Opinions

'Three... Extremes' is enerzijds een prent die het 'ziekelijke' een niveau hoger wil leggen, maar anderzijds en bovenal een prent van drie uitersten.

Apart van de intenties van deze omnibus, is er met andere woorden bijzonder weinig verhaaltechnische en visuele coherentie tussen de verschillende delen. Het is geen vereiste (vooral niet op visueel vlak), maar het kan wel bijdragen tot de collectieve ervaring ervan. Daarom gaat mijn voorkeur eerder uit naar Jarmusch' 'Coffee and Cigarettes', waar de verscheidene segmenten meer verbondenheid toonden.

Dumplings: kleine 3.5*

In de eerste plaats het kijken waard vanwege het symbolische kleurgebruik van Doyle: een prachtig spel van kleuren, waarbij rood en groen dominant aanwezig zijn.

Echt schokkende momenten zal je in 'Dumplings' echter niet vinden (op de abortus na), wel een zeker gevoel van walging. En dit in combinatie met het cynische beeld dat Chan geeft aan zaken als schoonheid en leeftijd, maken van 'Dumplings' een licht luguber prentje.

Cut: 1*

Wat begint als een barok huiverprentje, verandert haast meteen in clowneske mooifilmerij.

Park heeft een aardig decor voor handen, maar vervalt steeds terug in een vicieuze cirkel van 'cool' ogende shots, voorspelbare momenten en compleet misplaatste en platte humor.

Box: 3*, onder voorbehoud

Een bijzonder kunstzinnig werkje, dat ongetwijfeld aan een tweede kijkbeurt zal onderworpen worden.

Miike doet in alle rust zijn eigen ding, levert de ene perfecte kadrage na de ander af en maakt optimaal gebruik van zijn setting.

Het gevoel bij dit prentje is echter van dubbele aard, simpelweg omdat ik het gevoel kreeg heel wat gemist te hebben.

'Three... Extremes' is aangenaam kijkvoer, maar doet de honger naar meer van dit soort projecten niet bepaald groeien.

Bovendien valt toch op hoezeer 'Cut', op vlak van tempo en verhaal, verschilt ten opzichte van de andere twee.

2.5*

Tussen alle kluchtige taferelen en onreine platitudes is Salo een uiterst nihilistische evocatie van hoogmoed en totalitaire decadentie, een gitzwarte metafoor voor de onderdrukking van het gewone volk. Al is het diezelfde hoogmoed die Pasolini de das omdoet. In zijn behoefte een regime ontbeend van elke norm en menselijke waarde te willen tonen, vergeet Pasolini de nodige nuance voor de dag te leggen. Hoe onrustwekkend de duistere kant van de mens ook mag worden geportretteerd, er straalt een simplistische moraal van af, die de film belet de nodige ambiguïteit los te wekken. Dat wat de kijker werkelijk aan het denken doet zetten. Door de camera op een afstand te houden, lijkt hij bovendien een onzekere houding aan te nemen in het werkelijke effect dat hij met dit alles wil bereiken: dient het indringend, degoutant, kil of ronduit lachwekkend te zijn? Uitsluitsel geven, blijkt al even moeilijk als Salo op waarde schatten.

1.5*

Elke prent, ongeacht de periode waarin hij zich afspeelt, die poogt een cynische blik te werpen op de welgestelde burger en zijn suburbane leven, komt automatisch in de schaduw te staan van Mendes’ ‘American Beauty’. Niettemin doet Tom Kalin zijn uiterste best om ‘Savage Grace’ zowel inhoudelijk als visueel te onderscheiden van diens genregenoten, en hem alleszins uit die bewuste schaduw te doen treden.

De intrige, evenals het gros van de personages, is alvast licht karikaturaal, maar daarom nog niet minder efficiënt. Tenslotte lijkt Kalin haar prent net bewust wat dikker aan te zetten om het gewenste effect te bereiken. En dat heeft als resultaat dat ‘Savage Grace’ meermaals kan rekenen op een onderdrukte lach. De licht sensuele mise-en-scène is daar eveneens een logisch gevolg van. Verder dan deze gewaarwording komt ‘Savage Grace’ weliswaar niet, vermits het als geheel de emotionele punch misloopt van prenten als ‘The Ice Storm’ en het eerdergenoemde ‘American Beauty’.

2.5*

A Movie Vagely

"Nu kijken wij nog in een spiegel, we zien raadselachtige dingen, maar straks zien we van aangezicht tot aangezicht. Nu ken ik nog slechts ten dele, maar dan zal ik ten volle kennen zoals ik zelf gekend ben" (1 Korintiërs 13, 12).

Voorgaande Bijbelpassage diende als inspiratiebron voor de titel van zowel het boek als de prent en kan bijgevolg verder worden vertaald naar het gegeven van 'A Scanner Darkly'. Een gegeven dat zijn oorsprong bovendien vindt in de gelijknamige roman van Philip K. Dick. Het lijkt echter moeilijk om daarbij de Orwelliaanse invloeden ('Big Brother is watching you') ongenoemd te laten. Of toch niet?

Het minste wat we namelijk kunnen zeggen, is dat Linklater een incoherent en inconsequent geheel heeft afgeleverd. 'A Scanner Darkly' wenst te bouwen op een interessante mix tussen maatschappijkritiek (als een aanklacht tegen drugs en voyeurisme) en intens, psychologische paranoia, maar lijkt geen middenweg en vervolgens geen correcte balans te vinden tussen beide. En gezien de vage opbouw die Linklater er op nahoudt, komen de voorgaande elementen allesbehalve voldoende tot uiting.

Het futuristische vormexperiment zou, aan de hand van de weinig aantrekkelijke en onverzorgde rotoscopietechniek, verdere diepgang moeten geven aan de psychologie en inhoudelijke thema's, maar het moge bij deze reeds duidelijk zijn dat de waarheid iets anders poneert. Linklater kan deze bewuste techniek niet koppelen aan een toevoegende waarde, en wekt dan ook het gevoel op dat deze techniek louter fungeert als een gimmick.

Hetzelfde kan gezegd worden van zowel de rollen als de vertolkingen van respectievelijk Robert Downey Jr. en Woody Harrelson. Twee regelrechte en empathieloze karikaturen, die eveneens louter fungeren als een gimmick.

Ten slotte voegt Linklater alsnog een pijnlijke nasmaak toe aan zijn prent. De namen bij de aftiteling, waar Linklater eer aan wil betuigen voor hun lijden, dringen een niet welgekomen moraal op, die de ambities plots lijkt te verleggen.

2*

The life of a deskclerk: to be or not to be exciting

Secretary heeft een geweldig uitgangspunt om mee te werken, maar slaagt er tot op zekere hoogte niet meer in om dat uitgangspunt verder uit te buiten.

Het eerste uur is Secretary namelijk een geweldig satirische kijk op het saai kantoorleven van een op masochisme belust 'meisje' (eerst is er zelfpijniging, die later volledig wordt vervangen door seksuele pijniging), daarna vervalt Shainberg echter teveel in het stramien van het conventionele drama, waardoor zijn ode aan de onfortuinlijke liefde grootendeels in rook opgaat.

Naast zijn opvallend satirische kijk op het kantoorleven (die gerust nog wat meer masochistische scenes kon gebruiken) bevat Secretary nog genoeg andere kwaliteiten om van een degelijke film te kunnen spreken.

Allereerst heb je de regie van Shainberg, die het geheel in een mooi mysterieus en erotisch jasje steekt. De seksuele lust van beide personages ligt diep, maar eens aan de oppervlakte, is het één en al opwinding wat de klok slaagt.

De aparte decoratie van het advocatenkantoor is expliciet aanwezig en geeft het mysterieuze hulsel van de film nog wat extra flair (het onderdanige typetafeltje, de lange gang die leidt naar een kamer vol opwinding, de aanwezigheid van erotisch gekleurde flora). Ook de score van Angelo Badalementi draagt bij aan de sfeer van het geheel, maar haalt nergens echt het niveau van een Lynch film.

De grootste troef van Secretary noemt Maggie Gyllenhaal, die hier voor de eerste maal echt kan bewijzen wat ze in haar mars heeft. Ze speelt op uiterst memorable wijze het eenzame meisje; het lelijke eendje met neurotische trekjes, dat zich tijdens het verdere verloop van de film omvormt tot een vamp van een secretaresse die uiteindelijk meer gevoelens koestert dan ze oorspronkelijk dacht te hebben (haar blik op het einde vat alles samen).

Wat betreft het einde, lig ik helemaal op dezelfde lijn als de meeste 'Secretary-kijkers' onder jullie. Het dramatische verloop met een 'happy ending' is voor de hand liggend en doet een beetje af aan Shainbergs poging om van Secretary andermaal een ode aan de liefde te maken.

3*

De eerste echte uitstap in het universum van 's werelds meest gewelddadige pop is een onbevlekte, zelden hilarische gore-uitstap geworden. Nochthans vangt Mancini zijn prent aan met een sappige, cynische ondertoon, al wordt deze maar al te snel ingeruild tegen een braaf karakter. De kleine rol die trashpaus John Waters daarbij krijgt toebedeeld, getuigt vooral van een neus voor slechte smaak, maar niet van een neus voor resultaat. En de nodige elementen voor een positief resultaat waren zondermeer aanwezig (Tilly komt zichzelf tegen in popvorm en Chucky wordt vader van 'Glen or Glenda'), maar werden onvoldoende uitgebuit.

1.5* ...en benieuwd wat de voorgangers zullen brengen...

Geen vernieuwende dingen in 'Serendipity', wel de nodige elementen om te kunnen spreken van een onschuldig dosisje escapisme. Een 'fijn' (origineel zou ik het niet echt noemen) uitgangspunt, een natuurlijke Beckinsale, en een leuke wisselwerking tussen Cusack en Piven, waarbij die laatste overigens de show steelt. Kortom: simpel en voorspelbaar, maar voldoende charmant om met een tevreden gevoel de avond af te sluiten.

2*

De typische 'buddy'-humor in 'Shanghai Noon' laat uiteindelijk lang op zich wachten, maar de makers maken dat ruimschoots goed in het tweede gedeelte van de prent. Een gedeelte waar op bijzonder onderhoudende en kalme wijze naartoe wordt gewerkt, en waarin gerekend kan worden op een verrassend amusante wisselwerking tussen Owen en Chan. Met de onnoemelijk irritante Chris Tucker in het achterhoofd, verwacht ik dan ook niet dat 'Rush Hour' dit kan overtreffen, laat staan evenaren.

2.5*

Het signaal van ‘Magnificent Butcher’, mijn persoonlijke introductie, was klaar en duidelijk: het kung-fu genre bezit een tijdloze aantrekkingskracht, en vraagt daarom om verdere verdieping en verkenning. Die tweede kennismaking bood zich vervolgens aan in de vorm van een onvolprezen en onverbloemde Shaw Brothers productie, meerbepaald ‘36th Chamber of Shaolin’. Wat van deze prent een kenmerkende Shaw Brothers onderneming maakt, kan ik vooralsnog niet meedelen, maar daar komt in de toekomst ongetwijfeld verandering in. ‘36th Chamber of Shaolin’ overtreft niet alleen de stoutste verwachtingen, maar bovenal de met flair doordrongen uitspattingen van ‘Magnificent Butcher’.

Gehuld in glorieuze ‘Shawscope’ floreert deze klassieke brok kung-fu in cartooneske geluidseffecten, feilloze kadrages en een traditionele verfijnde esthetiek. Toch haalt ‘36th Chamber vooral zijn gram uit de sereniteit van de spiritueel gevoede Shaolin-traditie en de gedrevenheid van de bij aanvang nog schoolse protagonist. Voor regelrechte slapstick is dan ook geen plaats, wel voor een gezonde, doch gematigde dosis luchtigheid, die waar nodig de gaatjes dicht plamuurt.

3.5*

Who you gonna call ...Shaun

Na het zien van Wrights tweede telg 'Hot Fuzz', is bij herziening van 'Shaun of the Dead' opgevallen hoezeer deze slechts een voorbereiding was op zijn superieure opvolger.

In 'Shaun of the Dead' experimenteert Wright nog volop met de filmtechnische en humoristische elementen, die hij naderhand volop zal toepassen op 'Hot Fuzz'. Met als gevolg dat men hier nog teveel op zoek is naar een mooi evenwicht tussen beide elementen.

De komische noot zit overigens niet altijd even goed en de overgangen gebeuren te vaak op weinig vloeiende en onafgebroken wijze. Het moet wel gezegd dat deze manier van monteren zich beter leunt tot een volbloed prent als 'Hot Fuzz', die beter op zichzelf staat dan 'Shaun of the Dead'.

Uiteindelijk en logischerwijze gaat deze zoektocht ook op voor het duo Pegg en Frost. De 'vonk' is aanwezig, maar zal in 'Hot Fuzz' enkel en alleen worden vergroot.

Tenslotte mag het een kleine zonde genoemd worden dat de makers geen socio-maatschappelijke kritiek in hun prent hebben geïntegreerd. Hoewel 'Shaun of the Dead' in de eerste plaats een parodie is, kan dit alsnog een welgekome meerwaarde bieden aan het finale resultaat.

Een beperkte 2.5*.

In 'The Shawshank Redemption' wordt onschuldigheid uitgebuit ten voordele van zij die normaliter de schuld hoeven te dragen, al is er eveneens ruimte voor enige ironie: onschuldigheid zegeviert, en het 'kwaad' krijgt zijn verdiende loon. Dit thema, dat in de handen van Darabont opvallend clichématig wordt uitgewerkt, legt het conventionele en voorspelbare karakter van deze schromelijke overschatte prent echter geheel bloot.

Degelijkheid troef wat betreft regie en acteerprestaties, en onderhoudend vertelt middels de sobere, intense baritonstem van Freeman, maar het ontbeert 'The Shawshank Redemption' vooral aan individueel sterke scènes en een vooruitgesproken identiteit. Darabont kleurt binnen de lijntjes en lijkt voor bijna elke emotie of gebeurtenis hetzelfde stramien te volgen.

Opvallend is wel dat 'The Shawshank Redemption' na herziening aanzienlijk aan kracht moet inboeten. Destijds een emotioneel geladen ervaring, nu slechts een brave, gemakkelijke brok cinema.

3*

Als zelfbewuste en cartooneske pastiche op het hard-boiled genre, is 'Shoot 'em Up' toch wat te zelfzeker voor zijn eigen goed. Het geheel mist gratie, finesse en schwung, maar bovenal een onderliggend concept zoals de buitensporige game-esthetiek in 'Crank'. 'Shoot 'em Up' kwalificeert zich op die manier als een prent die geen som van zijn delen kan maken en meermaals timing mist. Andere dooddoeners vinden we terug in de geheel misplaatste soundtrack, het freudiaanse fetisjisme voor wortelen, het krampachtige spervuur aan droge oneliners én het bedenkelijke acteerwerk.

1*

Rusland gaat op de knieën

Op fetisjistische wijze legt Mamoulian bij aanvang de nadruk op de kostbare benen van dansicoon Astaire, daarmee de toon zettend voor welk pad 'Silk Stockings' grotendeels zal volgen. Om echter wat evenwicht in het geheel te brengen en inhoud aan de dansnummers te geven, krijgt 'Silk Stockings' een communistische ondertoon aangemeten. Aan Canfield en het kapitalistische Amerika om Ninotsjka en het kille, emotieloze Rusland te overtuigen van hun cultuur en onbegrensde drang naar vrijheid: de broek en strakke riem wordt vervolgens vervangen door een sensuele rok en pikante panty's.

'Silk Stockings' vangt weergaloos aan, gretig spelend met het bovenstaande gegeven, maar de formule raakt snel uitgewerkt. Bovendien kan er zelden gesproken worden van enerzijds choreografisch verfijnde en anderzijds explosieve dansnummers. Wat overblijft is een bijwijlen indrukwekkend vertoon van het CinemaScope-beeldformaat, want ook de zekere hoge air waarmee Astaire het scherm vult (vinnig in het benenwerk, maar zelden in het acteerwerk), kan op weinig bijval rekenen. Dit in tegenstelling tot de ontsluierende Cyd Charisse, die met zienbare flair en ernst de rol vertolkt van kameraad Ninotsjka.

Toegegeven, 'Silk Stockings' is mijn eerste echte kennismaking met Astaire, maar het lijkt me zeer waarschijnlijk dat 's mans talent betere resultaten dan 'Silk Stockings' heeft opgeleverd.

Nu reeds een vergelijking maken met Gene Kelly zou dan ook ongegrond zijn, maar de voorkeur gaat alleszins uit naar laatstgenoemde.

2.5*

Het fenomeen 'blue/greenscreen' kende met 'Sky Captain and the World of Tomorrow' een eerste grote klant, een klant die met deze techniek een soort semi-futuristische retrohommage wenste te brengen aan het design van de jaren '30. Het verhoopte resultaat is echter mijlenver weg van datgene wat we voorgeschoteld kregen. De stijl komt zelden echt voldoende tot zijn recht, wat zondermeer te wijten is aan regisseur Conrad, die vaak geen idee heeft hoe en waar zijn camera te plaatsen. Het gevolg is een zielloze platitude, die geeneens weet welke richting hij uiteindelijk moet uitgaan: parodie, pastiche of regelrechte hommage.

1.5*

De hand van God

De Belgische cinema is doorgaans maar een mager beestje, een wereld waar platte, sociaal gerelateerde boeren- en routineuze genrecinema schijnbaar de vlag voeren. De afgelopen jaren maakte de alternatieve en meer experimentele garde echter zijn opwachting, en nemen de analen van de Belgische filmgeschiedenis gaandeweg aan rijkheid toe.
'Any Way the Wind Blows' en 'Calvaire' zijn nog aan de beurt, maar de leegte werd alvast met volle overtuiging gevuld door Felix van Groeningen en in iets mindere mate door Koen Mortier. De reden waarom hun prenten zo wisten aan te slaan, was vanwege een zekere herkenbare melancholie en een vaak ongegeneerd, doch uiterst humoristisch en karakterbepalend gebruik van het dialect. 'Small Gods' is van dezelfde orde en nestelt zich bijgevolg moeiteloos tussen prenten als 'Steve + Sky' en 'Dagen Zonder Lief'; en dat geheel ten verdienste van de bekwaambaarheid van België's nieuwste regisseur Dimitri Karakatsanis.

De desbetreffende verdienste, althans vanuit mijn emotioneel kritisch oogpunt, is de opvallend sterke emotionele band die Karakatsanis met zijn personages weet te creëren. Op de 'biechtende vertelinstantie (het zogenaamde heden in de film en de voice-over bij de flashbacks) na, teert 'Small Gods' namelijk louter op sfeerschepping en een mate van gevoeligheid bij de kijker.
Een werkelijk ongezien vervreemdende soundtrack sluipt dichter op de huid van de kijker en maakt de constante dreiging en broeierige sfeer in hoge mate voelbaar. Enigszins verwonderlijk allemaal, aangezien Karakatsanis een afstandelijke houding ten opzichte van zijn personages aanneemt. Wellicht dragen de fundamenten van 'Small Gods' nog een deel van de aanvankelijk aanwezige intenties met zich mee, namelijk de intentie om een exclusieve horrorprent te verwezenlijken.
Echter al het voorgaande ten spijt, maar de fabuleuze groezelige breedbeeldfotografie is zondermeer het meest noemenswaardige element van de prent; in een werkwaardige mix tussen een zekere existentiële dreiging en diepsnijdende mistroostigheid.

Ten slotte zoekend naar een inhoudelijke rode draad, wens ik me graag deels te baseren op een rechtstreekse interpretatie van de titel. Immers krijgen de drie hoofdpersonages de kans om hun demonen uit het verleden te bestrijden, daarbij tijdelijk de hand van God te bezitten en daaruit volgend een zekere vorm van emotionele, mentale zuivering te kunnen verkrijgen. Al is dat vooral een geheel eigen interpretatie, want op dat vlak komt 'Small Gods' niet altijd even zeker en overtuigend voor de dag. Niettemin...

Dikke 3.5* ...al zijn de aanvankelijke 4*, niet uit te sluiten bij herziening...

Na het huiveringwekkende ‘Dead Man’s Shoes’ en het met wrange melancholie doordrenkte ‘This Is England’, is Shane Meadows geen nobele onbekende meer binnen het Britse filmlandschap. Met ‘Somers Town’ koestert hij echter zienderogen minder ambities dan zijn voorgaande projecten, al belet hem dat niet om ook zijn nieuwste telg te verblijden met een kenmerkende stempel. Een stempel die zich voornamelijk laat kenmerken door een serene opbouw en frappante muziekkeuzes; meermaals convergerend in een moment van emotionele verstilling. Meadows doet er bovendien goed aan door het sociale engagement binnen de perken te houden en het te gebruiken ten behoefte van het centrale uitgangspunt: een ingetogen relaas over twee ‘verdwaalde’ jongens op zoek naar een stukje liefde.

Wat de kijker meteen in het oog valt, is de sobere zwart-wit fotografie. Deze wordt niet zozeer geësthetiseerd, maar draagt wel een opvallende tristesse met zich mee. De naturelle vertolkingen van beide hoofdrolspelers, en die van de terugkerende Thomas Turgoose in het bijzonder, liggen enigszins in het verlengde van deze fotografie. Ze verlenen het geheel op hun beurt een zekere ingetogenheid, maar evenzeer een aimabel karakter en een gamma aan herkenbare emoties. Het afgehaspelde slot, al dan niet onder het mom van een droomsequentie, vormt echter een kleine domper op de feestvreugde. Niet in het minst omdat de stijlbreuk een weinig subtiele aankondiging is van die bewuste sequentie, maar bovenal omdat een emotionele climax op die manier uitblijft.

3.0*

De hybris van Raimi blijkt andermaal te groot

'Spider-man 3' heeft de eer en de druk om als eerste het seizoen van de blockbusters in te luiden en lijkt dat onderhand met verve te doen, want spinneman verpulvert de wereldwijde box-office.

Toch is 'Spider-man 3' een regelrechte ontgoocheling, die zonder twijfel als slechtste in de reeks mag gezien worden. Enigszins onbegrijpelijk, want met 'Spider-man 2' maakte Raimi de perfecte blockbuster en legde hij de weg naar onverzekerd succes open, zowel kwalitatief als kwantitatief.

De reden daarvoor is simpel, Raimi kreeg te kampen met een pijnlijke aanvaal van overmoed en is dan ook aangewezen om eens grondig na te denken welke weg hij vervolgens gaat inslaan.

Waar een film als 'Batman Begins' zijn veelheid aan personages op haast naadloze wijze in een geheel wist te gieten, hebben de makers van 'Spider-man 3' het bijzonder moelijk een degelijk evenwicht te vinden tussen de verscheidene personages. Met als gevolg dat de spanningsopbouw nihil is en de emoties weinig meeslepend zijn. Op dat vlak is 'Spider-man 2' alles wat deze prent niet is, namelijk een comicverfilming die zijn grenzen kent en op oprecht gedoseerde wijze met de emoties omgaat.

Waar het recordbedrag aan kosten naartoe gaat, lijkt me wel enigszins duidelijk. En Raimi mag dan enige kennis hebben wat betreft het onderhoudend in scene zetten van een actiescene, hij ziet het in 'Spider-man 3' te groots en laat zich aldoende maar al te vaak gaan in extreme cameracapriolen.

Ook Maguire verliest, grotendeels onder invloed van Raimi, de controle over zijn personage. Hij lijkt niet alleen flauwer en zeurderig te acteren dan we voor mogelijk hadden gehouden, hij is bovenal één grote karikatuur. Wat extra schmink onder de ogen, een nieuwe gothic-coupe en een plots opduikend talent voor dans, maken van Peter Park nog niet de persoon die zich heeft overgegeven aan de 'dark side'.

Als we dan toch postief mogen uithalen, is het naar de acteerprestatie van miss Dunst, de immer geweldige J.K. Simmons als Jonah Jameson en de hilarische verschijning van Bruce 'Ash' Campbell.

2*

Bij de aftiteling van Conspirators of Pleasure zien we klinkende namen als Sigmund Freud en Luis Bunuel voorbijrollen. Hun zichtbare medewerking maakt van deze Svankmajer andermaal een ongezien curiosum wemelend van het bizarre, cartooneske, surrealistische en fetisjistische. Inhoudelijk vertaal zich dat naar een speelse reflectie op het bevredigen van verdoken verlangens en seksuele driften. Als 'stille' film en ode aan de ambachtelijke creativiteit en ongebreidelde fantasie steunt Conspirators of Pleasure bovendien op een heerlijk suggestieve basis die het beeld volledig aan het woord laat. Svankmajer had wel meer indruk kunnen nalaten bij de kijker, indien hij de speelduur nog korter had gehouden.

3*

De ultieme barakfilm

Hoewel ik nog niet veel van de heer Wilder heb gezien, kan ik nu al met recht en rede vaststellen dat 's mans oeuvre een enorme variëteit vertoont, zonder ook maar enigszins los te laten van zijn typisch inhoudelijke stijl.

'Stalag 17' ligt volledig binnen die lijn en biedt een ongezien onderhoudende mix tussen humor en drama. Wilder schakelt door middel van vaak subtiele nuances in beeldspraak of emotie moeiteloos over tussen beide genres.

Wilder kan daarbij steunen op een schitterende ensemblecast, die één voor één hun rol met glans vertolken. Je kan echter stellen dat enkele personages hun grens van 'serieux' te boven gaan, al weten ze dat probleemloos te compenseren met doorleefde en oprechte emoties (de dansscene is daarbij een mooi voorbeeld).

Het eigenbelang, de vooroordelen, de rem op de menselijke behoeftes en vrijheid ten tijde van oorlog; het moge duidelijk wezen, 'Stalag 17' is veelgelaagde cinema.

Bovenal te danken aan de bijzonder intieme en realistische portrettering van de verschillende personages. Werkelijk fabuleus om zien hoe Wilder een web van personages weeft, zonder ook maar enigszins het overzicht te verliezen.

Het wordt dan ook dringend tijd dat ik me meer ga verdiepen in het oeuvre van meneer Wilder.

Voor deze alvast een zuurverdiende 4.5*.

'Stir of Echoes' is zelden spannend en emotioneel indringend, maar door middel van enig visueel vernuft en een ijzersterke Bacon (hoe kan het ook anders...) kan deze thriller op tijd en stond nog enigszins boeien.

2.5*

Pinocchio in veelvoud

'Strings' is een aardig en charmant curiosum van Scandinavische makelij, dat binnen al zijn intenties lichtjes verrast, maar niet altijd evenzeer weet te overtuigen.

Artistiek heeft dit prentje dan ook ongetwijfeld enige waarde, al brengt het tegelijkertijd enkele kleine beperkingen met zich mee.

Ondanks het feit dat de poppen meer emoties lijken te tonen dan voorheen werd verwacht, blijft het vaak een opzienbare moeilijkheid om enige emotie af te lezen.

Gelukkig biedt de soundtrack, hoewel niet erg origineel an sich, soelaas in de aanvullende diepgang van de 'personages'.

Bovendien wordt deze in zekere mate geholpen door één van de twee elementen die dit kleinigheidje zo bijzonder maakt, namelijk de fabuleuze en precieze belichting.

Het andere element is de inventieve manier waarop men het 'strings'-gegeven integreerd in het geheel. Ze dienen niet enkel ter beweging van de poppen (niet altijd feilloos, maar wel effectief verborgen door het camerawerk), maar maken evengoed deel uit van hun leefwereld.

Het hele verhaal en de setting zijn net als de muziek niet bepaald origineel, iets wat echter simpelweg kan vergeten worden door het magische karakter van dit enig filmpje.

3.5*

'Steamboy' is een dubbeltje op zijn kant. Enerzijds is er het bijzonder clichématige (Hollywood)verhaal, dat het vaak interessante thema 'wetenschap versus mens/natuur' te weinig uitwerkt om op dat vlak voldoende te kunnen overtuigen.

Anderzijds is er de ongezien gedetailleerde animatie, die zijn hoogtepunt bereikt in een overweldigende climax.

Meer of minder valt er niet echt op te merken. 'Steamboy' legt de lat op vlak van animatie (als een mix tussen handgetekend en 3D; al moet 'Ghost in the Shell 2: Innocence' nog bekeken worden ) beduidend hoger, en alleen daarvoor is dit een must-see.

Daartegenover staat de enigszins lange speelduur, die van 'Steamboy' een volhoudertje maken.

Bescheiden 3*

p.s.: Kennen jullie, naast 'Memories en 'Steamboy', nog andere voorbeelden van steampunk, want het heeft duidelijk zijn charmes.

Charmant, warm en bijzonder puur filmpje (zie vooral het verhaal van Rose en haar zieke zus...), dat op mozaïeke wijze een beeld schetst van enkele vrouwelijke liefdesperikelen, in waar anders dan een schoonheidssalon. Kortom, een bescheiden ode aan de vrouw en diens gevoelens, verpakt als een Almodovar-light met een likje caramel.

Dikke 3* ...en wat een schoonheid, die Nadine Labaki...

Danny Boyle doet de zon weer schijnen, en hoe...

Als Boyle aan het filmen gaat is het altijd om nieuwe oorden te ontdekken en daar zijn eigen ding te doen. Vaak loopt dat af op een goed bedoelde mislukking, maar met 'Trainspotting' en '28 Days Later' heeft hij alvast een cynisch meesterwerkje en een opwindende en bijzonder sfeervolle horrorprent afgeleverd.
'Sunshine' mag daar zonder twijfel worden aan toegevoegd, want Boyle's ambitieuze sci-fi project is boven de verwachtingen.

Het is geen 'Solaris' (waarmee deze prent visueel heel wat gemeen heeft), omdat er te weinig filosofische diepgang aanwezig is. 'Sunshine' mag dat dan niet expliciet ambîëren, wanneer het echter wel ter sprake komt, voelt het iets of wat overbodig aan.
Een 'Alien' is het ook niet, omdat de plotse verschijning van de 'monsterlijke' kapitein van Icarus I (hoewel essentieel voor de ontwikkeling van het verhaal en de spanning) er wel heel slordig wordt bijgesleurd.
Wat 'Sunshine' wel is, is een visueel perfect verzorgde en extreem overdonderende 'space-experience', die enkel te bereiken valt op het grote bioscoopscherm (net zoals Onderhond reeds aanhaalde).

Boyle creëert als geen ander sfeer (zie maar naar '28 Days Later'), geeft zijn prent vaak prachtige kleuren (zoals dat contrast tussen wit en fel groen) en doet knappe dingen met de camera.
Toch is het vooral Boyle's hyperkinetische montage die van 'Sunshine' de te kloppen film maakt voor het resterende filmjaar.

In het eerste deel is de montage relatief kalm, maar wel hyperverfijnd. Tot ze, in samenwerking met de bijzonder geslaagde samenwerking tussen de onderschatte John Murphy en Underworld, een tempo hoger schakelt en samenkomt in een hels kippenvelmoment: de kapitein van Icarus II die volledig wordt overgelaten aan de nog steeds immense kracht van de zon.
Het wordt echter helemaal genieten wanneer 'Sunshine' in het laatste half uur toewerkt naar een overweldigende climax en Boyle de volledige trukendoos (feilloze CGI overigens) bovenhaalt om de desoriënterende impact compleet te maken.

'Sunshine' heeft zijn kleine tekortkomingen, maar de overdonderende impact op de zintuigen van de kijker is er één van een onbeschrijfelijke orde.

Dikke, dikke, maar dan ook verdomd dikke 4*.

...En wat heeft Cillian Murphy betoverend blauwe ogen...

Verouderd en voorbijgestreven stukje cinema, waar ik nooit echt van gehouden heb.

'Superman II' speelt met de grenzen van het komisch aanvaardbare en vervalt maar al te vaak in pure kitsch, terwijl dat overduidelijk niet de intentie was. Om nog maar te zwijgen van de schurken van dienst, die alle mogelijkheden tot het serieus nemen van deze prent in het niets doen verdwijnen.

Geef mij dan maar 'Batman' uit de jaren '60 en de gelijknamige film, aangezien die synoniem staan voor hilarische camp; bovendien geheel onschuldig.

1*

Tim Burton en mezelf onderhouden een weinig opzienbarende relatie die tot op heden nog maar één onmiskenbaar chef d'oeuvre heeft opgeleverd: 'Edward Scissorhands'. Enkel 'Corpse Bride' en 'Mars Attacks' kunnen enigszins volgen in diens voetsporen, al gebeurt dat in alle bescheidenheid en met zichtbare moeite. In de naloop van 'Corpse Bride' kreeg Burton dan ook de kans om die bewuste relatie op het juiste spoor te houden, ware het niet dat het gevolgde spoor van 'Sweeney Todd' een andere richting uitgaat dan ik aanvankelijk had gewenst. Als gotisch wraakfestijn annex 'danse macabre' kan 'Sweeney Todd' nooit echt tot de kern van de zaak komen. Een kern die inhoudelijk en thematisch overigens opvallend leeg oogt, maar bovenal weinig ruimte biedt voor de ware aard die deze prent met verve had kunnen uitstralen. En daarvoor draagt slechts één element de schuld: het muzikale aandeel. Diens toedoen zorgt ervoor dat de kijker geen indruk krijgt van de lugubere steegjes waar het victoriaanse Londen zo rijk aan was, en dat de fauteuil van de plaatselijke barbier geen angst inboezemt. Johnny Depp en de altijd imponerende Helena Bonham-Carter mogen dan al hun troeven op tafel leggen, hun bijdrage kan niet opwegen tegen dat ene euvel waar 'Sweeney Todd' mee te kampen krijgt.

2*

The not so sweet impression

'The Sweet Hereafter' is een dubbeltje op zijn kant. Enerzijds schuilt er achter elk personage en achter elke emotie een bepaalde motivatie, een zeker gevoel dat zich in het lichaam bolwerkt, om er als onverwacht en vooral compleet tegenstrijdig met het beeld van het personage uit te komen.

Anderzijds hangt er een zekere terughoudendheid rond de aanwezige figuren, een artificialiteit die het ons als kijker moeilijk maakt enige gevoelens te creëeren, ongeacht de negatieve of positieve aard van die gevoelens.

Het lijkt alleszins een typische en wederkerende thematiek in het oeuvre van Egoyan te zijn, al kan ik me er opvallend moeilijk in vinden. En de factor Ian Holm speelt daarbij de belangrijkste rol, want doch bruisend van het talent, kan ik mezelf er niet van weerhouden zijn prestatie te bestempelen als oppervlakkig 'van buitenaf' en leeg 'binnenin'. Zelden kan je ook maar enig idee krijgen van de denkwijze van Holms personage.

Ook qua structuur is 'The Sweet Hereafter' niet helemaal wat het moet zijn. De prent springt maar al te onzorgvuldig om met de opeenvolging van zijn scènes; scènes die bovendien qua overgangen vaak heel wat timing missen.

Afgezien van de knappe openingssequentie was 'The Sweet Hereafter' op visueel vlak een vrij grote ontgoocheling; had er alleszins veel meer van verwacht. Daarbij komt nog dat ik de soundtrack, in tegenstelling tot de meeste onder jullie, werkelijk een ondraaglijke en weinig coherente mix vond van enerzijds traditioneel getinte 'folk' en anderzijds emotioneel geladen muziek.

Ondanks de teleurstelling, kijk ik echter nog steeds met smacht uit naar 'Exotica' en vooral 'Where the Truth Lies', waarbij laatstgenoemde me visueel overdonderend lijkt.

1.5*

Evenals in 'Gone in Sixty Seconds' leunt de stijl van Sena weer bijzonder dicht aan tegen die van de heer Bay. Toch plaatst de adept zich bijna moeiteloos boven de meester (en gelieve dit niet positief op te nemen... ), door zijn prent een hippe hightechstijl aan te meten.

Relativering is echter op zijn plaats, want 'Swordfish' is bij momenten stijlvol, maar evenzeer ongeloofwaardig en oversensationeel. De pseudo-cinefiele referenties, de blote borsten van Halle Berry en de onopvallende aanwezigheid van Paul Oakenfold voegen vervolgens weinig toe, en maken van 'Swordfish' al bij al een lichte ontgoocheling.

2*