Opinions

Hm.

Hoe een naam als Jim Klock van figurant zijn in grotere films naar dit soort B-films trekt is me een compleet raadsel. Hij lijkt het zelf behoorlijk leuk te vinden overigens want het bloedbad op gang 12 is volledig volgestouwd met humor, dwaze momenten en gekkigheid. Horror ook, maar tot in zekere mate.

Wat deze film redt is dat het allemaal nog wel enthousiast wordt gepresenteerd aan de kijker. Kwalitatief zijn ze niet, maar de montages verlopen vlot en de makers doen er alles aan om deze film niet te laten vervelen. Het helpt ook dat de crew er zelf ook wel zin in leek te hebben, want de motivatie springt er geregeld af. Misschien dat ze ook geluk hebben gehad door net de juiste namen te vinden.

Verder voelt het eerder aan als een film waarbij er soms iemand uit de dood opstaat, want visueel ziet de film er ook zo uit. Doods. Erg lelijk ingerichte winkel en op het gebied van versiering geen enkele creativiteit te bekennen. Het gebruik van materie om elkaar vervolgens de hersens in te slaan brengen hier weinig verandering in, want KIock en McCullough weigeren om iets van de grafische kant te laten zien.

De humor is dwaas en in grote mate aanwezig, maar erg grappig is het niet. Het enige moment waarbij er een klein glimlachje vanaf kwam was het proloog. Dat zijn de droge momenten waar de film profijt aan heeft, maar het regieduo vond de typetjes toch vele malen leuker. Uiteindelijk beginnen de grappen elkaar ook te herhalen en merk je als kijker dat na enige tijd de koek wel op was.

Leuk als je niets anders kan vinden, als je deze film überhaupt kan vinden dan. Massacre on Aisle 12 wil wel opgemerkt worden, maar met zo'n nonpromotie zal je het natuurlijk nooit kunnen aanschrijven bij het grote publiek. Het lijkt me overigens ook dat films als deze nooit in de bioscoop komen door hun goedkope opzet, maar de pogingen zijn er in ieder geval wel. Daarvoor dan ook mijn punten.

Amazon Horror.

Dit keer weer een hele andere filmdienst die snel een bijdrage wilt leveren aan de horrorindustrie. We kennen ondertussen de trend wel. Thrillerfilms die een donkere sfeer dragen en de horror uit thema's tappen. Master draaft daarin zelfs nog wat verder door. Dit keer dus een film met wel heel weinig horror.

Dat was geen probleem geweest als de sfeer beter had gewerkt, maar dat doet het absoluut niet. Toch moet ik zeggen dat het me verbaasd dat het er nergens echt uitkomt, want de regie is niet altijd belabberd. Zo hangt er een sterke filter, wordt er goed gespeeld met nachtelijke kleuren en is het acteerwerk zo slecht nog niet. Dat laatste kan je overigens wel verwachten als je Hall weet te strikken in de hoofdrol.

Wat mysterieuze scenes ten spijt, Master lijkt namelijk vaak te vergeten wat het eigenlijk is. Ik heb ongeveer drie scenes geteld die een beetje tegen horror aanzitten, verder krijgen we een dramafilm met een donkere filter eroverheen. Er breekt zelden een onheilspellende of passende sfeer door. Wel is het duidelijk dat de film qua thematisering belangrijk wil zijn, maar dit voegt niet echt veel nieuws toe aan het zeer relevante onderwerp.

Tegen het einde aan zou je hopen dat de film eindelijk loskomt, maar ook hier houdt de film eigenlijk hetzelfde verloop aan. Ik snap niet helemaal waarom, want waarom zou je een film marketen als horrorfilm die niet eens een horrorfilm is? Het is niet de eerste keer dat marketing de kijker erin luist, maar ik ben er regelmatig flexibel mee. Met Master is het echter gewoon totaal verkeerd, zo hinderlijk dat ik er zelfs niet meer omheen kan.

Het is te doen omdat het er niet slecht uitziet, maar de focus is onregelmatig, de sfeer breekt nooit echt door en de regie is qua toonzetting toch wat onevenwichtig. Zo zit er tussendoor plots een soort reclameachtige scene in, die totaal niet goed in het plot wordt vermengd. Master is terughoudend en zeker in de finale uitermate teleurstellend, maar kan nog steunen op wat onderliggende potentie.

Geld regeert.

Master and Commander was geloof ik laatst nog in het nieuws omdat veel jongeren de film erom bekritiseerden dat het te saai was. Inhoudelijk is het echter niet saai, maar ook op het visueel vlak van de film is er genoeg te beleven. Dat heeft de film helaas allemaal enkel en alleen te danken aan het budget, en niet aan de regie.

Crowe probeert met veel macht en man om een goede kapitein te zijn. Regisseur Weir probeert de beste man met een aardige introductie (de riem) aan de kijker voor te stellen, maar na dat stukje krijgen we niet bepaald een enerverend personage. Ook de rest van de crew verschilt tussen het wel oké-niveau en het waarom-sta-je-hier-niveau. Bethany bijvoorbeeld hoort gewoon niet in deze film thuis. Te deftig voor zijn personage.

Op zee kennen we een aantal aardig tot leven gebrachte scenes, met mooie kleuren en aardige filtertjes om de dreiging van de oceaan nog wat te versterken. We kennen ook tussendoorn wat aardige beelden van mooie landschappen en spectaculaire effecten. Het budget heeft zeker gesproken, maar dat is dan ook de enige factor die de film naar een hoger niveau tilt. Van de regie komt het namelijk niet.

Lelijk camerawerk, zeker de finale is verschrikkelijk in beeld gebracht. Ze krijgen eigenlijk maar weinig goed in beeld, de editing is mak en de film slaagt er niet in om ten alle tijden lekker te flowen. Er zit gewoon nergens een goede flair in, waardoor niet elke sequentie aanslaat. Het mag dan verdienstelijk eruitzien en redelijk wegkijken, uiteindelijk is het gewoon een opgeblazen onzinfilm die graag serieus genomen wilt worden.

Ik kwam er nog wel aardig doorheen en de effecten zien er goed uit. Ze hebben een aantal mooie sets gebouwd in deze film, daarvoor mijn complimenten. Jammer dat het verder wel erg lang duurt voor een verhaal dat inhoudelijk niet eens zo heel veel diepgang kent. Leuk voor een keertje, maar geen film die ik nog een keer ga kijken.

De Zuid-Afrikaanse regisseuse Danishka Esterhazy lijkt door de meeste horrorliefhebbers over het hoofd te worden gezien, maar heeft inmiddels zeer kwalitatief werk afgeleverd. Match vormt een sterke terugkeer na een aantal missers of tegenvallende resultaten, waarmee ze bewijst het kunstje nog altijd niet verleerd te zijn. Het geheel is sfeervol van begin tot eind, haalt sterk uit met gruwelijkheden en is niet bang om wat controversiële ontwerpen uit te lokken. Alhoewel het nergens tot nagelbijtende spanning komt en de opmaak er soms nogal goedkoop uitziet, weet Esterhazy daar overtuigend mee voor de dag te komen. De finale is verder zeer entertainend, maar zeker in de afloop wat afgeraffeld. Nog een kleine bonus overigens voor de hoofdrol van Humberly Gonzalez, die het uitstekend doet.

Luchtig.

Weer een betere misdaadfilm van Scott. Vooral omdat hij zich eigenlijk ook maar minimaal concentreert op het misdaadgehalte wat de film luchtig, vlot en vooral niet saai houdt. Ook maakt hij er mooi geen rise and fall van, wat dit ook makkelijk had kunnen zijn.

Cage acteert wel leuk, maar Rockwell blijft een favoriet van me. Ook is Lohman een geslaagde toevoeging, al was ze 10 jaar ouder dan de leeftijd van haar rol, gelukkig is ze niet de langste. De film is best vermakelijk, maar het verhaal pakte me niet, ik vond het gewoon niet zo boeiend en vaak flauw.

Dingen zoals de deur en ramen 3x open en dicht doen vond ik vrij flauw en onnodig. Gelukkig zitten er een aantal verrassend komische momenten in die me wel aan het lachen kregen. Scott gaat minimaal in op zwaardere onderwerpen en wat meer in op vermaak. En dat is deze film ook, vermaak.

Visueel vooral aan het begin hier en daar leuke dingen, maar het verhaal pakte me niet echt en kwam ik met een soort van teleurstelling daarmee weg. De twist aan het einde is ook vrij ongeloofwaardig om heel eerlijk te zijn. Voor de rest is dit wel leuk.

Ah.

Een hoop gegiechel, wat traantjes, een hoop sentimentele dialogen en een verloop dat je moeiteloos aan talloze soortgelijke films kan plakken en er precies dezelfde film mee krijgt. Material Girls is een film die ik maar wat gauw ga vergeten, en niet perse omdat ik dat graag wil, maar omdat het gewoon zo weinig doet.

Ik kan niet zeggen dat ik het echt slecht vond. Het acteerwerk is aardig, de omgeving is redelijk shiny en het verloop veilig maar passend. Het is een erg typerende film die gewoon te braaf is. De emotie slaat ook nauwelijks aan, dus op dat vlak heb je weinig om echt in mee te gaan. Het zijn ook niet mijn favoriete typetjes die hier worden gevolgd, dus dan houdt het snel op met de pret.

Veel meer hoef ik er niet over kwijt. Je kan het kijken om snel vermaak te verkrijgen, maar ik ben bang dat niemand een jaar na deze film gezien te hebben nog kan uitleggen waar het precies over ging. Ik ben daar dus eentje van, en juist omdat deze film de kaarten zo bijzonder veilig speelt landt het op het exacte cijfer dat ik gewoonlijk geef aan films die mijn geest nagenoeg direct verlaten.

Matilda dus.

Ook een boekverfilming hier, alleen vergeten welke schrijver het is. Toen ik wat jonger was vond ik dit best een indrukwekkende film, maar nu valt dat eigenlijk wel weer mee. Nu zie ik het gewoon als een normale kinderfilm eigenlijk.

Weer een hoop irritante types lopen er weer rond. Vooral die directrice was haast niet om uit te staan, natuurlijk hoort het bij haar karakter, maar toch. Matilda zelf was wel schattig, maar dat was het dan weer, Davidtz speelt ook een vrij (te) standaard karakter.

Wel veel fantasie en hier en daar een behoorlijk memorabele scene, maar het uiteindelijke resultaat is gewoon een doodnormale kinderfilm die qua fantasie wel uitblinkt maar qua uitwerking duidelijk niet veel specialer is dan de rest.

Niet best.

Typische film die ooit weleens rond Film1 voorbijkomt, of bij de DVD-sectie van MediaMarkt ligt. Want als Matriarch ooit op Veronica zal verschijnen zal ik daar vies van opkijken. Toch moet ik regisseur Vickers nageven dat er een aantal geslaagde stukjes inzitten.

Die komen vooral in de vorm van natuuropnames, waarvan de landschappen vaak opvallend goed in beeld gebracht zijn. Het is alleen jammer dat de combinatie tussen geflipte horror en rustige natuur niet echt werkt, dus dan blijft de film een beetje zuur smaken.

Jammer dat de film zelf niet opleeft naar die geduldige natuuropnamen. Een wat standaard verhaal over een stel dat in de puree komt te zitten, maar dan wat vluchtiger en leger uitgewerkt. De motieven van de familie blijven vrijwel uit, en het weet nooit echt richting het gestoorde of geflipte te gaan.

Tamme horror verpest de film ook een beetje, want horror moet altijd ergens in uitblinken. Of het nou uitzonderlijke sfeer is, of pijnlijk geweld, maar deze film heeft eigenlijk niets te bieden qua horror. Rauw in elkaar gestoken, maar nooit erg spannend of opwindend. De familie is niet gestoord genoeg of intrigerend genoeg, en de praktijken zijn toch wat te tam om memorabel te worden.

Acteerwerk is ook niet best, enkel Cuthbert weet nog weleens uit te halen. Maar Blackwood presteert toch echt ondermaats en Hannan is vooral vervelend i.p.v. dreigend. Dat er ook weer een mysterieus kind in moet rondlopen versterkt de creatieve armoe helaas nog wat meer.

Het concept was leuk, maar de uitwerking is gewoon te standaard en te tam. De horror wil niet geflipt worden, en de film wil nooit intens worden. Gooi daar lelijk cameragebruik bij met luie cinematografie en dan krijg je dus Matriarch. Jammer, want er zitten opvallend sfeervolle natuuropnamen bij en de landschappen worden krachtig gebruikt hier en daar. Vickers heeft het wel geprobeerd, maar heeft het als regisseur gewoon nog niet helemaal door. Hij mag het echter wel nog een keer proberen, want er zit ergens potentie verscholen.

Het tweede deel van de beroemde sciencefictionreeks leek goed te beseffen dat het concept nu wel uitgelegd was, waarop regisseursduo Lilly en Lana Wachowski het meer van de actiescenes moesten hebben. De uitgesponnen achtervolgingen, creatieve gevechten en grote diversiteit aan situaties maken The Matrix Reloaded geen lastige zit om doorheen te komen. Jammerlijk is de nogal lange en oninteressante aanloop, het volledige eerste halfuur bevat eigenlijk weinig dat de aandacht actief trekt. Net als bij het eerste deel ogen enkele computereffecten gedateerd, maar de actie wordt eigenlijk altijd wel in goede banen geleid waardoor het niet storend is. Wellicht dat Reloaded precies op het goede moment uitkwam, want ik betwijfel of een film als deze op de dag van vandaag nog had gewerkt. In ieder geval ging mijn filmavond wederom zeer vlotjes voorbij.

Aiai.

The Matrix was altijd een trilogie die me erg kon smaken ondanks de vele kritieken op het laatste derde deel. Ik weet nog dat ik de films tijdens schooldagen keek en weg kon zwijmelen onder de achtervolgingen, bijzondere bewegingen en innovatieve cameratechnieken. Toen er een vierde deel kwam trok ik mijn wenkbrauwen op, maar besloot de film eerlijk een kans te geven.

0,5* waardig is het gelukkig niet. Je hoeft er niet veel aan te begrijpen (er zit nauwelijks verhaal in), want het is eerder een soort moderne samenvatting van de eerste drie delen met talloze verwijzingen en flashbacks. Iets nieuws toevoegen doet het nauwelijks. Ze hebben goed nagedacht over hoe ze de film nieuw leven in kunnen blazen, en hebben het daarna weer opgegeven en zijn overgegaan naar een film die eerder lijkt op Jupiter Ascending met ongemotiveerde Matrix-personages. Resurrections voegt bijna niets toe. Leuk dat de regisseuse door de rouw terug wilde grijpen naar de vorige films, maar dat zorgt wel voor dat dit vierde deel onnodig aanvoelt.

De jammerlijke elementen en teleurstellingen van de film draven in sneltreintempo aan je voorbij. Gelukkig weet Wachowski zich wel te redden met de effecten, want die zien er prachtig en op niveau uit. Verder stelt de film erg vaak teleur. De choreografie is om te huilen, vernieuwende cameratechnieken ontbreken volledig en vliegende ruimteschepen zijn na enige tijd interessanter dan de matrix zelf. Na een uur vliegt de verveling er serieus in.

Verder heeft Wachowski de neiging om steeds de minst interessante personages toe te voegen, maar slaagt er ook op wonderbaarlijke wijze in om de leukere personages suf te maken. Groff probeert Weaving uit alle macht na te doen, maar het lijkt wel het rijke zoontje van Agent Smith. Zelfs de kleur van zijn pak is veranderd, maar ook aan veel andere actiescenes worden constant elementen toegevoegd die simpelweg irritant zijn (kungfu hobo's?).

Reeves leek er zelf niet zoveel zin meer in te hebben. The Matrix Resurrections levert het bewijs dat je niet aan een dood paard moet trekken, want het acteerwerk voelt ongemotiveerd aan en het verhaal werkt zich nergens naar toe. Erg veel verwijzingen en herhalingen van de eerste drie delen, maar weinig elementen die van Resurrections een eigen deel maken, buiten de opgepoetste sciencefictionwereld die wordt neergezet. De toegevoegde humor voelde overigens ook ongeïnspireerd aan.

De veelvuldige hoeveelheid kritiek is terecht, maar gelukkig herpakt de finale van de film zich een beetje. Verder bijzonder matig op veel gebieden. Zeer matig acteerwerk (Harris doet het wel nog aardig gelukkig), actiescenes die niet overtuigen en slechte choreografie kennen, een film die niet als een Matrix-film aanvoelt, personages die extreem saai ogen en een film die simpelweg niet gemaakt had hoeven worden. Als ik de eerste drie Matrix-films nog een keer wil zien zet ik die wel op. Een vierde deel opbouwen had kunnen werken, maar niet met dit script inderdaad. Zonder twijfel één van de grootste teleurstellingen vanuit jaar 2021.

Binnen de oorspronkelijke trilogie blijft Revolutions de deelnemer die duidelijk het onderspit moet delven. Het is hier voornamelijk de “echte” wereld die wordt uitgewerkt en dat is spijtig genoeg geen heel interessante vormgeving. Het eerste uur kent daarom weinig grootse hoogtepunten, maar eenmaal een wat actievoller tweede deel aanbreekt, sta je als kijker garant voor een goede dosis aan vermaak. Hugo Weaving is wat minder aanwezig en dat is spijtig, want de overige personages blinken niet bepaald uit vanwege hun onderscheidende acteerwerk. Gelukkig zijn er nog de gedetailleerde visuele effecten die de tijd prima hebben doorstaan, waardoor je als kijker optimaal kunt genieten van een degelijke portie geweld. Het is wellicht niet de film die naast de eerste twee delen kan staan, maar het doet nog altijd wat het moet doen.

Het is fijn dat The Matrix in 1999 werd gemaakt, want als deze film op de dag van vandaag uitgebracht zou worden had ik het maar een geforceerde bende gevonden. Daarnaast had regisseursduo Lilly en Lana Wachowski wellicht dan geen beschikking gehad over Hugo Weaving, wiens personage ondertussen is uitgegroeid tot mijn favoriete filmschurk. De computereffecten zijn uiteraard gedateerd, maar nog altijd lopen de actiescenes zeer vlot en is de vormgeving overtuigend. Het concept biedt daarnaast genoeg houvast om het verhaal in vlotte banen te begeleiden, maar pas echt indrukwekkend is de uitgesponnen finale die me altijd is bijgebleven. Ik snap volkomen waarom filmliefhebbers dit gebeuren in hedendaagse tijden wat minder omarmen, maar voor mij blijft het ideaal vermaak. Enkel het acteerwerk van de protagonisten (Laurence Fishburne uitgezonderd) is nogal zwakjes.

Ok.

Toch wel een meevaller, oude films zoals deze smaken me doorgaans nooit, maar dit is gelukkig een positieve verrassing waar ik toch veel makkelijker doorheen kwam dan ik vooraf had gedacht. En dat is zeker toch wel een complimentje waard.

Echter zijn er nog steeds bepaalde keuzes en elementen die de film niet helemaal goed doet in mijn mening. Vooral de keuze om alles op de normale wereld in kleur te gooien maar juist de indrukwekkende stukken in de hemel in zwart-wit is naar mijn mening erg onbegrijpelijk.

Gelukkig zien de scenes in de hemel er wel indrukwekkend uit, dat is een zekerheid. Verrassend leuk ingericht en gedetailleerd voor die tijd. Ook sommige scenes op de "echte" wereld zien er fantasierijk uit, en worden dan ook geholpen door wat kleur.

Echter vind ik de romantiek wat lui en te makkelijk. Er is nauwelijks een chemie, die ook niet echt goed uitgewerkt is daarbuiten. Ze nemen hier nog een stapje verder dan "liefde op het eerste gezicht" en verplaatsen het naar "liefde bij het eerste woord". Het gaat allemaal te snel en toevallig.

Slotfase mist ook wat kracht. De rechtszaak is niet bepaald spannend en de afloop is wat lui gebracht. Met een simpele "oh ze houden zo van elkaar, ik geef me gewonnen" overtuig je mij bij lange na niet. Het zijn toch wel deze dingetjes die de uiteindelijke ervaring wat teniet doen.

Desondanks best verrast, fantasierijk gebracht en originele scenes in de hemel buiten het best originele plot om. Best makkelijk doorheen gekomen. Zo zie je maar dat oude films niet perse gigantische overacting nodig hebben.

Stevige film met uitmuntend acteerwerk vanuit Tahar Rahim. Vooral de tweede helft kent een aantal beklijvende momenten die door regisseur Kevin Macdonald strak in beeld worden gebracht. Dankzij een overtuigende visuele inkleuring en genoeg sfeer wordt het grafische beeld van Guantanamo Bay geregeld akelig dichtbij gebracht. Het proces daaromheen boeit evenzeer, maar in beperkte mate. Zo kent het eerste uur een aantal onhandige vertragingen binnen het tempo en wil het personage van Jodie Foster niet echt tot leven komen. Eenmaal Macdonald inzet op de filmische beleving, stijgt The Mauritanian gelukkig ver boven de middelmaat uit. Uitstekende film voor de liefhebbers, maar de kwaliteit laat genoeg potentie zien om een breder publiek aan te spreken.

Prima.

Deze film doet bij lange na niet alles goed. Maar de film krijgt wel een opvallend lage score op MovieMeter, alhoewel ik zelf nu ook niet het hoogste cijfer geef. Deze film doet een aantal dingen goed, maar ook een aantal dingen gewoon niet goed.

Vooral de karakterontwikkeling is echt slecht. Onnodig aanstellerig gedrag terwijl er eigenlijk nog 0 gevaar op de loer ligt. Hierdoor kreeg ik al snel een hekel aan Terzic en haar karakter kon wat mij betreft al snel het toneel verlaten..

De samenvatting hier is ook niet de meest uitnodigende samenvatting voor een horrorfilm. Had daarom weinig vertouwen in deze film, maar gelukkig lijkt het verhaal helemaal niet op deze samenvatting. In dat opzicht dus positief verrast door de loop van de film.

Voor de rest is het visueel half. De regisseur is goed aan het experimenteren. Alleen maken de lange takes niet echt indruk. Wel mooi, lang gefilmd, maar te dicht op de huis van de acteurs en actrices. Het heeft geen meerwaarde, en het hoort een soort absorberend effect te krijgen. Die vind ik hier niet terug.

Acteerwerk is van sommige wel ok. Wittgenstein en Seksan, vooral Seksan, maken veel indruk. Vond Seksan heerlijk naturel overkomen en perfect in zijn rol zitten. Terzic houdt zich in het algemeen aardig staande, maar eist te veel ruimte op zonder deze echt goed te benutten. Bovendien is het eerste half uur best slecht.

Omgeving is goed gelukt. Het bos is vaak ideaal en een rauw sfeertje weet soms te overheersen. Het zorgt voor 1 uitzonderlijk sterke scene. De scene waar Terzic in een soort dodenhok wordt gesleept, jammer dat dit slechts fantasie was en dat er wordt gekozen voor een iets veiligere loop daarna. Was geweldig hard in ieder geval, jammer dat ze dat idee niet hebben genomen.

De film kent ook nog een andere sterke scene. De allerlaatste scene. Verder knap met geluid gespeeld. Maar dan heb je het meeste wel opgenoemd. Jammer dat de regisseur niet iets meer absorberend te werk ging. Nu maken die lange scenes niet genoeg indruk. Je kan ze in ieder geval een stuk intenser maken.

Wel bij vlagen knappe camerabewegingen en een rauwe visuele look. Redelijk acteerwerk, sommige maken indruk, sommige wat minder. Het zorgt in ieder geval voor een nipte 3,0*. Wel heel erg nipt.

Niet best.

Max Cloud lijkt een beetje de film te zijn die je krijgt als je een regisseur aan het roer zet die ooit nog zijn kinderachtige herinneringen uit wilde werken. Het is dan ook niet de meest volwassen film, ondanks dat Adkins een acteur is die ik niet snel in kinderfilms op zie draven. Ach, iedereen mag weleens wat nieuws uitproberen.

Voor Adkins is het echter niet perse een hele andere rol, want hij doet hier gewoon wat hij normaal ook doet, en dat is vechten. Regisseur Owen lijkt alleen niet zo goed te weten wat hij met Adkins aan moet vangen, want het mag overduidelijk zijn dat trappen en slagen werkelijk meters van het doelwit verwijderd zijn, en toch gaat de tegenstander neer.

Ik kon de look van de film nog best waarderen, en het voelt soms ook echt aan als een oud videospelletje. Toen het duidelijk werd dat ze in een game trokken kon mijn geluk ook niet meer op. Het levert wat lekker speelse en boeiende achtergronden op met genoeg kleur en flair. Vermakelijk is deze film dan ook zeker, en stopt ook genoeg humor in zijn geheel.

Het jammere blijft echter wel dat de ideeën uiteindelijk op raken en de actiescenes totaal niet weten te overtuigen. Daarnaast is het acteerwerk buiten Adkins om ook serieus slecht, en kunnen veel rollen er niet in slagen om de komische dialogen goed af te leveren. Max Cloud voelt daarom ook aan als afgeraffelde film die niet kan doen wat het moet doen.

Vermakelijk, kort en kleurrijk met soms leuke scenes tussendoor, maar ook een film die te lang doorgaat en zijn actie totaal niet onder de controle heeft. Er zit niet echt flow in, waardoor er nooit een kick in de film trekt. Misschien dat je er snel doorheen komt als je van gamefilms houdt, maar er zijn duidelijk betere films in deze soort gemaakt dan Max Cloud.

Aardig.

Het gemiddelde ligt eigenlijk wel heel laag, maar boven de 3,0* moet het dan eigenlijk niet komen. Daarvoor is het verhaal toch te weinig origineel en ontbreekt de echt vette actie vaak een beetje, alhoewel het in de laatste 40 minuten nog wel beter losgaat.

Maar het grootste probleem met Max Payne is dat het vaak de neiging heeft om wat saai te worden, en dat is bijzonder gezien het stijltje dat door de film heen hangt. Het heeft inderdaad wel wat weg van Sin City maar deze is vaak wat kleurrijker soms. Maar dezelfde sfeer hangt zeker, maar Sin Ciry bevat dan wellicht veel meer geweld.

Wahlberg doet het voor de rest best prima. Het is niet de meest intimiderende acteur maar hij doet het best prima. Zijn karakter mocht alleen best wel wat harder zijn. Voor de rest aardige bijpersonages zoals Kunis en dan heb je het ook wel weer gehad.

Nog redelijke actie later in de film. Het ziet er in ieder geval prima uit. Visueel ook nog redelijk verzorgd, soms wat brakke CGI maar het ziet er best prima uit. Soms erg gave camerastandpunten en bovendien vaak grappige en best originele stijltjes door de film heen.

Het is niet heel erg bijzonder, maar het kent zo zijn momenten en het ziet er allemaal best aardig uit. De actie mocht wel wat prominenter zijn en wat gaver zijn, want nu was het soms nog een beetje saai. Maar voor de rest blijft het een heel degelijke film.

Aardig.

Film die ik al langer wilde zien, maar nooit kon vinden. Onlangs toch weten te vinden en toen twijfelde ik er ook niet aan om er langer op te wachten. Meteen gekeken en het beviel redelijk, al had ik wel op iets beters gehoopt. Zo'n titel als deze schreeuwt gewoon naar een over-the-top aanpak.

Dat heeft deze film helaas niet, wat waarschijnlijk de gevolgen van budgettaire beperkingen zijn geweest. Het project wil groots zijn en de poster belooft een grote knipoog, maar komt uiteindelijk niet zo heel ver. Het is niet episch of spectaculair genoeg om naar zijn look op te leven. Toch weet het wel altijd vermakelijk te blijven.

Het is ook wel grappig dat enkele grote namen in de komediebusiness zich hebben uitgeleend aan deze film, zoals Kevin Smith. Toch niet een figuur die je meteen zal verwachten, maar het maakt de film er wel leuker op. Verder ook een hoop verwijzingen naar oude games en de gamecultuur zelf waar een diehard gamefan van zal smullen.

Het vermaak allemaal best, maar het duurt wel te lang voordat het verhaal opgang komt. Het duurt allemaal een halfuur voordat de boel een beetje begint te branden, en dat is in zo'n omgeving als deze toch echt te lang. Als de actie dan losbarst is het net iets aan de tamme kant, maar wel aardig vermakelijk.

Vooral de kleurtjes en cinematografie zijn best geslaagd te noemen en de wereld kent de juiste sfeer. Uiteraard niet zo spectaculair als je zou hopen, maar waar ik vooral door werd teleurgesteld is het beperkte aanbod aan bloedvergieten. Geen spatje bloed te bekennen, waardoor Max Reload meer een kinderfilm betreft, maar toch te grof is voor de kleinste kinderen.

Acteerwerk is verder aardig. Sommige acteurs, zoals Plumley, zijn iets te onervaren. Gelukkig wordt de film vooruit geholpen door enkele crewleden die goed weten wat ze met het genre moeten aanvangen. Daarnaast blijft het ook entertainend en wordt er veel moeite gedaan om het allemaal zo gameachtig als het maar kan te laten lijken. Het kijkt aardig weg, en duurt niet te lang, maar er had toch wel wat meer ingezeten. Grappig voor een keertje.

Matige kinderthriller.

Conceptueel toont Max Winslow best potentie. Een kolossaal budget zal er vast niet voor uitgetrokken zijn, maar zeker de wat kinderlijkere films tonen op creatief vlak regelmatig potentie. Regisseur Olson kan zich met zijn uitkomst alleen niet bij dat rijtje voegen, want deze film oogt vooral kaal en fantasieloos. De titel geeft de indruk dat Max Winslow een doorlopende reeks is, maar volgens mij is dat gewoon onhandige promotie.

Grootste troef is vooral het huis zelf, waar eigenlijk het hele concept om moet draaien. Je zou denken dat dit typisch zo'n spannende kinderfilm is, maar ik vond spanning volledig ontbreken. Sfeervol was het ook absoluut niet, terwijl de ideeën van Olson best divers zijn en genoeg houvast bieden om leuke stappen te ondernemen. Het komt echter niet veel verder dan dunne weergaves van de onzekerheden waar ieder personage hier mee kampt. De beperkte weergave van elk verhaal laat het ook nergens aanvoelen alsof we een echt avontuur beleven.

Op het vlak van tempo is Max Winslow geen verkeerde film. Het is nergens echt saai en ondanks dat het er maar half uitkomt is ieder personage wel divers genoeg. Het schuurt alleen qua uitdieping. Zeker Kelly en Genao krijgen nauwelijks kleur, maar eigenlijk is iedereen te voorspelbaar. Daarnaast ook van niemand echt briljant acteerwerk. Alleen Murray zelf was best charmant, maar zijn verschijning is schaars. Concluderend gebeurt er genoeg om de film boeiend te houden, bij vlagen is het zelfs creatief, maar al bij al is Max Winslow een te levenloze film. Er zijn toch heel wat andere opties waar de kids meer magie in zullen zien.

Zeer goedkope actiefilm met een crew die wel oprecht lijkt te willen. Zo betrekt regisseur Keith Collins II zijn camera nadrukkelijk in de knokpartijen en dat doet zelfs wat denken aan de technieken van Timo Tjahjanto. Het verbloemt tot op zekere hoogte dat een boel acteurs totaal niet overweg kunnen met hun vuisten of voeten, maar het levert bij vlagen degelijk vermaak op. Jammerlijk is dat de actie redelijk onevenwichtig wordt verdeeld over de film, waardoor je als kijker relatief snel murw wordt gebeukt met het voortdurende kogelgeweld. De rek is er zelfs binnen een duur van slechts 72 minuten al vroeg uit en het acteerwerk is niet best, waardoor Maximillian zich na 30 minuten ontpopt tot een behoorlijke uitdaging. Bij vlagen creatief dus, maar de financiële middelen blijken achteraf zeker nodig.

Erg lollig.

Maximum Overdrive moet het vooral hebben van het eerste halfuur. Ondanks dat het laatste uur zeker niet slecht is, blijft de camp die het eerste halfuur gebruikt erg leuk. Het tempo zit er behoorlijk (en soms letterlijk) in, de film lapt grenzen aan zijn laars en gaat los op een leuke en grappige manier. Fijn dat het plezier nergens hier ook echt ophoudt.

Wel verandert de toon uiteindelijk. Waar deze in het begin nog redelijk humoristisch is, neemt het toch een iets serieuzere vorm aan in het laatste uur. De personages waren al vanaf het begin serieus, maar de gebeurtenissen absoluut niet. Er gebeurt erg veel en de beelden zijn lomp, maar regisseur King weet toch niet helemaal wat hij wil. Misschien lag dat aan de chaotische behind-the-scenes.

Echt technisch knap zit het er niet uit, maar het geluid draaft lekker door en het tempo ligt hoog. Deze film valt moeilijk onder horror te categoriseren, omdat actie en thriller toch wel de overhand nemen. Levende trucks die met machinegeweren de boel omver knallen, veel explosies en geweld zonder spanning of enge dreigingen, ja ik vond het meer een actiefilm. Gelukkig gaat dat niet van de ervaring af verder.

Soms kent de film wat taaiere stukken, voornamelijk als de toon wat serieuzer wordt. Het acteerwerk is best matig te noemen en de personages irritant. De film had het beter bij het lompe lawaai kunnen houden, en minder verbaal lawaai kunnen gebruiken. Dit zorgt voor een iets te geforceerde indruk, en bovendien zijn de beelden zelf grappiger dan de acteurs.

Het blijft wel erg vlot wegkijken, de toon is hard en lomp, en er rijden een aantal gave trucks rond in de heisa. Boven het eerste halfuur komt de film niet uit, want die had toch wel enkele lekker harde en bombastische momenten waar de film nooit meer overheen gaat. Wel blijft de film genoeg leuke ideeën kennen die het als resultaat omhoog houden. Inhoudelijk mag de film wat zwak zijn, de bombastische uitvoering is regelmatig heerlijk, en dat is wat telt hier naar mijn mening.

Beter dan zijn voorganger, maar regisseur Ti West had zich er beter aan gedaan om het concept van een trilogie in zijn volledigheid te laten rusten. MaXXXine voegt nul komma nul toe aan het bestaande universum, buiten het feit dat het personage van Mia Goth (erg goed geacteerd overigens) iets verder wordt uitgewerkt. Het scenario heeft alleen weinig te melden om dat vervolgens te rechtvaardigen, buiten enkele zeer grafische moorden en een aardig gevoel voor sfeerschepping. Over de grote lijn zetten de castleden hun rollen goed neer, maar de finale is te belachelijk voor woorden en het middenstuk is aan de saaie kant. West geeft de kijker weinig aanleg om enig moment mee te leven met de personages, waardoor het verhaal al snel gaat vervelen en niet veel kan ondernemen om daar verandering in te brengen.

Vrij zwak.

Helaas, dit is uiteindelijk niet echt iets geworden, en al helemaal niet mijn soort film. Helaas, vanwege de draft, toch maar afgekeken en dat had van mij ook niet gehoeven, maar uiteindelijk kan ik toch maar een stem geven hieraan.

Bettis doet het niet slecht, maar ik hou niet van ongemakkelijke gesprekken tussen 2 mensen, en al helemaal niet zoals het hier aan toe gaat. Het ongemakkelijke gevoel dat ik ervan krijg is gewoon niks voor mij, en daarmee was het er dus moeilijk doorheen komen.

Maar uiteindelijk is het de hele film lang. Het eerste uur is romantiek-achtig met komedie en creepy elementen en niet altijd even vlot. Ik begon al te zuchten bij minuut 17, maar gelukkig kwam er later wat vaart en gore in de film waarmee het allemaal wat makkelijker ging.

Helaas niet veel beter, want slechts helemaal in het einde vond ik hem echt "ok". Voor de rest was dit een behoorlijk stompzinnige film die nergens echt uit de verf leek te komen. Zodra Bettis de gedaante van de pop aanneemt zit er wat humor in maar niet echt iets wat ik nu serieus kan nemen of om kan lachen.

Wel leuk dat Faris even op kwam dagen, maar uiteindelijk vond ik dit maar een zwakke en dommige bedoeling. Wel hard moeten lachen om die dokter die slecht Engels spreekt, daar had ik uren naar kunnen kijken. Maar ja, daar blijft het dan wel een beetje bij.

De herziening beviel een stuk beter, dusdanig dat ik er een volledige ster bij kan rekenen. Vorige keer kwam ik klaarblijkelijk niet voorbij de humor, maar dit keer heb ik daar ruimschoots van genoten. Het helpt dan ook dat Steven Yeun en Samara Weaving erg leuk zijn als duo en de film gemakkelijk kunnen dragen, maar de bijrol van Dallas Roberts is evenzeer geslaagd. Regisseur Joe Lynch had bij vlagen wat harder en geflipter mogen uithalen met het bloedvergieten en het feit dat Yeun & Weaving bij zowat elke tegenslag minstens één keer in elkaar worden gemept helpt ook zeker niet mee, maar uiteindelijk werkt het als puur entertainment erg aanstekelijk en daar kijk je een film als Mayhem natuurlijk wel voor.

Leuk.

De Amerikanen hebben al een tijd lang de dure blockbusterwereld gedomineerd, maar ondertussen beginnen andere landen zoals China ook mee te doen aan de race. Rusland begint zich ook langzaam maar zeker te mengen en Mayor Grom is daar een voorbeeld van. Ze worden er steeds beter in, want deze actiefilm dendert best lekker door.

Al vanaf de opening is het duidelijk dat de film echt zal gaan voor de actie. Ondanks dat het niet bepaald vernieuwende actie is, kijkt het alvast lekker weg. De film duurt misschien met 136 minuten wat lang, maar de minuten blijven wel tellen. Dankzij wat spectaculaire actiescenes en een opvallend grootse aanpak weet regisseur Trofim de kijker zonder moeite vermaakt te houden.

Het acteerwerk is aardig te noemen. Zhiznevsky is een prima politieagent. Zijn personage mist wat eigenzinnigheid, maar dankzij genoeg charme is dit niet altijd een probleem. De schurk, die pestdokter, ziet er best cool uit en straalt ook wat uit. Het jammere is dat je vrij vroeg weet wie het is, dus erg mysterieus is hij niet. Wel kent hij genoeg gadgets om een aardige verschijning te blijven.

De CGI is wat tegenvallend, en vooral niet zo sterk. Er wordt niks praktisch gehouden in deze film, in principe is namelijk alles gewoon uit de computer. Dat is jammer, maar dankzij veel actie en een bombastische finale maakt het niet al te veel uit. Verhaaltje is wat zwakjes, het verloop is voorspelbaar en de film speelt zijn kaarten veilig. Dat maakt Mayor Grom wel een film die nooit echt ver boven de middelmaat zal uitstijgen.

Gelukkig vermaakt de film ten alle tijden en de lekker drukke aanpak zorgt ervoor dat het je aandacht moeiteloos vast kan houden. Mayor Grom probeert wat op de hedendaagse maatschappij in te spelen door de frustraties te benadrukken van het online volk. Heel origineel is het niet, maar sterk genoeg om wat aardige actie op te bouwen. Leuke, vermakelijke film.

Herzien. Geen topper, maar tussen de nogal makkelijk ingevulde young adult-films vormt The Maze Runner toch wel één van de betere binnen zijn soort. Vooral Will Poulter en Dylan O'Brien spelen hun rollen met verve, ook al geeft het scenario ze allesbehalve eigenzinnigheid mee. Regisseur Wes Ball schept een mooie, ietwat brave sciencefictionwereld die sterk leunt op het conceptuele vlak. Alhoewel ik denk dat ze het allemaal wat gedurfder en gevarieerder aan hadden kunnen pakken (er loopt bijvoorbeeld maar een enkel wezen in het doolhof) levert het degelijk vermaak op. De actiescenes zijn wat onoverzichtelijk en de speciale effecten te duidelijk geanimeerd, maar het tempo zit er lekker in en het verloop bleef zelfs tijdens een herziening enigszins onvoorspelbaar. Knap dat Ball deze wereld tot leven wist te brengen met enkel 34 miljoen als budget, maar jammer dat hij gebonden was aan dit bronmateriaal.

Na herziening toch een halfje eraf, waardoor het tweede deel van de reeks zich tot mijn persoonlijke favoriet mag kronen. Regisseur Wes Ball en zijn scenaristen maken van The Death Cure een zeer typische finale waarin na enige tijd alle registers worden opengetrokken, maar dat maakt het helaas ook nogal voorspelbaar. De castleden leken zichzelf verder moeilijk te kunnen motiveren om nog een oprechte inspanning te leveren, want de namen die in de voorgaande delen een zeer redelijke indruk maakte lijken allemaal op de automatische piloot te spelen. Op visueel vlak ziet de film er gedetailleerd en kleurrijk uit, maar de geanimeerde explosies en actiescenes komen iets te duidelijk uit de computer. Jammerlijk is dat de tweede helft erg vermakelijk wegkijkt, waardoor het opvalt hoe oninteressant de eerste helft wel niet is. Geen idee of het boekmateriaal wat onderscheidender was, maar de verfilming is op-en-top standaard blockbustergedoe.

Klein halfje erbij na herziening. Regisseur Wes Ball wijkt af van het sciencefictionconcept en introduceert een ietwat voorspelbaardere wereld, maar heeft zijn balans tussen actie, avontuur en thriller veel beter in de hand. Het helpt ook wanneer je Aiden Gillen in een schurkenrol erbij haalt, die speelt altijd wel een betrouwbaar personage (pun intended). Verder valt met name de visuele wereldschepping op, waarin Ball duidelijk zijn gang mocht gaan qua creativiteit. Het levert in ieder geval genoeg vermakelijke momenten op waarbij de spanning degelijk wordt opgevoerd. De keuze om het allemaal wat "enger" te maken is wat mij betreft dus geslaagd, al helemaal wanneer de castleden het naar behoren doen om dat wat verder in de hand te werken. Richting het einde wordt het allemaal wat sentimenteler en zoetsappiger, maar ruim 130 minuten gaan als een trein voorbij. Het feit dat de personages niet opzienbarend veel meer worden uitgewerkt moet je als neutrale kijker maar even voor lief nemen.

Vroege Hanks.

Leuk om Tom Hanks, ondertussen een van de grootste namen binnen de filmwereld, nu in zijn allereerste rol te zien. Het wordt hem in Mazes and Monsters ook flink moeilijk gemaakt, maar de rol bewijst wel dat Hanks het al vroeg in zich had om veel andere, soortgelijke acteurs van de mat te spelen. Binnen deze film kan je het verschil echt zien.

Mazes and Monsters mist in zijn geheel de fantasy een beetje. Een concept waarbij een vreemde, fantasierijke wereld wordt gepromoot is leuk gekozen, en kan een soort vroege Jumanji vormen. Daarbij komt deze film niet in de buurt, want het is geïnteresseerder in de personages zelf. Ondanks diverse pogingen om deze figuren uit te diepen zijn het alleen niet verschijningen die daar interessant genoeg voor zijn. Een grote reden daarvoor is het slechte acteerwerk, die het voor de kijker regelmatig moeilijk maakt om actief met de personages mee te leven.

Visueel is het duidelijk een goedkope Tv-film, en kwalitatief is de film matig te noemen. Met genoeg fun had er nog wat charme aan gebreid kunnen worden, maar het erg slechte acteerwerk en totale gebrek aan decoraties gooien roet in het eten. Alle scenes rondom dat bordspel weten nauwelijks te boeien, en missen gewoon die achtergrondcharme die zulke scenes zo speciaal kunnen maken.

Hanks doet wat hij kan, maar toen de tweede helft aanbrak kon het me niet al te veel meer boeien. De desinteresse in fantasie en het algemeen brakke acteerwerk zorgen ervoor dat deze film bij vlagen een taai stukje vlees is. De eerste helft weet te boeien omdat je als kijker hoopt op wat leuke, fantasierijke en speciale sequenties, maar die komen er niet.

Een kleine teleurstelling, maar ik had de film vooraf overschat. Ik mis de charme die dit soort films (voor mij) nog speciaal maken. Met een groter budget en betere acteurs had Mazes of Monsters beter kunnen werken, maar ik denk dat de uiteindelijke richting die de film in de tweede helft kiest het concept gewoon wat onderuit haalt. Jammer.

De herziening brengt geen aanpassing aan het eindcijfer. Me and Earl and the Dying Girl is een sterk in elkaar gezette film met een bijna perfecte balans tussen komedie en dramatiek. “Bijna” omdat de humor soms te ver doordraaft in excentrieke typetjes die het geheel vooral in verwarring brengen, maar het zijn minuscule scheurtjes van een huis met enorm stabiele basis. Het acteerwerk van RJ Cyler en Olivia Cooke had niet beter gekund, de finale brengt een gezonde dosis emotie en de regie van Alfonso Gomez-Rejon is energiek, onderscheidend en uniek. Ik zie weinig minpunten en beschouw de film vooralsnog als één van mijn persoonlijke favorieten.