Opinions

'The Coast Guard' onderscheidt zich zienderogen van zijn Amerikaanse tegenhangers, maar is er allerminst superieur aan. Het ontbreekt deze prent namelijk aan genuanceerde personages en een genuanceerde uitwerking van de thematiek (schuld en boete, en hoe ieder zijn trauma's op persoonlijke wijze verwerkt), waardoor het relatief intieme karakter meermaals wordt onderbroken door valse pathos. Bovendien ontaard 'The Coast Guard' naar het einde toe in een radicale benadering van bovengenoemde thematiek, wat maakt dat de werkelijke slotact de emoties tot een minimum beperkt.

Nipte 2.5*

Cuaron blijft koning van Zweinstein

'Harry Potter and the Order of the Phoenix' is alweer de vijfde Harry Potter in de alombekende franchise, en het voornaamste wat we uit dit deel kunnen concluderen is dat Cuaron koning van Zweinstein blijft.

Kersvers regisseur Yates valt al bij al weinig te verwijten, zijn regie is feilloos, doch zelden echt opwindend (de openingsscène was meteen de eerste en enige opwindende). Yates kan daarbij wel steunen op een bij tijd en wijlen sterke fotografie van voormalig Kieslowksi-cameraman Idziak. Hoewel me dat pas na enig opzoekwerk is opgevallen, zie je doorheen zijn oeuvre toch heel wat gelijkenissen naar voren komen (zie 'Black Hawk Down', 'Gattaca', 'Bleu' en 'A Short Film About Killing').

Wie we wel enig verwijt kunnen toeschrijven, is de scriptschrijver. Zijn poging om het vijfde boek (zelf niet verder dan het derde boek geraakt) naar het grote scherm te vertalen draait uit op één grote opeenvolging van uiterst individuele en op zich staande scènes, die bovendien met weinig schwung tot een volwaardig geheel worden gemonteerd.

Hierdoor wordt de kijker zelden getracteerd op emotionele hoogtepunten én opwindende en meeslepende actie. Net als het vierde deel, moet ook 'The Order of the Phoenix' de kijker een overduidelijke climax schuldig blijven.

Om de scriptgewijze tekortkoming enigszins te compenseren kunnen we alsnog teruggrijpen naar de amusante en excentrieke nevenpersonages, met voorop natuurlijk Imelda Staunton. Al verdienen Gary Oldman, Alan Rickman, Emma Thompson en vooral Helena Bonham Carter (hoop dat haar rol in de volgende film aanzienlijk wordt vergroot) eveneens een eervolle vermelding.

2*

In het post-9/11-tijdperk blijft het aanbod van prenten die de veteranenproblematiek belichten nog enigszins beperkt. David Ayer liet zich daarentegen niet intimideren en leverde met 'Harsh Times' zijn debuut af. Een debuut dat zich bovenal laat kenmerken door de persoonlijke benadering van de posttraumatische ervaringen van een willekeurig gekozen soldaat; in dit geval Jim David. 'Harsh Times' beschikt echter niet over een zichtbare visuele identiteit en psychologie, die de problematiek op een overtuigende en indringende wijze naar de kijker weet over te brengen. Niettemin wordt de tweestrijd tussen Jims verleden en heden alsnog met brio en intensiteit belichaamd door een andermaal imponerende Christian Bale.

2.5*

Kleurvolle glazuur, maar weinig overtuigende smaak

Hart's War kan, ondanks het potentieel sterke uitgangspunt, niet voldoende overtuigen. De film bevat teveel plotwendingen, wandelende clichés en moraal om dat uitgangspunt enigzins geloofwaardig over te brengen.

Bovendien is 'de ommekeer' van Bruce Willis' personage op het einde de spreekwoordelijke druppel en een duidelijk bewijs van de voorspelbaarheid in deze film.

Het enige wat het geheel de moeite waard maakt, is de grijs-blauwe fotografie, die bij momenten best gezien mag worden.

Een filmpje uit de duizend en niet meteen een goede referentie op de cv's van Willis en Farrell.

1.5*

Met 'De Hel van Tanger' beschikte van Mechelen over de mogelijkheid om ons een Vlaamse 'Midnight Express' voor te schotelen én uit te stijgen boven het twijfelachtige niveau van de Faits Divers-reeks.

In al zijn oprechtheid is deze prent echter niet meer dan een verdienstelijke poging. 'De Hel van Tanger' schuwt zelden het typische Vlaamse sentiment (getuige de scènes aan het thuisfront) en kampt bovendien met heel wat, haast onvermijdelijke clichés. Daarbij komt dat het personage, van een nochthans intens acterende Filip Peeters, bijzonder éénzijdig wordt uitgewerkt. Als enkele ongeloofwaardigheden, een opvallende simpliciteit inzake politieke kwesties en de deels geslaagde digitale opnames vervolgens ook hun intrede maken, is het vaak moeilijk om nog van enige emotionele betrokkenheid te spreken.

Ten slotte wil ik me nog even uitspreken over de mateloos irritante Warre Borgmans, die ook hier weer met verve laat zien wat voor een non-talent hij is.

2.5*

Aan bizarre creaturen alvast geen gebrek in 'Hellboy II: The Golden Army', het alles behalve superieure vervolg op een an sich al bescheiden comic-verfilming. Ontsproten uit het overvolle brein van del Toro, die nochtans wist te overtuigen met het (voorlopige) tweeluik 'El Laberinto del Fauno' en 'El Espinazo del Diablo', ontbreekt het 'Hellboy II' aan een gezond evenwicht tussen humor en actie, maar bovenal aan enige know-how inzake het aantrekkelijk ensceneren van actiescènes.

De carte blanche, naar aanleiding van het kritisch succesvolle 'El Laberinto del Fauno', en de traditionele uitstap naar Tinseltown hebben de cineast dus schijnbaar geen goed gedaan. Het cynische karakter van het sigaarrokende hellekind en Ron Perlman die hem andermaal met verve incarneert, zorgen bij momenten nog steeds voor enig schatergelach, al vertaalt de uitbundigheid van del Toro zich uiteindelijk te vaak naar een onuitstaanbaar kluchtige sfeer. Het potentiële sinistere karakter van de superieure graphic novels blijft op die manier uit en verplicht ons jammerlijk, maar onvermijdelijk tot het geven van de volgende stempel: doorsnee blockbuster.

1.5*

Net als vele andere klassiek gewaande horrorfilms is Hellraiser tijdens mijn prille jeugdjaren nooit de revue gepasseerd. Nu die periode ruimschoots achter de rug ligt, drong een gevoel van verplichting zich onvermijdelijk aan. Hoe dan ook gaat de interesse voor deze prent vooral uit van de status en kunde van diegene die achter het roer staat: Clive Barker. De vraag stelt zich echter of hij zijn creativiteit binnen het medium film wel voldoende kan botvieren en of hij niet wordt beperkt in het tentoonspreiden van zijn visuele knowhow?

Naar de hedendaagse standaarden komt Hellraiser in elk geval te kort. Het gebrek aan spanning is uitzonderlijk acuut, waardoor de nochtans serene opbouw weinig bestaansbetekenis meer kent en het geheel vervolgens een aanslepende indruk ondervindt. Bovendien lijkt Barker zich niet volledig te laten meeslepen in wat mogelijk een uiterst lugubere en macabere weerspiegeling kon zijn van een mystieke onderwereld waar pijn en genot hand in hand gaan. In de eerste plaats omdat de onrust van weleer zich vandaag de dag heeft vertaald naar een onvermijdelijke vorm van camp. En in de tweede plaats omdat de creaturen, ondanks hun blijvende excentrieke vormgeving, weinig tot geen angst inboezemen. Het erbarmelijke acteerwerk is op zijn beurt dan weer nefast voor het inlevingsvermogen en de geloofwaardigheid van de personages.

Uiteindelijk valt het falen van Hellraiser dus niet te wijten aan een gebrekkige creativiteit inzake visuele vormgeving. Daarmee zouden we de ambachtelijke en doorgaans cgi-overtreffende werkwijze van Barker immers onrecht aandoen. Wel valt dit te wijten aan de narratieve en inhoudelijke structuur, die te weinig ruimte laat voor een visueel voldoende aantrekkelijke invulling. Om toch op rechtmatige wijze te kunnen genieten van de filmische exploten van Clive Barker meen ik dan ook te moeten aankloppen bij diens tweede langspeler Nightbreed.

2*

She's sensational...

Aangezien ik 'The Philadelphia Story' nog niet aan een kijkbeurt heb kunnen onderwerpen, had ik niet eens het kleinste gevoel naar een remake daarvan te zitten kijken. Dat maakt echter wel dat de nieuwsgierigheid en verwachtingen naar deze film nog meer gegroeid zijn, al is het maar om te kunnen genieten van de briljante uitspattingen van de Cary Grant.

Dat terzijde is 'High Society' een uiterst genietbare screwball comedy, die de onmiskenbare aantrekkingskracht van de comedy of remarriage nog eens extra in de verf zet.

Dat de schoonheid van Grace Kelly bovendien geen grenzen kent, bewijst ze in deze 'High Society' eens te meer. Ze loopt er nooit mee te koop, integendeel, elk shot en elke emotie getuigt van een enorme gratie en klasse.

Wanneer ze dan nog namen als Crosby en Sinatra aan haar zijde krijgt, is het muzikale plaatje compleet. Muzikaal, omdat deze prent humorgewijs, en als een screwball comedy, lichtjes teleurstelt. Al wordt dat voldoende gecompenseerd door de aangename soundtrack van Cole Porter, die met nummers als 'True Love', 'She's Sensational' (...and it's the God's honest truth ) en dergelijke meer, zijn talent andermaal laat blijken. Natuurlijk mogen we ook de bijdrage van jazzlegende Louis Armstrong niet vergeten, al verdiende hij gerust wat meer screentime.

De uithaal naar de 'hogere klassen' is niet helemaal geslaagd, maar verscheidene long shots laten de extravagante decors zeer goed tot hun recht komen. High class kitch, die de intenties van deze prent alsnog duidelijk op de voorgrond plaatsen.

3.5*, want hier en daar mist 'High Society' toch de nodige speelsheid.

Gere's List

Leugens blijven zelden ongestraft, en dat heeft ook regisseur Lasse Hallström goed opgemerkt. In 'The Hoax', Lasse's eerste echte degelijke prent, geeft hij die leugens vorm via een tegelijk humoristisch en rijk gedetailleerde constructie omtrent de zoektocht naar literair succes en de gevolgen die daarmee gepaard kunnen gaan.
De basis voor deze prent is een verzonnen biografie van eeuwig kluizenaar Howard Hughes, een man die sinds 'The Aviator' op toch wel plotse wijze terug in de belangstelling komt te staan.

Hallström zelf bezit nog steeds niet meteen de trekken van een begenadigd filmregisseur, maar zijn regie in 'The Hoax' is effectief en bij wijlen glamoureus.
Effectief in het vertoon van licht cartoonesk cameraebruik, uiteraard naar analogie met de droge humor, die haast geheel afkomstig is van de geweldige verschijning genaamd Molina.
Het glamoureuze aspect kan dan weer worden teruggevonden in de op film-noir geïnspireerde finale, meerbepaald in de typische vluchtscène en de 'Sunset Boulervard'-achtige zwembadscene..

De grote held in 'The Hoax' is echter Richard Gere, die zich het personage Irving helemaal eigen maakt; zelfs een komische Hughes imitatie vormt geen probleem. Een imitatie zich overigens snel meester maakt over het personage van Gere. Hoe een overdosis macht en een ongezonde drang naar succes, een psychologische ondergang tot gevolg kan hebben: Irving makes Hughes, and becomes Hughes...

Kleine 3.5*.

Een te lang uitgesponnen reis, eerst en vooral. Waar zijn drie ‘voorgangers’ - ironische genoeg langer qua speelduur - nog zwierig over de Nieuw-Zeelandse landschappen scheerde, een donkere toon aangemeten kregen en bijwijlen de juiste magische toon wisten te raken, is de eerste The Hobbit vooral ook een kolderiek schouwspel geworden. Of het nu in hun aard ligt of niet, de dwergen slaan een plat, cartoonesk figuur. Ze doen te vaak dienst als comic relief, als opvulling die het op zich al lamlendig geheel nog verder uitrekken. Hun vlakke make-up is eveneens een boosdoener. Tussendoor valt ook op hoezeer Howard Shore afhankelijk is van muzikale thema’s uit de eerdere trilogie om de rommelige bombast te verdoezelen. De grootste irritaties komen echter voort uit de tot het gênante toe gebruikte ‘rollercoastercamera’ én de digitale look, die niet alleen alles afvlakt, maar de nochtans indrukwekkende speciale effecten een valse schijn meegegeven. De hoop op beterschap in de volgende twee delen is welhaast nihil.

2*

Beklemmend en wrang enerzijds, maar droog en afstandelijk anderzijds. 'Höhenfeuer', een relaas over gevangen jeugd en gedesoriënteerde gevoelens, bevat een gamma aan onderhuidse emoties, maar deze kijker had zichtbare moeite om onderhuids te gaan en het web van emoties te ontwarren. De symbolische, haast existentiële strijd met de menselijke natuur en de natuur an sich komt op die manier moeilijk en onvoldoende tot uiting.

2.5*

Inspiratie zat in deze slaapverwekkende ode aan de socio-maatschappelijke horror. Rob Zombie heeft duidelijk nog heel wat werk voor de boeg.

'House of 1000 Corpses' is één grote hysterische bedoening zonder enige filmtechnische en muzikale samenhang. De roots van de regisseur als muzikant laten zich duidelijk blijken, al lijkt zich dat vooral te uiten in een te willekeurig en weinig originele collage. Vervormde camerastandpunten, consant-zoom, kleurenwissels en nog meer onlogisch vernuft.

Ik zie hier simpelweg het nut niet van in en twijfel dan ook of 'The Devil Rejects' daar enige verandering in kan brengen.

Een meer volwassen Zombie kan wonderen doen, al zal hij dan uitermate sterk uit de hoek moeten komen.

Voor deze alvast 0.5*

How to steal a million, to steal something you made, that isn't exactly yours, but is you in a way...

Het moge duidelijk wezen, het bovenstaande geeft de sfeer van deze film perfect weer. How to Steal a Million kan namelijk omschreven worden als een klassieke screwball-comedy met de allures van een comedy of remarriage, aangevuld met een vleugje 'comedy Hitchock' (Peter O'Tooles introductie).

Grootste troef van deze film is ongetwijfeld Audrey Hepburn, die als geen ander charmeert en me alsmaar meer voor haar uiterst bevallige en schattige snoetje doet vallen...

Haar introductie in How to Steal a Million is een 'picture' op zich. Het toont nog maar eens dat Miss Hepburn het ultieme stijlicoon van haar tijd was en misschien nog steeds is (postuum invloed hebben op de mode, het is weinigen gegeven). Die bril, haar kleding en het hoedje; ik kan er maar geen genoeg van krijgen...control yourself Matchostomos .

Het samenspel met Peter O'Toole is van een hogere orde, mede door de typisch brits bijdragende humor van O'Toole zelf. Nooit gedacht dat deze man zulk komisch talent in zich had, want qua timing was hij bij momenten perfect.

Net zoals zijn personage zal ik dan ook geen 'neen' zeggen tegen een 16de eeuwse Hepburn.

Let ook even op de bewaker met een aanzienlijk overgewicht, die als typische running-gag nog een leuke rol krijgt bij het stelen van het beeldje.

4*

p.s.: Waar blijft die verdomde Hepburn dvd-box?!

De gebroeders Coen kiezen wel vaker voor een eigenzinnige heropleving van een klassiek genre, maar nooit zo duidelijk als in de aanvang van hun carrière. Blood Simple is een gitzwarte en cynische noirthriller, Miller's Crossing een sobere, bijna anti-misdaadfilm en deze The Hudsucker Proxy een frivole screwball. De prent staat echter, naar goede Coen-traditie, geheel op zichzelf. Clichés en voorspelbaarheden worden niet geschuwd, maar het is de kunst van de Coens om deze elementen een tegendraadse wending mee te geven, vaak op het surreële af. De brave aflloop vormt wel een voorname domper op het geheel.

De vinnige, of alleszins gevatte dialogen roepen herinneringen op aan Howard Hawks screwball klassieker ‘His Girl Friday’, met de ongenaakbare Cary Grant en diens tegenspeelster Rosalind Russell. The Hudsucker Proxy zet daartegenover het twijfelactige duo Tim Robbins en Jeniffer Jason Leigh. De onzekerheid in het acteerwerk van beide acteurs is eigen aan hun personage, maar er ligt geen overtuigingskracht of overgave in de prestaties. Vonken zijn in geen mijlen te bespeuren. Het gros van de overige personages zit in hetzelfde schuitje. In dat opzicht voldoet The Hudsucker Proxy niet aan de verwachtingen die gepaard gaan met elke nieuwe onderwerping van de Coens. De gewende frivoliteit moeten we zodoende gaan zoeken in de afwisselend grootse en uitvergrote (lees: cartooneske) enscenering.

Bij momenten schuilt er ook enige onzekerheid in het kiezen van het te bewandelen pad. The Hudsucker Proxy laat niet alleen zien dat de journalistiek een subjectief, eenzijdig en sensatiebewust medium is; His Girl Friday komt andermaal om de hoek kijken. Het bedrijfsleven komt er niet ongeschonden uit en de socio-maatschappelijke context moet de kleine middenstander een steun in de rug geven, zonder belerend te zijn. Allemaal goed en wel, maar niet elke invalshoek krijgt op die manier een volwaardige behandeling.

3*

Humanoids from the Deep benodigt weinig commentaar. Science-fiction met een vleugje goedkope horror becomes comedy wanneer ernstig bedoelde taferelen een averechts effect bekomen. Irritaties bij aanvang zullen zich met andere woorden en naarmate de speelduur 'muteren' tot een vorm van hilarisch entertainment.

Met een onschuldige lach op het gezicht en enig cynisme ben ik getuige van een film met de spanning van een 'Jaws', de designs van een 'Alien' en een thematiek die handelt rond milieuvervuiling. Het thema wordt haast een metafoor voor de film...

Het duurde echter eeuwen eer het einde in zicht was; een ware marathonzit die toch op de nodige sympathie kon rekenen.

Laten we het dus houden op een dikke 1*

Debuteren met dergelijke zin voor lef en eigenheid, het is weinig cineasten gegeven. Steve McQueen is het schijnbaar wel en hij levert met 'Hunger' alvast een ongezien staaltje compromisloze cinéma af. De fysieke aftakeling van het lichaam was zelden, zoniet nooit zo voelbaar. En wanneer het lichaam zich bovendien manifesteert als vorm van protest, als een fysisch pamflet, krijgt de aftakeling eveneens een ambigue, doch duidelijk omlijnde betekenis. Niet langer het woord, maar wel het lichaam reflecteert de ideologische overtuigingen en persoonlijke geloofskwesties.

De grenzen van dat geloof en die overtuigingen worden in 'Hunger' stelselmatig en vaak zeer symbolisch afgetast. Terwijl de kille stem van Margaret Thatcher op de achtergrond redevoert, voeren de gevangenen zelf een intense strijd uit met hun eigen gedachtegoed en lichaam. En dat is tekenend voor de vicieuze cirkel waarin de politieke impasse zich bevindt. Gedurfd en simpelweg magistraal is hoe McQueen vervolgens al deze elementen laat culmineren in een ellenlange one-shot scène. Wanneer deze scène zijn einde nadert, komt de ware aard van de prent naar boven. De breedbeeldcomposities zijn glorieus, maar bovenal uiterst confronterend in hun abstracte uitstraling en haast fetisjistische karakter.

Ten slotte zie ik in het simplistische slotakkoord geen euvel, integendeel, het is onvermijdelijk en eerbiedig. Wel zie ik een euvel in de enigszins abrupte overgang van het inleidende hoofdstuk naar de eigenlijke hoofdbrok. Hoe dan ook wordt deze minieme ontsiering moeiteloos overschaduwd door wat volgt: intense gevoelscinéma van de puurste soort.

4*

Life can be short, even for a vampire

The Hunger is een bescheiden meesterwerkje geworden en dat had ik nooit verwacht van een man als Tony Scott. Ridley's kleine broertje is een bekwaam regisseur, maar stijgt volgens mij zelden boven het gemiddelde niveau uit. Zijn eerste film is echter een schot in de roos en verdient voorlopig een plaats op het hoogste 'schavotje' (Domino nog niet gezien, maar enkele uiterst positieve reacties beloven alleszins veel goeds).

In The Hunger speelt Tony Scott in op onze angsten om te sterven (in mijn geval dan toch). Hij laat daarbij zin 'drukke' filmstijl grotendeels achterwege en opteert eerder voor een mysterieuze theatrale stijl (stijl deed me vaak terugdenken aan de Italiaanse horror). Daarnaast wordt de film naar analogie met de periode ondergedoopt in alles wat jaren '80 is, wat de film en personages nog excentrieker maakt. Resultaat: licht erotische horror en verrassend sexy Susan Sarandon.

Probeer toch ook even op de details te letten. Het meisje is een schoolvoorbeeld van onschuldigheid, maar de drang van John om te overleven wordt zo groot, dat ook zij eraan moet geloven ('dood om jonge leeftijd!').
In het geval van Miriam is de vraag of ze de wil nog heeft om haar eeuwige leven voort te zetten. Tenslotte is de keuze niet aan haar om te beslissen over leven en dood. Ze zit vast aan dit leven, getuige haar schreeuw, die klinkt als een 'eeuwige' echo.

David Bowie krijgt niet meteen de kans om te laten zien wat hij al dan niet in zijn mars heeft, maar zijn transformatie is misschien wel het meest indrukwekkende aan deze film.

4.5*

Mastering others is strength. Mastering Yourself makes you fearless.

Ik maakte me op voorhand een beetje zorgen voor dit Jet Li project over eer en respect. De schuldige daarvoor is The Last Samurai, die op zijn beurt een verhaal rond eer en respect 'trachtte' op poten te zetten. Aangezien die film een typisch product is van de Hollywoodfabriek, waren die zorgen onnodig en kwam ik voor een aangename verrassing te staan. Het verhaal is oprecht en geeft steeds een mooi beeld van de tradities die toen gebruikt werden.

Af en toe lijkt Fearless echter enkel en alleen te bestaan uit een opeenvolging van vechtscenes. Gelukkig worden die scenes krachtig en rauw in beeld gezet, waardoor het tegelijk een genot en een pijnlijke ervaring (je voelde soms letterlijk de pijn van de personages) werd om naar te kijken. Daar komt tenslotte bij dat Li's kwaliteiten hier beter tot uiting komen dan in Hero (waar de voorkeur eerder ging naar de 'look' van de film) en voor een meerwaarde zorgen.

Net geen 4*, maar wel een dikke 3.5*.

Ik moet ook ergens Yu's Warriors of Virtue liggen hebben, maar heb het gevoel dat de beoordeling daarvan anders gaat uitvallen.