Opinions

'Gabrielle' is uiterst pretentieuze bourgeoscinema, waarbij enkel het bijwijlen fabuleuze gebruik van cinemascope, het bijbehorende spel met het 'levende' decor en het 'dodelijke' groen, en de brutale uitspattingen van de muzikale score in het oog vallen.

Chéreau zweert bovendien bij de invloed van Scorsese en Huston, lijkt onderweg ook nog inspiratie te halen bij Visconti en ergens zelfs de Nouvelle Vague (kwestie om de kijker te wijzen op het filmische: spelen met de continuïteit, jump cuts en een onderliggende klankband), maar geeft daarbij zelden een samenhangende indruk.

Centraal in 'Gabrielle' staan de machteloosheid en kille emoties van beide protagonisten. De oppervlakkige uitwerking van deze protagonisten, bestaande uit intellectuele prietpraat, maken het de kijker echter moeilijk om enig begrip op te brengen voor hun huidige situatie.

2*

Hayao Miyazaki baart een zoon

Hoewel ik nog niet echt bekend ben met het werk van papa Miyazaki, enkel diens debuut 'The Castle of Cagliostro' en 'Spirited Away' zijn aan een kijkbeurt onderworpen, heb ik me alvast toch gewaagd aan de eerste telg van zoon Miyazaki.

De verwachtingen waren neutraal gespannen en dat heeft de film uiteindelijk goed bevoordeeld. 'Tales from Earthsea' is namelijk een stillitisch bijzonder verzorgde animatiefilm met een episch meeslepend verhaal, al moet gezegd dat hij bij tijd en wijlen een nadrukkelijk magisch sfeer mist.

Net zoals Onderhond reeds aanhaalde, beschikt 'Tales from Earthsea' over klassieke animaties die bij momenten stevig uit hun voegen barsten en je achterlaten met een verbluffend en overdonderend gevoel.

De manier van animeren vertaalt zich logischerwijze ook naar de algehele sfeer en feeling van de prent. Charmante en kleinschalige scenes wisselen zich gezwinkt af met taferelen op epische schaal, taferelen die overigens begeleid worden door een eveneens prachtige en episch muzikale score.

'Tales from Earthsea' heeft het hart duidelijk op de juiste plaats, dit te danken aan de meeslepende en oprechte emoties van de personages.

Bovendien weet Goro zijn eerste telg te verpakken met een interessant en sterk aanwezig gegeven omtrent de zoektocht naar het eeuwige leven en het aanvaarden van het huidige.

Toch ondervinden we ergens een tekort aan magie (zowel wat betreft personages als animatie), die de prent in staat moet stellen zich te kunnen meten met bijvoorbeeld 'Spirited Away', maar bovenal zich te kunnen onderscheiden van andere prenten.

3.5* ...dubbel en dik verdiend.

Gentlemen Prefer Blondes, but diamonds are still a girls best friend!!!

Alleen al Marilyn Monroes vinnige vertolking van de 'domme' verleidster, maakt deze film de moeite waard. Meestal geef ik echter de voorkeur aan brunettes, maar ditmaal is het omgekeerd, want Monroe heeft me volledig binnengehaald.

Ook Monroes partner Jane Russell verdient aandacht. Haar imitatie in de rechtbank is vlekkeloos en schitterend om zien.

De dialogen halen daarentegen zelden het niveau van His Girl Friday, maar toch weet Hawks ook hier wat pittigs uit zijn pen te schudden.

Dorothy: Remember, honey, on your wedding day it's all right to say "yes."

Henry Spofford III: The first reason is I'm too young to be sent to jail. The second reason is you got a lot of animal magnetism.

Dorothy: Honey, did it ever occur to you that some people just don't care about money?

Lorelei: Please, we're talking serious here.

4*

Tijden kunnen veranderen, alsook de 'Ghostbusters'. De cartooneske special-effects blijven aantrekkelijk en heerlijk cheesy, maar de herinnering van weleer heeft onderhand plaats moeten ruimen voor een opvallend lamme komedie, die haast volledig afhankelijk is van een droge Bill Murray. De smakelijke climax, inclusief een reusachtige 'Stay Puft Marshmellow Man', is visueel gezien bijzonder welgekomen, want wat hieraan voorafgaat is vaak onvergeeflijk triestig (of zeg gerust maar 'amateuristisch') in beeld gebracht. Een euvel (visueel gebrekkige timing) waar Reitman overigens wel meermaals mee te kampen krijgt.

2.5*

Wat 'Ghostbusters II' gaandeweg aan het licht brengt, is hoezeer zijn voorganger voordeel haalde uit de enigszins anarchistische aanpak. Een aanpak die dit deel duidelijk ontbeert, getuige het brave karakter van de prent, zowel inzake humor (weg dubbelzinnigheden en spitsvondigheid) als enscenering. Zelfs het indrukwekkende tot leven gekomen 'Statue of Liberty' kan dat niet verhullen. Bovendien gaat deze vrouw kansloos ten onder tegen de reusachtige 'Stay Puft Marshmellow Man' uit het eerste deel.

2*

De grootste troef van deze volbloed, maar niet altijd even waterdichte film-noir, is zondermeer de verschijning van de archetypische femme fatale Rita Hayworth, ook wel Gilda. Met haar voluptueuze rondingen en weelderige haardos windt ze niet alleen de kijker om haar vinger, maar bovenal haar twee mannelijke tegenspelers. De driehoeksverhouding is bij deze geboren en het web van intriges, dat voornamelijk wordt gevoed door het verleden van de drie protagonisten, geweven.

Het carnavalfeest reflecteert én symboliseert dan weer op simpele, doch treffende wijze (de koppige stier en de speelse clown) de ironische kant van de driehoeksverhouding: elkeen draagt een masker, waar ze vroeg of laat van ontdaan zullen worden.

Met de toevoeging van enkele zijpaden denkt Vidor het web van intriges een extra dimensie te geven, al doet hij daarmee afbreuk aan zijn genre-uitstap door de controle en het overzicht af en toe te verliezen.

Ook het einde, dat uiterst flauw en snel wordt afgehandeld, kan op weinig bijval rekenen. Het logische gevolg van Gilda's acties zou allesbehalve een happy-end mogen en kunnen zijn, wel een einde doorspekt met de nodige ironie en wrangheid.

3.5*

De ‘recente’ stroom fantasieprojecten heeft nog maar zelden een genoegzame prent gebaard. The Golden Compass weet dit lot niet te ontsnappen en wel om verscheidene voor de hand liggende redenen. In de eerste plaats is de prent opvallend slordig uitgewerkt. Veel zaken blijven onbesproken en onafgewerkt, wat nefast is voor de eigen wereld die de prent op poten tracht te zetten. Bovendien volgt ook The Golden Compass het geijkte pad van religieuze zijnoten en kindvriendelijkheid, overgoten met een romantiserende deklaag.

1.5*

Goldfinger staat unaniem te boek als hét hoogtepunt in de langlopende Bondfranchise, maar zelden tot nooit doet het derde deel deze status eer aan. De geëtaleerde elementen tonen een Bond in verval, een Bond die de tand des tijd niet goed heeft doorstaan. De neerwaartse spiraal is een onverwacht feit, maar een voelbaar feit niettemin.

James Bond is dan wel cynischer dan voorheen: het spervuur van seksueel getinte humor schakelt bij momenten nog een versnelling hoger. De intrede van de gladde James Bond in From Russia With Love is ook in Goldfinger een constante en dat levert eerder geforceerde oneliners en plat vertier op. En net dat vertier krijgt in Goldfinger meer dan eens een ferme deuk. De actie heeft zijn houdbaarheidsdatum ruim overschreden, Ken Adams architecturale visie gaat relatief anoniem door deze prent en de prominente, technologische snufjes zijn gedegradeerd tot getelefoneerde gimmicks. Wel is regisseur van dienst, Guy Hamilton, verantwoordelijk voor enkele van de meest iconische momenten uit de reeks. Het in goud gehulde lichaam van Jill Masterson voorop.

Goldfinger is een bewijs dat het toenmalige universum van de reeks me veel minder aanspreekt dan het huidige (gerepresenteerd door Casino Royale en het weliswaar meer actiegerichte Quantum of Solace). Na slechts drie afleveringen bereikt de gratie en flair zijn einde. De hedendaagse Bond daarentegen stelt zich kwetsbaarder op, met meer klasse, bescheidenheid en viriliteit.

2*

Michael Bay is niet veraf in deze 'Gone in Sixty Seconds'; getuige de lelijke filters, pijnlijke lensflares en nutteloze cameracapriolen. Sena past ze echter in minder mate toe dan 's werelds grootste non-regisseur, en weet bijgevolg minder te enerveren, maar niet bepaald te amuseren. Daarvoor laat zowel de humor als de beperkte actie te wensen over.

Wat kan ons dan wel enigszins bekoren? In de eerste plaats de soundtrack (met namen als ZZ Top, Moby, Apollo 440, Groove Armada en zelfs Johnny Cash) en daarnaast de fijne reeks vierwielers.

1.5*

Ridley Scott is een regisseur met vele gezichten, één die prestige af en toe wenst in te ruilen voor verfijnde vingeroefeningen. En doorgaans levert deze combinatie evenveel artistieke debacles als volwaardige producten op. A Good Year schaart zich haast probleemloos onder de tweede categorie, maar dan met enige voorzichtigheid (lees: volgens de conventies). De Provence oogt hoe dan ook bijzonder pittoresk, terwijl de beeldtaal een speelse en frivole noot krijgt aangemeten en Russel Crowe in een voor hem atypische rol opvallend vlot voor de dag komt.

2.5*

Milos op een laag pitje

Na zeven jaar inactiviteit keert Milos Forman (eindelijk) terug naar het genre waar hij met 'Amadeus' destijds naam en faam verwierf.

En hoewel Forman nog nooit heeft ontgoocheld, lijkt dit de eerste prent te zijn, waarmee hij de bal enigszins misslaat. De verhoopte surrealistische sfeer blijft uit en vanwege het reeds verschoten kruid in het eerste deel van de prent, is het tweede deel een opeenschakeling van geheel absurde en ongeloofwaardige gebeurtenissen.

Dat verschoten kruid in het eerste deel vertaalt zich in een grimmig en interessant beeld van de eeuwigdurende strijd tussen kerk en staat. Bij momenten gebeurt die constructie net iets te fragmentarisch, maar niet in die mate dat de boodschap eronder te lijden heeft.

Tot dit leerrijke eerste deel levert vooral Bardem een knappe bijdrage, in een intrigerend spel van bedrog, schijn en belang voor eigen waarden.

Hoe Forman er zelfs dan nog in slaagt de kwaliteiten uit het eerste deel uit het oog te verliezen, blijft een raadsel, haast een mysterie.

Geen spraak meer van dreigende intriges en krachtig acteerwerk, wel van uiterst ongeloofwaardige wendingen en haast groteske acteerprestaties. En wat betreft dat laatste, doelen we vooral op Portman, die in een absurde en weinig functionele dubbelrol zowel de clown als het sekssymbool uithangt.

De enige aspecten die wel een constante aanhouden zijn de visueel sobere aankleding en incoherente soundtrack. Uiteraard zijn we cynisch, want visueel stelt 'Goya's Ghosts' bijzonder weinig voor. Onvoorstelbaar als je de magistrale mise en scene van 'Amadeus' voor ogen neemt.

Toch is het de muzikale score die alle verbeelding tart; het leek wel kermis of braderie. Werkelijk onbeschrijflijk...

Van Milos Forman verwachten we heden ten dage toch iets van degelijke kwaliteit, maar niets is minder waar.

Wolfgang is van andere tijden, maar recent wist Forman nochthans figuren als Larry Flint en Andy Kaufman met brio tot leven te wekken.

2.5*

Onder aanvoer van Elmer Bernsteins iconische, perfect afgestemde muzikale score gaat ‘The Great Escape’ ideaal van start, om vervolgens des te idealer te eindigen; telkens met een snuifje cynisme. Tussendoor presenteert ‘The Great Escape’ zichzelf als een hyperonderhoudende avonturenprent met een feilloze mise-en-scene (gekadreerd in het grootse widescreenformaat) en een gezonde dosis tongue-in-cheek humor. De nonchalance én présence van een zelfzekere McQueen lenen zich overigens perfect voor dergelijke ondernemingen en vormt an sich de aanzet voor de fascinerende inventiviteit waarmee de uiteenlopende bende zich van het Duitse bewind tracht te onttrekken. Die ontsnappingen gaan echter niet altijd gepaard met een glimlach, al zijn ze uiteindelijk niet meer dan een bezigheidstherapie in tijden van oorlog. Ten slotte brengt het grimmige slot balans, maar bovenal een diepere betekenis aan het geheel.

4*

'The Great Mouse Detective' een absoluut dieptepunt noemen in de Disney-cataloog is wellicht overdreven, daarvoor komen Disney's laatste greep aan handgetekende prenten eerder voor aanmerking, maar het moge duidelijk zijn dat de studio met deze productie op een bijzonder laag pitje stond. Het regisseurskwartet kleurt binnen de spreekwoordelijke lijnen en etaleert weinig voeling met en inzicht in de wereld van 'Sherlock Holmes'. Bijgevolg ontbeert 'The Great Mouse Detective' de finesse en subtiele toets, inzake animatie en ontwikkeling, van de superieure Disney-producties.

2*

Intimistische en ongrijpbare sfeerschets van een moreel verloren gelopen maatschappij. De semi-docu stijl die Korine zijn prent daarbij aanmeet, laat hem normaliter toe de kijker op uiterst directe wijze te confronteren met de verwrongen emoties van de personages. Ware het niet dat 'Gummo' een zichtbaar gebrek heeft aan structuur, en bijgevolg weinig tot geen emoties weet los te wekken. Wanneer enige ontroering voor het lot van de personages alsnog blijk geeft van leven, is de spreekwoordelijke vogel al lang gaan vliegen en kan de kijker geen aanspraak meer maken op zijn 'emotionele intellect'.

2*