Opinions

Viel me toch een beetje tegen, ook gezien de bijzonder lovende reacties hier. Het idee van deze docu is erg leuk en een paar typetjes zijn gewoon te hilarisch voor woorden, maar het kwam er gewoon niet helemaal uit. De nadruk ligt wat mij betreft ook wat te veel op de eindeloze reeks voorstellingen en de fans die daar op afkomen. Interessanter vond ik de momenten met Fragasso of Margo, die beide op hun eigen manier de weg behoorlijk kwijt lijken te zijn. Hardy mag dan een goedlachse tandarts zijn, eigenlijk is het ook een beetje een vervelende kwast.

2,5*.

Monumentale, soms ietwat sentimentele, klassieker over en ook voor teruggekeerde soldaten van het front. Over het algemeen goed geacteerd ook.

Curiositeit bij deze film is de rol van Harold Russell (de man met de geamputeerde handen); hij kreeg voor zijn rol als Homer Parish niet 1 maar 2 oscars: beste mannelijke bijrol en een speciale award 'for bringing hope and courage to his fellow veterans'.

Toch wel een film die je gezien moet hebben vind ik. 3,5*.

Aan Büch moest ik ook als eerste denken. Werkelijk prachtig hoe Kees met de Nederlandse taal omgaat, mijn favoriet was: "Een fatale ouderdomskwaal kan ineens raak toeslaan!" Het geheel is gegoten in een veelal schrijnend maar soms toch ook erg grappig portret van deze bijzondere kerel. Ik waag me er niet aan om de rol van de ouders te bekritiseren of aan te moedigen, daarvoor ben ik te weinig (lees: geen) expert. Desondanks spat de liefde voor hun zoon en het geduld met hem er duidelijk vanaf. Weer een mooie docu van Nederlandse bodem.

Met de sexploitation valt het enigzins mee in dit verder wel zieke filmpje, suffe vuurgevechten en explosies zijn er des te meer. Hoofdrolspeelster Magall is eigenlijk te goed en te mooi voor dit soort absurde rommelfilmpjes van dubieuze kwaliteit en inhoud.

1*.

Tja, ik vond dit toch echt gewoon grappig.. Hoge grapdichtheid, de typetjes worden goed gespeeld (vooral Tomlin is op dreef), kortom een echte guilty pleasure. Alles wat het vreselijke Flodder had kunnen zijn, en meer.

3,5*!

Vintage jaren 80 film, Murphy excelleert maar Reinholt is ook steengoed als de suffige Rosewood. In alles een erg plezierige film die je moeiteloos nog eens meepakt als 'ie weer eens op SBS is.

3,5*.

Zeer teleurstellend 2e deel van de Beverly Hills Cop trilogy, zeker na het bijzonder fijne origineel. Een minder verhaal en de verrassing is eraf.

2*.

Vooral in het eerste uur genoeg grappen om je hiermee te vermaken. De vroeg gestorven Farley doet het verrassend goed en Rock speelt wat ingetogener dan normaal. Jammer alleen dat de film in het laatste half uur wat inzakt.

2,5*.

Dat ik hier nog niet op gestemd had

Jeugdsentiment natuurlijk, zeker een handvol keer gekeken destijds. Toen zal ik een jaar of 13 zijn geweest, misschien moet ik hem nu (bij 30+) nog maar eens opsnorren. Hanks is inderdaad op zijn best als goedige sul zoals in deze familiefilm.

3,5*.

Ik ben het met Set Wenker's tekst en Idol's cijfer helemaal een; een onevenwichtig rommelboeltje dat bijna niks uit de interessante cast haalt. 1,5*.

Hurt en Goldblum schitteren in deze prachtige film van Kasdan. Pijnlijke momenten, fascinerende persoonlijkheden, goede dialogen... gewoon een erg mooie film.

4*.

Ratjetoe van half uitgewerkte ideeën, te veel emotionele momenten en te weinig recht toe recht aan lachen, zoals we met Sandler wel hadden mogen verwachten.

Sandler als vader had hilarisch kunnen zijn, maar de grapdichtheid is werkelijk veel te laag om van een echte komedie te kunnen spreken. En waarom zagen we Schneider niet meer in beeld, in een potentieel heel leuke rol?

Een fikse teleurstelling: 2*.

Broeierige film met een uitstekende cast. Een beetje een vergeten werkje, maar toch een aanrader. 3,5*.

Voorspelbaar maar oh zo gelikt Hollywood tienerfilmpje met een paar milde pookjes in de onderrug van Tinseltown en haar ieder-voor-zich mentaliteit. Leuk om Giamatti eens in zo'n rol te zien, hij speelt de jeugd toch een beetje weg...

2,5*.

Wat mij betreft de beste film van 2003. Een emotionele rollercoaster van Burtin die door het mooie verhaal, de prachtige aankleding en het superbe acteerwerk onder de beste films ooit mag worden geschaard. Een film ook waarin ik het aan het einde niet droog kon houden... wat schitterend!

4,5*.

Weer een behoorlijk goede Noir, gesterkt door het simpele maar aangrijpende verhaal van de detective op zoek naar de waarheid, maar vooral ook naar wraak en genoegdoening. De ontwikkeling waarin zijn vrouw het leven laat verraste me hevig, en voegt behoorlijk wat drama en intensiteit toe. Het sfeertje rond lowlifes, hoodlums en dames van discutabele reputatie is weer pakkend in beeld gebracht. In mijn ogen geen klassieker in het genre, wel ruim voldoende.

3,5*.

Hippe MTV-achtige film weet niet helemaal te overtuigen op het parodische vlak (djelle verwoordde het ook al). Wel leuk en aardig hoor, maar niet de cultfilm die het had kunnen zijn.

2,5*.

Erg grappige film van de Coen's, al gaat mijn voorkeur nog altijd uit naar het briljante Hudsucker Proxy. Torturro steelt de show als de Jesus, maar feitelijk speelt iedereen vol overgave. Het plezier spat ervan af.

'Your name's Lebowski, Lebowski!'

4*.

Ook ik had er veel van verwacht, maar moet concluderen met slechts 2 woorden: dodelijk saai. 1*.

De laatste paar films van Mannetje Moore begonnen zowaar ergens op te lijken, en het oudere The Big One is dan ook (helaas) meteen weer een koude douche. Oogverblindend en adembenemend slecht.

Zelfbevlekking van het ergste soort, een onduidelijk doel, rommelige opzet, slappe interviews en werkelijk om te huilen zulk slecht stand-up materiaal, en dan dat inzoomen op het werkelijk schaterlachende publiek, jaja. Ontstijgt nergens een (extra zwakke) aflevering van De Week van Willibrord.

1* voor het Nike stukje.

Het nauwelijks na te vertellen verhaal, inclusief veelvuldig genoemde karakters die we niet 1 keer te zien krijgen, wordt compleet gered door een heerlijke sfeer en een superbe cast. Bogart windt menig blondine om z'n vingers met een haast ongekende charme. Schitterend geschoten, fantastische noir.

4,5*.

Hmm misschien moest ik toch maar eens Burton's film proberen, maar hier vond ik in ieder geval niks aan. Soms een leuke vondst, maar verder vooral erg vaak erg irritant. 1,5*.

Ik vond hem zelfs nog wat minder dan Guts of a Virgin. Het verhaal sloeg deze keer echt nergens op (en was maar moeilijk te volgen), en het monster komt echt vanuit het niets opzetten. Meer seks en minder verhaal; 1,5* derhalve.

Hans Teeuwen is op jacht naar malsch vleesch in kleine bikini's, spek voor de bek voor iedere overjarige puber zou je denken. Helaas faalt deze film in alles, buiten de lichtelijk briljante titel en de hier reeds eerder gememoreerde en ronduit fabelachtige tagline: 'these girls are so hot, they need to be put on ice!'

Off-screen killings, een minimum aan naakt, stupide karakters, een saaie killer, zwakke cast, onlogische tot ronduit onmogelijke verwikkelingen... dit is gewoon echt heel erg slecht en dan niet op een fijne campy manier. Waarom het van het ene op het andere moment nacht is geworden is me overigens ook een raadsel...

1*.

Ik weet alleen niet of Frequency nu juist *hier* de inspiratie vandaan heeft gehaald

Melige comedy uit het rijtje Wayne's World en Dumb & Dumber. De simpele humor ligt er duimendik bovenop maar zorgt wel voor een aangenaam sfeertje. Pretentieloos vermaak dat wat rommelig begint maar naar het einde toe, als de beroemdheden eenmaal in het heden zijn beland, steeds leuker wordt.

3*.

Sympathieke film over een bekend fenomeen; iets anders willen dan je omgeving je voorschrijft. Niet baanbrekend maar ook niet onaardig, al wordt de film vaak wel érg opgehemeld.

3*.

Billy Liar's got his hands in his pockets
Staring over at the neighbor's, knickers down.
He's got his knickers down.

Aldus The Decemberists. Dat dit nummer losjes en in ieder geval qua protagonist gebaseerd was op een boek / toneelstuk / boek wist ik tot voor kort niet, deze Billy Liar is dan ook feitelijk een 'onbekende klassieker' (ik las ergens dat JFK werd neergeschoten toen deze in de US in de zalen draaide en daardoor in ieder geval over de plas grotendeels genegeerd / vergeten werd).

Hoe dan ook: een leuke en ook aandoenlijke film. De wegdromende Billy heeft inderdaad iets van Walter Mitty maar roept tegelijkertijd meer medelijden op; hij zit gevangen in zijn baan en raakt verstrikt in zijn leugens waardoor al zijn al dan niet goede voornemens steeds in duigen vallen. Today's a day of big decisions mijmert Billy nog in de opening, maar om vervolgens op tijd uit bed te komen blijkt al een te grote opgave.

Het enige pleziertje wat hem dan nog rest is zijn zelfbedachte landje waar hij dan wel tot grootse dingen in staat is. Terug in de echte wereld lijkt hij gered te worden door eerst een bekende komiek en later de schone Liz (Christie) maar uiteindelijk komt er toch weer niks van terecht. 3,5*.

Dat kan er ook nog wel bij; naast een opstekende verstandskies zal ik toch minimaal een weekje rondlopen met kaakpijn na het kijken van de ultieme gaapfilm; Bin Jip.

Premisse van de film vond ik nog best aardig, maar na 20 minuten verzandt de film in niet vooruit te branden quasi diepzinnigheid vol onlogische gebeurtenissen en het oh zo symbolische einde had vooral een hoog Piet Bambergen gehalte.

1,5*.

Nee, ik kan hier niet echt enthousiast van worden. Waar ik Birdemic 1 nog net het voordeel van de onbedoelde zo-slecht-dat-het-weer-goed-wordt twijfel wilde geven, daar is dit tweede deel duidelijk zelfbewust van de eigen crappy kwaliteit zodat het een 80 minuten durende parodie wordt, en daarmee een stuk minder leuk. Feitelijk is de film ook een herhaling van zetten, met in de eerste helft het romantische plotje en dan in de tweede helft de ongein met de nog immer lelijke computervogeltjes. Nguyen blinkt slechts uit door zijn casting van zijn leading ladies, ach ja dat is ook wat waard zullen we maar zeggen.

0,5*.

Voor wie zeker denkt te weten dat het na The Room niet meer erger kon worden: u heeft duidelijk Birdemic nog niet gezien. Deze film tart letterlijk elke beschrijving en is zo fout dat je bijna niet kunt geloven dat het serieus bedoeld is. Birdemic is op te delen in 2 gedeeltes van drie kwartier. In het eerste zien we de ontluikende romance tussen de creepy verkoper Rod en het aantrekkelijke model Nathalie (Elisha Cuthbert look-a-like Whitney Moore, sprak hij lichtelijk enthousiast). Terwijl ze zich moeizaam door de enorm crappy dialogen slaan vallen de nieuwbakken tortelduifjes verder vooral op door het oneindig in- en uitparkeren van hun respectievelijke auto's.

Het tweede gedeelte van de film is dan ineens carnage: on-waar-schijn-lijk goedkope special effects van vogels die onze helden aanvallen met menig dode onschuldige voorbijganger tot gevolg. Voor de 'groene' duiding van dit alles worden een wetenschapper en een hippie opgevoerd: de mens vermoordt de aarde en daarom vallen de vogels aan. Of zo. Het is allemaal zo slecht dat dit er weer één is in de 'eerst zien dan pas geloven' categorie. Oftewel: 0,5* en snel door naar deel 2