Opinions

Greg DePaul schreef ooit het scenario voor het aardige Saving Silverman (2001), waarin een aantal mannen met man en macht hun vriend uit de klauwen van een 'evil woman' probeert te houden. In 2009 wordt die latente vrouwenhaat van DePaul nog eens uitgediept, met het door hem geschreven Bride Wars tot gevolg; niet 1 maar 2 verschrikkelijke viswijven die je geen trouwerij gunt, maar een hoofdrol in een Saw-film. De karakters zijn zo onwaarschijnlijk onsympathiek dat je maar hoopt dat ze elkaar tijdens hun ruzie gaan afschieten.

Waar mannen door Hollywood in dit soort komedies de laatste jaren als, weliswaar vuilbekkende en lompe, goedzakken worden neergezet in de bromance-films, kan de vrouw niet negatief genoeg benaderd worden. Valse, domme krengen zonder charme, zonder humor, zonder eigen smoel en vooral zo leeghoofdig en materialistisch mogelijk; ze zijn niet op zoek naar liefde, genegenheid of vriendschap, maar naar een ring of een jurk, waarbij de emotionele waarde gelijk wordt gesteld aan de winkelprijs en de schoonheid altijd van een label kan worden afgelezen.

Zo ook met de twee 'hartsvriendinnen' in Bride Wars. We zien niet waarom het vriendinnen zijn (misschien dat vervelende tuthola's elkaar aantrekken?), en al helemaal niet waarom ze beide ten huwelijk worden gevraagd (zijn hun vriendjes masochisten?). Hoe dan ook, de trouwerijen van deze plezierloze gedrochten worden op dezelfde dag ingepland en dat schijnt heel erg te zijn (wie weet waarom mag het zeggen). Up with the 'bride wars'.

Na allerlei hilarische verwikkelingen (kent u de not-joke van Borat nog?) komt het natuurlijk weer helemaal goed, met een oh zo romantisch en emotioneel (u weet wel, de not-joke) slotstuk. Tot op het laatst smeekte ik dat een Jihad strijder het Plaza tijdens deze walgelijke laatste scenes op zou blazen (een gaslek mocht ook); het bleek ijdele hoop.

Gelachen wordt er niet, gehuild alleen op commando; dit is het allerergste wat het grote doek ons kan bieden. Bride Wars reduceert de toch echt charmante (en mijn favoriete) helft van onze bevolking tot nietszeggende, onnozele troela's die bij liefde denken aan een karaat en bij vriendschap aan chocola. Zij zijn volgens Hollywood blijkbaar het nieuwe schuim der aarde.

0,5*.

Deze film duurt gewoon twee jaar, er kwam geen einde aan. Dat de goede grappen met gemak op één handje zijn te tellen is misschien nog wel kwalijker. Soms aardig, maar wat me enorm tegenstaat is die ongelooflijke slapheid die dan aan het eind weer om de hoek komt kijken, het weekhartige vrouwelijke publiek moet het uiteindelijk wel lief en aardig vinden natuurlijk. Alleen Hamm kan gewoon lekker een eikel spelen, en dat is dan ook verreweg de leukste rol van de film.

Erg goed einde dat je bij blijft, maar als geheel toch wat langdradig. Niet helemaal wat ik me er van had voorgesteld. 3*.

Bepaald niet de fantasierijke sprookjesfilm die ik verwachtte, wel een aardig coming of age drama met een werkelijk vreselijk harde en nare wending. Zelden zo verschrikt en verslagen op m'n stoel gezeten tijdens een film, ik snap Bellerophon's opmerkingen over emotie uitbuiting eigenlijk wel. Aan de andere kant... het werkte *wel* (bij mij althans).

Verder een zeer redelijke film met een geweldige Cobb (waarom zat er nooit zo'n meisje bij mij in de klas) en een ubercharmante Deschanel (waarom had ik nooit zulke leraressen), ik geef 3 sterren.

It's all about the bridges

De slag om Arnhem, verfilmd met zelden vertoonde krachtpatserij (wat een schitterende beelden van de paratroopers!) en de grootste sterren. Enig overzicht ontbrak soms door de verschillende gezichtsvelden, maar de film ziet er redelijk realistisch uit (ik miste alleen Jan van Hoof) en is verplichte kost voor elke Nederlander.

3,5*.

Tweede misbaksel rond één van de meest vervelende boekpersonages allertijden. Zwelgend in zelfbeklag beleeft mevrouwtje Jones ook nu weer allerlei hilarische avonturen met haar mannen, van wie je geen seconde gelooft dat ze ook maar 1 seconde op de hopeloze Jones zouden vallen. Een mislukking met hier en daar een heel voorzichtig glimlachje.

1*.

Wat een vreselijk irritante typetjes, en wat een suf verhaaltje. Het boek zelf is nog net te doen, maar de verfilming is echt een misbaksel geworden. Het enige positieve wat ik hierover kan zeggen is dat het nog net niet zo slecht is als de 2e film (gruwel...).

1,5*.

Film met een aantal interessante facetten die mijn oorspronkelijk hoge verwachtingen toch niet helemaal weet waar te maken.

Ik vind dat de film uitstekend begint; meteen hebben we door dat er 'iets' is met en tussen de hoofdrolspelers, zonder dat nog exact duidelijk is wat dan wel. De voice-over van Johnson draagt op dat moment bij aan het mysterie.

Als vervolgens het verhaal zich ontvouwd valt de film langzaam maar zeker terug; het romantische gedeelte is helaas niet geweldig boeiend. Terwijl ik normaliter echt hou van die romances uit de jaren '40 en '50, met scherpe oneliners en liefdevolle dialogen. Hier miste ik iets, chemie misschien.

Door die afstandelijkheid lukte het me nimmer met de romance, en de druk van de gevolgen, de spijt en de wroeging, mee te gaan. Ondanks een bij tijd en wijle verrukkelijk inkijkje in de wereld en mores van het Engeland van 60 jaar terug.

2,5*.

Niets aan de hand stervehicel voor Dunst, die de film moeiteloos met haar charme draagt. Het verhaal over rivaliserende cheerleaders mag werkelijk geen naam hebben, maar we mogen blij zijn dat Bring It On aan het eind niet alle cliches boven tafel haalt.

Dushku is een fijne verrassing in deze verder weinig opzienbarende, zeg maar gerust nietszeggende film. Toch 2,5*, want irritant is de film nergens, al had het allemaal wel ietsjes villeiner gemogen...

Had ik ook een beetje, na een tijdje heb je het wel gezien. Nog steeds grappig om te kijken, maar toch niet echt een klassieker, ondanks het goede spel. Ik ga ook mee met 3*.

Het 'niet helemaal tof vinden' is wel iets anders dan 'ik gruwel van' lijkt me.

Verder wel een mooie film dit, al lijken de 8 oscarnominaties me nogal overdone. Inderdaad toch de controverse die het wint van de kwaliteit?

Wel wordt er goed in geacteerd (m.n. Ledger) en zijn de plaatjes met minimale soundtrack werkelijk prachtig. Jammer eigenlijk dat het verhaal zich over 20 jaar uitspreidt, waardoor we slechts een heel minimalistisch kijkje in het leven van de 2 mannen krijgen. Hierdoor werkte het liefdesverhaal niet helemaal.

Wat de film voor mij speciaal maakt is het laatste half uur; die leegheid en triestigheid eerst bij de ouders van Gyllenhaal en daarna in de trailer van Ledger is prachtig pijnlijk.

Totaalscore: 3*.

Inderdaad. Misschien wel de belangrijkste reden dat ik destijds deze film toch wel graag wilde zien.

Een mooie film trouwens verder, deze Battleship Potemkin. Nu ben ik sowieso niet vies van de oude klassiekers, maar Potemkin viel ook zeker niet tegen.

3,5*.

Niet onaardig regiedebuut voor DeNiro, maar ook niet echt bijzonder. Dat het joch nu vast zit wist ik tot vandaag overigens niet. 3 sterren voor A Bronx Tale.

Puike TV film met een jonge, talentvolle cast, een goed verhaal en interessante moraal. Aanrader!

3,5*.

Carrey heeft geweldige dingen gedaan, maar Bruce Almighty hoort daar helaas niet bij. Een flauwe, moralistische film. Jammer.

2*.

Hmm, toch wel een paar streepjes minder dan Borat.

Waar dat karakter gerust 90 minuten blijft vermaken, wordt Brüno soms wat vervelend, saai en té flauw. Hij is ook minder sympathiek dan onze gestoorde Kazachse Joden- en vrouwenhater, dus dat zegt wel iets...

Laat niet onverlet dat er een paar werkelijk briljante dingen inzitten (de focusgroup en het kooigevecht zijn om van te smullen), maar dit typetje zie ik toch liever in dingetjes van 5 minuten.

2,5*.

Buiten een uitstekende cast en een prima finale vond ik de film ook teleurstellend. De flashbacks werken niet (ik hoefde echt niks van het verleden van de gevangenen te weten) en het eerste uur doet het wel erg kalmpjes aan, van enige spanning (ook onderhuids) is dan nog vrijwel geen sprake. De persoon Munsey deed mij overigens erg denken (ook fysiek) aan Percy van The Green Mile.

2,5*.

Heus een aardige film. De Frankenstein gelijkenissen zijn niet van de lucht en met name de eerste helft zit er nog best een acceptabel tempo in de film. The Creeper/Brute Man balanceert constant op het randje van 'ergens wel sympathiek' en 'gewetenloze moordenaar'. Het einde is doorzichtig maar toch wel sterk.

3*.

Het verhaal van hoofdrolspeler Rondo 'The Creeper' Hatton is overigens minstens zo tragisch. Bij een gasaanval in de 1e wereldoorlog werd zijn gezicht dusdanig vervormd dat zijn latere acteercarrière wordt getypeerd door rollen als 'Ugly Man', 'The Leper' en dus 'The Creeper'. Universal was van plan rond de Creeper een filmserie te maken (zie ook House of Horrors (1946)), maar Hatton stierf op 51-jarige leeftijd, nog voor het uitkomen van The Brute Man, aan een hartaanval.

Net iets te gewild grappig om echt grappig te zijn, deze bizarre film over seniele oudjes, verloren gegane helden, zielzuigen en aanverwante thema's. Grappig dat mensen woorden als 'metafoor', 'drama' en 'boodschap' gebruiken, terwijl de makers in mijn ogen wel érg hun best doen om deze film in de cultsectie van de videotheek te krijgen. Natuurlijk zitten er wel grappige dingetjes en quotes in, maar al met al viel het me niet mee.

De extra's op de dvd zijn overigens ook af te raden, het is haast tragisch hoe vaak Campbell daarop de woorden 'my good friend Sam Raimi' gebruikt.

2 magere sterretjes.

Ongein van het zuiverste water, Gyllenhaal zal zich nog wel eens achterop het hoofd krabben als-ie het terug ziet lijkt me zo. Wat me opvalt is dat de film (gegeven het bizarre uitgangspunt) feitelijk erg conventioneel is; het gaat toch weer over ware liefde, opgroeien en familie.

1* voor Pippy en 1* voor Pappy maakt 2* voor The Bubble Boy.

Gemakzuchtigheid troef in dit huil of ik schiet verhaaltje. De Hollywood opaatjes kun je wel voor een dergelijke boodschap op pad sturen maar Reiner had hier wel iets meer uit mogen halen dan de obligate wereldreis die het uiteindelijk is geworden. Paar mooie scenes (kiss the most beautiful girl in the world), en beide acteurs zijn gewoon top, maar dat is het wel. Vreselijk subplot trouwens ook tussen Freeman en zijn vervelende botoxvrouwtje.

Hoe ik toch nog op 2* uitkom is me een raadsel, maar goed.

Matig maar toch nog wel te verteren werkje. Zou natuurlijk allang in de vergetelheid zijn geraakt zonder de (eveneens matige) serie. Buiten de fans van de serie zou ik deze film eigenlijk niemand aanraden.

2,5*.

McQueen is oppercool en de achtervolging verdient alle lof, maar een echt spannende film? Nou nee. 3*.

Jeugdsentiment. Eigenlijk zou ik de film niet opnieuw durven kijken, want of 'ie dan nog steeds de 3* van nu krijgt betwijfel ik (ook gezien de IMDB score). Destijds vond ik hem erg grappig in ieder geval, en Caine speelt erin dus helemaal flut kan het nooit zijn.... toch?

Gedrocht van Clark. Net als in Kids had ik het gevoel dat Clark een ontzettend over-the-top beeld van tieners had neergezet, en vervolgens net doet of het allemaal dagelijkse realiteit is. Natuurlijk is het echt gebeurd, maar het is in mijn ogen waanzinnig dat mensen zeggen dat de film 'een goed beeld geeft van de jeugd in de VS'.

Verder is het acteerwerk vreselijk, slaan de dialogen nergens op en irriteert de film boven alles.

1*.

Hmm een verrassend lage waardering alhier vind ik. Bij vlagen spannende film met een aardig uitgangspunt. Dat de Duitsers Engels spraken was wel een beetje jammer, maar toch niet geweldig storend.

3*.

Die ronddraaiende camera met de muziek... alleen al daarom 4,5* waard. Groots en meeslepend, dare I say it: 'zo maken ze ze niet meer'.

Overroepen werkje dat het compleet, maar dan ook echt compleet, van het aardige uitgangspunt moet hebben. Mooiboy Reynolds doet het nog niet eens zo onaardig als verlaten ingegravene, maar het achterliggende verhaal van Buried wil maar niet interessant worden en de uitwerking met een paar rare telefoongesprekjes houdt ook niet over.

2*.

Onnozelheid troef in deze ego-trip van een aantal verlepte zangeressen die zo stupide is dat je er alleen maar om kunt lachen. Huilen is voor deze film veel te laat.

Al in de eerste minuut is duidelijk dat meisje Aguilera als een onwaarschijnlijk ongelooflijk niet te bevatten 'talent' moet worden neergezet gezien haar gehuil in een lege bar, waar zij natuurlijk aan moet ontsnappen want ohohoh zo'n enorm fantastisch zingmeisje (niet geheel toevallig ook producent van deze drol) moet natuurlijk wel een audience hebben! Op naar LaLaLand, waar het blonde tutje struikelt over de stereotypes; een gemene zakenman, een cute ober, een bitch, een sympathieke nicht (Tucci moet eens ophouden zich hiervoor te lenen) enzovoorts enzovoorts.

Als dit allemaal al niet erg genoeg was (de rest van de film kun je met de ogen, en liefst ook oren, dicht wel volgen) komt er dan zo'n enorm stompzinnige scene aan dat ik lag te rollebollen over de vloer. Blijkbaar had mevrouw Cher (ze deed iets met onderzeeërs in de jaren '30) bedongen dat ook zij een liedje mocht zingen, waar de film dan ook uit-ge-breid de tijd voor neemt. Past totaal niet in het verhaal maar ook dit egootje moest blijkbaar gestreeld worden dus daar maken we dan maar tijd voor.

De slechtste film van 2010. 0,5*.

En dat is het. Jammer van een enkele wel erg brute scene die het gezellige sfeertje een beetje onderuit halen. Om onnozelheid is het altijd goed lachen en McDormand en Pitt zijn een uitstekend stel. Ook de rest van de cast heeft duidelijk plezier waardoor de kijker dit feitelijke niemendalletje met een grote smile uit kan kijken.

Beste scenes voor mij waren die tussen Rasche en Simmons in het CIA gebouw; wat een geweldige dialogen, elke zin raak!

3*.