Opinions

Als psychologische thriller geniet 'One Hour Photo' niet alleen een ijzige stilering, maar evenzeer een zeldzaam ingetogen vertolking van Robin Williams. Beide brengen de solitude en familiedrang van het hoofdpersonage, een doorsnee onopvallende burger, efficiënt tot uiting en werken onmiskenbaar naar een climax toe. Wanneer die climax, inzake verloop en uitwerking, echter niet kan beantwoorden aan wat voorafging, gaat de interessante thematiek onherroepelijk de mist in en blijven de emoties uit.

3*

Le nouveau Bruce Lee est arrivé...deels dan toch

Wat betreft charisma komt Jaa nog in geen honderd jaar aan de knieën van meneer Lee, al compenseert en demonstreert hij dat mateloos via een indrukwekkende fysiek.

Jaa breekt niet alleen botten op het scherm, maar ook bij de kijker; elke slag of stoot gaat namelijk gepaard met een gevoel van wederzijdse 'pijn'. Dat hij het dan allemaal nog eens zonder touwtjes weet uit te voeren, geeft nogmaals blijk van zijn lichaam zonder grenzen.

Dat weerhoudt me er echter niet van om 'Ong-bak' af te rekenen op zijn verhalende en visuele (een beweging enkele malen herhalen hoeft echt niet) tekortkomingen, ongemeen slecht acteerwerk en enerverende muziek.

Uiteindelijk doet dat niet veel terzake, maar toch kunnen opgenoemde aspecten niet wegsteken dat 'Ong-bak', afgezien van de actiescenes, bitterweinig te bieden heeft. De vuisten moeten nog maar één enkele minuut gaan liggen, of we verlangen reeds naar de volgende actiegeladen scene. En dan wordt het als kijker moeiijk om deze prent bij momenten te bestempelen als 'niet saai'.

Hopelijk weet 'Tom Yum Goong' deze tekortkomingen enigszins goed te maken, waardoor ik Tony Jaa en zijn films alsnog kan bekijken als een volwaardig geheel.

2*

Onschuld met een wrange nasmaak

De Mexicaanse cinéma beleeft (opnieuw) zijn hoogdagen in het huidige decennium, getuige klinkende namen als Iñárritu, Cuarón, Reygadas en del Toro. Toeval wil overigens dat laatstgenoemde ten boek staat als de producer en naar verluidt zelfs als aanvankelijk regisseur van 'El Orfanato'. En die bijdrage laat zich onmiskenbaar kenmerken in de centrale thematiek, die del Toro voorheen reeds met zichtbare flair uitwerkte in respectievelijk 'El Espinazo del Diablo' en 'El Laberinto del Fauno'.
Hoe dan ook, del Toro had schijnbaar te veel om handen om zich ten volle op dit project te storten en zag, wellicht terecht, enige heil in het opleiden van een kersverse pupil. Een pupil genaamd Bayona, die de dankbare taak kreeg om mee te werken aan de ontwikkeling van de huidige Mexicaanse garde.

De bewuste thematiek waarover ik spreek handelt over de gruwelijke fantasie van het kind, over hun schreeuw om aandacht en derhalve over de onvoorwaardelijke link tussen het bovennatuurlijke en de bittere realiteit. De weeskinderen in 'El Orfanato' zijn anonieme 'wezentjes' die een zekere band delen en tot het uiterste gaan om die band te behouden. Gruwelijke en haast onvoorstelbare noot daarbij is, dat ze hun wil steeds met de beste bedoelingen opdringen. Ze hebben geen besef van het verschil tussen goed en kwaad, en dat maakt hun schreeuw om aandacht zo tekenend én aangrijpend.
Enkele gevreesde plotwendingen, die het gros van dergelijke genreprenten wel eens vaker de doodsteek geven, worden vanuit voorgaande 'theorie' echter geheel gerechtvaardigd. Ze dienen een hoger doel, meer specifiek een wrange, ambigue slotconclusie: kinderen kunnen soms onbewust onverbiddelijk zijn, zelfs in al hun onschuldigheid.

Desondanks het feit dat del Toro's bijdrage grotendeels onmisbaar is, staat deze de persoonlijke hand van Bayona niet in de weg. Inzake mise-en-scène en spanningsopbouw trekt hij de hand subtiel naar zich toe, vult hij het scherm met nauwgezet vakmanschap en geeft hij de moderne huivercinéma terecht het nakijken.
Verder worden spaarzaamheid en geduld wel vaker beloond in dit medium, zo ook in 'El Orfanato'. De kijker heeft slechts genoeg aan een paar schrikmomenten om bij de pinken te blijven, maar zal het op die bewuste momenten ook zondermeer geweten hebben waarom en waarvoor hij van zijn stoel sprong.

3.5*

Het surrealisme van Lynch ('Eraserhead') gecumuleerd met het groteske van Jeunet ('Delicatessen') en afgerond met de soberheid en droogheid van de Oostblokcinéma. Zie hier 'Otesánek', een bescheiden curiosum waarin een allesverslindende boomstronk centraal staat. Svankmajer is weliswaar iets te zelfzeker aangaande de speelduur, waardoor 'Otesánek' geen consequente impact kan bekomen, maar daartegenover staat de heerlijk suggestieve inbreng en ironische opzet (de onvruchtbaarheid van het koppel tegenover de de baby's die verkocht worden als vis) van de vele situaties. Doorheen deze situaties is Svankmajer evenzeer begaan met enige thematische relevantie. 'Otesánek' handelt immers over het moederlijke instinct en het zoeken naar seksuele identiteit.

3.5*

Banaal stukje animatie, dat zich maar al te vaak vergrijpt in het gebruik van moderne technieken, hysterische personages en filmische verwijzingen.

Bovendien is de uithaal naar de suburbia van een te laag pit, om er enigszins aandacht aan te besteden.

Qua animatie is het ook niet veel soeps, getuige de weinig natuurlijk ogende mensen (ofwel ga je regelrecht voor realisme ofwel voor een meer cartooneske look) en het weinige oog voor detail.

'Over the Hedge' straalt geen greintje originaliteit en eigenheid uit, waardoor 'Shrek' voorlopig het enige noemenswaardige feit blijft tussen alle andere Dreamworks producties.

1*