Opinions

De laatste lange film die ik nog moest zien van Gaspar Noe. Een regisseur die ik soms zou willen haten, maar zijn films zijn te sterk. Hiermee komt hij wel het dichtst in de buurt, want het is absoluut zijn minste film. Noe balanceert vaker tussen ergernis en bewondering bij mij, maar meestal slaat het uiteindelijk flink richting bewondering.

Deze film bevat behoorlijk wat cringe-momenten die verder gaan dan de worsteling met plot die soms bij Noe zit. De vermoeiende en bijna lachwekkende verwijzingen naar zichzelf, waaronder een appartement behangen met de posters van de lievelingsfilms van Noe. De stompzinnge transgenderscene, de vrij knullige manier waarop de tegenstelling tussen de Amerkaanse hoofdpersoon en de Fransen wordt neergezet en de gebrekkige dramatische ontwikkeling er is simpelweg minder om dat te compenseren dan in eerdere films. Love is ook aan de lange kant en had de strakkere opbouw van een film als Irreversible goed kunnen gebruiken. Acteurs zijn wisselend. Glusman is vrij overtuigend, Muyock kan ermee door en Kristin bakt er niet zoveel van.

Er is nog steeds veel dat goed gaat. Kleurgebruik en belichting zijn betoverend, misschien wel mooier dan ooit zelfs. Sommige dramatische scenes zijn erg fraai. Hoewel sommige erotische scenes wat statisch ogen voor Noe lukt het communiceren ermee vaak best goed en dat lijkt me nou net vrij lastig. De confrontatie met zijn kind op het einde was de perfecte conclusie helaas gaat de film daarna nog even door.

Meer ergernis en minder om het mee te compenseren en dan kom ik 3 sterren uit. Lager dan ooit.

John Hurt en Jason Priestley zijn perfect gecast in een film die alles wat hij wil meegeven voor mij toch allemaal niet waar kan maken.

2.5*

Mijn 20e Wilder is nogal een verrassing in de positieve zin. . Deze kwam je veel minder vaak tegen op DVD dan andere Wilders. Ik heb dat geïnterpreteerd alsof dit minor Wilder was. Waarschijnlijk heeft het te maken met rechten die in Europa anders liggen dan in de VS. Ik heb hem nu gezien van een oude opname van de kort bestaande zender AMC die ik nog veel korter door een of andere actie had. Jaren terug. Ik ben die opnamen nu aan het kijken omdat ik over wil stappen van TV aanbieder.

En mijn 20e Wilder is niet minor. Hij behoort tot de leukere. Een speels script waarin Hepburn Cooper jaloers probeert te maken door hem te kopiëren in een typische Hepburn-rol eigenlijk. Met heel grappige vondsten zoals het orkest dat live de soundtrack komt spelen bij de karakters. Je moet wat met je geld. Een film die snapt dat herhaling en timing essentieel zijn voor humor. De blu ray Warner Archive moet er een keer gaan komen dus.

Het kon al bijna niet goed gaan. Ik heb het boek niet gelezen, maar er is een regel bij verfilmingen van meesterwerken. Verfilm ze alleen als ze beroemd zijn om het plot. Als het de stijl of de taal is is het op een enkele uitzondering na onverstandig en als het al iemand moet doen is het een regisseur met een uitgesproken stijl. Newell is een aardige regisseur van mainstreamfilms. Maar je kan er met de beste wil van de wereld geen regisseur met veel stijl van maken, dus een poging van hem is al vrij kansloos. Het accentje acteren plus de wat theatrale stijl heeft soms een onbedoeld komisch effect en dan krijgen we ook nog een tamelijk ongepaste titelsong van jawel; Shakira, toegeven authentieker dan de meeste hits van haar en ook dan de accentjesdialogen. Kan de volgende keer als een regisseur of producent iets als dit als zijn pet project ziet iemand 'm gewoon tegenhouden. Doe het gewoon niet. De film is uiteindelijk een tamelijk sfeerloze en vrij langdradige aangelegenheid en geen moment heb je het idee naar een verfilming van grote literatuur te kijken.

Ik zag ze op volgorde en daarmee is dit de 32e en laatste. En net zoals de een na laatste is het een goede film maar geen hoogtepunt in het werk van Keaton.

Eigenlijk best een goede omschrijving. Een gigantische hit destijds en ik kan dat toch niet helemaal plaatsen. Ik vond het maar een matige film. Grootste issue zijn Macgraw en O'Neal die beiden weinig indruk maken in hun rollen. En erger nog: ze hebben ook weinig chemie met elkaar.

De klasseverschil-scenes hangen van de clichés aan elkaar en de film heeft evenveel diepte als een soap. Verder vond ik de film nergens een vloeiend geheel. Het bleef een verzameling anekdotes die soms te snel en soms te langzaam verteld werden.

Blijven over de seventies look, de muziek en New York en dat is niet genoeg.

Plastic, soapy liefdesdramaatje met Loverboys als hip thema. Meer kan ik er echt niet van maken. Best maatschappelijk verantwoord, maar dat is Onderweg naar Morgen ook. En de zin van de lelijke splitscreens ontgaat me volkomen.

1.5*

De eerste van een hele serie Lumetfilms die ik de komende tijd wil kijken. Deels in de bioscoop, deels vanaf DVD. Dit is een verfilming van het tweede boel uit de Thalia-trilogie van Larry McMurtry. De andere twee zijn ook verfilmd (Hud en The Last Picture Show) en veel bekender. Nu ik deze film gezien heb snap ik dat wel. Hij is gewoon niet geweldig.

Dit verhaal had je kunnen verfilmen met de grandeur en lengte van iets als Giant. De aanpak van Lumet is veel bescheidener en helaas ook nogal oppervlakkig en weinig dynamisch. Vooral het script haalt niet alles uit het verhaal wat er in zit en zorgt ervoor dat de drie hoofdacteurs ook niet geweldig zijn. Dat is dus de reden waarom deze film vrijwel is vergeten terwijl Lumet hem rond dezelfde tijd maakte als een aantal van zijn beroemdste en meestgeprezen films.

Zeker niet op het niveau van Nichols vorige twee films. Beetje oscarbait, maar Nichols weet sentimentaleit terecht te vermijden. De Lovings waren geen sentimentele mensen maar beide bescheiden mensen van weinig woorden. Loving heeft een belangrijke zaak als thema, maar das ook een handicap. Je kunt er niet meer van maken dan wat het is.en de zaak is omdat Lovings niet erg van al die belangstelling hielden en geen praters zijn niet zo smeuig. En erg veel van Nichols zit er ook niet in deze film. Edgerton en Negga zijn heel sterk en vermijden grote gebaren maar wisselen heel wat mooie kleine momentjes en blikken uit. Maar een verrassende of enerverende film is dit verder niet.

Bijna exclusief gefocust op een kind in een lastige thuissituatie. Mooiste is hoe Minervini hier in de cameravoering en de details ervoor zorgt hoe dicht ik bij de jongen blijf en hoe ik zijn emotie kan volgen. De jongen heeft het moeilijk, is eenzaam en gesloten, maar ook zorgzaam en inventief. Details zoals de deken die hij om de moeder heen slaat in de eerste scene waarin we haar zien of de manier waarop zijn zwijgende vriendschap met de buurman uit het trailerpark wordt verbeeld. Ook typisch Minervini is de rol van het pistool in de film. We zien niet hoe de jongen het meeneemt, het speelt zoals in heel veel andere films zou zijn geen bijzondere rol meer. Het is alleen een uiting van emotie die de jongen op dat moment niet anders kwijt kan.

En het einde is inderdaad wondermooi in al zijn eenvoud. Intiem en liefdevol.

Heel aardig debuut, maar ècht indruk maakte het nou ook weer niet. Beetje onrijp. De wat vreemde structuur is volgens de regisseur een soort van ongelukje. Er is een derde verhaallijn uitgeknipt. Ik vind overigens het eerste deel geslaagder dan het tweede, maar het tweede deel interessanter.

Fendou Liu schetst een soort van wereld van onzekere mannen die constant op zoek zijn naar bevestiging van vrouwen. Als bestaansnoodzaak. En die bevestiging die krijgen ze natuurlijk niet. Het voelt in de film bijna als het lot van de man.

Bij vlagen mooi van stijl, bij vlagen ook fijne bittere humor, maar uiteindelijk pakt het me op beide vlakken onvoldoende. Volgens mij had het oorspronkelijke plan (zeven korte door elkaar lopende verhaaltjes over hetzelfde thema) wat beter gewerkt (iets minder kan ook) en hadden de twee verhalen hier wat compacter verteld kunnen worden.

3.0*

Zo erg als hierboven vond ik het ook weer niet. Sterker nog, ik vond het vaak best goed. Al was er ook heel veel mis met deze film. Er zit talent in deze film, maar te vaak was het een behoorlijk zootje. Met name de editing schoot nogal tekort en de tijdlijnen binnen het verhaal waren soms nauwelijks te volgen en het doel van dat a-chronologische vertellen ontging me ook compleet. Absoluut ook mooie shots en fijne sfeertjes in de film. Veel scenes die talent in zich hadden, maar ook vaak net niet zoals de eindscene, heel mooi kader, maar het dansje maakte het weer bijna kitscherig. Uiteindelijk sleepte het me boven alles geen moment echt mee.

Beetje te veel niet waargemaakte ambitie en dat is erg jammer.

2.5*

The Best of Times is zo'n jammere film die de twee sterkste scenes meteen in het begin heeft zitten. Het zijn de eerste twee scenes zelfs. Een openingsscene waarbij we letterlijk de film in komen zweven en even later een prettig nostalgisch aandoende scene waar we onder meer met de drie hoofdkarakters kennismaken, in de stromende regen. Twee wonderschone scenes. Dat geeft hoop op iets ergens tussen Sokurov en Zvyagintsev in, maar de rest van de film komt helaas niet in de buurt van dat niveau. Sfeervol is het slechts bij vlagen, maar de meeste tijd lijkt te gaan zitten in de relatie tussen de beide vrouwen die vechten om een man (waarvan je de magie, zeker als de man volwassen is, niet echt begrijpt) En dat gaat niet echt boeien. Een net niet film.

2.5*

Toeval.

Ik wil me er graag door laten meeslepen en vaak lukt dat prima, maar soms wordt het me te gortig. En dat is puur een gevoelskwestie. In deze film geloofde ik niet veel meer van de enorme hoeveelheid toevalligheden.

Daarbij komt nog dat ik het plot maar matig interessant vond (dat kon de verhaalstructuur niet verbergen) en van emotionele betrokkenheid was al helemaal geen sprake. Blijft over de plaatjes. En dat was dik in orde. Medem lijkt steeds gestileerder te worden en dat gaat hem heel erg goed af. Van de drie films die ik zag is dit visueel zijn mooiste. Vooral in het begin heb ik echt zitten genieten van de beelden.

Alles bij elkaar:

3.0*

Absolute rommel. Dunst en Kartheiser acteren ver onder hun kunnen en het lijkt alsof ze op de set constant ruzie met elkaar hadden. Lastig als je een verliefd wordend stelletje moet spelen. Het hele maffiagedoe is heel erg ongeloofwaardig. In Hollywood lopen waarschijnlijk tig scriptschrijvers werkloos rond, dat uitgerekend deze prut verfilmd wordt heeft waarschijnlijk te maken met de combinatie misdaad en strippers. Maar zelfs ik had met die combinatie iets beters kunnen schrijven.

Op IMDB zegt iemand er zeker van te zijn dat Dunst en Caan dit proberen te vergeten, ik mag hopen dat dat voor alle betrokken geldt.

1.0*

Rare film. Zeer gemengde gevoelens. Enerzijds vaak virtuoos gemaakt, met hier en daar echt prachtige scenes en grandioos camerawerk (steekt af en toe Novecento naar de kroon) en een bij vlagen bijzondere sfeer.

Anderzijds is deze film zo enorm geconstrueerd dat het soms haast belachelijk wordt. Bertolucci probeert een soort perfect kloppend web te maken waarin tragedies, opera en een enorme hoeveelheid psycho-analyse het hele verhaal onderbouwen, maar bereikt dat het verhaal er ongeloofwaardig en onecht van wordt. Er valt echter best wel heel wat te genieten, maar het scenario is wel heel opzichtig mislukt.

Krap 3.0* dan maar

Trouwens de Nederlandse DVD is van prima kwaliteit en bevat de ongeknipte versie.

Nou dan ga ik maar tegengas geven: Ik zag de film in Leiden en het was de beste film van de 19 die ik daar zag. Een messcherpe en werkelijk fantastisch geacteerde film over de obsessie in de hedendaagse maatschappij met celebrities. Dat thema eigenlijk nog nooit zo sterk in een hedendaagse film uitgewerkt gezien.

Zowel Theodore Pellerin als de manipulatieve Matthew als Archie Madeweke zijn fantastische revelaties,. Madeweke is compleet geloofwaardig is een soort kersverse wereldster (die overigens werkelijk in helemaal niets doet denken aan Post Malone, zowel muzikaal als qua uiterlijk niet). En loost me door een hele serie aan karaktertrekken en emoties. Zijn Oliver is beurtelings een getalenteerde muzikant die oprechte muziek wil maken maar ook een impulsief verwend kind en is zowel streetwise als naief zoals je bij iemand verwacht die in razend tempo doorbreekt. Fijn evenwichtig script ook vol mooie details.

Deze is voor mijn jaarlijst dit jaar.

Ik heb ook weinig met rodeo en ben er ook nooit geweest, maar het is wel een boeiend decor voor film. Dit is niet de eerste film waar ik hoger uitkom dan het site-gemiddelde. Junior Bonner (Film, 1972) , The Rider (Film, 2017) en hoewel het daarin minder centraal staat Stop the Pounding Heart (Film, 2013) gingen deze film al voor. Rodeo is als circus. Een rondreizend spektakel en een heel eigen wereldje. Net buiten de gewone maatschappij. Veel mensen die zich daar net niet helemaal thuisvoelen zitten in dat wereldje, Rodeo is anders vanwege het competitie-element. Dat is een decor dat Nicholas Ray goed ligt. Opvallend genoeg zou de film eerst naar Robert Parrish zijn gegaan.

Met name Mitchum is prachtig in een gelaagde rol die hij vooral nonchalant speelt maar er schijnt constant een andere emotie door. Ook Hayward en Kennedy zijn prima. Het einde gaat wat snel maar het allereinde, de volgende generatie staat alweer klaar, is mooi. De film neemt ervoor de tijd en is voor een studiofilm uit de jaren '50 soms bijna documentair en probeert heel duidelijk de sfeer van de rodeo op te roepen door lange rodeoscenes, waardoor deze film bijna twee uur duurt. De film gaat natuurlijk over een zeker, burgerlijk bestaan versus een spannender leven. Over rijkdom en armoede en over mannelijke concurrentie. Ik zie duidelijk de hand van Ray hier. Het trekt de film naar een hoger niveau.

Ik vond dat nogal meevallen. Soms gaan de naast elkaar gezette beelden een beetje ver. Niet elk beeld van een weg is een verwijzing naar de Yellow Brick Road. Maar in de teksten van zes verschillende filmmakers gingen vooral over reizen tussen werkelijkheden. En rode schoentjes. En wat mijmeringen, weinig echt vergezochte dingen.

Vooral een kleine ode aan de schoonheid van de communicatie tussen verschillende films, binnen het oeuvre van een maker maar ook van makers onderling. Het laatste hoofdstuk, verteld door David Lowery (van A Ghost Story) maakt dat expliciet en de kleine compilaties van verschillende regisseurs raakte deze filmliefhebber even. Fijn einde.