Opinions

Coen die schitterend begint maar naar het einde toe iets aan kracht verliest. Billy Bob is briljant en het stemmige zwart-wit voegt veel toe, binnenkort maar weer eens herzien (een Coen marathon in de vakantie... klinkt goed).

3,5*.

Amusante tweede Bondfilm voor Moore. De film loopt lekker, heeft mooie locaties te bieden (het eiland natuurlijk maar zeker ook het schip) en een entertainend verhaal. De gevolgen van de oliecrisis '73 zijn er bovendien mooi in verwerkt: een nieuw, revolutionair zonne-energie apparaat komt in de verkeerde handen en aan Bond om het kleinood veilig te stellen. Hiervoor moet hij persoonlijk afrekenen met Scaramanga, een zeer goed spelende Christopher Lee, één van de beste schurken in de Bondgeschiedenis.

Knick-knack vond ik verder persoonlijk wel een leuke henchman, al gaat er natuurlijk weinig dreiging vanuit als je hem vergelijkt met pakhembeet Oddjob, Tee Hee of Jaws. Ekland is wat irritant als dom blondje Goodnight maar draagt haar bikini met verve. De hernieuwde kennismaking met de redneck sherrif is wederom hemeltergend en het is jammer dat de spectaculaire autojump wordt verpest door een grappig bedoeld geluidje, maar al met al hier wel van genoten.

Redelijk amusante kolderfilm die even tijd nodig heeft om op gang te komen, maar in de 2e helft helemaal los gaat. Soms geweldige vondsten, soms geweldig flauw, maar altijd geweldig cult. Campbell weet wat zijn fans willen, en serveert met liefde.

3*.

I can't beat it...

Alweer haast een generatie terug maakte Lonergan de fabelachtige debuutfilm You Can Count On Me en nu heeft hij opnieuw familierelaties centraal gesteld in deze Manchester by the Sea.

Het is een zware en ook wel tikkeltje onevenwichtige film geworden met, dat zeker, een paar fascinerende karakters. Ten eerste natuurlijk Lee, een fenomenale Casey Affleck die met het gewicht van de wereld op zijn schouders de zorg voor zijn neefje in de schoot krijgt geworpen na het sterven van zijn broer. Dit neefje is dan weer een verhaal apart, constant tegen het irritante aan en er vaak genoeg overheen. De relatie tussen de twee is ook erg weird, zonder dat het ooit tot een echte uitbarsting komt.

Lonergan lijkt namelijk veel meer interesse te hebben in het kleine gebaar; hoe stapt iemand de deur binnen of neemt afscheid, hoe raapt iemand een doekje van de vloer, hoe kijken mensen op een begrafenis, dat soort dingen. Voor een film van ruim twee uur is dat soms even doorbijten, al haalt de niet-chronologische structuur en bij tijd en wijle wat aparte humor voor een groot gedeelte het gevaar van saaiheid weg.

Gelukkig zit er in Manchester by the Sea één scene die het altijd waard maakt deze film te kijken, en dan heb ik het uiteraard over de ontmoeting tussen Affleck en Michelle Williams naar het einde van de film; een staaltje filmische krachtpatserij van de bovenste plank; jongens jongens wát een scene...

Rommelige remake van de klassieker uit de jaren 60. Schreiber en Washington zouden garant moeten staan voor vuurwerk, maar beide spelen (letterlijk!) op de automatische piloot. Subplotje rond Voight en z'n dochter is louter beeldvulling, en de 'grand finale' is niet half zo spannend als in het origineel.

Inspiratieloos maar 'kijkbaar' entertainment voor een lui avondje, maar hadden ze niet gewoon een ander thema kunnen nemen in plaats van deze klassieker nog eens af te stoffen?

2,5*.

Na eerder deze week het prachtige Dogville te hebben bekeken kon ik niet wachten op Manderlay. Helaas, de tweede film in de trilogie is een forse stap terug, als dat maar goed komt met Wasington...

Als Dogville ging over de corruptheid van macht en het slechte in en van de mens, gaat Manderlay (schijnbaar) over de schaduwkanten van heden ten dage in de Westerse wereld voluit geaccepteerde en zelfs geïdealiseerde begrippen als gelijkheid, democratie en vrijheid.

Nu valt over die schaduwkanten wel het nodige te zeggen, en Wilhelm (een goede Glover) is niet de eerste of de laatste die beargumenteerd dat een vrije samenleving misschien wel meer problemen creëerd dan het oplost. Een interessant gegeven, stof tot nadenken. Tot zover was ik dus blij met deze film.

Helaas heeft Von Trier gemeend niet een universele film over dit thema te maken (daar waar Dogville, hoewel zich eveneens afspelend in de VS, wél universeel was), maar zich te limiteren tot het zuiden van de VS, om zo iets te willen zeggen over de bekrompenheid en slechte wil van de blanke Amerikaan. Een gemiste kans.

Ik persoonlijk vind het een aanfluiting en belediging voor alle vooruitgang dat zich in de VS heeft afgespeeld (zeker sinds de jaren '60) om nu nog te komen met footage van Rodney King, in de zin dat je daarmee iets wil zeggen over gans de USA in alle tijden. Racisme en ongelijkheid zijn niet meer een issue daar dan hier in Europa, het is daarom jammer dat Von Trier zich bezondigd aan het uitwerken van het éénzijdige beeld dat de regisseur blijkbaar van Amerika heeft, ondanks dat hij er door vliegangst nooit is geweest.

Maar eigenlijk nog veel erger is het het beeld dat Von Trier blijkbaar heeft van de superieure Europeaan. Het lijkt er op dat de regisseur zich helemaal heeft overgegeven aan het onjuiste beeld dat Wij Europeanen genuanceerd en doordacht met de wereld en elkaar bezig zijn. Waarom vinden hij en zoveel Europeanen het toch nodig iets te zeggen over Amerika, terwijl God knows dat we toch het nodige kunnen zeggen over verdraagzaamheid, gelijkheid en goedheid, hier in ons eigen huis en bij de naaste buren.

Daarvoor hoeft Von Trier niet eens het vliegtuig in.

2,5*.

Ik heb het niet zo op de films van Allen, ik word altijd zo moe van de man. Toegegeven, Manhattan is 1 van de betere, maar echt grappig, schrijnend of briljant wil het maar nergens worden. 3*.

Vermoeiend hoor. Winky (dat is overigens een man en dus de co-piloot, maar afijn) en met name dat rotjoch ('Bobby') waren te erg voor woorden. Volgens mij was Vena trouwens ook de zus van onze koene held en niet de vriendin, maarja semantics. Verder veel geknok en suffe interieurtjes van de zogenaamd hypermoderne spaceships. Ingekorte tv-serie wat te merken is aan een aantal 'cliffhangers'.

Ook 1,5* van mij.

Als het dan niet de slechtst film ooit is, dan toch zeker de traaaaaaagste; ellenlange shots van het landschap, een schilderij of de acteurs die hun verheffende teksten weer eens kwijt zijn.

Rare dialogen, worstelpartijtjes in ondergoed, een 2 dagen lang durende vrijpartij, een vaag beeldje en een man in een soort vleermuispak; Manos has it all! En dan heb ik het nog niet eens over Torgo gehad...

Bizar, een curiositeit, en voor liefhebbers van MSTK, Nacht v/d Wansmaak en de Bottom 100 (of alledrie) een must-see.

1 sterretje want ik heb toch echt mindere films gezien (echt waar hoor!).

Matige maar toch wel geinige film met een dubieus monster (de transformaties waren wel erg duidelijk uit de computer getrokken, en het budget was meteen op) en domme cops (als het na 3000 kogels niet dood is, zal die 3001e ook niet veel uitmaken lijkt me). Verder is het natuurlijk net iets te toevallig dat de rechercheur en de wetenschapster een stelletje zijn...

Maar ach; uiteindelijk toch wel amusante pulp. 2,5.

Het eerste half uur van The Manxman is echt prima, de driehoeksverhouding wordt geïntroduceerd en de scene met de binnenlopende schippersbootjes vond ik echt prachtig. Daarna gaat het geheel wat meanderen om toch nog sterk te eindigen, met best wat depressieve momenten. Een aardige vroege, stomme Hitchcock.

2,5*.

Wie zoals ik een groots opgezette film volop ethische discussies en rechtbankdrama had verwacht, komt bedrogen uit. Mar Adentro is een 'kleine' film, met haar personages in het centrum. Dat levert soms prachtige scenes op, maar ook verwikkelingen waarin ik de gedachtengang van de betrokken personen niet helemaal kon volgen. Bardem ten slotte speelt zijn rol geweldig, maar de film is bij tijd en wijle te traag en mist nog wel eens de nuance.

2,5*.

Sympathieke oerhollandse film met een lach (in de eerste helft) en een traan (in de tweede). Net een echte marathon dus. Een paar leuke typetjes, aardige grappen en een puik einde dat precies de juiste snaar raakt. Een beetje plat soms, maar erg leuk, en met het hart op de juiste plek.

3,5*.

Normaal interesseer ik me pas voor het dierenrijk als het met een pepersausje op m'n bord ligt, maar La Marche de L'Empereur is echt een wonder van een film. Prachtige beelden, mooie muziek en dialogen (ik zag de Franse versie) en babypenguins met een hoog aaibaarheidheidsgehalte. Mijn favoriete shot is dat van de zon die een dag gevolgd wordt.

Voorlopig mijn favoriete film van 2005: 4*.

Thema's als rouw, verwerking en gekmakend verdriet zijn natuurlijk moeilijk te verfilmen, en La Marea slaagt er dan ook duidelijk niet in een interessant, meeslepend of in ieder geval aandoenlijk verhaal uit te beelden. Ellenlange shots die nergens verrassen en een eindeloze afstand van de kijker tot Azul, een afstand die eerder groter dan kleiner lijkt te worden naarmate de film vordert. Een enkel shot is mooi (ik denk aan het opstuivende zand bij het beklimmen van een duin), maar het zijn schaarse hoogtepunten in een saaie, vlakke, en in alles lege film.

1*.

Dat de film voor een appel en een ei gemaakt is is meteen het meest opzienbarende in deze verder maar matig boeiende debuutfilm van Rodriguez. Knap om zoiets te maken op je 24e met een paar duizend dollar, maar dat maakt het niet persé een goede film natuurlijk...

2*.

Had ik ook wel een beetje. Wel een interessant thema ook, peer pressure, en hoe een onzichtbare vijand uit pure ellende en/of opwinding maar een gezicht te geven. Het zwarte pieten na afloop. Toch niet helemaal geslaagd: zo vond ik de 'omslag' op de betreffende avond niet geheel overtuigend, de verwikkelingen na thuiskomst inderdaad niet echt soepeltjes en zo blijft de film ondanks de ontluisterende inhoud niet echt beklijven.

Na afloop was er nog de mogelijkheid Munden nog wat vragen te stellen, maarja alle briljante ingevingen komen pas als je in het donker naar huis aan het fietsen bent...

2,5*.

Na het -Marley- duivels slechte 'Prada' vergast Frankel zijn -Marley No- nietsvermoedende kijkers ditmaal op 2 uur gezeur -Marley Why- over een hond. Een werkelijk -Marley- achterlijke duur voor dit -Marley Come On- complete non-verhaaltje. In de tweede helft -Marley Don't- lijkt de film soms te switchen -Marley!- naar een aardig -Bad Marley- verhaaltje over het -He Marley- gezinsleven van Wilson en Aniston maar -Marley- in no time doet dat rotbeest weer -Marley Stop That- iets wat blijkbaar niet mag. Wat -Marley- een -Marley- zeldzaam -Marley- irritant -Marley- vehikel, -Marley- bah.

Honden... 1*.

Toch wel een weinig memorabele Hitch, die veel te veel tijd nodig heeft om tot de finale-conclusie te komen. Tussendoor een wat langdradig verhaal rond niet altijd even geloofwaardige karakters. Connery doet het aardig, Hedren werkt vooral op de zenuwen. Een echte spanningsboog is ver te zoeken.

2*.

Ik zag de ingekorte MST3K versie, en die was al waanzinnig traag, kan me haast niet voorstellen dat daar nog een ruime 3 kwartier bij kan. Curieuze film vol sterren won zelfs nog een Oscar (Visual Effects), maar de gebeurtenissen rond deze vroege Apollo 13 voltrekken zich in een dermate tergend tempo dat de aanwezige kwaliteit snel weer vergeten wordt.

1,5*.

Duidelijk Burton's minste. Heb er niet om kunnen lachen, maar dat was ook al zo met Galaxy Quest (dat zelfs nog slapper was); is hier een trend te zien?

Vervelend, saai, slechts de 'it wasn't the doves' grap was wel geinig. Nee hoor, geef mij maar zo'n echt slechte jaren 50/60 sci-fi onzinfilm. 1,5* voor deze.

Zwakke ruimtefilm die vooral faalt in het aanbrengen van spanning: het verblijf van Damon lijkt een vrolijk tripje te zijn in plaats van een eenzame tour de force, een soort Home Alone in space. Het onzalige toevoegen van veel te veel humor is hier ook debet aan. Verder weinig tempo, weinig emotie en het happy end zat er wel zo dik aan te komen dat het gewoon niet leuk meer was. Door de aanwezigheid van Damon en Chastain wordt de kijker tegelijkertijd nog maar eens herinnerd aan de superioriteit van Interstellar op het gebied van moderne ruimtefilms.

Zo zeg, wat een eerste uur! Doodeng, ultiem spannend en bovenal afschuwelijk om te kijken, horror zoals horror hoort te zijn. Gaat de film te ver? Mja, ik had het wel moeilijk bij de zelfmoordscene, erg hard.

Maar dan; helaas helaas, wordt de ondraaglijke spanning ingeleverd voor een wat suffig verhaaltje waarna de film in het laatste half uur als een nachtkaars uitgaat. Shockerend is het nog wel, eng al lang niet meer. Echt doodzonde.

Desondanks bovengemiddeld en een bijzondere kijkervaring. 3,5*.

Aandoenlijke kerel creëert na een persoonlijk drama zijn eigen droomwereld en maakt daar werkelijk prachtige (!!!) foto's van. Het is bijna spijtig dat de docu uiteindelijk wat met hem aan de haal gaat en Hogencamp zichzelf terug vindt en kwijt raakt in New York bij een tentoonstelling van zijn werk.

3*.

Mjaaaaaaa aandoenlijk, prachtig gemaakt en bij vlagen hilarisch, maar net niet de klassieker die ik er graag in had willen zien (want de film is ook nog eens erg sympathiek). Daarvoor vond ik te veel dingen te lang doorpruttelen en zitten de droge, staccato opmerkingen van Max te veel op één level, waardoor de verrassing ietwat wegvalt.

Ruim voldoende hoor, want de film is een plaatje, maar door het droogkomische zwarte humor randje wist het me net niet vol te raken. 3,5*.

Klassieke kinderfilm die me toen ik hem laatst zag toch wat tegenviel; de film is in het middenstuk nogal langdradig. Niettemin mooie beelden, leuke liedjes en een stralende Julie Andrews. Laten we hopen dat de remake er nooit zal komen...

3,5*.

Een paar echt machtige shots van de prachtige schepen doen verbloemen dat het plot niet altijd even fascinerend is. Het verhaal van de Darwin-esque scheepsarts hangt er een beetje bij; da's wel jammer. Toch mooie dingen gezien.

3*.

Haha, wat een onzin. 1* voor de schildpad.

Zeer bevreemdend werkje van PT Anderson met een ontketende Phoenix in een glansrol als de verwarde Freddie die via een aantal omwegen bij The Master terecht komt, een duidelijk op L. Ron Hubbard gebaseerd type dat met dubieuze behandelingen het pad naar het Ware effent voor zijn volgelingen. De sessies tussen Freddie en The Master zijn bij tijd en wijle meesterlijk, maar het stuurloze karakter van de film is er na verloop van tijd te veel aan; het boeide me uiteindelijk simpelweg te weinig.

'We got a Die Hard situation here, people!'

Weer zo'n hilarische hacking-film; het Pentagon wordt weer zomaar geïnfiltreerd door onze jonge held en pa-lief weet zonder problemen de files van de bad guys te hacken; heerlijk!Helemaal bizar wordt het met de hier eerder genoemde 'United! United!' scene van Stewart, wat zal die man zich achteraf schamen...

Maar eigenlijk toch wel grappige onzin, 2,5* van mijn kant.