Opinions

Het fenomeen Frank Zappa is me niet geheel onbekend, maar enige kennis van zijn muzikale oeuvre heb ik daarentegen niet. Niettemin heeft 'Baby Snakes' me in zekere mate weten te verrassen, al is dat vooral te wijten aan de bizarre en virtuoze kleianimatie van Bruce Bickford. De performancekunstenaar in Zappa tilt de loutere concertregistratie weliswaar tot een hoger niveau en doorbreekt zo op zijn manier de 'derde wand' van het muzikale optreden, maar mythische proporties neemt het geheel daarbij niet aan, evenals een zekere fijnzinnigheid. Een rechtstreeks gevolg van een gebrek aan evenwicht en compactheid, dat de kijker bovendien niet in extase weet te brengen. Daarvoor heeft deze kijker simpelweg meer nood aan psychedelische extravaganza.

3*

A Bad Day at Black Rock, and a bad day for America

Met films als The Magnificent Seven; The Great Escape; Ice Station Zebra en The Eagle Has Landed, ziet John Sturges het vaak groots. Bij Bad Day at Black Rock speelt alles zich echter af in een afgelegen klein dorpje en daardoor is het hier de impact van de gebeurtenissen die groots overkomt.

Het gevoel van eenzaamheid wordt sterk benadrukt door het iconische landschap, dat de bewoners alsmaar dieper in de vergetelheid brengt. Wanneer ze dan ook onverwacht bezoek krijgen, staat hun besluit reeds vast nog voor de ongewenste gast kan vertellen waarom hij net hier een 'tussenstop' maakt.

Wat me vooral intrigeerde, was de manier waarop Tracy zijn cool bewaart en een constante mysterieuze aura rondom zich heeft.

Bad Day at Black Rock geeft een uiterst pessimistisch beeld van de Amerikaanse samenleving, één waar vrijheid hand in hand gaat met haat.

4*

De groteske premisse van ‘'Basket Case'’ lijkt garant te kunnen staan voor een uitbundig gorefestijn en een licht sinister sfeertje, maar als het erop aankomt kan Henenlotter zelden tot nooit beschikken over een ideale mix tussen beide aanknopingspunten. De amateuristische mise-en-scène, het beschamende acteerwerk, het lak aan tempo en het acute gebrek aan originaliteit (lees: afwisseling) zijn dan ook niet vatbaar voor compensatie en vergeving. Bijgevolg is ‘'Basket Case'’ niet in staat om de lachspieren op de proef te stellen en de kijker een gezonde dosis vermaak te bieden.

1.5*

May you be in heaven half an hour before the devil knows you're dead. Lumet ontleent niet enkel zijn titel aan deze hoogst ironische Ierse troost, maar legt hiermee meteen de basis voor een sinistere familietragedie. Het noodlot is bij deze onafwendbaar, en het hemelse rijk is niet meer dan een tijdelijke plek van vertoeven, vermits de duivel reeds vanaf het eerste ogenblik reeds om de hoek komt kijken. Onder het mom van een weliswaar weinig vernieuwende structuur legt Lumet, op een respectabele leeftijd van 83 jaar nota bene, enkele klassieke thema's voor de dag: schuld, boete en bovenal bedrog. Maar om binnen de vaktermen van de tragedie te blijven, bevat 'The Devil Knows You're Dead' een acte of twee te veel om een werkelijk verpletterende emotionele en psychologische ervaring teweeg te brengen. Al zit de onnoemelijk irritante, ongetalenteerde en overgeile Marisa Tomei daar ongetwijfeld ook voor iets tussen...

3*

Als exponent van de huidige b-film generatie schijnt David Twohy met A Perfect Getaway het genre eindelijk enige eer aan te doen. Eindeiijk, omdat prenten als The Chronicles of Riddick, deze Below en in mindere mate Pitch Black doorgaans identiteit en vooral richting missen. In het geval van Below vertaalt zich dat naar een permanente schaarste aan voelbare paranoia en claustrofobie. Terwijl de intrinsiek vlakke personages op hun beurt weinig bestaansrecht genieten en de visuele kwaliteiten de conventie nooit overstijgen. Het vertrouwen in een goede aflloop voor A Perfect Getaway is bijgevolg miniem.

1*

De hel van Ben en Ben van Balthazar

Filmcritici die zich promoveren tot filmregisseur, het is geen nieuw gegeven meer. Godard deed het, alsook Truffaut, en nu ook Nic 'filmfan' Balthazar (enige vergelijking gaat hier uiteraard niet op...). Als recensent was hij echter al een relatief brave man, zo zegt hij toch zelf, en dat laat zich meermaals blijken in zijn eerstgeborene, ‘Ben X’.
Vlaanderens nieuwste is namelijk even herkenbaar als banaal, even realistisch als karikaturaal, en dus een even atypisch als typisch Vlaams product. Het bijwijlen sterke script mag dan bol staan van de goede bedoelingen, het staat eveneens bol van verscheidene kritiekpunten. Geen van beide nemen duidelijk de bovenhand om het geheel de das om te doen, maar een gezond evenwicht wordt niet altijd gevonden.

Dé grote en ergens ook enige troef van deze prent, is de mate van herkenbaarheid en het detail waarmee het personage Ben wordt uitgewerkt en neergezet. Dagelijkse rituelen, die zelden openstaan voor verandering, staan daarbij centraal en worden door Balthazar op simplistische, doch treffende wijze onder het licht gebracht.
Het simplistische vertoon brengt echter meteen enkele kritiekpunten met zich mee. De woordspelingen zijn andermaal herkenbaar, maar worden tot op een bepaald punt dermate hard doorgedreven, dat het zijn effect gaat verliezen.

Verder vertaalt deze simpliciteit zich in een geforceerde wisselwerking tussen de werkelijkheid en de virtuele wereld, waarin Ben zo graag wenst te vertoeven. Ook hier zijn de intenties wederom aanwezig en oprecht, maar oogt het vooral weinig aantrekkelijk. Voor Balthazar lijkt het alvast een manier om zich te distantiëren van het overwegend flauwe materiaal dat wij Vlamingen aan de lopende band produceren.
Hij gaat daarmee echter volledig onderuit, door zijn prent een meeslepende, naar Amerikaanse normen geboetseerde visuele stijl aan te meten. Neem het dan ook vooral niet op als reclame voor de komende naam, wanneer ik stel dat je dit kan bestempelen als pseudo-Tony Scott. En hoewel het duidelijk moge zijn dat deze stijl de leefwereld van Ben meer voelbaar moet maken voor de kijker, voelt het vooral opdringerig aan en belemmert het enige mogelijkheid tot medeleven.

Laat dit echter niet het enige zijn dat de mogelijkheid tot medeleven belemmert, want zoals het een Vlaamse productie betaamt, moet ook 'Ben X' enkele karikaturen bevatten. In de eerste plaats binnen de realiteit van het gebeuren (de directeur van de school), maar vooral via het directe gegeven, meerbepaald het programma 'Koppen'. Tijdens de film vraag je jezelf af waartoe het direct spreken tot de camera dient, tot dit bekend wordt gemaakt. Weer moet ik zeggen dat deze werkwijze zijn duidelijke intenties heeft, maar dat het andermaal zijn effect mist. Inclusief het einde wordt de symboliek en de bijbehorende boodschap zo op weinig subtiele wijze aan de kijker gebracht.

De hel van Ben en Ben van Balthazar, 'De Hel van Tanger' en 'Dennis van Rita'. De onmiskenbare intenties ten spijt en het feit dat Ben bijna letterlijk van Balthazar is (na het boek en het toneelstek, nu ook de film), blijft 'Ben X' in zijn kern een oertypische Vlaamse prent, net als de twee bovengenoemde prenten.
Gelukkig nog dat Balthazar namen als Sigur Ros en dEUS op de soundtrack wist te krijgen, anders zou het verdict 'onvoldoende' luiden.

2.5*

'The Big Sky' heeft de jammerlijke eer om de eerste ontgoocheling binnen het indrukwekkende oeuvre van Hawks te zijn. Zowat alle gekende Hawks-elementen zijn gedurende een klein half uur aanwezig (de jongensachtige charme, de seksuele ondertoon, de gevatte dialogen, ...), maar vervagen mondjesmate naarmate deze ellenlange prent vordert. Nochthans kan Hawks steunen op een degelijke Douglas en een eenvoudige, doch contrastrijke zwart-wit fotografie.

Ten slotte komt de thematiek over grenzen en obstakels niet geheel tot zijn recht, en dat heeft 'The Big Sky' andermaal te wijten aan het grotendeels ontbreken van eerstgenoemde elementen, voldoende tempo en uitgewerkte personages.

2*

De eerste introductie tot veelfilmer Miike werd een feit met diens segment ‘Box’ in de omnibus ‘Three… Extremes’: een met huiverig surrealisme en droge theatraliteit doorspekte kortfilm. Maar als mijn bescheiden kennis van Miike me niet in de steek laat, vormt ‘Box’, op ‘46-Okunen no Koi’ na, geen verdere referentie voor het oeuvre van deze Japanse duizendpoot en kan deze dus niet meer verschillen van datgene wat ik in ‘Visitor Q’ voorgeschoteld kreeg. In laatstgenoemde heeft Miike namelijk een ongewoon lak aan subtiliteit, schuwt hij geenszins de controverse en gaat hij als een pletwals op zoek naar de grenzen van het filmisch aanvaardbare. Soms kunnen deze eigenschappen doorgaan als een positief iets, maar Miike’s gitzwarte en absurdistische uitvergroting van een ontwricht gezin (en op grotere schaal: de maatschappij, die zondermeer een spiegel wordt voorgehouden) kon mij allesbehalve aanspreken. De ‘handcamera’-esthetiek overstijgt zelden de platitude en de perversiteiten werden slechts eenmalig op een lach onthaald. Mag ik er dan ook van uitgaan dat ook ‘Visitor Q’ niet per sé een referentie biedt voor ander materiaal uit Miike’s ellenlange oeuvre…? Niettemin trekken voornamelijk ’Gozu’ en ‘46-Okunen no Koi’ de aandacht.

1.5*

Geen De Palma grand-cru

Wat ten boek moest staan als dé filmbelevenis van het jaar, een De Palma pur sang, laat me achter met een dubbel gevoel.

Met opperste gemak doet de meester het bijna dode en uiterst gewilde genre weer helemaal op zichzelf heropleven, met andere woorden, deze film-noir prent is hoogtechnisch vernunft om van te smullen. Magnifiek gebruik van diepe focus en perspectief, verscheidene kraanshots, meesterlijk belichting, een nostalgische terugkeer van de 'wipe', en nog veel meer lekkers.

Daartegenover echter staat de onnodig complexe vertelstructuur. Het mag dan eigen zijn aan het genre, De Palma weet geen samenhang te vinden tussen al zijn magische pracht. Een soepje van hitchcockiaanse spanning, seksuele intriges en personages met een minimum aan emotionele overtuigingskracht luidt het uiteindelijke verdict.

Verder lof voor het technische is onbegonnen werk, ga daarvoor gewoon zelf analyseren in het dichtsbijzijnde cinemacomplex, en wel nu meteen.

Wie het hardst lijdt onder de complexe vertelstructuur is de cast, die weinig ruimte krijgt en biedt om te overtuigen.

Geboren noir-femme fatale Scarlett Johannson brengt zero sensualiteit op het scherm en wordt daarbij overklast door Hilary Swank. Als het ware met één neus in de vinger en in één ruk snoert ze de critici de mond, door haar imago van hollywoods 'manwijf' van zich af te werpen. Ik zal alvast als een onderdanige hond aan mijn cinemazeteltje geplakt.

Aaron Eckhart is weinig opvallend, net als Josh Harnett, die aan een resem sigaretten en een stoïcijnse grijns niet genoeg heeft.

De Palma is de zoveelste regisseur die ontgoochelt dit filmjaar, al is zijn obsessie voor de befaamde trappenscene uit 'Bronenosets Potyomkin' ook hier aanwezig, in een zekere 'Vertigo' variant.

Een De Palma in overteffende trap is net iets te veel eer, daarvoor kan deze scene niet tippen aan zijn superieure 'pastische broer' uit 'The Untouchables'.

Een lust voor het oog en een cinemabezoek waardig, al is er toch sprake van een kleine ontgoocheling.

3*

Oeverloos bombastisch en pathetisch. 'Blood Diamond' is een zwaar over het paard getilde prent, die het begrip subtiliteit duidelijk niet in de mond wenst nemen.

Edward Zwick maakt zich overigens wel vaker schuldig aan dit soort problemen, maar zelden in die mate dat het schaamrood ons op het gezicht stond.

Een duidelijk evenwicht tussen dramatiek en avontuur wordt niet gevonden, waardoor enige vorm van emotie achterwege blijft.

Meer enerverende pathetiek valt er eveneens te rapen in de soundtrack, maar bovenal bij Hounsou, die op overdeven wijze put uit zijn gekende arsenaal van roepen en tieren.

Ook de talentvolle en uiterst knappe Connelly stelt teleur, al is dat grotendeels te wijten aan de rol die het zwakke script haar toeschrijft.

Enkel DiCaprio laat zien dat hij uit het goede hout is gesneden, zelfs al moet hij zich daarbij tot het nodige wenkbrouwenwerk.

1.5* voor dit stinkende stukje Hollywood.

De eerste...de beste

Blood simple is één van die debuutpareltjes, een prent gemaakt zonder enige pretentie, edoch bulkend van de kwaliteit.
Het is zo'n typisch product van de laat jaren '70 en vroeg jaren '80, een lichting van donkere en vrij pessimistische films, met als enig doel een realistische en indringende kijk te bieden op de maatschappij. Een overgangsperiode die de filmwereld voor een aanzienlijke periode heeft gedomineerd.
Joel Coen voelde zich daarbij geroepen om naast zijn sociale focus, een geweldige terugkeer te maken naar de glorieperiode van de cinema en meer specifiek de film-noir. Blood Simple is namelijk een hypergestilleerde ode aan dit genre, gekenmerkt door een bijna Welliaanse cameravoering. Met de volle overtuiging stel ik het volgende vast: Blood Simple is één van de beste, zoniet simpelweg de beste prent van The Coen Brothers.

Blood Simple opent met prachtig desolate establishing shots, die de setting van het verhaal vastleggen en Coen de mogelijkheid gunnen om zijn gang te gaan; de sfeer is namelijk gezet.
Het verhaal an sich komt redelijk traag op gang, maar de noir stijl laat zich reeds vroeg opmerken. Extreme shots met diepe focus op grotesk uitvergrote voorwerpen spelen de grootste rol, aangezien ze vaak enig nut dienen bij de plotontwikkeling. Ook het spel met licht en schaduw is duidelijk aanwezig, vooral in het magnifieke slot (zelden geziene spanning met een bijzonder efective mise en scene).
Daarbij komt een onderliggende dreiging die bijna steeds aanwezig is, benadrukt door vaak shaky 'over the shoulder' en 'over the car' shots, maar ook door de klassieke perspectief shots die eigen zijn aan het genre. Tijdens het 'roadmovie' segment is het bovendien ook vaak genieten, maar het 'leukste' shot blijft de zwevende dolly over de toog van de bar en over een slapende dronkaard.

Uiteindelijk biedt Blood Simple een bijna voyeuristische kijk op een lichtzinnige en onervaren maatschappij; een samenleving waarin elk persoon een zekere vorm van geweld en onmenselijk gedrag in zich voelt opborrelen.
Tot slot was en is deze prent nog steeds een monumentale terugkeer naar de film-noir en overklast met gemak The Black Dahlia (om maar een heel recent voorbeeld te noemen), aangezien eerstgenoemde veel vlotter en grauwer voor de dag komt.

Een iconische 4.5*

Alle goede intenties ten spijt, maar als punt bij paal komt is Blow niet meer dan één groot identiteitsloos cliché. Het geijkte stramien van het 'rise and fall' gegeven wordt braaf gevolgd, zelfs muzikaal en visueel. Door de nodige inhoudelijke hiaten ontbeert de prent ook de nodige tragiek en swing/schwung. Het geheel moddert maar wat aan en de protagonist eindigt uitendelijk als een regelrechte karikatuur.

1.5*

In wezen is Tony Gilroy de geknipte man om aan een weliswaar afgesloten hoofdstuk nog een verlengstuk te breiden. Hij pende de drie opwindende en indringende voorgangers neer en leverde met Michael Clayton een kil beeld van de bedrijfscultuur af. Vooral in laatstgenoemde tastte hij de grenzen van de ethiek af en werden mensen herleid tot meedogenloze pionnen. Een invalshoek die je ook in The Bourne Legacy kan terugvinden, ware het niet op een laag, niet noemenswaardig pitje. Deze sidequel ontbeert verder ook elke spanning, richting - een volledige film rond de zoektocht naar een medicijn is een flauw excuus - en charisma. Zowel de aankleding als het acteergeweld missen immers een eigen gezicht. The Bourne Ultimatum was het ultieme hoofdstuk. En het finale hoofdstuk.

2*

Uw intelligente actiefilm

De visueel directe en emotioneel meeslepende aanpak van Greengrass in 'Bloody Sunday' kon niet onopgemerkt blijven. Desgevolgs nam hij voor 'The Bourne Supremacy' dan ook het roer over van Liman, en die vervanging bleek niet alleen een logische, maar vooral een correcte keuze. De kwaliteit van de reeks werd aanzienlijk vergroot en de intensiteit aanzienlijk verhoogd.
Wie vervolgens dacht dat de reeks met 'The Bourne Supremacy' reeds zijn piek had bereikt, dacht verkeerd. 'The Bourne Ultimatum' overtreft zijn voorganger op zowat elk vlak, en meer nog, hij overtreft de meest stoute verwachtingen van de kijker. Dit is de ultieme aflevering van Bourne, een complete actiefilm, mede dankzij de superieure actie, de diepgaande karakterontwikkeling en een geheel dat meermaals inspeelt op de actualiteit.

Hetgeen 'The Bourne Ultimatum' in de eerste plaats tot superieure actiecinema maakt, is de onnavolgbare, maar niettemin bijzonder intense guerillastijl. Elke beweging is extreem voelbaar en nóg snediger dan de vorige. Greengrass filmt en monteert dan ook op het scherp van de snee, en dat uit zich op een bepaald moment in een nooit gezien hoogstandje: wanneer de camera Bourne volgt over de daken van Tanger, springt hij zonder probleem achter Bourne door een raam. Een stukje filmische bravoure, dat me als kijker sinds lang weer op het puntje van mijn stoel wist te zetten. Het moet geleden zijn van Gibson's 'Apocalypto', dat een film nog zulke spanning wist op te roepen.
De spanning wordt overigens bijgestaan door een bijzonder efficiënte en stevige muzikale mix van slagwerk en Arabische invloeden. Het hoogtepunt laat echter op zich wachten tot het laatste shot, waar Bourne onder begeleiding van Moby's 'Extreme Ways' (met name de intro) als het ware terug tot leven komt. Een heus kippenvelmoment waarmee de onuitputtelijke en onweerstaanbare kracht van Jason Bourne op knappe wijze wordt uitvergroot, én waarmee de trilogie op bijna magistrale wijze aan zijn einde komt. Ik zou het alvast niet anders kunnen bedenken...

Het tweede element wat deze prent meer maakt dan een gewone actiefilm, is de gerichte en diep indringende belangstelling voor het personage Jason Bourne (wederom met veel charisma neergezet door een fysiek indrukwekkende Damon). Deze belangstelling gaat al terug tot 'The Bourne Identity', maar wordt in 'The Bourne Ultimatum' pas echt ten volle geëxploiteerd. Het einddoel van Bourne, het terugvinden van zijn ware identiteit, is meer dan ooit in zicht. En ook de kijker zal dat geweten hebben. Doorheen de twee voorgangers hebben we Bourne namelijk grondig leren kennen, wat maakt dat we ons gaan personifiëren met hem en vervolgens ook in diens huid gaan kruipen. Zulke emotionele betrokkenheid, in een specifiek genre als de actiefilm, is zelden gezien. Reden te meer voor Hollywood om daarop verder te bouwen en niet alleen ons te verrassen, maar bovenal zichzelf.

Ten slotte kom ik tot de actuele noot die 'The Bourne Ultimatum' herbergt. Door Bourne naar onder andere Madrid en Londen te laten reizen, stellen de makers zichzelf in staat om rechtstreeks in te spelen op de terroristische aanslagen die daar enkele jaren geleden plaatsvonden. Vooral de hyperspannende scène in een Londens metrocomplex laat, aan de hand van een complex en veelvuldig gebruik van beveiligingscamera's, op directe wijze zien hoe hoog men de veiligheid vandaag de dag in acht houdt.

'The Bourne Ultimatum' is razendspannende cinema volgens de logica van Greengrass en dat levert hem dan ook een verdiende plaats op naast mijn twee andere favorieten van het lopende filmjaar, 'Sunshine' en 'Zodiac'.

Ongemeen dikke 4*.

Opstaan...en vallen

Met 'The Talented Mr. Ripley', 'The English Patient' en 'Cold Mountain' heeft Minghella alvast één ongezien intrigerend meesterwerk, één licht onderschatte prent van epische proporties en één valse brok liefde op zijn palmares staan.

'Breaking and Entering' is een verdienstelijke poging om enigszins het niveau van 'The Talented Mr. Ripley' en 'The Enlish Patient' te bereiken, maar meer dan dat is het niet geworden en dus blijft deze prent hangen op een aangename middenmoter met heel wat gebreken.

Één plus één maakt niet altijd twee en dat demonstreert Minghella met verve.

Het eerste deel van 'Breaking and Entering' is een intiem en licht fascinerend beeld over sociale integratie, morele en familiaire belangen en de ontleding van het begrip 'privé'; zich bovendien allemaal afspelend in de criminele achterbuurten van King's Cross.

Minghella besteedt daarbij terecht veel aandacht aan de psychologie van zijn personages, maar vergeet terloops onvoldoende sfeer en betekenis te halen uit de omgeving. Met als resultaat dat er geen psychologische link ontstaat tussen personages en omgeving, en Minghella zich elders in de film pijnlijk vergist met enkele stijlfoutjes en de behandeling van zijn camera. Vele cameraposities voelen te gekunsteld aan, net als de toepassing van een complete defocus van de lens.

De tweede helft van 'Breaking and Entering' is haast één grote brok ongeloofwaardige cinema over het overspel en verraad van een man (veel te zachtmoedig en flauw vertolkt door Jude Law), die achteraf terug in het reine tracht te komen.

De enige die dan nog kunnen overtuigen zijn Robin Wright Penn (prachtig ingetogen) en Gavron, want ook de grote Binoche weet haar onuitputtelijke talent niet te raadplegen en vervalt, naarmate het einde nadert, in een te grote karikatuur.

Tenslotte heeft 'Breaking and Entering' een weinig opvallende, doch vrij onsamenhangende soundtrack, die gewoonweg uit te veel accenten bestaat.

Bovendien worden de emoties bijzonder moeilijk aangevuld en dus blijven we helemaal met een dubbel gevoel achter.

2.5*

Een gotisch en macaber, maar ten allen tijde hilarisch horrorprentje lijkt me vooralsnog niet aan deze reeks besteed. Maar het andermaal relatief brave karakter (mezelf baserend op respectievelijk 'Bride of Chucky' en 'Seed of Chucky') is al helemaal niet het correcte streefdoel. Dat brave karakter uit zich overigens in platte, allesbehalve cynische humor, een aanzienlijk tekort aan aantrekkelijke moorden en bijgevolg heel wat overbodig en inwisselbaar materiaal. Mag ik er dan ook van uitgaan dat deze prent en zijn licht superieure opvolger niet representatief zijn voor de voorafgaande avonturen van 's wereld meest gewelddadige pop?

1*

In sé is 'Bride of Frankenstein' een superieur vervolg op een an sich bescheiden klassieker. James Whale staat trefzekerder achter het roer en geeft het meelijwekkende monster eens te meer een menselijk karakter mee. De weg van wanhoop, eenzaamheid en desolate gevoelens wordt op die manier blijvend voor de kijker, bij wie een oprechte vorm van empathie ontstaat. Daartegenover staan echter twee storende factoren die de kwaliteitskloof tussen 'Bride of Frankenstein' en zijn voorganger aanzienlijk verkleinen. Allereerst in de vorm van een vrouw die de oren van je kop zaagt, maar evenzeer in de vorm van een dik aangezette theatraliteit die de nodige ingetogenheid professioneel de kiem insmoort. De oeroude tristesse is vervolgens niet minder dan uitgebleven, en het blijft dan ook ongeduldig wachten op de eerste monsterklassieker die met brio kan overtuigen. 'The Invisible Man' wellicht...

3*

Zelden droog en nooit subtiel, en toch wist 'Bridget Jones's Diary' aardig te verrassen. In de eerste plaats vanwege een lak aan enige feministische inslag: Bridget Jones wordt gepresenteerd als dé anti-vrouw, maar evenzeer als een vrouw in de letterlijke betekenis van het woord. En in de tweede plaats vanwege het clichématige gegeven, dat door middel van de charmante acteerprestaties (Zellweger irriteert voor de verandering eens niet) en de uiterst directe en platvloerse humor, verheven wordt tot een geknipte chick-flick voor de mannelijke kijker.

3*

Bij het ingaan van The Brøken had ik nog onvoldoende referentiepunten wat betreft de stempel van Sean Ellis, niet in het minst omdat ik diens bejubelde Cashback als één van de weinigen nog niet had gezien. Bijgevolg bekeek ik The Brøken zonder de nodige verwachtingen en met een neutrale instelling. Het eindresultaat laat uiteindelijk een regisseur zien met een fris gevoel voor stijl, maar evenzeer een regisseur die te laat zijn troeven op tafel legt en zowaar een te korte speelduur hanteert om de kijker finaal knock-out te slaan.

Nochtans gaat Ellis intelligent te werk door de centrale premisse op geheel mysterieuze wijze te presenteren, zonder zich verplicht te voelen tot het uitleggen van de nodige inhoudelijke informatie. Een veel voorkomend euvel bij het gros van de thrillers en horrorprenten, en door Ellis wijselijk uit de weg gegaan. Zodoende voedt hij efficiënt de ongrijpbare en welhaast metafysische spanningsboog van de prent. Ten gevolge van de korte speelduur, die doorgaans geen kritiekpunt mag vormen, vindt Ellis echter niet tijdelijk een aanknopingspunt tussen kijker en personages. Wanneer de climax nadert, lijken we de personages onvoldoende gegrond te hebben om een ten volle met hen mee te leven.

Tussendoor zijn we hoe dan ook getuige van de visuele kunde van Ellis: de montage is verfijnd in zijn vinnigheid, de cinematografie kil en claustrofobisch, en het kleurenpalet sober en haast gesatureerd. Muzikaal is The Brøken meestal echter te simplistisch, tot op het eind wanneer Ellis met een stukje snedige ambient de hartslag alsnog de hoogte in jaagt.

3*

Met enige moeite, fantasie en misbruik van de term kunnen we ‘Buffalo ‘66’ scharen onder het magisch realisme. Niet alleen omdat Gallo’s debuut een liefdesballade van de puurste soort is, dixit het magische, maar evenzeer omdat de prent zich laat omschrijven als en triest en wrang sprookje, dixit het realisme.

Het magisch realistische karakter van de prent uit zich verder in een inhoudelijk pessimistisch doch hoopvol geheel, waarin de alles overwinnende liefde en Gallo’s eigenzinnige kijk daarop een centrale rol krijgen toebedeeld. Het finale doel: zichzelf, Billy Brown, afhandig maken van interne demonen, van bittere herinneringen en een dubbelzinnig verleden, om vervolgens met zichzelf in het reine te komen.

‘Buffalo ‘66’ kwam aanvankelijk echter moeilijk tot deze conclusie, maar haalde daar uiteindelijk nog meer dan voldoende gram uit. Een kille, maar intense Vincent Gallo en een bijzonder aimabele Christina Ricci vormen de spreekwoordelijke kers op de taart. ‘The Brown Bunny’ ligt alvast binnen handbereik enhet zal dan ook niet lang duren vooraleer deze aan de beurt komt.

4*