Opinions

Interessante setting en een aardig verhaal, al was het soms wat rommelig en hak op de tak. Neem bijvoorbeeld de scene in het ziekenhuis of bij de moeder, of het aspect van de Aurochs; het had allemaal best wat langer mogen duren en rustiger gebracht. De scenes in de badkuip zijn dan wel weer spot on, waarbij de enigmatische Dwight Henry absoluut de show steelt als zieke vader van Hushpuppy. Een goede film zonder echt magisch te worden, maar van de pas 30-jarige Zeitlin gaan we zeker meer horen.

3*.

My mother was a stripper... I want to be a stripper too!

Beatniks. Geen idee wat ze willen maar wat luisteren ze naar lekkere deuntjes, van lome jazz tot vlotte popsongs, ja ik zou in de jaren '60 ook een beatnik zijn. En als het niet voor de muziek was dan zeker voor de dames, amai amai wat lopen er exemplaren rond in de Off-Beat, het cafe waar de jonge hipsters samenkomen voor hun 'kicks' en om te zeuren over hun ouders, die natuurlijk allemaal even 'square' zijn.

Eén van hen, de lieftallige Jennifer (Gillian Hills), een soort Doutzen Kroes look-alike, heeft het er maar extra moeilijk mee; paplief is net weer thuisgekomen met de jonge Nichole (Noëlle Adam), die vooral opvalt door haar lelijke opgeplakte wenkbrauwen (maar dit terzijde). Deze Nichole heeft zo haar dubieuze verleden waar Jennifer vol induikt, en de sleazy stripclubeigenaar (Christopher Lee) ziet zijn kans schoon...

Leuke film vol moeilijk kijkende kids die zich oh zo onbegrepen voelen, met wat rare uitstapjes (een discussie over bombardementen tijdens de oorlog, een ritje met de auto), maar ook met heerlijke muziek en schitterende dames, een combo die het in huize otherfool altijd wel goed doet. Daarnaast is hoofdrolspeelster Hills niet alleen eyecandy; haar hooghartige en verwende optreden is prima geacteerd; ze is in alles geknipt voor de rol.

3*.

Die overacterende psychopaat was nog wel aardig, maar Eddie Crane zelf is echt te saai voor woorden in dit matige doch aangluurbare filmpje. Plotje rond slechte vrienden sleept zich wat voort en de love-interest ziet er niet uit maar die platenman vond ik wel goed spelen, deed me denken aan een kruising tussen Philip Baker Hall en Jerry Orbach uit Law & Order.

Ik doe eens vriendelijk: 2*.

Zo 'per ongeluk' was de moord op de barman overigens niet...

Matige film. Het trage tempo in het eerste uur is nog tot daar aan toe, maar in het vervolg probeert de film wel heel nadrukkelijk op de emoties te spelen. De scenes in het schip waren wel sterk, de slotscenes met Nolte hadden ondanks het mooie laatste shot toch beter gekund.

2*.

Film die qua cast en verhaal veel en veel meer in zijn mars had dan er uiteindelijk uit is gekomen. Uiteindelijk te doelloos, jammer. Het had een prachtig schetsje kunnen worden...

2*.

Als economie student hoor ik de naam Nash nog wel eens op college voorbij komen, maar zijn biopic is echt afschuwelijk saai. Wanhopig overschat in mijn ogen.

1,5*.

Sterkste Disney tekenfilm in een hele lange tijd. Prachtig getekend, mooie liedjes en een goed verhaal.

3,5*.

Hehe, toch wel lachen met B&B. Ook 10 jaar na hun hoogtijdagen nog van te genieten. Het niveau mag natuurlijk eigenlijk geen naam hebben, maarja

3*.

Vraag me naar mijn 10 favoriete scenes aller tijden en ik noem uiteraard allemaal scenes van mijn favoriete films op, maar ook 1 scene uit het verder maar matige Bed of Roses.

In deze scene wordt Lisa voorgesteld aan de familie van Lewis, in het ouderlijk huis, ik geloof met Kerst. Wat een warmte, wat een gelukzaligheid, echt zo'n mooi klein en blij momentje om helemaal week van te worden.

Ik wil een ieder toch graag deze film aanraden, om die ene scene...

Voor de rest van de film: 2,5*.

Zeer matig allemaal. Slechts Fraser als basketballer levert een paar goede grappen op, maar over het algemeen te flauw en kinderachtig.

2*.

Acceptabele animatiefilm met een paar erg leuke grappen. Seinfeld zelf doet het leuk maar Puddy steelt de show als macho tennisspeler Ken. Het verhaaltje loopt niet altijd even lekker (die rechtzaak? kom nou) en de 'romance' is daar ook een goed voorbeeld van, maar ik heb een paar keer echt hartelijk gelachen en dat is me ook wat waard.

3*.

Deze ongein duurt eigenlijk een half uurtje te lang waardoor de grapdichtheid niet hoog genoeg ligt. Een paar aardige vondsten (Das Boot, de tweeling, het dode hert), een hoop flauwigheid.

Toch maar 2 sterren dan.

Alles, werkelijk alles (nu ja, bijna alles) gaat fout in Beethoven; het neemt het eigen publiek namelijk niet serieus.

Nu zou je kunnen zeggen dat het een kinderfilm is, en dus bepaalde vrijheden mag nemen, maar er zijn grenzen. En die grenzen worden erg ver overtreden in Beethoven.

Feitelijk gaat de film niet eens over de hond, maar over de vader, gespeeld door Grodin (dan reeds 57). Hij werkt hard, behandeld zijn gezin met liefde, maar krijgt er slechts zeurende commentaren op terug. En als hij Beethoven terug brengt naar het asiel (om legitieme redenen) krijgt hij te horen dat 'al het plezier uit het huis is verdwenen'. Take that, dad!

Laten we eens een scene erbij nemen. Grodin krijgt op een dag belangrijke zakenpartners op bezoek. Dit duo probeert Grodin er echter stevig in te luizen. Totdat Beethoven er mee aan de haal gaat en de deal voor onze held, vader Grodin, in de soep valt.

Voor zover het gezin weet, heeft Beethoven de familie net tonnen gekost, maar het enige wat moeder Hunt (dan pas 31) uit weet te brengen is 'ach, ik vertrouwde die 2 toch al niet'. En dat moet de kijker dan maar pikken, omdat wij toevallig weten dat het duo slechte intenties had, en Beethoven dus eigenlijk de familie heeft gered. Uh-huh.

Als de film mij niet serieus neemt, doe ik het andersom ook niet. 1,5* voor wat schattige puppies.

Grappig dat veel van de consternatie en aandacht toch naar de casting van Yes-R gaat, want hoewel je daar wel wat vraagtekens bij kunt zetten (zijn er geen jonge (Marokkaanse) rasacteurs?) is het hem moeilijk te verwijten dat 'n Beetje Verliefd zo'n vreselijke film is geworden.

Zijn medespelers bevoorbeeld doen het bijna allemaal slechter. Van Kempen doet 90 minuten lang een prima kruising tussen Piet Bambergen en een dementerende oom (heeft die man nu echt geen 2e gelaatsuitdrukking?), Plien van Bennekom overacteert haar typetje op een vervelende manier, Sabri Saad El-Hamus heeft bijna niets te doen en Tjitske Reidinga maakt veel te weinig van haar in de dop interessante personage. De Belgische Geert de Jong is adequaat, en da's dan al heel wat.

Dit zou allemaal nog wel te verhapsnappen zijn als 'n Beetje Verliefd 'n beetje 'n leuke film zou zijn. Niet dus. De film kijkt als een verhaaltje over een schoolreisje van een leerling uit Groep 6: rechtlijnig, monotoon en elke zin beginnend met 'En toen...'. Totaal geen verrassing, totaal geen opmerkelijke momenten, zelfs geen mooie flashback naar opa die met een beer loopt te rollebollen; waarom niet eigenlijk? Verder miste de film de humor dat Het Schnitzelparadijs nog wel had; om het 'coole' taalgebruik van Yes-R kon slechts mijn achterbuurvrouw lachen, maar die lag dan ook al in een deuk bij de trailer van Norbit (echt waar!).

Inhoudelijk overigens ook nogal dubieus; Yes-R krijgt zijn meisje omdat hij een worstelwedstrijd wint... moeten we hier nu blij om zijn? Is het dan fijn dat dit meisje niet zelf mag kiezen? Als je een subplotje over eerwraak maakt mag het ook wel iets scherper van mij.

Ten slotte: de muziek. Ik heb erover nagedacht, en ik kan exact 2 films bedenken waarin de muziek me echt stoorde; deze en Het Schnitzelparadijs. Dit kan toch geen toeval zijn? Wat een vreselijk irritant en doorjengelend deuntje hoorde ik de hele tijd, dit viel me echt op, of zat ik er toch (onbewust) extra op te letten door Het Schnitzelparadijs? Enfin, fijn was het niet.

Al met al kan ik door mijn Pathepasje niet meer zeggen dat deze film zonde van m'n geld was, maar zonde van m'n tijd was 'n Beetje Verliefd zeker.

1 heel miniem sterretje krijgt de film nog net, ondanks de meest vreselijke dialoog (Vind je het jammer dat je geen zoon hebt opa? - Ik heb er nu toch één...) die ik in jaaaaren in een film heb mogen horen...

Half geslaagde komische horrorfilm, met Keaton in een glansrol. Een paar goede vondsten met veel gevoel voor understatement gespeeld. De scene waarin de groep totaal niet schrikt van de spoken, en met ze wil overleggen, is hilarisch.

Maar na een tijdje heb je de humor wel een beetje door, en voor de rest is er nou niet geweldig veel te genieten.

Toch 3*.

De romantische rozengeur en maneschijn ingeruild voor de harde werkelijkheid van het ouder worden, verantwoordelijkheden en een wat ingedutte relatie. Slecht nieuws voor hen die wegsmelten bij alleen al de aanblik van het lieflijke koppel Hawke en Delpy maar wel een eerlijke insteek van Linklater en het duo, dat meeschreef aan de film. Hoewel ik uiteraard nog altijd 'een film achterloop' ook hier weer de nodige herkenning, knap hoe ze dat voor elkaar krijgen. Prijsdialoog blijft toch die tijdens de wandeling naar het hotel, dan komt weer even dat Before Sunrise gevoel terug, toch de beste in de trilogie.

3,5*.

Heerlijke romantische kletsfilm die me beter beviel dan Before Sunset (hoewel dat ook geen verkeerde film was). Zonder het nou precies zo meegemaakt te hebben toch herkenbaar. Knap gemaakt, goed geacteerd.

3,5*.

Haalt het voor mij niet bij Before Sunrise. Misschien dat het ligt aan het feit dat ik van de leeftijd ben van de hoofdrolspelers in de eerste film, maar in deze kon ik me een stuk minder identificeren met Jesse en Celine, die me ook een stuk minder sympathiek voorkwamen. Ook leken de discussies meer bedacht dan bij Sunrise, en deed het einde me in de eerste film meer.

He, wat een gezeur , want ondanks bovenstaande is Before Sunset toch een mooie film: 3*.

Door het wel erg trage tempo de minste in de kwartetcategorie 'opgeblazen beesten in het atomische tijdperk', verder bestaande uit Them, The Black Scorpion en Tarantula (ik zie dat Fat Mike ze ook allemaal noemt). De aanvallen van de sprinkhanen waren wel gaaf maar het verhaaltje met scientist Peter Graves, inclusief de verplichte romance, kun je verder met de ogen dicht wel volgen. Toch ergens wel amusant, maar ik ben ook gewoon dol op dit genre.

2,5*.

Uitstekende, bij vlagen en vooral in de suggestie zeer grimmige film van onze zuiderburen die met name uitblinkt in tempo: op de juiste momenten wordt gas teruggenomen of juist bijgegeven en het verleden van Nick krijgt precies genoeg aandacht zonder dat het de focus op de huidige zaak tekort doet. Gevolg is dat deze kijker vanaf het bankje twee uur lang in een ietwat verhoogde hartslagzone geboeid (no pun intended (ok een beetje)) bleef kijken. Van Rampelberg draagt de film verder met verve waar de rest van de cast zo nu en dan wel een steekje laat vallen, maar dat zijn al met al slechts kleine minpuntjes.

Een heerlijk klein meesterwerkje, deze samenwerking tussen Jonze en Kaufman. Prachtige muziek, subliem acteerwerk en een lekker bizar en fascinerend verhaal; net als Adaptation een absolute aanrader.

4*.

Mijn huisgenoten waren het blijkbaar niet eens met m'n niet zo positieve kijk op deze film (traag, veel te lang), dus heb ik de dvd op m'n verjaardag gekregen. Binnenkort dan toch maar eens herzien.

Voorlopig: 2*.

Trage mafia film met nogal wat soapachtige verwikkelingen tussen de gebruikelijke thema's familie, wraak, eer en bloedvergieten. Kinsski is een mooie leading lady maar verder spat het Santa Barbara niveau van het verhaal van het scherm.

2*.

Sfeervol gebeuren, met een paar leuke typetjes en best een acceptabel beest. Het geheel doet wat kinderachtiger aan dan ik had gedacht (iets waar de openingstitels al voor 'waarschuwen') maar het verhaal rond de familie van Belle en haar keuze om bij het Beest te gaan wonen was animerend genoeg om geboeid te blijven kijken.

Helaas viel het slotkwartier wat tegen, ik verwachtte nog een behoorlijke showdown tussen het Beest en de burgerlui (zit dat soms in de tekenfilmversie?) en het plotsklapse einde kwam redelijk uit het niets. Desondanks genoeg moois gezien om de film aan te kunnen raden. Met name de slowmotion-beelden bij het binnentreden door Belle van het kasteel deden even de adem stokken.

3*.

Seagal heeft zijn moves ingeruild voor een 2e kin maar weet toch nog gemeen uitziende Aziaten 20 meter ver te werpen; bespottelijk maar oh zo amusant. Grappig dat deze film feitelijk niks voorstelt en je toch maar weer eens met je hand over je hart strijkt; Seagal heeft immers wel mindere film gemaakt waardoor deze 'zo slecht nog niet' is.

Ik ben het dus wel met mijn bovenbuurman eens en geef Belly of the Beast ook 2*.

Hmm, ik zie de film niet als ik zoek op 'Below'... Anyway, wat een goede film is dit! Ook ik was verrast dat Aranofsky aan deze had meegeschreven, maar dan in de zin van; 'Die man kan ook alles' .

Lekker sfeertje, pittige vaart, prima acteerwerk en de effecten zijn goedkoop maar effectief. Een leuke film dat alleen een strafpuntje krijgt voor het nou niet helemaal perfect uitgewerkte einde.

4*.

Briljante, onverwoestbare klassieker die zelfs beter lijkt te worden met de jaren. Onuitwisbare scenes te over, waarbij de scene op zee en Jezus' kruistocht mij het meest zijn bijgebleven.

4,5*.

De gekke typetjes en rake one-liners zijn prima in orde, maar dat vreselijke sentiment in het laatste half uur... brr, dat verpestte de film behoorlijk.

2*.

Een frisse cast en eens een andere invalshoek, maar uiteindelijk een bekend verhaaltje met de nodige stereotypes. Niet onaardig, maar ook niet bovengemiddeld.

2,5*.

Pijnlijk, bruut maar fascinerend. Er zijn niet al te veel films waar je echt een minuutje stil van bent, maar Benny's Video hoort daar (nog meer dan Funny Games) zeker wel bij. Wat een einde ook...

Toch blijft het bij 3,5*, ik kan mij goed vinden in Goodfellas betoog; iets meer uitleg, iets meer antwoorden.