel en tussen ontzettende boosheid en maffe humor. Boeiend.

3.5*

Ben het grotendeels met Tiesto 88 eens. Behoorlijk goede film over volwassen worden in een verrotte stad. En ook een grauwe film waar de humor nu eens niet in de weg zit. Ik vond het einde ook juist mooi. Het maakt het verhaal af en zet Fikrit met beide benen op de grond. Zijn bravoure is weg, zijn naïviteit ook. Hij is volwassen.

Ook met zijn kritiek ben ik het wel eens. De film had hier en daar meer sfeer kunnen gebruiken.Een paar fraaie scenes laten wat potentie zien, maar dat gebruikt de regisseur net wat te weinig.

Ik heb er geen probleem mee dat dit vorig jaar een tiger won. Ik heb nu 5 competitiefilms van vorig jaar gezien en dit is de op één na beste.

3.5*

Een film over verveelde mensen die een klassieke fout maakt, zelf ook vervelend zijn.

1.5*, vooral voor een paar aardige visuele dingetjes.

Herzog is nieuwsgierig en loopt niet weg voor donkere voorspellingen of constateringen maar een cultuurpsessimist is het zeker niet. De opzet van de documentaire (een globaal beeld van internet en de stand van zaken rondom zijn toekomst) werkt goed in de zin dat Herzog vanuit vele gezichtspunten naar alles kijkt. Het gaat daardoor ook een beetje snel en soms komen er gedachten voorbij waar wat snel overheen gevlogen wordt. Veel pratende hoofden, maar wel heel boeiende hoofden. Geen meesterwerk , maar een prima en relevante documentaire.

Best een aardig gegeven, maar de film is niet best. Anna Campion kan het regisseren wellicht beter aan zusje Jane overlaten.

1.5*

Mijn kopje thee was het ook niet. En mijn vierde Lanthimos is vooralsnog ook duidelijk de minste voor me. The Lobster wil iets zeggen over de huidige maatschappij en datingcultuur, maar wat precies is onduidelijk. Lanthimos verbreekt in de film tegelijk ook alle banden met die maatschappij en creeert een nogal absurde variant die vaak ook tegen de films eigen logica in lijkt te gaan. En dan drijft de film uiteindelijk vooral op de grappen die vaker niet dan wel leuk vond. Een film die vooral scherpte mist. Ook was de film een minuut of 20 te lang. Ook ik geef nog niet op en kijk de komende tijd nog films van Lanthimos die ik eerder gemist heb. Maar het begint erop te lijken dat hij me niet ligt.

Na mijn vierde Polanski weet ik dat ik een favoriete regisseur bij heb. Kan me niet schelen als de rest van zijn films minder goed zijn.

Ook dit is weer een fraaie. Polanski behandelt enigszins hetzelfde thema als in Rosemary's baby, maar kleurt het dusdanig anders in dat deze film makkelijk op zichzelf kan staan. Deze film laat echter veel meer over aan je eigen interpretatie.

En Polanski acteert fantastisch.

4.0*

Duidelijk beter dan Snatch (beter verhaal, beetje rauwer qua stijl, minder geforceerd leukdoenerig en daardoor uiteindelijk ook gewoon grappiger). Maar mijn ding is het nog steeds niet echt.

3.0*