Opinions

The Stone(d)-experience

'Natural Born Killers' is de reden waarom Stone meer aanzien verdient dan eeuwig kind Tarantino, waarom Stone de voorkeur verdient en waarom Stone kwalitatief de betere regisseur is.

Hoewel Tarantino bekend staat om zijn liefde voor het filmmedium (de plaatselijk videotheek behoort tot zijn collectieve geheugen), toont Stone in 'Natural Born Killers' een grotere beheersing bij het verkennen van de grenzen van het medium.

Centraal in deze meedogenloze en wervelende trip van Stone staat een modern Bonnie and Clyde koppel, dat overigens met veel bravoure, energie en excentriciteit wordt neergezet door Harrelson en Lewis. Ook de rollen van respectievelijk Downey Jr. en bovenal Tommy Lee Jones, zijn het vernoemen meer dan waard.

Aan de hand van deze personages en een fenomenale collage van filmtechnische snufjes (je houdt je werkelijk niet voor mogelijk wat Stone hier allemaal klaarspeelt) biedt Stone ons een schaamteloze en bruisende visie op de mediatisering en de media in het algemeen, één die al sinds de Vietnam-oorlog aan de gang is.

De eveneens wervelende en bijzonder opwindende soundtrack vormt bij dit alles de overheerlijke kers op de taart. Een taart die geheel tegen de verwachtingen in, wist te overdonderen, en aldoende een bijna ongezien zintuigelijke ervaring biedt.

Dikke 4* ...die bij een volgende kijkbeurt haast met zekerheid zal worden verhoogd.

Het wraakmotef is geen nobele onbekende voor het archetypische westerngenre en ook Nevada Smith ontsnapt niet aan dit inhoudelijk gegeven. En dat is hoegenaamd geen nadeel. Ware het niet dat Hathaway de romantiserende toon laat primeren op de onderhuidse, sinistere toon. De landschappen en muzikale score zijn louter idyllisch en masqueren een gebrek aan gitzwarte diepgang. Nevada Smith is deugdelijk, maar al bij al te gemeten om een noemenswaardige indruk achter te laten. Iets waar een vreemd intrigerende Steve McQueen overigens wel in slaagt.

2.5*

One way ticket

De uiterst veelzeggende titel sluit alle twijfel uit: 'Nightmare Alley' is een film-noir pur sang, een sinister noodlotsdrama waarvan een opvallende universaliteit uitgaat. De ambiguïteit van het lot, hier origineel benaderd en uitgewerkt, gaat namelijk hand in hand met een drang die in principe eigen is aan elke mens: de onnavolgbare drang naar succes.

'Nightmare Alley' dompelt de kijker letterlijk onder in de anonimiteit van het zigeunerleven en laat ons aanvankelijk slechts meedromen van succes. Hoewel, ieder van ons hecht een eigen waarde aan een bepaald geloof en een bepaalde visie op de werkelijkheid. Voor de één ligt de weg naar het vergankelijke onvoorwaardelijk vast en is het huidge leven een nachtmerrie die maar één uitweg kent: in een steegje... om de hoek. Voor de ander is het lot dan weer vatbaar voor verandering en kan hij of zij bijgevolg de illusie op mogelijk succes staande houden. Hoe dan ook, we voelen ons deel van de situatie, de druk stijgt, de lucht lijkt op ons neer te vallen en de muren komen geleidelijk dichter. De uitkomst lijkt dan ook voorspelbaar, maar niettemin onafwendbaar, omdat 'Nightmare Alley' bewust toewerkt naar een zuiverende, doch wrange anticlimax.

Binnen het gegeven van duistere wegen en veraderlijke paden kiest 'Nightmare Alley' echter voor een benadering die licht differentieert van de archetypische benadering van het genre. De gewoonte leert ons namelijk dat de femme-fatale de mannelijke protagonist verleidt en hem geleidelijk naar zijn ondergang leidt. Maar in 'Nightmare Alley' verleidt de mannelijke protagonist de vrouwelijke personages, zodat ze hem zouden volgen in zijn queeste naar succes. Het spelen met het geloof van anderen, kan echter niet blijven duren. Het is dan ook een kwestie van tijd en ondervinding vooraleer zijn superieure houding, zelden vergezeld van enige emotie en schuldbesef, wordt ontmaskerd en hij alleen komt te staan op deze wereld. Al is dat uitgezonderd het geheel overbodige einde...

De wijze waarop alles visueel geënsceneerd en muzikaal benadrukt wordt, is opvallend economisch. Regisseur Goulding beperkt zich tot een eerder veilige en correcte mise-en-scène, en opteert daarnaast enkel voor een muzikale bijdrage wanneer de protagonist zienderogen een trap lager valt. Soms is de fles dan ook sneller leeg dan je denkt...

4*

Don't let's ask for the moon. We have the stars.

Superlatieven komen te kort voor dit dramatische meesterwerk. Bette Davis' transformatie is ongezien, maar zeker niet het enige wat deze film zo memorabel maakt.

De letterlijk en figuurlijk afgelegde reistocht van Charlotte wordt voortdurend aangevuld met rijkelijke details. Al is het maar op vlak van de dialogen, omgeving, kledij, belichting, ze zorgen er allemaal eigenhandig voor dat deze film naar ongekende hoogtes wordt gestuurd. Sigaretten krijgen in deze film pas echt een dubbele betekenis. Mensen die dus voortaan eens met hun partner onder de lakens willen kruipen, steken gewoon een sigaretje op en dan krijg je net hetzelfde genot.

Now Voyager is het perfecte voorbeeld van een film die handelt over identiteitsproblemen, van een vrouw die steeds twijfelt aan haar eigen kunnen en over de jaren heen weinig tot geen zelfvertrouwen heeft ontwikkeld.
Iets wat in het geval van Charlotte wordt veroorzaakt door een tekort aan de 'correcte' moederliefde. Ze krijgt het op één of andere wijze wel, maar het is de moeder die niet weet hoe ermee om te gaan en hoe ze te tonen.

De scene waar het dochtertje van Jerry van de trappen loopt, is zonder twijfel één van de beste. Jerry is blij zijn dochter terug te zien, maar wanneer hij zijn dochter knuffelt, knuffelt hij tegelijk Charlotte. Net hetzelfde, maar dan omgekeerd, wanneer Charlotte Tina knuffelt in bed.

Now Voyager (een toch wat vergeten klassiekertje) was een geweldige filmervaring en eens de Bette Davis-box in mijn bezit is, zal deze film ongetwijfeld aan meerdere kijkbeurten onderworpen worden.

5*

Schumacher kan andermaal niet overtuigen met deze paranoïde thriller, waarin de maniakale obsessie van Walter Sparrow (vertolkt door een onopvallende Jim Carrey) voor een nummer centraal staat. De intrige rondom het gegeven weet welgeteld vijf minuten te overtuigen, maar moet al snel toegeven aan de zogenaamd mythische status van het nummer en al de bij de haar getrokken combinaties die daaraan vasthangen. Het nonsensicale karakter van deze prent bereikt bovendien een hoogtepunt in de ongegeneerde wijze waarop het plot nog eens netjes uit de doeken wordt gedaan en vervolgens afsluit met een snuifje 'stinkende' rechtvaardigheid. Ten slotte is de visuele inbreng van ambivalente aard: het heden krijgt een relatief sober en aantrekkelijk jasje (met het 'bloedrood' als fel contrast), terwijl het 'boekperspectief' vergezeld wordt van een zielloos filtertje en dito effecten (twee elementen die het betreffende perspectief tevergeefs enige 'cool' en eigenheid trachten aan te meten).

1.5*