Opinions

Tomorrow's have been cancelled, due to lack of interest

Ik vond het min of meer de film die gemaakt zou worden als heel Engeland na het vallen van de atoombom zat te wachten op een onvermijdelijke dood. Ofzo. De collage van beelden heeft een apocalyptisch gevoel. Er is geen toekomst meer, alles is verdoemd. En dat vol verwijzingen naar Thatcheriaans Engeland. (Fabriekssluitingen, Clause 28, Falklandoorlog, werkloosheid), met af en toe ook verbidningen naar meer introverte persoonlijke emotie (ik zat me sterk af te vragen of Jarman al wist dat hij dood zou gaan ten tijde van deze film). Maar dat is voornamelijk wat ik zag.

Ik had enige problemen met de lengte. De film fascineerde me bij vlagen maar sleepte me onvoldoende mee om anderhalf uur echt in de film te zitten. Voor mij had het beter gewerkt als een korte film van een half uur. De door Yorgos aangehaalde scene was een van de hoogtepunten. Misschien dat een herziening me een beetje over dit gevoel helpt.

Ik hou het nu op 3.0*

Fraaie film. Een film over volwassen worden, maar dan zowel uit het oogpunt van degene die volwassen aan het worden zijn als degene die het al zijn. Verloren idealen, melancholie, verlangen naar meer en het door je vingers glippen van de tijd zonder dat je er grip op hebt. Soms wil de film nog net wat te veel met het plot doen zonder dat dat per see nodig was, want de film blijft makkelijk op de sfeer alleen overeind.Paar bijzonder mooie rollen (Johnson vooral) en een goed gecaste Shepherd (vooral door haar uiterlijk, ze oogt echt anders dan iedereen in het dorp).

Kleine 4.0*

Mij ook ja. Maar in tegenstelling tot die film lijkt hier niemand, zelfs die uitbater van die pornosite niet, slecht, alleen maar mensen gevangen in een systeem en in hun emoties.

Ondanks het zware thema een opvallend licht sociaal drama. Mede door een beetje humor en het vermijden van dik aangezette dramatiek. Opvallend kort ook, gestript van alle overbodige scenes. De troosteloze Britse arbeiderswijk is dit keer een verlopen badplaats vol met kermisachtige grijpautomaten, vroegrijpe kinderen die hun halve zolder verpatsen aan in een ooit ambitieus gebouw geplante asielzoekers. Net als hen lijkt de badplaats vol misgelopen dromen en ambities te zitten.

Mooie ontwikkeling vond ik dat Artyom in het eerste deel veel minder naief was als zijn moeder en een stuk wereldwijzer en daardoor bijna de ouder. Pas als de moeder niet meer besluit haar dromen achterna te leven is ze weer moeder.

Zeker geen meesterwerk, daarvoor misschien wat te vrijblijvend en daarvoor zal deze film toch echt te weinig blijven hangen. Maar aangenaam en goed gemaakt was het zeker.

3.5*

Pamela Anderson gaat voor een moedige rol en speelt iemand die behoorlijk dicht bij haarzelf ligt en doet dat zo goed dat ze meteen bewijst dat ze veel meer kan dan velen (waaronder ik) lang dachten. Ze speelt een vrouw die al sinds de jaren '80 danst in een gedateerde topless dansshow. Ze is daar altijd gebleven en nu is flink in de 50 en stopt de show omdat er geen hond naar komt kijken. Ze wordt geconfronteerd met ouder worden en het leven dat ze geleid heeft, waar haar beroep voor alles ging.

Naast Anderson ook een prachtrol van Curtis die bijna tegen karakter gecast is en er totaal anders uitziet dan meestal. Ook veel leuke kleine rollen en gelukkig geen overvol plot. Anderson maakt van Shelly een theatrale en kwetsbare vrouw.

Prachtige coming-of-age-horror. Twee prachtige hoofdrolspelers en hoewel de film in de jaren '80 speelt is een prettig tijdloos aandoend sfeertje. Mooi veel laagjes in de film.

Een klein smetje op de film is de te grote aandacht voor de volwassenen. Die delen zijn aanzienlijk minder interessant. De film was nòg beter geweest als er nog meer op de twee hoofdrollen gefocusd was.

4.0*

Derde keer raak voor Dolan. Ook geen enkele moeite gehad met de lengte van deze film. Vond de opbouw juist sterk. Herkenbaar een Dolan (sowieso stoer om op je 23e al duidelijk een eigen stempel te hebben) en ergens gaan al Dolans films ook over onmogelijke liefdes, maar het is ook weer genoeg anders om het fris te houden. Laurence Anyways is een film die veel minder hard is dan zijn voorganger (Les Amours.. vind ik nipt nog steeds Dolans beste film, dat wel). En veel meer omvat dat de kleine film waar hij mee begon. Laurence Anyways is vooral opgebouwd uit emoties in de verhoudingen die Laurence heeft met de mensen om haar heen en in het bijzonder met haar vriendin. Een intense, diepe liefde die niet mag zijn. En dat ontroert.

Fantastische acteurs, maar vooral Clement is echt briljant, een van de mooiste rollen die ik de laatste tijd zag. Ik vind dat Dolan meer en meer zijn esthetische scenes weet te integreren in de film en ze worden per film ook fraaier. Interessant aan de film is dat Laurence geen knappe transseksueel is en dat de film ook niet poogt om zijn transseksualiteit an sich te doorgronden. Dat had de film ook overvol gemaakt, dit gaat heel duidelijk over de onderlinge relaties van Laurence en een aantal anderen.

Op de hoes staat inderdaad een vergelijking met Ozon en Almodovar. Ik sla Dolan inmiddels hoger aan dan beide regisseurs.

4.0*

Wikipedia geeft wat aanwijzingen over deze film. Hij koste 11.000 dollar en het maken duurde nog geen week. Ter vergelijking, de film die in '30 de doorbraak va Wayne had moeten zijn koste 1,2 miljoen dollar. En dan is deze nog iets minder rudimentair dan de vorige die ik zag met iets betere acteurs (vooral de good guys), iets meer locaties en iets meer spektakel. Met de nadruk op iets. Want nog steeds stelt het weinig voor. Verhaal is in grote lijnen een kopie van die andere. Er is een misdaad, Men verdenkt Wayne, die bewijst dat hij niet schuldig is en pakt de boeven en krijgt het meisje. Lopende band werk, maar ik geef hier een halfje meer.

Niet echt mijn film nog, maar wel de sterkste van de grote spektakelfilms van David Lean die ik zag. Vooral omdat deze film constant boeiend blijft, terwijl zowel Bridge on the River Kwai en Dr. Zhivago mindere stukken kennen. Bovendien is er een mooi evenwicht tussen het massaspektakel en de mooie persoonlijke ontwikkeling van Lawrence. Absoluut een film om in de bios te zien ook. Dat zou ik nog weleens willen. Wellicht dat mijn cijfer dan nog wat stijgt.

3.5*

De film moet het door een duidelijk laag budget veel van suggestie hebben en dat lukt in het begin aardig, maar gaat al vrij snel de mist in. Veel donkere gangen met veel elektrische kortsluitingen blijven nou eenmaal niet lang genoeg eng of spannend. Het verhaal wordt ook hoe langer hoe stompzinniger (en dat is ook niet eng of spannend) en sommige acteurs laten ook wat te wensen over.

1.5* voor het aardige begin.

Sterk drama. Cage en Sheu zijn geweldig en zelfs Stings muziek was goed te pruimen in deze film.

Interessant thema ook. En ergens een ultiem optimistische film. Liefde overwint alles op een anti-bouquet-reeks manier uitgewerkt. Dat tegen de achtergrond van de ultieme nepheid van Las Vegas.

4.0*

Heftige film inderdaad en al helemaal in Pathe 1 op dat enorme doek daar. Zeker in het begin voelde ik de claustrofobie bijna fysiek.

Dat zal iemand die deze film thuis bekijkt veel minder hebben en zelfs op een kleiner scherm zal dat effect al minder zijn. Das Boot is hierbij vergeleken een oase van ruimte.

Lebanon was de eerst van twee films over oorlog die ik vanavond heb gezien en beide hebben een sterk overlappende thematiek. Namelijk gewone jongens die anderen doodmaken. Lebanon gaat er vooral over dat oorlog uiteindelijk overleven wordt en je dan zoals de regisseur (die zelf in zo'n tank zat in die oorlog) vooraf uitlegde, je overlevingsinstinct de overhand krijgt en boven alles gaat. Ook boven je moraal. De film weet dat behoorlijk geloofwaardig te brengen.

Niet voor iedereen, want helden zijn er niet en de film speelt zich bijna helemaal in een tank af (en je ziet wat de jongens in die tank zien dus), maar ik vond het een indrukwekkende film.

4.0*

Soms zeggen anderen het precies goed. Deze drie quotes bij elkaar vatten mijn mening exact samen.

4.0*

Helaas een stuk minder dan de Hoes-documentaire. Vooral omdat de film wat minder te vertellen heeft. Is een aardig portret van de zanger maar stijgt daar niet bovenuit. Wel een aantal aardige momenten, zoals de tegenstelling tussen het feestje van die verstandelijk gehandicapte man en het ondernemersfeestje waar hij optreed. Op het eerste is hij een sfeerbrenger en hebben ze een toffe avond, op het tweede zij de ondernemers en politici aan het netwerken en eten en is er niet meer aandacht voor 'm dan voor de stereo apparatuur als er een CD zou zijn opgezet. Op beide plekken vertelt hij nog hetzelfde mopje.

2.5*

Ouderwetse en erg Britse horrorvariant op een Agatha Christie whodunnit. Beetje net zoals The Beast Must Die die ik een paar maanden terug zag.. Wedrom ook de Britse upperclass op een afgelegen plek. Met Amerikaanse hofdrollen omdat het nu eenmaal een co-productie is. Maar ze doen het prima. Niks groots en het komt een beetje met horten en stoten op gang. Maar wel plezierig op een doordeweekse avond.

Erg originele film. In een erg zorgvuldige sixtiessetting zijn er allerlei scenes te zien die zich in een dorpje afspelen. Scenes die vooral te maken hebben met kunst, wetenschap en filosofie. Met een aparte humor en hoewel surrealistisch niet helemaal past is het geen realisme, verre van. En een opvallend optimistisch mensbeeld. In de verte heeft het vaag wat weg van Roy Anderson die ineens vertrouwen in de mensheid heeft gekregen of een beetje van Van Warmerdam. Zo goed als Anderson is het echter niet. Nadeel is vooral dat elk figuur een metafoor is. Een van de jongens is de slimme leergierige mens. De andere is meer de spelende. De kunstenaar lijkt een beetje symbool te staan voor de filmmaker zelf. Daardoor is de film wel wat gekunsteld. Maar fris en leuk vond ik het zeker.

3.5*

Behoorlijk ja. Vaak niet te harden deze film. Al zijn er blijkbaar mensen die dit heel erg goed vinden (bij Hollywood Reporter werkt er een). Dus het is niet uit te sluiten dat dit voor sommigen hier allemaal goed werkt. Ik kon er helemaal niks mee.

Lemon doet vaag denken aan bijvoorbeeld Todd Solondz of Wes Anderson. Maar mist de scherpte en timing van de eerste en de fantasie van de tweede volledig. Wat er dan overblijft is een film die vooral zelfbewust tot in het extreme is.Met bewust irritante karakters. Met hoofdacteur Grelman die ook volledig op die manier speelt. Michael Cera met het slechtste kapsel sinds Javier Bardem in No Country for Old Men. Dat werk. Ik kreeg herinneringen aan films als L for Leisure (2014) waar ik ook al helemaal niks mee kon aanvangen en waar sommigen ook blij van werden.

Paar leuke grapjes. Dat is het eigenlijk wel.

Mooie film. Veel elementen in het plot zijn niet bepaald nieuw. Deed in die zin soms een beetje denken aan bijvoorbeeld de jonge-meisjes drama's van Mijke de Jong. Maar deze film wint het toch uiteindelijk. Vooral vanwege de sfeer. Rotterdam is mooi gebruikt in deze film die echt als een stadsfilm voelt door veel scenes waarin door de stad gereden wordt op de brommer van Lena. Niet dat Rotterdam meteen heel herkenbaar is, maar er is geen stadsere stad in Nederland. En er hangt ondanks de min of meer fatale afloop van het verhaal soms een mooi donker romantisch sfeertje in de film.

De film heeft bovendien Emma Levie, die een bijzonder fraaie rol speelt en alle nuances erin weet te leggen. Zo ook op het mooie einde, waarin ze ondanks dat ze opgepakt gaat worden heel resoluut, zelfverzekerd op ze afloopt en zegt dat zij Lena is.

Dik 3.5* wel

Leuke film. Trekt zich niks aan van genres en is tegelijk komedie, drama, actiefilm en thriller. Reno en Portman vond ik leuk, Oldman ging soms over het randje.

Gedurfd thema. Strak gefilmd, vooral een mooi middenstuk, hier en daar mooie muziek en ik kon het zelfs hebben dat de film wat opgeblazen was.

3.5*

P.s. Kos: De Nederlandse DVD is al een aardig tijdje vrijwel onvindbaar want out of print.

Fraaie film. Ik las een negatieve review van iemand online die er voor mijn gevoel weinig van begreep en de film benaderde als een film met een plottwist en daarmee de meest kromme vergelijkingen trok. Dit is vooral een prachtige, erg visuele film. Een film die eerst ongrijpbaar is, maar onmiddellijk fascineert en langzaam maar zeker onder je huid kruipt. Bol staat van schoonheid en onderhuids verdriet. En dan Daniel Johnston, Bach en een prachtig, ontroerend nummer van Sonic Youth op de soundtrack, met zo'n combinatie kun je al niet veel meer fout bij me doen. Kippenvel.

Niethe's Van Sant associatie is niet zo gek: Cinematography: Matias Mesa. En die blijkt in het verleden cameraman te zijn geweest bij Gerry, Elephant en Last Days van Van Sant.

En het was dit jaar een Argentijnse Triple Whammy: Los Salvajes kan ook nog bij dat rijtje.

4,5*

P.s. Nederlands geld in de film, nou zegt dat niks, maar het voedt de hoop wel een beetje dat dit niet helemaal wegzakt in de vergetelheid.

Het boek niet lezen helpt in dit geval inderdaad. Want zoals vaker bij Brett Easton Ellis-verfilmingen wordt echt het hart van het boek, de essentie, compleet gemist en krijgen we vooral een doordeweeks drugsdrama dat slechts een vage overeenkomst heeft met een deel van het boek. Zelfs het karakter van het hoofdpersonage is ontdaan van alle scherpe randjes. En er lag een enorme kans op een erg bijzondere film in het boek. Het boek is veel sfeervoller en enerverender.

Doordat de film jaren '80-decadentie ademt gaat de film niet volledig ten onder, maar wat is dit een enorme gemiste kans. Een goede verfilming van Less Than Zero had makkelijk een van de beste films van de jaren '80 kunnen worden.

2.0*

In de tweede wereldoorlog werd Hollywood door het leger aangezocht om te filmen. Eisenhower zelf wilde documentaires over wat ze in Europa aantroffen en het leger wierf grote Hollywoodnamen aan om dat te doen. Toen de oorlog gewonnen was werd de ruimte ook weer veel kleiner en deze film van Huston over de psychologische gevolgen van oorlog en hoe goed het Amerikaanse leger daarmee omging (het blijft propaganda) was te eerlijk over de heftige gevolgen van wat nu PTSD genoemd zou worden. Het leger was bang voor een negatieve invloed op de werving van soldaten en verzon smoesjes om de film net te vertonen.Daaraan kwam pas in 1981 een eind en er is nu wel meer aandacht voor de psychologische gevolgen van oorlog. Als docu niet onaardig omdat het meer laat zien dan je zou verwachten net na de oorlog, maar verwacht ook weer niets stilistisch bijzonders.

Vindingrijke film die een mooi en liefdevol portret laat zie van de vroege rockscene in de sovjet-unie. Die net aan mocht. In een onder staatstoezicht staande club. Omdat het anders buiten het zicht van de overheid zou voortwoekeren. Puur op plotniveau is de film niet op zijn sterkst. Maar gelukkig is dit dan ook grotendeels een sfeerfilm in een stijl die druipt van de creativiteit. Te zien in hoe het ideaalbeeld in de film verwerkt zit ("dit is niet gebeurd") en de werkelijk prachtige en ontroerende clipjes van een stel westerse popklassiekers. Ook werken de korte stukjes in kleur in een zwart-witfilm erg goed hier. Tweede keer in een paar weken tijd dat ik een film van Serebrennikov zie in korte tijd die door de vormgeving alleen al heel erg overtuigd. De beste man schijnt niet meer in Rusland te zitten. Niet gek, omdat hij al eerder gedoe had met het regime en dat kun je nu al helemaal niet meer hebben.

Totaal oneens met Linda. Op bijna alle punten.

De kant van mij die Brief Encounter prachtig vond wordt bij deze film ook weer aangesproken. En op de een of andere manier werken dit soort films zo tegen het einde van het jaar het beste. Ik vond deze film fantastisch. Prachtig camerawerk, fraaie muziek en een geweldig mooi verhaal. Maar ook donker. Door de structuur (en door de muziek) is vanaf het begin duidelijk dat de hoofdpersonen hun eigen ondergang tegemoet gaan. En ondanks dat de film bijna groots en elegant aandoet blijft de film ook subtiel en ontzettend gevoelig. Ophüls werkte maar kort in Amerikaanse studiosysteem voor mij weer terugkeerde naar Europa. Hij leverde er in ieder geval dit prachtige, bitterzoete melodrama af dat ergens tussen Europese cinema en Amerikaanse studiofilms in lijkt te zweven. Een van de mooiste films die ik dit jaar heb gezien.

4.5*

Zoals wel vaker, ook in die tijd en al helemaal bij Warner was The Letter een remake. Het was al eerder als gemaakt als in zowel een zwijgende als een talkie-versie in 1929. Dat was pre code, dus wil ik die ook nog weleens zien. De ster van die film, de nu totaal vergeten Jeanne Eagles overleed een aantal maanden na de premiere al. Nadat ze al jaren een heroineverslaving had.
Deze remake komt uit 1940 en heeft de beperkingen van de Hays Code dus loopt het verkeerd af met Davis, De film is duidelijk opgezet als een stervehikel voor de toen erg populaire actrice. In de andere rollen zijn geen grote namen gecast. Prima acteurs verder, maar niemand die Davis kan overschaduwen en Davis zit in bijna alle scenes.
Het verhaal van de film graaft niet erg diep. De film vrij straight forward. Maar in veel opzichten uitstekend gemaakt. Sfeervolle studiofotografie vooral. Spelend in een koloniale wereld. In de toenmalige Britse kolonie Singapore in dit geval. Wat neer wordt gezet als een exotische locatie met gevaren. Als ze op een gegeven moment de bezitter van de brief gaan bezoeken krijgen we een overigens zeer fraaie scene flink wat cliches opgelepeld over aan opiumpijpen lurkende duistere Aziaten enzo. 1940 was in die zin heel anders dan 1960 in films en zelfs ook anders dan 1950.
Het einde was niet onomstreden. Er werden er twee gemaakt een met de bekentenis van Davis dat ze van de overledene houdt en niet van haar man en een zonder. Davis vond zonder beter, het werd met. De andere staat wel op de DVD. Bette Davis had gelijk.
The Letter is een aangenaam Bette Davis-verhikel, maar geen meesterwerk.

Ik rond naar boven af.

Visueel bij vlagen echt briljant. Zoals sfeerscenes in het huis, riders door menigtes heen, de afscheidsscene . Veel schitterende beelden. Het verhaal vond ik wat minder. En hangt net iets te veel aan de Russische cinema die wat teveel standaard melodrama is. Dat houdt me net van de 4 sterren af.

Best aardig, maar het is ergens ook een redelijk doorsnee docu met de zangnummers als gimmick. Vond dat op zich wel een aardige vondst, maar het hangt er wel een beetje bij. Het meeste was me wel bekend, alleen de rol van Weisglas bijvoorbeeld wat minder. Maar interessant om een van de meest ergernisopwekkende momenten uit de Nederlandse politiek van de laatste tien jaar weer eens op een rij te zien.

3.0*

Leuke lola dit. Wrang en grappig portret van een uit elkaar vallend gezin. Vooral goed geschreven. En een sterke rol van Fokker.

3.5*

Verre van perfect maar wel heel interessant. Eigenlijk zoals het boek ook was (al is het heel wat dagen geleden dat ik dat las, ik schat zo'n 6000).

De Cloe barst van het talent en laat mooie en soms ontroerende dingen zien, maar wil soms iets te graag. Lijkt soms een beetje onzeker. De film zit iets te vol met iets te dominante muziek, de splitscreens zijn soms net iets te perfect, de emoties worden nog net wat te vaak uitgesproken terwijl ze ook te zien zijn.

Buiten die kritiek is Het leven Uit Een Dag erg boeiend, gedurfd (en dit keer echt eens vrij onnederlands) en bij vlagen heel erg mooi. Boy Meets Girli Stories destijds gemist, maar van De Cloe wil ik nu wel meer gaan zien (Shocking Blue trekt me wel). Iets losser, misschien nog wat minder plot en iets meer ervaring misschien, maar met dezelfde lef en originaliteit en er zit nog iets mooiers in 'm.

3.5*

Almodovar ligt me eigenlijk alleen echt als of het drama werkt of de humor uitbundig is. Films die ergens daar tussen hangen zoals deze zijn wat minder sterk. Best aardig om te voilgen maar een twistje en toonveranderingetje te veel denk ik.

Bijzondere film. Ik moest er even inkomen, maar daarna toch behoorlijk boeiend. Met een perfect einde trouwens, hoe mensen elkaar denken aan te voelen.... Mooie opbouw ook, telkens komen ze iets dichter tot elkaar en is het minder een puur seksuele verhouding.

3.5*