Opinions

Film die de verwachtingen niet helemaal waarmaakt. Prima acteerwerk, maar de film komt eigenlijk nergens goed uit de verf. Niet leuk genoeg voor een komedie, maar ook niet spannend (misschien met uitzondering van de scene op het vliegveld), en het einde vond ik ook teleurstellend.

Toch 3*, Cage en Lohman doen het gewoon heel erg goed.

Mwoah. Leuke scenes in het huis van het schoolhoofd, goed geacteerd ook, maar ik had het geheel iets magischer en grappiger verwacht.

3*.

Zag deze op mijn verjaardag in Amerika, zelden zo uitgekeken naar een film en zelden zo ontgoocheld. The Matrix was een sublieme science fiction film, Reloaded verzandt in saiie mumbo jumbo. Een paar knappe foefjes maken het nog 3*, maar da's pure goedheid van mijn kant.

Een knallende afsluiting van de trilogie, maar niet positief bedoeld. Zonde dat de Matrix is verpest door de matige vervolgen. 2,5*.

Heuse klassieker met precies de juiste mix filosofisch verantwoord geprietpraat en (ik gebruik het woord voor 1 keer) vette actie. De Bullet Time scenes deden destijds mijn onderkaak tot aan de grond doen zakken, en de film straalt een geniale vorm van stoerheid uit. Must see.

4,5*.

Een mooie look heeft deze film, maar daar houdt het dan ook wel mee op. Max Payne begint tergend langzaam voor een popcornfilm (wat het dus ook niet is) en pas als na een uur het minieme verhaaltje verteld is mogen de showdowns beginnen. Die zien er (buiten de lelijke monsters) prima uit maar kunnen niet verbloemen dat we gewoon naar een overdosis BS zitten te kijken. Dat hoeft niet erg te zijn, maar geef dan nog iets aan interessante karakters, een goed verhaal, comic relief... het is allemaal afwezig. Matige cast ook natuurlijk.

Nee, mijn 2* is compleet voor cinematografie/art direction.

Goedkoop filmpje maar wel acceptabel, beetje wat herman78 ook schrijft. Weinig verheffend en vaak hopeloos doorsnee, maar nergens vervelend en met nog wel een paar leuke scenes. Film die je op halve kracht ook nog wel kunt volgen, en da's soms wel eens lekker.

2,5*.

Vrij absurde mislukking. Humor kwam niet van de grond, chemie tussen het stel was er niet en het gegeven van film in een film werd ook al niet goed uitgespeeld. De 'regisseur' was een aardig typetje maar niet 2 uur lang en als de film al enig vermaak bood werd het compleet tenietgedaan in het slechtste.slotkwartier.ooit.

1*.

Leuke premisse maar een absurd zwak einde in deze futuristische jongerenfilm in de trant van Hunger Games, The Host en Divergent. De film begint lekker bevreemdend en kent in O'Brien in ieder geval een overtuigende lead (waar de rest van de jonge cast nog wel eens een steekje liet vallen). Helaas wordt het geheel na het sterke eerste uur wat rommeliger en het slot is werkelijk hemeltergend (en lijkt alleen maar zo gemaakt om een 2e deel te rechtvaardigen). Anticlimax derhalve.

Het mysterie van het eerste uur van de originele Maze Runner was erg fijn maar daarna begon die film al steeds meer het gebruikelijke Young Adult Dystopian weggetje te bewandelen, met Scorch Trials als logisch vervolg. Deze film volgt een veel meer standaard 'van A naar B' plot en heeft daardoor totaal geen onderscheidend karakter meer. Het defecteren van de potentiële love interest was het enige verrassende momentje, maar ik ben bang dat dat in het derde deel weer gladgestreken wordt.

Mooi trouwens dat de bad guys zichzelf 'Wicked' noemen

Niet erg indrukwekkend. Na de beginscene (met de goudvis) dacht ik een soort parodie op 'gevoelsfilms' te krijgen, maar volgens mij is het allemaal gemeend.. maar dan op een overdreven en onecht aanvoelende manier.

Soms zitten er wel aardige stukken tussen, maar het meeste was wat gezocht (de twee meisjes, de back-and-forth (hoewel dat wel grappig was)). Rest stil te staan bij het uitstekende acteerwerk, vooral van de vader.

2* dan maar.

Wat een ronduit vervelende film zonder tempo, zonder logica en zonder clou. De kids presteerden maar matig en het geheel deed nogal onaf aan. 1 sterretje voor de mooie natuurshots.

Highschoolfilm gedragen door de frisse Lohan, maar ook zij kan niet verbloemen dat de film zich op een voorspelbare manier naar het einde sleept. Er zijn mindere films in het genre, maar dat maakt van Mean Girls natuurlijk niet ineens een goede film...

2*.

Mindere film van de Pythons die het niveau van Life of Brian en met name The Holy Grail niet haalt. Soms wel grappig, maar met een minder 'verhaal' dan de andere genoemde films.

2,5*.

Regisseur West heeft misschien wel mijn favoriete pulp/actie-film op z'n conto staan (het lichtelijk briljante Con Air (1997) natuurlijk), maar dit doorsnee werkje met Statham kan mijn goedkeuring niet verdragen. Er gebeurt hoegenaamd niets wat niet al in 1001 andere films is getoond, de karakters doen er niet toe en echt sterke actie-scenes heb ik ook niet gezien. Met de ogen dicht gemaakt lopende band werkje waar Statham toch wel een beetje een handje naar heeft de afgelopen jaren.

1,5*.

Pijnlijk onleuke film waarin het steeds erg lang wachten is op nog eens een mooie knokscene rond Chan. Evans is niets minder dan genant in zijn Peppie en Kokkie rol. Zoals tukkerstein zegt, een Chan onwaardig.

1*.

In de dop interessante verhaal wordt veeeel en veeeel te laaaaang uitgesmeerd. Bij vlagen niet doorheen te komen, ondanks een goede cast en een spectaculaire opening.

1,5*.

Sentimentele en langdradige Capra film. Deze kruising tussen Mr. Smith Goes To Washington en It's A Wonderful Life haalt het niveau van die twee klassiekers absoluut niet, ondanks de team up van Hollywood legendes Cooper en Stanwyck. Met name het einde had ik krachtiger verwacht.

2*.

Zwak vervolg op het leuke Meet the Parents. Hoffman en Streisand zijn even extravagant als De Niro en Danner, maar lang niet zo leuk. De grollen zijn platvloerser en als geheel is de film een danige teleurstelling.

1,5*.

Erg leuke comedie waarin Stiller zijn bekende stuntelmanieren op de juiste manier aanwend. De Niro's komische tour van de laatste jaren kan me niet zo charmeren maar hier doet hij het erg goed.

3,5*.

Hemeltergend inspiratieloos, vol met gebruikelijke verwijzingen naar American Idol, Paris Hilton en een handvol bekende films. Ik zat al te wachten op dat leave Britney alone jongetje en ja hoor hij kwam ook nog. Poep & plashumor van de onderste plank. Zelden grappig, meestal smakeloos en immer voorspelbaar.

0,5*.

Respect voor 'dave' die de Asylum films aan een buitengewoon grondige analyse heeft onderworpen. Of ze dat verdienen is dan weer een tweede...

De eerder door anderen genoemde vliegtuigscene is absoluut classic, in dit uiteraard bijzonder matige, maar toch nog wel te behapsnappen (hoewel...) pulpwerkje van The Asylum. Wat wel opvalt is het gebrek aan ritme; ontzettend saaie stukken die er schijnbaar niet toe doen, gevolgd door een plotselinge rariteiten van onze prehistorische giga-beesten of een uit het niets opluikende liefde tussen de marine-biologen van dienst. Niet best, soms wel grappig.

1,5*.

Een miskleun dat er vrij onbeholpen is gekozen voor een found footage opzet, met name de tekstkaarten ('dit zijn echte foto's uit het politieonderzoek beste mensen, nog nooit vertoond!') tussendoor zijn ergerniswekkend. Naar het einde toe volgen er een tweetal *erg* shockerende scenes waarbij de laatste (een langdurige levende begrafenis) de kijker op meerdere wijzes serieus op de proef stelt. Niet van genoten, vrij gruwelijk en te vaak vervelend.

La Meglio Gioventù kent soms soapachtige verwikkelingen met her en der een absurd hoge toevalsfactor, maar ook levende, sprekende en bij vlagen sprankelende karakters waar de kijker na verloop van tijd een bijzonder sterke band mee krijgt. De tijdsduur is eerder een voor- dan een nadeel; aan het eind van de film lijken Nicola en alle anderen geen geheimen meer voor ons te hebben.

Op effectieve wijze wordt het familie-epos verweeft met de recente geschiedenis van Italië, waarmee het een interessant inkijkje in het hele land, de cultuur, en de mentaliteit geeft. Ik heb geboeid zitten kijken, al zijn sommige toevallige verwikkelingen dusdanig gezocht dat ik op 3,5* blijf steken. Toch zeker een aanrader.

Voor mij de minste Von Trier. Het eerste uur rond Justine gaat nog wel (een soort kruising van Festen en Rachel Getting Married), daarna wordt het almaar potsierlijker. De zussen zijn vooral vervelend en ook audiovisueel valt er buiten het begin en eind maar bar weinig te genieten, met een irritante soundtrack en bovenal lelijk hand-held camerawerk dat niet bij deze film past (zeker niet in de 2e helft). Thematiek van naderend onheil wordt afstandelijk en saai uitgewerkt. Niet veel, dit.

1,5*.

Een waar meesterwerkje, deze moderne klassieker van talent Nolan. Stof tot nadenken/-praten te over na een eerste keer kijken, maar toch raad ik aan om de film dan nog eventjes te laten liggen. Twee keer snel achter elkaar kijken kan de magie ietwat doen afnemen.

Ik blijf overigens nog steeds bij m'n standpunt dat Leonard niet Sammy Jenkins is. En daar ben ik niet vanaf te krijgen

Intrigerende persoonlijkheden, perfect spel, een fascinerend verhaal en duivels knap in elkaar gezet, een lust voor het oog en de geest, één van de beste films van de afgelopen jaren.

5*.

De ogenschijnlijk sympathieke maar wat saaie Gross (kennen we hem nog van Due South?) heeft een beetje een merkwaardige film gemaakt. Elementen van een sportfilmsatire met de sufste sport denkbaar (hiermee verslaat hij zelfs het trefbal van Dodgeball) gecombineerd met dramatische elementen a la Beautiful Girls, met onbegrepen liefde en verlangen als centraal element. Hierdoor is de film wat onevenwichtig; soms grappig, soms lief, soms een beetje scherp, maar allemaal *net* niet.

2,5*.

Mijn eerste Godard en Le Mépris stort zich m'n top 20 binnen (over een plekje bij de eerste 10 ga ik eens goed nadenken). Wat een a-dem-be-ne-mend mooie film is dit!

Beginnend bij de credits zijn de eerste 30 minuten haast ongeëvenaard. Het tedere spel van het koppel, de ontmoeting op het filmpark, en dan het stuk bij het landhuis. De scene als Jack aankomt en we een zichtbaar neergeslagen Camille langzaam in de ogen kijken is van een grootse schoonheid, misschien wel mijn favoriete shot ooit. Zeker gevoegd bij de prachtige muziek die doorweven in de hele film zeer nadrukkelijk aanwezig is, maar slechts bijdraagt aan de schoon- en grootsheid.

Haast achteloos verandert de setting naar het huis van het koppel, waarin de twee op constante voet van oorlog en vrede, van liefde en haat hun discussies voeren. Godard neemt hier z'n tijd om langzaam maar zeker vast te stellen dat er vanaf hier geen weg terug is. Zelfs, of misschien wel juist, niet in de Capri setting, waarin Paul langzaam begrijpt wat er tussen de twee mis is gegaan.

Het verhaal wordt gelardeerd met heerlijke (film)grapjes (de vertaalster die een zin vertaalt voordat hij wordt uitgesproken, de scene in het theater, Bertolt Brecht) en schitterende shots, te veel om op te noemen dus daar ga ik me maar niet aan wagen. De film is visueel een kunstwerk, is verder aandoenlijk, intelligent, een feest om naar te mogen kijken.

5* voor dit meesterwerk.

Ik vond die maniakale aap anders behoorlijk tof! Ok het geheel heeft allemaal niet zoveel om het lijf en het tempo is weer eens danig terug geschroefd maar het zijn ergens ver weg nog best aardige avontuurtjes...

2*.

Bijzonder zwak goedkoop b-filmpje zonder spanning. Remake van een film uit '56 die ongetwijfeld beter is.

0,5*.