Opinions

War on and for greed

Oliver Stone had met 'Platoon' en 'Salvador' nog maar net het oorlogspad verlaten, of hij besloot meteen elders oorlog te gaan voeren, ditmaal weliswaar in de met gladde, ambitieuze yuppies bevolkte aandelenwereld. Een wereld waar geld nooit slaapt, een wereld waar iedereen van wil proeven, en een wereld waar elkeen beweert dat wat ze uitvoeren beter is dan seks.

De centrale figuur waarmee we ons moeten identificeren is Bud Fox, een jonge aandelenhouder die uitgebreid kennis wenst te maken met de geneugtes van deze wereld en daarvoor maar al te graag zijn ziel verkoopt aan de duivel, ook wel Gordon Gekko. Onder diens leer krijgt Fox niet alleen de knepen van het vak aangeleerd, maar zal hij bovenal ondervinding krijgen van de ambiguïteit van deze verraderlijke levenswijze.

Zoals het 'rise and fall' gegeven echter betaamt, wordt Bud Fox met beide voeten terug op de grond gezet. Er sluimert dan ook een ongemakkelijke moraalles om de hoek, maar die wordt door Stone vakkundig vermeden. De keuze voor Martin Sheen als vader van Bud Fox voegt een extra dimensie toe aan het verhaal: Charlie Sheen kreeg destijds in zijn persoonlijke leven ook met heel wat problemen te kampen, en ook dan werd hij door zijn vader (tijdelijk) met beide voeten terug op de grond gezet.

Bovendien wordt de op- en neergang van Bud Fox en de portrettering van de wereld waarin hij vertoefd immer tegen de achtergrond van het panorama van Manhattan geplaatst. De finale confrontatie krijgt zo een imposant en urbaan karakter met zich mee.

De ware hand van Stone laat zich echter op andere domeinen blijken. De bijna botte guerillastijl toont andermaal zijn efficiëntie en laat het geheel fors broeien, terwijl de dialogen het scherp op de snee houden en de ambiguïteit correct aanvullen.

3.5*

'Wanted' kondigde zich vooraf aan als een no-nonsense actievehikel, geheel ontdaan van alle subtiliteit en gestileerd naar de wil en wetten van de hedendaagse jongerengeneratie. Uiteindelijk ontbeert het 'Wanted' echter aan een gezonde dosis ritmiek, ironie én efficiëntie om uit de eerstgenoemde beloftes een geslaagde prent te distilleren. De adrenaline gaat zelden tot nooit de hoogte in en dit geheel ten verdienste van de abominabele regiecapaciteiten van Bekmambetov, die meermaals pijnlijk worden blootgelegd door de resem aan technische cameracapriolen. 'Wanted' is met andere woorden een oversensationeel, identiteitsloos product, dat enkel nog gratie kan vinden in de wulpse verschijning van Angelina Jolie.

1*

Inspiratieloze, maar evenzeer hypervoorspelbare en simpelweg domme thriller, die op geen enkel moment kan steunen op de kwaliteiten van de acteurs. Keanu Reeves verbaast bovendien vriend en vijand, door met zijn karakterloos spel een nieuw dieptepunt te bereiken.

Dé grootste frustratie echter, is de lelijke en amateuristische montage, die elk gevoel van spanning onderuit haalt.

1* ...voor één knap silhoutte shot...

Het Vlaamse equivalent en antwoord op het Amerikaanse blockbustergeweld is niet zo abominabel als verwacht, maar hoge toppen scheert 'Windkracht 10' allerminst. De onmiskenbare clichés vallen niet te ontkennen, evenals de oppervlakkige visuele bombast en bedenkelijke verhaallijnen. Ook mijnentwege is de bijwijlen spitse humor het enige waar deze prent op kan steunen; al draagt de rake vuistslag op de neus van Jelle Cleymans daartoe ook bij.

2* ...weliswaar mild, al kan je er stiekem toch van genieten...

Intiem en sober vertelde lijdensweg die voor het centrale personage geen einde lijkt te kennen.

Niet iedereen is zomaar slecht en dat gevoel brengt een meesterlijk acterende Bacon op diep indringende wijze over op de kijker. Wanneer krijgt deze man eindelijk de appreciatie die hij verdient...

Debuterend regisseuse Kassell observeert knap en doet iets waar velen zelden goed in slagen: een liefdesscene efficient in beeld brengen; dat belooft alvast voor de toekomst.

Bovendien kan 'The Woodsman' buigen over een emotioneel krachtige soundtrack, die zich net als de film op een uitermate onderhoudende en rustige manier opbouwt.

3.5*

Zelfs een licht teleurstellende Yimou Zhang in 'Curse of the Golden Flower' weet nog enigszins iets noemenswaardig te brengen, maar Kaige 'Concubine' Chen slaat met dit CGI voltrokken epos de bal helemaal mis.

Enige emotie en meeslependheid wordt namelijk volledig tenietgedaan door het bijzonder lelijke en ongeziene overgebruik aan CGI. Komische effecten à la 'Kung Fu Hustle' zijn dan niet veraf, en al helemaal niet op hun plaats in 'The Promise'.

Bovendien is de losbandige camera met geen enkel normaal oog bij te houden, alook het speed-up effect. Beiden maken het geheel allesbehalve weelderig en gracieus, en geven de prent eerder dat ondraaglijke karakter mee.

Nee, dit is bombastische kitsch zonder duidelijke esthetiek, waarin elk rustig en licht poëtisch moment meteen de das wordt omgedaan en het resultaat nog niet eens een schim is van wat het had kunnen zijn.

1*