Opinions

Valkyrie blijft in de eerste plaats een volbloed Hollywood productie, maar in de handen van Bryan Singer levert dat een dodelijk efficiënte en met vakmanschap opgezette thriller op. Geen karikaturale bedoening, zoals de eerste minuut deed uitschijnen, geen overbodig bombast, geen geschiedkundige zijpaden en weinig tot geen verheerlijkend sentiment. Valkyrie zal niet te boek gaan als een verfijnde vingeroefening, maar het zet Singer én Cruise op zijn minst terug op de kaart.

3*

Bijwijlen stijlvolle, maar evenzeer clichématige en irritante anime, die na jaren van oponthoud opvallend minder weet te boeien. Het clichématige karakter kenmerkt zich vooral in de toepassing van allerhande gekende vampierelementen. Terwijl het irritante karakter dan weer te wijten is aan de gotische sfeer, die men hier té moedwillig, getuige vooral de soundtrack, tracht neer te zetten.

2*

Bitter realisme, hilarische parodie, of bijtende satire; de makers lijken moeilijk te kunnen kiezen en dat laat zich vooral blijken in het onzekere karakter van de prent. Toch heb ik als wielerliefhebber volop genoten van de authentieke sfeer die deze prent haast constant rondom zich draagt. Bovendien schittert Poelvoorde, hoe kan het ook anders, met zijn gekende spel van tristesse en ongeremde bekkentrekkerij, waardoor hij iets weg lijkt te hebben van een hedendaagse Chaplin.

2.5*

Na tachtig lentes wordt Roman Polanski er niet minder scherpzinnig op. Venus in Fur is immers een opvallend speelse meta-opvoering die sociaal-culturele rolpatronen aftast onder het mom van een strijd der seksen. Als kijker worden we binnengeloodst in de anonimiteit van de Franse hoofdstad en de vergane glorie van het klassieke theater, om daar vervolgens getuige te zijn van de kracht van het (filmische) spel en (filmische) verlangen. De vraag is echter wie aan het woord is: de regisseur, de acterende regisseur, de kijker, de acteur, het personage of het personage dat de acteur speelt? Wat we wel weten is dat de grens tussen theater en film vervaagt. De kijker is binnen deze beschouwing hoe dan ook de toeschouwer van dienst, één die de seksuele spanningen stelselmatig voelt opdrijven. Zodoende is hij in de gelegenheid zich in zijn eigen rol te nestelen op de bühne en de nodige verlangens te botvieren. Het siert Polanski dat hij met weinig toch dermate weet te prikkelen.

3.5*

Sofia Coppola maakte pas echt naam en faam met het prachtig eenvoudige 'Lost in Translation', maar bevestigde evenzeer met het licht onderschatte 'Marie Antoinette'. Het begon echter bij 'The Virgin Suicides', een tegelijk wrange en melancholische vertelling omtrent een groep suburbane zussen, die zich in de eerste plaats onderdrukt voelen door hun religieuze ouders, maar vooral lijken te worstelen met de eerste beginselen van het begrip 'liefde'. Het letterlijk stopzetten van de mentale groei van de zussen, knap gesymboliseerd door het omverzagen van de 'gehandmerkte' boom (het jongste zusje vindt zo voor de tweede maal haar dood), legt vervolgens een opvallend treffend tijdsbeeld bloot. In dit tijdsbeeld staat de onschuldigheid en het ongrijpbare karakter van de tienerzussen centraal, en dat is uiteindelijk wat deze prent zo krachtig en indringend maakt. Het standpunt van de jongens die gefascineerd én onbegrijpelijk toekijken, maakt het bovendien gemakkelijker om als kijker met een geheel hulpeloos gevoel naar de situatie te kijken.

Mooie 3.5* ...en laat de volgende maar komen, mevrouw Coppola...