Opinions

Bijzonder amusante film, en Agar is toch de baas he in dit soort heerlijke pulp. Twee onontdekte rassen voor de prijs van één! Let vooral op de prachtige intro met de professor, die de kijker meteen warm maakt voor het onderwerp. Ondanks al haar overduidelijke flaws is The Mole People erg geinig om te kijken.

3*.

Voor deze (complete) review geef ik 5*. Persoonlijk geef ik de film wel een halfje hoger vanwege Cotillard die al schreeuwend, tierend en zingend bijzonder veel indruk maakt.

5 sterren voor de titel, maar 4 sterren aftrek voor het enorm lage tempo en ronduit stupide verhaal. Het ziet er allemaal niet uit en de dialogen zijn hilarisch slecht, maar het is uiteindelijk het tempo dat de film definitief de das om doet.

Ik zag trouwens de nagesynchroniseerde Engelse versie.

1* dus.

Hmm, viel toch wel wat tegen. Tati's film mogen dan het plakkertje 'love it or hate it' opgeplakken krijgen, bij mij ligt de waarheid wederom (net als met Les Vacances) in het midden. Het basisidee van de film is erg leuk, de kritiek op het materialisme sympathiek, en ik heb me een aantal keren werkelijk bescheurd (vooral om de buurvrouw en de scenes op het feestje), maar andere delen zijn te langgerekt om boeiend te blijven kijken. Ik vind deze film ook wel *erg* lang en de muziek nogal nadrukkelijk. Mooie momenten derhalve, maar ook saaiere stukken.

2,5*.

Curiositeit, deze exploitation documentaire klassieker. Of: hoe een film tegelijkertijd weinig interessant en onmisbaar kan zijn. 2,5*.

Moneyball heeft duidelijk even tijd nodig om er in te komen maar levert dan een solide prestatie. Sport interesseert me zeer en de Amerikanen slagen er altijd wel in dat een beetje meeslepend in beeld te brengen; met name het gedeelte van de winning streak is kippenvel-materiaal. Toch zitten er ook vlakkere stukken in en weigert de film als geheel je echt te pakken. Opvallend hierbij vind ik de hoge waarderingen voor Pitt: ik vond z'n spel maar mat en weinig tot de verbeelding spreken.

Toch 3*.

Met een gerust hart kan ik stellen dat Miyazaki's stijl absoluut niet aan mij besteed is. Het verhaal is nog enigzins meeslepend (meer dan bij het nog zwakkere Spirited Away), maar het geheel ziet er werkelijk niet uit.

2,5*.

Vooral Ricci is ijzersterk in deze grimmige film. Voor Aileen had ik geen moment sympathie overigens. De scene waarin ze de vriendelijke mannetje vermoord is 1 van de afschuwelijkste die ik ooit gezien heb, werd er misselijk van. Dus als dat de bedoeling was zijn de makers daarin geslaagd.
3,5*.

Nouja, deze film slaat echt alles! De domme dialogen, saaie scenes en abominabele acteurs zijn nog wel te verhapsnappen (hoewel...) maar het einde is echt de grootste anti-climax in de historie van de cinema: oh eh het monster is opeens verdwenen enzo. Tadaaaa!

0,5*.

Stories are wild creatures...

Het is een dun lijntje waarop A Monster Calls zich begeeft: aan de ene kant was ik soms écht ontroerd en zat ik enorm met Conor mee te leven, aan de andere kant zat het sentiment zo nu en dan tegen het goedkope aan en ik wilde dat gewoon niet. Ik wilde het eigenlijk niet eens denken, maar het was er soms gewoon nét over.

Daarnaast moet ik helaas constateren dat Weaver erg matig speelt, de voice-acting van Neeson ook niet echt de schoonheidsprijs verdient en niet alle visuals even indrukwekkend zijn. Dat zou ik de film allemaal vergeven als ik helemaal mee zou worden gesleept, maar het ging gewoon niet.

De levenslessen van de boom zijn wel iets waar het jongere publiek wat mee kan, het jochie speelde goed en Jones zelfs uitstekend als zieke moeder. Een mixed bag noemen ze dat dan he?

Luketic had zich bij mij met Tad Hamilton al kansloos gemaakt, en ook Monster-In-Law is bij vlagen weer een tenenkrommende film. Alleen al denken aan het einde zorgt bij mij weer voor rillingen over de rug.

Lopez zakt voor mij in deze film definitief door het ijs, ik vond haar tot nu toe niet verschrikkelijk slecht, maar haar acteerwerk in Monster in Law is werkelijk niet om aan te kijken. Bovendien heeft ze totaal geen chemie met Vartan, die er voor de rest maar een beetje bij loopt.

Het gaat verder natuurlijk om de showdown tussen la Lopez en Jane 'barbarella' Fonda. En dat was bij vlagen best wel leuk uitgewerkt, zeker als Lopez terug slaat en er een oorlogje om de gunst van Vartan ontstaat.

Maar ja, dan dat einde he...

1,5*

Best wel geniaal om een film Monsters te noemen terwijl het geen moment over de monsters gaat.

Blijkbaar voor een appel en een ei geschoten (dat is er zeker niet aan af te zien) roadmovie/drama met twee sympathieke karakters (beide erg goed gespeeld ook) die terecht komen in een wereld met een infected zone zo groot als Mexico, waar ze doorheen moeten reizen om weer veilig in de US of A te komen. Wie veel pauwpauwgeluidjes en stoerdoenerij verwacht komt bedrogen uit: het gaat Edwards vooral om sfeer en hij slaagt daar vaak buitengewoon goed in.

Teleurstellend vervolg, waarbij vooral de eerste helft erg vervelend is. Sowieso is deze film minimaal een half uur te lang, maar het begin was gewoon écht niet door te komen. Als de cliché-karakters eenmaal in het Midden-Oosten zijn aangekomen probeert Green dezelfde sfeer als in het origineel op te zoeken, en het wordt dan ook wel iets beter, maar het is too little too late. Erg veel geschreeuw, weinig wol.

Het is weer een mooi stel bij elkaar; het oude besje met haar vervaarlijke wandelstok, de dubieuze bediende, drie zogenaamd Europese anatomisch correcte meiden, een tuinmonster en natuurlijk de onverbeterlijke mad scientist.

Leuke ingrediënten, helaas een matige film. Het tempo ligt nogal laag en de muziek is niets minder dan potsierlijk. Wel zijn er leuke scenes met het Spaanse kattenvrouwtje, let ook op haar val waarbij ze een seconde in de lucht blijft hangen...

2*.

Ben het wel met neo eens. 't Is zeker geen Great Race en ik vind hem ook minder dan Those Magnificent Men in Their Flying Machines, maar nog steeds een amusante film. Ben wel een fan van het genre blijkbaar.

3*.

De beste van de Pythons voor mij. Naast alle gekkigheid zit er tenminste nog enige lijn in, dat viel me bij The Meaning of Life erg tegen. 't Is wel enige tijd geleden dat ik hem voor het laatst zag, maar ik zet voorlopig in op 3,5*.

Saai space-drama waarvan de hoge score mij zeer verwonderd. De film is nog bleker dan de zieke Sam. Zelfs de score van Mansell kan niet overtuigen, maar het is vooral het recht-toe recht-aan vertellen van het verhaal dat mij een beetje tegenstaat. Het had allemaal een stuk spannender, mysterieuzer en avontuurlijker gekund. De film is feitelijk te makkelijk te volgen, te laagdrempelig, te uitleggerig. Slechte keus ook voor de bekende stem van Spacey, dat leidt alleen maar af en voegt niks toe.

1,5*.

Vroege Emmerich heeft best behoorlijke Special Effects, ondanks het (ongetwijfeld) lage budget. In die zin een aanradertje. 2,5*.

Ah, mooi dat deze nu is toegevoegd.

Met een behoorlijk budget geschoten sci-fi avontuur dat zo nu en dan zeer campy is (het openingscartoontje bijvoorbeeld, met het absurde theme, of de suffe dansjes in een soort maanbar) maar toch wel vermaakt. Uit de MST3K serie één van de betere films (en duidelijk ook één van de duurdere).

2,5*.

De zelfkant van de samenleving is zelden interessant en dit geld ook weer voor Moonlight. De kijker wordt het er bovendien niet makkelijker opgemaakt door een zwijgzaam (deel 1) en nukkig (deel 2) joch als protagonist op te voeren; de knul irriteerde me eigenlijk vooral. De insteek om ontluikende homoseksualiteit in deze rauwe omgeving op te voeren is natuurlijk een gouden greep; dat levert dan nog wat spanning op en een karrenvracht aan Oscarnominaties bovendien.

Heb er helaas niet echt geboeid naar kunnen kijken, daarvoor was het te weinig. De cast laat ook nog wel wat steekjes vallen trouwens, vooral de jongeren.

Travestie van een Bondfilm, en dat na het toch echt lichtelijk geniale Spy Who Loved Me van dezelfde regisseur. Snap niet dat ik hier eerst nog 3 sterren voor over had, tijd voor een halvering. De film is opvallend saai, kent een belachelijke finale in de ruimte en de romance met Goodhead lukt ook al niet echt.

Maar het ergste is nog wel dat alle in potentie toffe elementen zo knullig worden gebracht dat het gewoon niet leuk meer is. Met name Jaws, de fantastische henchman uit Spy Who Loved Me, wordt volledig misbruikt met een verschrikkelijk romantisch subplotje tot gevolg. Waarom toch?!

Moore zelf lijkt er niet al te veel zin in te hebben en ziet er hier ineens opvallend oud uit, de actie is goeddeels afwezig, de humor poepflauw en Lonsdale is maar een boring villain. Nee, dit was helemaal niks.

Wes Anderson is nooit echt helemaal mijn ding geweest (buiten het hilarische Mr. Fox) en Moonrise Kingdom past helemaal in die traditie. Er zijn heus wel een paar leuke typetjes te vinden en enkele grappen werken wel, maar het licht absurdisme gaat na verloop van tijd een beetje tegenstaan, zoals een sketch ook te lang door kan gaan. Het pakt me gewoon niet echt.

Wat rest is een niet meer dan redelijk amusant filmpje dat perfect past in het lijstje van Anderson, en waarin debutant Kara Hayward tussen de Hollywood sterren de show steelt. 2,5*.

Haha, ja die scene is waarlijk memorabel:

Turn to the woods with your back to Ivan!

No! Turn to me and your back to the woods!

Turn to the woods with your back to Ivan!

No! Turn to me and your back to the woods!

Turn to the woods with your back to Ivan!

No! Turn to me and your back to the woods!

Turn to the woods with your back to Ivan!

No! Turn to me and your back to the woods!

Enz. enz.

Ik heb met dit soort films wel eens het idee dat er in de nasynchronisatie het één en ander mis is gegaan, want ik snap die rare dingetjes, situaties en typetjes maar half. Erg weird allemaal, maar echt leuk wordt het inderdaad niet, dat is dan wel weer jammer. Let ook op een paar flitsende (ahum) camera-moves...

2*.

Ronduit vervelende film. Van Moore ben ik toch al niet gecharmeerd, en dit soort films helpen niet. Niet spannend, niet verrassend, skip deze maar.

0,5*.

Was niet echt ondersteboven van 'The Departed' en heb lang gewacht het origineel te bekijken. Best wel onterecht; een leuk uitgangspunt en een aantal nagelbijtende scenes zorgen voor een prima film. Wel is het laatste kwartier een beetje een anti-climax eigenlijk...

3,5*.

Tja, wat moet je hier nu weer mee... Pastiche van puberale flauwigheden waarvan het merendeel nooit de fase 'achterkant bierviltje' had moeten verlaten. Alleen het homeschool filmpje met Watts en Schreiber deed me echt lachen en de episode van de leprechaun ging ook nog wel, maar de rest was toch wel onder de maat. I want you to poop on me, nounou

1,5*.

Deze Mr. & Mrs. Smith begint erg aardig, met een leuke premisse en een paar pittige dialogen tussen het al dan niet getrouwde spel. Als de verhouding verandert in een driehoek wordt het allemaal wat minder, het scherpste is er af en Annie lijkt met beide mannen niet al te veel te hebben, waardoor je als kijker langzaam je aandacht verliest. Jammer na een puik eerste half uur.

3*.

Wat mensen in Jolie zien? Dat lijkt me toch niet al te lastig...

Gisteren gezien in een enthousiaste zaal, terwijl ikzelf de film door de bank genomen maar matigjes vond. Het tongue in cheek acteren van Pitt zorgde voor wat lachjes, maar de romantische scenes zijn hopeloos ongeloofwaardig.

Bovendien vond ik de film verrassend geweldadig, we kijken hier naar huurmoordenaars die aan het eind zonder pardon een klein legertje afknallen. Merkwaardige scene was dat.

De scene waarin de twee hun privé-oorlog uitvechten is dan wel weer erg geslaagd, al kwam de romantisch twist te plotseling. Wat als ze elkaar nu wel hadden afgeschoten?

Soms grappig, maar de film leunt te veel op de chemie van de twee sterren, die daarvoor te weinig aanwezig is.

2,5*.

Na de briljante serie volgde een afgrijselijke film, en vervolgens werd het stil rond het aardige typetje van Atkinson. Maar ook bij hem moet de kachel blijven branden, anders is het nauwelijks te verklaren waarom hij op het onzalige idee is gekomen om weer een film te draaien rond een personage dat op zijn best is in (zeer) korte sketches.

De eerste drie kwartier van 'Bean's Holiday' zijn dan ook nauwelijks door te komen. Flauwe scenes en een suf verhaaltje dat de idioterieën aan elkaar moet plakken, maar voornamelijk irriteert. Maar dan, gelukkig, wint de film iets aan charme in het tweede deel. We krijgen eerst 2 geweldige scenes (de man op het brommertje (een knipoog naar The Straight Story?), en daarna de strapatzen in het houten hokje) die zo in de serie hadden thuisgehoord, en het slot in Cannes (met een geinige rol voor Dafoe) is ook wel amusant.

Al met al blijft het onnodig om Bean naar het grote scherm te brengen, maar zo een mislukking als Ultimate Disaster Movie wordt deze niet. Laten we dat maar als een half vol glas ervaren dan.

2*.

Amusante maar rommelige film met veel te veel verhaallijnen voor de twee uurtjes. Met name de scenes rond Moore en de ontsnapte Meeks, inclusief opgepimpte shoot-out en spectaculaire over-the-top ontvoering, waren nogal overbodig; het verhaal met Costner en Hurt had an sich ook wel genoeg in zich om te blijven boeien. Ook de scenes rond de dochter compliceerden de boel onnodig, al mondde het allemaal uit in een aardig slot (met muziek van The Veils zowaar, kijk eens aan). An unholy mess, maar tegelijkertijd een guilty pleasure.

3*.