Opinions

Mad Matchostomos, of hoe 'Mad Max' zijn verwachtingen allesbehalve inlost

Als erkende klassieker weet deze prent namelijk enkel een voldoende te halen in de snedig gemonteerde en bijwijlen cartooneske actiescenes.

Autoachtervolgingen als deze vinden we enkel terug in terecht erkende prenten als 'The French Connection' en 'Bullit', al is laatstgenoemde superieur in zijn actie.

Voor het overige zijn we getuige van een geheel mislukte 'western on wheels', die zelden tot nooit een post-apocalyptische sfeer herbergt.

'Mad Max' mag dan beschikken over een licht grimmige fotografie, de nodige rauwheid mist deze prent wel degelijk. Daarvoor zijn verscheidene elementen verantwoordelijk en bijgevolg de absolute boosdoeners voor deze prent.

Allereerst krijgen we het ene onbeschaamd karikaturale personage na het andere voorgeschoteld, in een prent die zich overigens maar al te vaak serieus neemt.

Nog meer onbegrijpelijk en onaanvaardbaar is de muzikale score, die veel weg heeft van een mislukte ode aan Hitchcocks huiscomponist Bernard Herrman. De aanwezige sfeer wordt op die manier nodeloos afgebroken, daarbij vooral doelend op de romantische scenes.

Tenslotte vond Kanaaltwee het nodig om de Amerikaans gedubde versie uit te zenden, in plaats van de naar zeggen veel rauwere en originele Australische versie. Andermaal een smet dus op de rauwe sfeer die Miller blijkbaar voor ogen had, maar evenzeer op de prestatie van de fysiek indrukwekkende Gibson.

1.5* ...en laten we hopen dat Miller zich met het superieure tweede deel alsnog herpakt.

Slechts kleine 'ballen' aan het lijf...

De eerste 'Mad Max' was een regelrechte ontgoocheling en de titel 'klassieker' absoluut onwaardig. Ook het tweede deel vertoont zelden tot nooit de trekken van een klassieker, al kunnen we wel stellen dat Miller zich deels herpakt en aldoende net een voldoende haalt.

De eerste verdienste die deze 'The Road Warrior' licht superieur maakt ten opzichte van het eerste deel, is de komische aanpak. Waar we in het eerste deel getuige waren van een dosis ongezonde ernst, zijn we in deel twee getuige van een licht parodische prent, aangevuld met een snuifje zelfspot.

Miller lijkt zich op die manier bewust te zijn van het feit dat de karikaturale personage en sm-escapades beter geslikt kunnen worden. Het geeft de prent alleszins een andere, meer aanvaardbare identiteit. Al wordt de kijker ook nu met een dubbel gevoel achtergelaten, aangezien er nooit echt luidop kan worden gelachen met de klinkklare nonsens, die volop zijn gang gaat op het scherm.

De tweede en meer overtuigende verdienste van 'The Road Warrior' is de op de western geïnspireerde fotografie en het beeld van de eenzame, getormenteerde 'cowboy'.

Pas nu krijgt de fysieke wederom indrukwekkende Gibson zijn plaats in een vaak iconisch, maar bovenal apocalyptisch landschap. De onderliggende dreiging die daarmee gepaard kan gaan is niet voelbaar, al kunnen we wel genieten van enkele knappe met diepte doordrongen beeldconstructies.

Dit brengt me dan ook tot het enige element dat Miller met verve heeft meegenomen uit het eerste deel, namelijk de autoachtervolgingen.

Naar analogie met de komische aanpak, zal Miller de cartooneske invloed met plezier verhogen en de intenties van zijn prent kracht bijzetten.

Andermaal opwindende actie, maar toch blijft de kijker wederom bedrogen achter. Want ook de muzikale score, in het eerste nochthans enerverend slecht, valt weinig op en kan met andere woorden niet bijstaan in het komische karakter van 'The Road Warrior'.

Schamele 2.5* ...en op naar een ogenschijnlijk voorspelbare quotering voor het derde deel...

'Mad Max beyond Thunderdome' is een geheel overbodig sluitstuk in een voor het overige al weinig indrukwekkende trilogie.

Op het einde na, waar we alsnog en gelukshalve op enige volwaardige actie worden getracteerd, maakt Miller van deze prent een rariteitenkabinet waar geen greintje plezier meer aan valt te beleven. Zelfs niet aan de erbarmelijke en schrikwekkende verschijning van 'scream queen' Tina Turner.

Gibsons fysieke présence blijft ook hier nog aanwezig, al moet hij schaamwekkend toezien hoe zijn personage een psychologische metamorfose ondergaat: van Mad Max naar Soft Max.

The Flinstones in the Future of een Waterworld op land, wie zal het zeggen. Feit is dat 'Mad Max beyond Thunderdome' flauw geïnspireerd is en zijn imago als cartooneske actiewestern volledig verloren heeft.

1*

Na jaren van al dan niet bewust oponthoud komt Japans meest bekende cineast, Akira Kurosawa, de revue eindelijk passeren (lang vervlogen kijkbeurten van ‘Kagemusha’ en ‘Ran’ niet meegerekend). En dat in de vorm van diens laatste prent ‘Madadayo’ die, gezien de meditatieve thematiek omtrent waardig en respectvol ouder worden, een ironische bijklank krijgt. Hoe dan ook, ‘Madadayo’ is te wisselvallig in enerzijds zijn burleske en anderzijds zijn intieme toon, én bovendien onevenwichtig in zijn tijdsbesteding. Zodoende ondervindt de kijker moeite om werkelijk indruk te krijgen van het respect en de waardering jegens de professor. Het veelvuldige gebruik van de telelens getuigt ten slotte van een opvallende oppervlakkigheid inzake beeldtaal en weerhoudt Kurosawa ervan om zijn kenmerkende oog voor visuele diepte, staging en mise-en-scène tentoon te spreiden.

2.5*

Nu is het toch welletjes geweest hoor Yimou

Met 'Curse of the Golden Flower' maakt Yimou Zhang maar al te sterk duidelijk dat sommige formules niet van blijvende aard zijn.

'Hero' en in meerdere maten 'House of Flying Daggers' waren nog twee bescheiden pareltjes, maar zijn voorlopig laatste in een reeks Chinese dynastie-epen is wat te veel van het goede geworden.

'Curse of the Golden Flower' kan nog steeds steunen op heel wat magistrale decors en prachtige kleuren, maar verhaaltechnisch maakt Yimou er toch rommeltje van.

Het wordt met andere woorden tijd dat de pionier van de Chinese cinema zich wederom op eerder kleinschalige projecten gaat storten.

Wat deze 'Curse of the Golden Flower' tot een structureel rommeltje maakt, is de onevenwichtige structuur, die het bijzonder moeilijk heeft de kijker mee te sleuren in een web van keizerlijke intriges en weelderig gechoreografeerde gevechten.

De intriges werken voor geen meter, alsook de als een tragedie vermomde climax, die bij momenten te veel aanleunt tegen regelrecht en schaamteloos bombasme.

Bovendien valt op dat het gebruik en de toepassing van CGI niet altijd even feilloos blijken te zijn.

Zoals reeds vermeld beschikt 'Curse of the Golden Flower' over heel wat visuele kwaliteiten, wat bij een naam als Yimou Zhang niets anders doet vermoeden. Geweldige kleurenkitch, imposante decors en kostuums worden door een bijzonder zwierige camera aaneengerijgd. En toch moet 'Curse of the Golden Flower' haast steeds het onderspit delven wanneer we hem naast zijn voorgangers gaan leggen.

Voor het overige moet het gezegd worden dat we met Gong Li een indrukwekkende vrouw (of zeg gerust maar 'vamp') hebben, die zowel thuis is in het Oosten als het Westen.

2.5*

Pseudo historisch fresco (als je het tenminste zo kan noemen), dat stinkt en rammelt langs alle kanten. Een waardige literatuuradaptatie ('The Man in the Iron Mask' is in feite het derde deel in het boek 'The Vicomte de Bragelonne' van Dumas) had dit dan ook nooit kunnen worden, daarvoor is deze prent simpelweg té geromantiseerd en zelden gevormd naar de typische sfeer van een Dumas. Bovendien neemt 'The Man in the Iron Mask' zich nét iets te serieus om amusant te worden, waardoor enkel de verschijning van een halfbakken Chewbacca op wat gegniffel kan rekenen.

1*

Different countries, different ways

The Man Who Would Be King is een klassieke brok avontuur (zoals ook de poster aangeeft: Adventure in all its glory!), gevuld met de klassieke ingrediënten die bij dit genre horen.

Hun tocht naar Kafiristan (een letterlijk gevecht met de natuur) en het 'succes' dat Daniel naar de kop stijgt zullen me eeuwig bijblijven. Alles wordt ook steeds doorspekt met van die heerlijke britse humor, iets wat onsterfelijk wordt gemaakt door de heerlijke wijze waarop Sean Connery en Michael Caine op elkaar inspelen. Het einde komt dan ook aan als een mokerslag en is een oprecht stukje dramatiek binnen een humoristisch geheel.

The Man Who Would Be King is zo'n film die ik, eens op dvd, verschillende malen kan zien. Zodat ik weer ten volle kan genieten van het duo Connery-Caine en hun spetterende dialogen.

Billy: He wants to know if you are gods.
Peachy: Not gods, Englishmen. The next best thing.

4* (met het potentieel om naar die 4.5* te stijgen)

Het is alsof roodkapje aan de wolven wordt gevoerd en er te laat achter komt dat er achter de inwoners van het desolate bergdorpje meer schuilt dan enkel een gemeenschap van handelaars in kruiden. De onschuldige studente Bai, bijzonder natuurlijk en indringend vertolkt door Huang, is echter persistent en onderneemt meerdere pogingen om te kunnen ontsnappen aan deze gevangenis, waar de rechten van de vrouw tot een minimum worden beperkt. Onderweg ondervindt ze echter enkele hindernissen, meerbepaald in de vorm van de zich blind starende autoriteiten en de torenhoge bergen. Uiteindelijk weet ze zich dan toch te ontdoen van haar demonen, al lijkt vanaf dan een nieuwe tragedie in de maak.

Regisseur Li maakt van dit geheel een schrijnend realistische kijk op de vrouwenhandel, een existentialistisch drama geschetst tegen de achtergrond van de ongerepte natuur, met daarachter de pijnlijke realiteit van het Chinese regime in het begin van de jaren '90.
'Blind Mountain' is essentiële en bij momenten ook krachtige cinema, maar de grootse emoties blijven echter grotendeels achterwege.

3*

In tegenstelling tot 'The Song of Bernadette' besteedt 'Marcelino Pan y Vino' minder aandacht aan de ontwikkeling van diens personages (eerder 'gechargeerd', zoals dragje correct omschrijft) en wist hij me bijgevolg minder te overtuigen in de uiteenzetting van zijn religieuze achtergrond, bijbelse thema's en mystieke sfeerschepping naar het einde toe. De onschuld van het kind en de nieuwsgierigheid naar het onbekende worden daarentegen, en geheel terecht overigens, met meer zorg behandelt, maar echt aandoenlijk wordt het zelden (Pablito Calvo wist me niet geheel te overtuigen van zijn kunnen). De naturalistische aanpak en de bij momenten contrastrijke zwart-wit fotografie lenen zich nochthans tot een aandoenlijk geheel, maar andermaal overheerst het gevoel dat 'Marcelino Pan y Vino' te snel op zijn doel afgaat.

3*

Mary Poppins vormt de schakel tussen de tirannie van de vader en de rebellie van de eeuwige jeugd. En vervolgens tussen de naden van het kapitalisme en de onderdrukking van de vrijheid.

Dat gezegd zijnde, weet 'Mary Poppins' bij momenten nog evenzeer te charmeren als weleer, maar valt op dat het geheel enigszins verouderd is. Zowel wat betreft de special-effects als de moralistische boodschap, die bovenal een weergave is van het tijdsbeeld destijds.

3*

De western volgens de hand van Robert Altman

Robert Altman is geen nobele onbekende in de filmwereld en toch is 'McCabe & Mrs. Miller' na dat andere meesterwerk 'Gosford Park' en in mindere mate 'M.A.S.H.', pas de tweede prent die ik van de wijlen regisseur mag aanschouwen.

Aanschouwen, want dit is grootse cinema zoals we het vandaag de dag nog weinig te zien krijgen ('Deadwood' haalde hier ongetwijfeld enige inspiratie).

Als film vertelt 'McCabe & Mrs. Miller' ons de persoonlijke strijd van twee mensen tegen de ongeremde natuur, de eenzaamheid, de vrijheid en zichzelf. Altman veroordeelt zijn personages niet, maar leidt de kijker met een vrije en losse cameraesthetiek doorheen een reeks van prachtige tableaux vivants.

De kijker wordt met andere woorden als enige een vrije interpretatie toebedeeld, al helpt Altman ons op de gepaste momenten via een verkenning van de zoom-techniek: krachtige crash-zooms sleuren ons letterlijk in de emotie van het moment.

De strijd met de elementen van het leven staat zelden tot nooit enige vorm van pure liefde toe. Iets wat in een nihilistische climax wordt bevestigd als McCabe één wordt met de natuur en Mrs. Miller enkel nog heil vindt in de droomwereld; beide veelzeggend benadrukt door een extreme zoom-in.

Beatty en Christie doen hun taak meer dan behoorlijk, maar het is zanger Leonard Cohen, die als bijna extern personage heel wat weet toe te voegen aan het karakter van 'McCabe & Mrs. Miller'. Met zijn melancholische zang geeft hij meer betekenis aan het iconische landschap en vervolledigt hij de trieste en sombere gevoelens van de protagonisten.

4.5*

Zelden tot nooit overstijgt, laat staan benadert, een Amerikaanse mainstream animatiefilm het gemiddelde. En voor Megamind geldt niets anders. Bij aanvang lijkt de film nog het tegendeel te kunnen bewijzen door enkele rotsvaste clichés te ontkrachten, maar al snel wordt duidelijk dat het zelf de geijkte paden bewandelt. Personages verliezen gauw enige eigenzinnigheid, de muziekkeuze is voor de hand liggend en de visuele stempel is ongeïnspireerd en inconsequent. In zijn geheel is Megamind slechts een fractie beter dan Madagascar, al is dat allesbehalve een compliment.

2*

‘Sweet Food City’ is op zijn minst gezegd een gedurfde onderneming, een uiterst contemplatief curiosum dat zijn gelijke niet kent en halsstarrig zijn eigen weg gaat. En dat is geheel ten verdienste van de regisseur van dienst, Gao Wendong. Net als zijn onmiskenbare inspiratiebron Michelangelo Antonioni opteert hij voor een visueel gedreven narratief, waarin het gevoel voor ritme en ruimte centraal staan. Een enigmatische dagboekstructuur en een onverbloemde docu-stijl verraden daarenboven een eigen inbreng, ware het niet dat beide stijlkeuzes in tegenspraak zijn met elkaar.

Wendong wenst zijn kijker namelijk te begeleiden doorheen een vervallen doolhof en hem als het ware onder hypnose te brengen bij het aanschouwen van een stukje eigentijds China. Een patroon dat bij tijd en wijlen resoluut wordt onderbroken door de verknipte dagboekstructuur, en bijgevolg faalt in het pertinent bij de nek grijpen van de kijker. Op die bewuste momenten merk je bovenal dat Wendong (voorlopig) de lyriek en finesse ontbeert van zijn grote voorbeeld. De verknipte vertelstructuur behoedt Wendong van het transformeren van een gebouw tot derde protagonist én van het maken van een trefzekere vuist die de kijker knock-out kan slaan.

2.5*

Klein maar fijn, en toch maakt Fuller een grootse indruk

Kleinschalige oorlogsfilms zijn, in deze tijden van bombast, een rariteit. Bescheiden pareltjes als deze 'Merrill's Marauders' zijn meer dan welkom en bovendien een absolute verademing.

Fuller registreert alle gebeurtenissen op klassieke wijze en vooral dicht op de huid van de personages. Het resultaat is een ode aan vergeten oorlogshelden, waarbij elke emotie oprecht is en het lijden confronterend.

Een zwaarmoedige soundtrack is een voor de hand liggende, maar bovenal juiste keuze om de zware tocht en het lijden van de soldaten te benadrukken.

Treffend daarbij is de soldaat die de symbolische last van de oorlog en zijn ezel op de schouders neemt.

3.5*

George Clooney wenst naar verluidt nimmer samen te werken met een debuterend regisseur, maar het interessante gegeven van 'Michael Clayton' en het feit dat de regisseur van dienst voorheen zijn brood verdiende als scenarist van de Bourne-trilogie, deden hem duidelijk afwijken van deze instelling.
In 'Michael Clayton', een prent over de wrange dualiteit van de Amerikaanse advocatencultuur en de advocatencultuur in het algemeen, krijgt hij vervolgens de rol toebedeeld van de advocaat des duivels. Een rol die hij overigens op uiterst ingetogen en doorleefde wijze neerzet.

Volgens de traditie van het recente 'Zodiac' en klassieke thrillers als 'All the President's Men' en 'The Parallax View', leidt Gilroy ons zonder enige poespas en met een ongeziene beheersing doorheen een doolhof van eindeloze ontgoochelingen en hoeken zonder einde.
De ijzige gevoelens, de sobere sfeer en de abstracte vormgeving benadrukken hierbij perfect het gegeven van de kleine eenzame man, die zich al lang heeft overgeleverd aan de harde wetten van een groter 'systeem', een systeem waar hij al jarenlang deel van uitmaakt.

'Michael Clayton' heeft zijn gebreken (het gebruik van een flash-forward bij aanvang en enkele onnodige explicaties waaraan de intelligente kijker absoluut geen behoefte heeft), maar de fascinerende simpliciteit waarmee men een complex en problematisch gegeven aan de kaak stelt, is zondermeer bewonderenswaardig.

3.5* ...maar de 4* lijken haast een zekerheid bij herziening...

Mildred Crawford: the family woman

Het noir-genre is een relatief begrip in 'Mildred Pierce', want in de eerste plaats is dit toch een donker en ambigue melodrama. De vlekkeloze mise-en-scene, het spel met schaduw en licht, de 'moordende' femmes fatales, de overkoepelende vertelinstantie (bijna één lange, onderbroken flashback), de bijtende dialogen en de sinistere thema's.
Genoeg elementen om van een volwaardige film-noir te kunnen spreken, maar Curtiz besteedt dermate veel aandacht aan het beeld van de ambitieuze vrouw en haar streven naar familiaal geluk, dat het melodrama nagenoeg pertinent de bovenhand neemt.
Denkende dat 'Mildred Pierce' een noir pur sang zou worden, is er achteraf dan ook sprake van een zekere ontgoocheling. Een tweede kijkbeurt lijkt naderhand noodzakelijk om deze prent volledig op zijn waarde te kunnen schatten.

Een fabuleuze Crawford kan alvast niets verweten worden. Met zichtbare flair vertolkt ze zowel een moeder met moordende looks, als een moeder met een oneindige bezorgdheid om haar kroost. Wanneer haar rok echter te hoog reikt en haar verleidelijke knieën zichtbaar worden, zal ze zich maar al te snel ontdoen van haar sensuele buitenkant, om zo haar eigenlijke doelstellingen duidelijk te maken.
De mannen in 'Mildred Pierce' fungeren daarbij slechts als hulpmiddelen, als loutere tussenschakels in de weg die Mildred en haar dochter steevast wensen af te leggen. Maar vermits Mildred haar dochter niet eeuwig onder haar hoede kan houden, zal ze gaandeweg ondervinden dat het web van intriges en bedrog alsmaar groter wordt.
Vanuit onverwachte hoek biedt een 'onschuldige' schouder alsnog enige emotionele steun, maar het wrange en ambiguë karakter van het geheel blijft als een sluimerende mist aanwezig.

Niettemin zijn het niet de acteerprestaties en de verzorgde enscenering die 'Mildred Pierce' tot fascinerende cinema maken, maar wel de typerende relaties die worden uitgetekend en uitgelegd.
Wanneer ook blijkt dat deze prent zou wortelen in het persoonlijke leven van Crawford, geeft dit het gegeven bovendien een extra, meer beladen dimensie. Vanuit deze dimensie biedt 'Mildred Pierce' dan ook een blik achter de schermen van de schijnbare wereld van glamour en succes.

4*

Guillermo del Toro heeft een opvallende affiniteit met kinderen. Hij brengt niet alleen de leefwereld van het kind tot uiting (El Espinazo del Diablo en El Laberinto del Fauno), hij ziet in hen ook een factor van hoop en onaantastbaarheid (de proloog van Hellboy en deze Mimic). Daarnaast opteert hij evenzeer voor de scheiding van twee nauw aansluitende werelden: de reële wereld enerzijds en de wereld van het schijnbaar onbekende anderzijds. En ook wat dit laatste betreft, is Mimic een volbloed del Toro. Ware het niet dat deze scheiding in del Toro’s tweede productie onvoldoende wordt benut en de prent bijgevolg een repetitief karakter krijgt aangemeten. Bovendien vormen de ethische en wetenschappelijke intermezzi omtrent evolutie en schuld (de mens is andermaal verantwoordelijk voor het verstoren van de balans in de natuur) een weinig welgekomen en bovenal weinig inzichtelijke afwisseling. Dit doet echter niets af aan de manier waarop del Toro zijn prent, door middel van efficiënte clair-obscur effecten en decors, in een haast permanent gotische sfeer hult en zodoende nog enige spanning creëert.

2*

Uiterst charmerend filmpje, die de 'feeling' van Annie M.G. Schmidt goed weet te vatten.

Desondanks het kleine dipje, waar men met enige moeite de overgang van humor naar drama maakt, straalt 'Minoes' een zekere warmte en een gevoel van liefde voor de oorspronkelijke bron uit.

Alles wordt namelijk met opvallend veel speelsheid en tederheid in beeld gebracht. Niet alleen vanwege de knappe scenes op de daken, maar vooral vanwege de samenwerking tussen Theo Maassen en Carice van Houten. Maassen komt verrassend geloofwaardig over, maar moet toch enigszins onderdoen voor de katachtige vertolking van Carice van Houten. Een fijne natuurlijke schoonheid die ik één dezer weken nog hoop te bewonderen in 'Zwartboek'.

Een dikke 3* (met een miauw bevestigt door de kat des huizes, die met recht heeft meegenoten).

Na negen samenwerkingen met de Zweedse regisseur bij uitstek, hoeft Liv Ullmann de inspiratie niet ver te zoeken voor dit soort ‘huis clos’-drama’s. Je mag dan ook verwachten dat ze de nodige bagage heeft voor een ouderwetse dosis filosofisch gemijmer, mits een eigen stempel welteverstaan. Daar slaagt ze zonder meer in, maar niet bepaalde in positieve zin. Miss Julie draait uit op een potsierlijke vertoning van de klassenstrijd, onbeantwoorde liefde en een verloren geloof, allemaal verpakt in een driehoeksverhouding die zich nooit in de nodige wrijving en onderhuidse spanning vertaalt. De voornaamste schuldige daarvoor is het schromelijk overacterende duo Farrell - Chastain. Samantha Morton red alleszins haar meubel met een beheerste verschijning. Volgende keer toch maar afstappen van het verleden, beste Liv.

1*

Tatifiel of tafifoob ...?

Van de weinige prenten die Jacques Tati op zijn conto heeft staan, was 'Mon Oncle' diegene die het meest en gretigst om aandacht vroeg, meer nog dan 'Playtime'.

Het finale resultaat van mijn Tati-ontgroening bruist echter in tegen alle verwachtingen. 'Mon Oncle' kan bij tijd en wijlen buigen over een sterke uithaal naar het doen en leven van de moderne mens, maar wanneer puntje bij paaltje komt, roept deze prent bovenal irritatie en verveling op.

Irritatie in het onnoemelijk oppervlakkige alter ego van Tati, Monsieur Hulot (in principe geldt dat ook voor Chaplin, maar hij weet tenminste een stevige dosis charmes op te roepen), en verveling in de nochthans gerenomeerde gags.

Voorlopig zie ik in mezelf noch een tatifoob, noch een tatifiel in wording...

De satirische opzet van 'Mon Oncle', als een fijnzinnige kritiek op de ijdele burger, en de moderne architectuur zijn uiteindelijk de enige noemenswaardige feiten.

De vorming van een mooi contrast tussen de gewone en de rijke burger speelt daarbij een belangrijke rol, aangezien ze als basis dienen voor de daaropvolgende running gags.

Bij aanvang kunnen deze gags nog enigszins sympathie opwekken, maar achteraf vindt Tati het echter broodnodig deze onherroepelijk te herhalen en onnodig verder uit te werken.

Voor de opbouw baseerde Tati zich nochthans op zijn eeuwige leermeester Buster Keaton, maar veel valt daar niet van te merken. Ten eerste is de humor regelrecht flauw en mijns inziens weinig opbouwend.

Ten tweede bereikt Tati zelden tot nooit een apotheose, iets waar Keaton een absolute meester in was.

Ook van het vermeende spel met geluid en muziek, heb ik overigens bitterweinig gemerkt; andermaal flauw, weinig charmant en bijwijlen vrij amateuristisch.

Een schamele 2* ...en zelfs de simplistisch gestilleerde poster verdient meer...

Eentje uit de oude doos

'Monster House' is een klassiek vormgegeven animatiefilm uit de Spielberg-Zemeckis stal en dat laat zich op heel wat vlakken duidelijk blijken.
Bovendien lost 'Monster House' alle verwachtingen in en overstijgt deze zelfs; zonder twijfel de beste animatiefilm van het afgelopen filmjaar.

Als uitgangspunt grijpt 'Monster House' terug naar puur en onversneden b-films, waar zowat elk voorwerp tot leven komt, om je dan smakelijk op te eten.
Onder invloed van Zemeckis en Spielberg giet regisseur van dienst Kenan dit in een nostalgische 'The Goonies' variant, uiteraard met de nodige verwijzingen naar eigen projecten van beide producenten (beste voorbeeld is het vliegend blaadje, dat uiteraard verwijst naar 'Forrest Gump').

Geheel in lijn met zijn invloeden, maakt 'Monster House' gretig gebruik van een avontuurlijke en virtuoze camera, al doet men er met plezier een schepje bovenop. In een live-action film zou het enerverend en onnodig zijn, hier draagt het perfect bij aan de rollercoastersfeer die 'Monster House' uitstraalt.
Muzikaal is 'Monster House' niet bepaald vernieuwend, maar andermaal is het een factor die perfect aansluit op het geheel en bovendien van opwindende aard is.

Meest opmerkelijke feit is echter de animatie, die sinds 'The Polar Express' een grote stap vooruit heeft gemaakt. Het staat nog niet helemaal op punt, maar in 'Monster House' geeft het tenminste een natuurlijke en variërende indruk. Gestiek en emoties zijn daarbij vaak enorm herkenbaar en voor het overgrote deel verantwoordelijk voor de spanning en humor.

'Monster House' schiet recht in de roos...4*

'Mortal Kombat' is gamekitsch dat zijn gelijke niet kent: onnoemelijk slecht geënsceneerd, pijnlijke muziek en campy acteerprestaties. De hilariteiten zijn echter niet bij te houden, waardoor 'Mortal Kombat' ergens nog een zekere vorm van entertainment te bieden heeft.

1*

'The Mosquito Coast' moet zowat de eerste film zijn van Weir die enigszins ontgoochelt. Zijn hand laat zich bij momenten nog blijken in de thematiek, maar onderweg verliest Weir langzamerhand zijn grip op de personages.

Die thematiek, doch oppervlakkig, laat zich vooral kennen in het eerste uur. Allie voelt zich niet thuis in de hedendaagse samenleving en wenst daarom elders een eigen, nieuwe samenleving op te bouwen, waar vrijheid geen barrières kent. Het verlangen naar deze vrijheid wordt echter een obsessie, terwijl die obsessie op zijn beurt weer wordt omgevormd tot despotisme, pure tirannie.

Ford zet deze evolutie bij aanvang op bijzonder sterke en cynische wijze neer, maar gaat evenals de prent ten onder aan een gebrekkig script in het tweede uur. Een tweede uur dat te lijden heeft onder de nodige voorspelbaarheid, en net op dat moment nood heeft aan sterke, onderbouwde emoties. De personages worden echter te pover uitgewerkt, waardoor van zulke emoties geen sprake meer kan zijn.

2.5*

Geen jaar gaat voorbij zonder dat 'The Mummy' in de dvd-lade wordt geschoven, om vervolgens aan een nieuwe kijkbeurt te worden onderworpen, en dat heeft zo zijn redenen.

'The Mummy' is onschuldig, maar bovenal licht opwindend vertier, dat nooit lijkt te vervelen. Bovendien kan Sommers, die hier éénmalig piekt, beschikken over een Frazer met een goede komische timing en indrukwekkende special-effects (voor de verandering eens functioneel en niet overdadig), die zich vandaag de dag nog enigszins staande kunnen houden. Industrial Light & Magic bewees hiermee andermaal zijn kunnen en leek zich daarbij opvallend te inspireren op de cartooneske ontwerpen van Ray Harryhausen (meerbepaald 'Jason and the Argonauts').

Ten slotte weet 'The Mummy' bij momenten ook dat charmante gevoel van de klassieke monsterfilm terug tot leven te wekken, dit ondanks de nodige bombast.

2.5*

Poirot does it again in deze aangename pastiche (de erfenis van Christie?) op het genre van het moordmysterie, waarin Lumet andermaal laat blijken dat hij tuk is op ondervragingen. Sommige karikaturen, want dat zijn het toch uiteindelijk, missen de nodige panache, al wordt dat ruimschoots gecompenseerd door de immer cynische Bacall en een klunzige Perkins. Die laatste krijgt overigens een pientere verwijzing naar diens macabere 'dubbelrol' in 'Psycho', waar Freud uiteraard de klok sloeg.

3* ...de slordige flashbacks belemmeren de 3.5*...

Liefde, niet te onderschatten en niet om met te spelen

My Summer of Love stond reeds lang op mijn verlanglijstje, om dan plots een plaatsje te krijgen in de programmatie van BBC. Wanneer de film dan allesbehalve een teleurstelling is, zit er niets anders op om BBC bij deze hartelijk te bedanken. My Summer of Love is een klein filmpje met een overheersend gevoel van tederheid en oprechtheid, maar is bovenal een schokkende film.

Wat vooral opvalt aan My Summer of Love is dat het overduidelijk een BBC-productie is (niet moeilijk dat ze hem uitzonden ), dat wil zeggen: een visueel weinig hoogstaande film, die steeds wordt bijgestaan door de nodige 'zoom' effecten. Toch weet Pawel Pawlikowski daar enkele poetische en tegelijk demonische beelden tussen te steken (dat halve shot van Mona's gezicht bij het water is verbluffend), dat in combinatie met een oog voor decor zorgt ervoor dat Pawlikowski zich gedeeltelijk weet los te te trekken van de stijl die hem wordt opgelegd (een stijl die je vaak terug ziet in BBC mini-series).

Qua verhaal is dit vrij conventioneel, maar ook daar weet de film zich op zijn eigen wijze naast te zetten. Alles wordt op uiterst tedere manier gebracht en er wordt nooit moeite gedaan om de film ook maar enigzins te romantiseren. De relatie tussen het eigenzinnige eendje dat zich ontpopt tot volwassen zwaan (Mona) en de draak van een jeugdige femme fatale (Tamsin) is vaak zo mooi om volgen dat het allemaal des te schokkender aankomt (de scene waar Mona zei: I'm the antichrist, moest ik toch even slikken). Een resultaat dat vooral te danken is aan de vertolkingen van de bevallige hoofdrolspeelsters, een geval van puur jeugdige klasse. Ook de soundtrack speelt hierin een belangrijke rol, want met Goldfrapp voorop wordt het geheel nog meer 'hypnotiserend'.

Om ook even in te pikken op de lesbische relatie in de film. Naar mijn mening is een vriendschapsrelatie veel sterker dan een relatie als koppel. Vriendschap snijdt vaak dieper en is iets wat je levenslang met je meedraagt, je hebt een levenslange vriend nodig waar je steeds bij terecht kan (als koppel heb je dat ook, maar dat ligt voor mij anders). Toch opteer ik net zoals in de film liever voor een lesbische relatie. Beide meisjes zijn op zoek naar zichzelf (Mona weet niet waar ze staat en kropt haar gevoelens op, Tamsin weet ook niet waar ze staat en laat haar gevoelens de vrije loop in de vorm van een ' valse bitch') en ontdekken dat hun gevoelens verder gaan dan vriendschap. Ze werpen zich in die relatie als nieuwelingen, zonder weinig correcte ervaringen. Als je dan ontdekt dat je 'nieuwe' gevoelens niet voor de juiste persoon zijn geweest, dan voel je jezelf enorm bedrogen, net zoals Mona.

4*