Opinions

Zoals ik hier al las heeft deze Noordzee, Texas inderdaad wel de allures van "onze Vlaamse Brokeback Moutain". Het plotverloop is dan wel anders, maar deze film verkent eveneens de ontluikende liefde tussen twee tieners die hun (homo)seksualiteit verkennen. Mooie rollen overigens van Mathias, Lowieke-uit-Thuis, Vergels en Jelle Florizoone.

Het leven in een gesloten en klein kustdorpje maakt het niet makkelijk om hun liefde openbaar te maken. Niet dat ze daar echt naar streven, maar de rem zit er zeker op. En ook de tijdsgeest van de jaren 70 speelt zeker een grote rol daarin. En dan neemt men noodgedwongen beslissingen die kaderen binnen de normen van de samenleving. Gino verlaat het dorp en start een relatie met een meisje. Pim blijft vervolgens verweesd achter.

Ook de verschillende gezinssituaties worden in contrast mooi verwerkt in de film. Ondanks de moeilijke omstandigheden groeit Gino op in een relatief warm (maar streng) nest. Rollenpatronen komen hier ook sterk naar voren, zo ondervindt ook zijn zus.
Pim daarentegen komt uit een instabiel gezin waarbij geborgenheid en huiselijkheid hem vreemd is.

Fijne kleine Vlaamse film. Geen topper, maar meer dan degelijk en zeker geslaagd. Sober, maar efficiënt. Less is more. Goede acteerprestaties ook die de geloofwaardigheid van de film ten goede komen.

Onzin. Maar wel vermakelijke onzin. Ik vind dit geen eenvoudige om te beoordelen. Ik heb me op zich niet verveeld met deze Nope, maar weet niet goed wat ik ermee moet aanvangen. De volledige symboliek die De filosoof uit de doeken deed over filmen en gefilmd worden, vond ik best intrigerend.

Voor mij wel de minste van Peele zonder al te veel afbreuk te willen doen aan deze film. De film komt vrij langzaam op gang en focust zich afzonderlijk op de aap Gordy of één van de paarden van paardentemmer OJ om dan uiteindelijk te eindigen met de dierlijke alien waarbij de mensheid met wisselend succes tracht te domineren.

Prima cinematografie verder met een vakman als Peele achter de schermen. Acteerwerk ook op niveau waarbij toch vooral spring-in-het-veld Keke Palmer eruit sprong. Ook de humor was best geslaagd. Inhoudelijk weet ik het niet. Moet even wat bezinken, maar op zich is dat een goed teken.

Niet 100% overtuigd van deze Noorse roadmovie over een mentaal instabiele man die plots verneemt dat hij een kind heeft. Hij besluit dan maar om het op te zoeken vele kilometers verder in het noorden. De film tracht luchtig en komisch te zijn, maar had op mij meer een trieste indruk. Ik had de indruk dat elk personage in de film wel wat problemen had en dat eenieder wel worstelde met eenzaamheid in het desolate landschap waarin ze vertoefden.

De eerste ontmoeting vond ik nog prima, misschien ook omdat het de eerste was. Als een pup die werd gevonden, werd Jomar ontvangen bij een oma en haar kleindochter. Het leverde fijne momenten op tussen beiden. Maar ook het slotmoment met die Sami in de tent was apart en eentje die me toch zal bijblijven. Vandaar dus die ketting …

Tussendoor vond ik het eerder een potpourri van losse, kleine of vreemde ontmoetingen waarvan ik soms het raden had naar wat de bedoeling was. De besneeuwde Noorse landschappen waren mooi om te zien. Film heeft inderdaad wat weg van The straight story van Lynch, de één met de tractor, de ander met de sneeuwscooter, maar de film van Lynch was toch intenser en meer gelaagd.

Degelijke Deense film over een jongeman die opgroeit in een achtergestelde wijk in Kopenhagen. Hij ondersteunt zijn moeder en broer/zus financieel door als koerier van een Arabische bende te fungeren door onder meer inbraken en dergelijke meer. Niet dat de man een arbeidsovereenkomst heeft getekend waar hij niet onderuit kan, maar het blijkt toch geen evidentie om te ontsnappen aan de dwingende invloeden van de bende. Wanneer hij bij een concurrerende bende aan de slag gaat, gaan de poppen pas echt aan het dansen en ontstaat er een mini-oorlog met hem als inzet.

De film is rauw, maar is tegelijk ook vrij toegankelijk. De zaken worden soms wat verbloemd, wat de geloofwaardigheid in dergelijke milieus minder ten goede komt. De film springt er niet echt bovenuit, maar geeft toch een inkijk in het bendeleven van een local criminele organisatie. En zolang je daar in de wijken vertoeft, is het leven en je lot vrij uitzichtsloos.

Mijn tiende Hitchcock intussen en de eerste was meteen de beste (Rear window). Ook voor North by northwest hoge verwachtingen wegens de hoge plaatsing in de top 250. De vergelijking met James Bond is terecht niet ver weg: dubbele identiteiten, spionage en contraspionage, spectaculaire actie met het sproeivliegtuigje, vrouwelijk schoon en tot slot een huiveringwekkende finale.

Cary Grant doet het geweldig als flamboyante man met de nodige humor. De magie met Eva Marie Saint (Eve Kendall) is super. Vooral de scènes in de treincoupé gooien hoge ogen met knappe dialogen en hun psychologische spelletjes. Mooie op ouw, goed verhaal, prachtig ondersteund door de muziek van Herrmann... Wat moet je meer hebben?

Hitchcock laat ook hier zijn vakkundigheid zien met een sterke regie. De actie op Mount Rushmore en vooral met het sproeivliegtuigje zijn erg knap met de diverse camerastandpunten, spanning en actie. 4,0*, leuk!

Zwakke film die ik alleen maar meepikte omdat hij Ijslands was. En misschien ook een beetje omdat Timothy Spall meedoet. Het begon echter niet slecht. Het gehele stuk vóór de landing was best aangenaam. Altijd wel leuk om mensen te observeren met panische angsten. Hun irrationele gedrag z'n gelaatsuitdrukkingen zijn interessant om te volgen.

Nadien verwatert de film compleet. Niet meer grappig en zelfs ronduit vervelend. Gelukkig duren dit soort films nooit echt lang waardoor je het wel overleeft.

Een niemendalletje voor Spall die zo veel meer in zijn mars heeft.

Bijzondere film van Eggers welk toch volledig een ander pad bewandelt dan The vvitch en The lighthouse. Zuiver mainstream is dit niet, maar filmhuis evenmin. Er valt best wel wat geweld te bespeuren in de film. Geen grote veldslagen, maar aan bloed en doden toch geen gebrek. De film kent weinig rustige momenten. Het doet de film vervolgens erg druk overkomen. Wanneer er geen bloed vloeit, staat de film bol van de folkloristische scènes waarbij de Noorse mythologie en rituelen centraal staan.

Bij dit laatste haalt Eggers alles uit de kast met vreemde gebruiken, heksen, orakels en zelfs Walkures. En ook in het begin vond ik de dialogen vrij theatraal, niet zo gekunsteld als in de Coen’s The tragedy of Macbeth (Film, 2021), maar toch. Ik moest ook geregeld terugdenken aan The green knight (Film, 2021) waarbij ook legendes en mythologie op de voorgrond traden.

Al bij al een simpele wraakfilm die nergens echt stil viel, maar waarbij Eggers zijn stempel drukte om er visueel en auditief een spektakel van te maken. Dat auditieve gegrom was soms erg aanwezig, maar stoorde me minder dan sommigen anderen hier, maar ik kan het best begrijpen.

Van Norwegian wood had ik al dikwijls gehoord. Vermoedelijk zal dit eerder aan de reputatie van het boek liggen, dan aan de film zelf. De film zelf vond ik nogal zoutloos, zonder pit, wel weinig hoogtes of laagtes. Eentje die snel vergeten zal zijn, maar in zijn geheel gewoon “OK” was, zonder meer.

Een film die gaat ober rouwverwerking en open durven staan voor een nieuwe toekomst en liefde. Het acteerwerk van de twee hoofdrolspelers is prima en ook cinematografisch is de film zeker geslaagd. De focus van de film ligt bij hen en de zelfmoord van de gemeenschappelijke vriend is louter een middel om het plot te ontvouwen. Nochtans wel een erg sterke geslaagde scène.

Toch merk ik een zekere afstandelijkheid op als kijker. Het raakte me allemaal amper en voelde me dus niet betrokken bij de gebeurtenissen. De zelfmoordscène is hierop de uitzondering. Visueel wel hier en daar prachtige beelden, maar om werkelijk je fantasie te prikkelen ben je wellicht beter af met het boek.

Dan sta je er ineens zonder enige aanleiding er plots alleen voor. Met mannen gebeurt het jammer genoeg wel eens vaker, van moeders voel je dat het begrip of de sociale aanvaarding toch meer wringt. Ik laat ook in het midden of dit al dan niet correct is.

Een interessant onderwerp al vind ik dat er met de gewijzigde thuissituatie erg weinig gebeurt. Veel geklaag en onbegrip vanuit de kant van de vader, maar voor de rest er de inkijk of de managing van het gezin maar zeer beperkt of oppervlakkig in beeld gebracht.

De focus ligt vervolgens te veel op de werkplek van de man waar hij zo ook zijn katten te geselen heeft en opkomt voor zijn personeel. Lovenswaardig, maar het zorgt er wel voor dat het hoofdonderwerp ondergesneeuwd geraakt. In dat opzicht ben ik het ook volledig eens met de mening van Boenga hierboven. Net iets te weinig pakkend om echt aan te slaan of betrokken te raken. Jammer.

Nosedive kent net als de andere verhalen die ik al zag van Black Mirror een uitstekend uitgangspunt. Vandaag de dag denk je dat alles draait om social media en de inhoudsloze likes op
Facebook en andere kanalen. Deze Nosedive doet er nog een schepje bovenop wanneer deze ratings gekoppeld worden aan bepaalde sociale en financiële voordelen of rechten. Zo word je de toegang of privilege ontzegd wanneer je niet de minimumnorm behaalt. Enkele leuke voorbeelden alvast (het huis, de auto, de vlieghaven, het feest, enz ...). Creepy alvast en zielig tegelijk wanneer je jezelf moet verloochenen, vrije menignsuiting nauwelijks nog bestaat en dat allemaal omdat het meest belangrijke in je leven je rating is.

Sterk uitvergroot uiteraard in Nosedive, satirisch ook bij momenten en het is wel iets om even bij stil te staan. Uiteindelijk is “mijn rating” ook maar matig. Het einde heeft veel verpest. Het verhaal was wel boeiend om te volgen, maar was zeer voorspelbaar. De neerwaartse spiraal was over the top en de bruiloft was vrij ontgoochelend. Het gesprek (of gescheld) met de man in de gevangenis moest de vrije meningsuiting weergeven, maar werd puur in het belachelijke getrokken. Zwak einde jammer genoeg ...

Ik heb deze namiddag nog de 102 jaar oude versie van Murnau gezien. Zeker blij dit nog gedaan te hebben. Eggers volgt - voor zover dit mogelijk is met een silent movie - in ruime mate het originele plot. Minder houterig ook dan destijds met de aktes, maar ook zo'n 45 minuten langer.

Eggers heeft het wel prima gedaan met deze gothic historical horror. Cinematografisch bij momenten bijzonder sterk. Zeer fraaie visuals and sound waardoor de sfeerschepping de film echt naar een hoger niveau wordt getild. Fijn ook hoe het stadje of de plaatselijke begraafplaats werd weergegeven. Ik had eigenlijk niets anders verwacht van Eggers. Ik was dan eerder minder overtuigd van de personages en het acteerwerk dat zoals hier al gezegd bombastisch en theatraal overkomt. Ik ben niet overtuigd van Count Orlok hier. Het leek wel een astmapatiënt met zware bas in erg gebrekkig Engels. Ik had het gevoel dat de oude man elk moment zélf het loodje kon leggen.

Ik zat best wel in de film en ben dus zeker niet ontevreden huiswaarts gekeerd. Geen film die iedereen zal appreciëren, vermoed ik. Hij duurt ook wel even. Beetje jammer dat de geweldige scène met de gordijnen al meteen in het begin zit, al zat het voorts wel goed met de dreigende schaduwen. Hier en daar een beetje gore, maar voor een geoefend horrorkijker valt dat wel mee.

Dit moet zowat de oudste film zijn die ik al zag. Een horrorprent dan nog wel. Al is horror relatief natuurlijk: 100 jaar geleden zal men Nosferatu best eng gevonden hebben. Nu vond ik het vooral erg grappig en aandoenlijk. Toch gezien zijn tijdsgeest moet dit een knappe film geweest zijn. Die tekstpamfletten halen de vaart uit de film, maar het blijft wel iets hebben die stomme films met ondersteunende bombastische klassieke muziek.

Explicitiet wordt het nooit, maar dat is maar logisch. Des te indringender vond ik echter de schaduwen die prachtig zijn weergegeven. De sfeer, angst en het mysterieuze wordt zo meesterlijk gecreëerd waardoor de film aan kwaliteit wint. Max Schreck als graaf Orlok was geweldig: mooie grime met die ogen, haakse neus, spitsoren en vooral die lange nagels. Nosferatu is een klassieker die als voorbeeld gold voor latere vampierenfilms en dat is een heus compliment.

Fijn om eens gezien te hebben. Visueel was het allemaal wat aanpassen met die bruine beelden of ronde beelden, maar ook dat is net de nostalgie van een film uit de jaren 20.

Ik zag er al verschillende andere Tarkovsky, betere ook. Zoals steeds weinig toegankelijk en eentje waarbij je eens goed moet voor gaan zitten. Bijzonder fraaie plaatjes alweer. Cinematografisch bijzonder sterk. Erg donkere beelden, zwartwit ook gedeeltelijk. Somber en deprimerende aanblik, dat zeker.

Het verhaal zelf was minder aan mij besteed. Misschien dat ik niet 100% de focus had, maar ik begreep er niet zo veel van, of het raakte me ook onvoldoende. Gelukkig kon ik me wel optrekken aan de prachtige visuele stijl.

Interessante boeiende mix van astronomie, archeologie en geschiedkunde vertrekkend uit Atacama, de droogvlakte in Chili. Zeer mooie beelden van het heelal. Mysterieus en interessant. De filosofische insteek maakt het ook boeiend zoals het feit dat er geen heden is, maar alles wat je waarneemt in se reeds verleden betreft.

Atacama is een bijzondere plek op aarde. Ideaal naar verluidt om de ruimte te bestuderen. Komt langzaam op gang wel. Maar ook onder de grond liggen verborgen schatten, alleen niet altijd om trots op te zijn als die voortvloeien uit de donkere periode van Chili met het regime van Pinochet.

Cinematografie en montage prima. Leuk om naar te kijken, trage opbouw, maar zeker de moeite om te ontdekken.

The notebook staat vrij stevig in de top 250 van MM. Alleen dat al trok mijn aandacht, mede het feit dat het genre van romantiek niet zozeer daar vaak terug te vinden is. The notebook is geen doordeweekse “dertien in een dozijn” romantische film geworden. Integendeel, het is een prachtfilm geworden over liefde, toekomst, aristocratie en eerbied voor je ouders. Daar bovenop krijgt de film nog een extra dimensie met het aangrijpende relaas van twee oudjes waarvan de dame in kwestie lijdt aan dementie. De liefde, zorg en aanhankelijkheid is aandoenlijk, doch nooit sentimenteel.

De opbouw van de film is mooi aan de hand van het voorlezen van een (dag)boek over de geliefden Noah en Allie. De kleine plottwist maakt de film ontroerend en doet je geheel anders naar de oudjes en de film kijken. De tweede geliefde van Allie is gelukkig geen vervelende arrogante kwal met één of duister geheim waarvan de ridder op het paard (Noah) haar moet van behoeden. De film focust zich in zijn geheel op de liefde en op de moeilijke keuze met wie je je toekomst wil delen. Het zijn eerder de ouders van Allie die zeer verwaand en neerbuigend zijn ten aanzien van het gewone werkvolk en de simpele Noah maar niets vinden voor hun dochter. Afkomst - lees: rijkdom- én goedkeuring van je geliefde door je ouders kwam vroeger wel vaker voor, net zoals raciale verschillen een struikelblok waren.

Prachtige chemie tussen Gosling en McAdams. De liefde en verliefdheid is ook zo herkenbaar, de ruzies evenzeer. Geen goedkope seksscènes, eerder wat stuntelig en naturel. Het plaatsje Seabrook is enorm idyllisch net als het droomhuis van Noah en het meer errond. Een perfecte locatie met oog voor veel detail en afwerking van regisseur Cassavetes. Het dramagehalte is misschien net te groot voor sommigen, voor mij was dit dik ok. Liefde overwint allles, een torenhoog cliché, maar hier werkt het wonderwel. Een dikke 4,0*!

Omwille van de prima reviews meegepikt, want deze kende ik niet echt. In de hoofdrollen alvast twee klassedames en dat kwam ook sterk tot uiting in de film. Het onderwerp mag dan wel controversieel zijn, dat doet hoegenaamd geen afbreuk aan de film op zich.

Een sterke film alvast in het gebeuren van een verpauperde schoolomgeving waarbij van discipline, respect en orde maar weinig sprake is. Zet je er maar eens aan als (nieuwe) leerkracht om gemotiveerd en gepassioneerd les te geven. Behoudens enkele beginsscènes gaat de film daar niet meer op in. De aandacht verplaatst zich vervolgens geheel naar de geheime relatie tussen Sheba (Cate Blanchett) en de leerling en de vriendschap tussen Sheba en Barbara (Judi Dench).

Geen idee hoe die Barbara het al die jaren heeft volgehouden op school. Ze minacht haar collega's, de leerlingen en haar job. Populair is ze niet, maar het respect is er wel zegt ze. Die kille zakelijke voice-over werkt geweldig op de sfeer van de film en haar karakter als individu. Bij momenten erg gemeen, vals en enggeestig. Toch heeft haar vriendschap met Sheba een ander doel (dat pas later onthuld wordt, maar dat af en toe al werd opgeworpen zodat het geen grote verrassing was). Barbara is erg dominante egocentrische vrouw die haar relaties wil controleren en manipuleren. En met zo'n persoonlijkheid heb je liever dat je niet iets heb waarmee je gechanteerd kan worden. O wee als ze haar zin niet krijgt ...

Van Sheba kreeg ik minder hoogte. Eenzaamheid, verliefdheid, op zoek naar passie ... OK, maar dat kwam niet echt naar boven in haar relatie, laat staan dat ze die hunkering zocht in een leerling. Desalniettemin sterk acteerwerk van Blanchett (en ook Dench). Knappe mooie vrouw overigens Cate Blanchett met haar indringende ogen en scherp gelaat. Ze was toen zo'n 37 jaar.

Behoorlijke arthouse over een jongedame die omwille van persoonlijke problemen de stad ontvlucht en zich als zwerfster begeeft in het woeste Ierse natuurlandschap. Anna draagt een verleden met zich mee en vlucht hiervan weg. Ze is verbitterd en is getekend door haar verleden. Erg veel meer komen we vervolgens niet te weten.

Haar contacten met andere verlopen afstandelijk en zelfs agressief. Ook haar contacten met Martin lopen niet via een leien dakje. Er ontstaat een kwetsbare relatie tussen beiden, gelukkig niet in de context van menig mainstream film. De afstand blijft overeind en ook het wantrouwen om toch maar niet te veel van zichzelf bloot te moeten geven (ook al was er die ene "uitschuiver", en dan nog ...). Emoties en gevoelens kunnen niet uitgeschakeld worden met regels of met zichzelf af te sluiten als je samenhokt met anderen, hoe fragiel je gevoel of emoties ook moge zijn.

Aan de andere kant toch nét te weinig verhaal en oppervlakkigheid om echt aan te slaan. Het kabbelt wat voort om te eindigen met nog vele vraagtekens. Idyllische film ook met een prachtig groen Ierland met zijn uitgestrekte heuvels en weilanden.

Een film die de naweeën van de Tweede Wereldoorlog en de jacht op gevluchte nazikopstukken belicht. Dat gehuld in een sausje van romantiek met de driehoeksverhouding tussen Bergman-Grant-Rains. Dat laatste is best interessant, want het acteerwerk is wel sterk. Zeker van de leading lady Bergman die met al haar uitstraling en flair de camera naar haar toe zuigt.

Hier en daar wat spitsvondigheden van Hitchcock met de camera en het perspectief zoals met het theekopje. Mooie speling met de illusie. Maar echt spannend vond ik de film niet. De echte "suspense" ontbrak al bleef de film voorts wel onderhoudend.

Sowieso een degelijke prent, maar voor mij toch één van de mindere van Hitchcock die ik al zag. Prima einde, dat wel, maar dat alleen redt het onvoldoende.

Bijzondere film over de tragedie van het dorpje San Miniato. De bewoners worden door de Duitsers gedwongen zich te verzamelen in een kerkje Een deel van de bevolking vertrouwde het niet en ging op de vlucht. Niet veel later wordt het kerkje gebombardeerd, maar is het tot op vandaag nog onduidelijk wat er precies gebeurd is en wie verantwoordelijk geacht moet worden (de nazi's zelf of toch de Amerikanen die toen ook in de buurt waren en per ongeluk de kerk raakten met hun geschut).

De film is een soort raamvertelling waarbij een moeder aan haar dochter het verhaal vertelt van het drama van San Miniato. De moeder was toen 6. Op basis van de film is het duidelijk welk standpunt de broers Taviani innemen.

Hier en daar wel wat rare keuzes, zoals dat laatste gevecht in het korenveld wanneer ineens ook Trojaanse speren te voorschijn komen. Verder wel prima hoe de sfeer en de dreiging werd gecreëerd zonder dat er nazi's aan te pas kwamen.

Een minder bekende film. Best zo, want geweldig was hij niet. Zeker niet omwille van het bizarre plot van een dolende depressieve (maar toch nog energieke) politieman die er niet beter op vindt een jongeman te arresteren en ermee rond te toeren. Eigenlijk met de idee dat hij nimmer van plan is om naar het politiestation te rijden. Twistziek past eigenlijk nog beter dan energiek.

Het is me niet duidelijk wat nou precies de bedoeling was van de film. Zelfs de nachtelijke sfeer vond ik niet bijzonder uitgebuit. Veel kwantiteit, weinig kwaliteit. Hij zou zomaar op Netflix kunnen staan. Een film die hoofdzakelijk draait rond twee personages. Weinig chemie tussen die twee. De jongen is best saai en straalt weinig uit. Zijn gedachtegang in de loop van de film is ook maar bizar. Waarom je bekommeren om die politieman. Bij het auto-ongeval kan ik dat nog volgen, maar niet wanneer hij later mocht beschikken. Ik had beter een andere film gekozen, dat is duidelijk.

La notte komt alleen tot uiting door zijn sterke cinematografie die werkelijk prachtig is. Vele scènes zijn een pareltje voor het oog. Inhoudelijk spitst de film zich toe op het bloedeloze huwelijk van een koppel en diens fantasieën of werkelijkheden om daaraan te ontsnappen. In de scène aan het ziekenhuisbed wordt al snel duidelijk dat men een verstandshuwelijk heeft alleen al door de personages te observeren.

Opgebiechte slippertjes maken geen indruk en het huwelijk maakt plaats voor een soort gevangenis waaruit men niet kan ontsnappen. Wegmijmeren over het verleden of hoe de toekomst geweest zou kunnen zijn, scheppen een soort melancholisch gevoel. Veel geblaat hier door de personages hoewel non-communicatie observaties voor de kijker misschien toegankelijker waren geweest.

Thematisch en visueel zeker een prima film, maar ik kon me niet altijd 100% inleven in het verhaal.

Ik ging net zeggen, 'wat een geweldige openingsscène' heeft deze Le notti bianche met dat erg sfeerrijke decor daar in Venetië. Dat brugje, dat water, de straatstenen, allen gehuld in de donkerte van de nacht met hier en daar een straatlantaarn. Ook her en daar wat dronkenlappen, prostituees en daklozen, maar zij zijn slechts schermvulling. Deze nachtelijke straatscènes komen echter heel vaak terug in deze film. Betoverend bij momenten. Nu, alles is letterlijk decor, want opgenomen in een studio ergens in Rome. Maar Visconti slaagt erin visueel iets prachtig neer te zetten.

Maar ook inhoudelijk is de film geslaagd. Mario heeft het niet getroffen (of net wel?) met de knappe Natalia die hij ontmoet aan het brugje. Liefde op het eerste gezicht, maar zij twijfelt. Afstoten en aantrekken, een tussendoortje en wachtend tot haar echte lief opdaagt na een jaar hem niet meer gezien te hebben. Het maakt hem stapelgek haar getreuzel en besluiteloosheid.

Erg onderhoudende film met een sterke cast die goed op elkaar was ingespeeld. Best wel van genoten. Geluk en ongeluk liggen inderdaad erg dicht bij elkaar.

Tja, wat hier van te denken? Film is wat mosselen noch vis. Een erotische film met zeer expliciete beelden al gaat een porno nog wat verder. Dit waren fragmenten die even abrupt eindigden dan dat ze kwamen. Ze kwamen ook te pas en te onpas tevoorschijn. Het ontbreekt de film aan structuur en balans, dat is zeker.

De zombies zelf waren lachwekkend. Ze leken zelfs niet op zombies, maar waren eerder besjaalde woestijnbewoners met een grauw gezicht. Nu de penisscène was nog wel grappig. Naar het einde toe komen ze wat meer op de proppen. Acteerwerk niet geweldig, maar dat is niet verrassend natuurlijk.

Duidelijk een film voor de liefhebbers. Geen oscarmateriaal, maar omdat hij zo slecht is, best wel grappig en fijn om af te vinken.

Notting Hill is altijd al één van mijn favoriete romcoms geweest met dat typische Britse sfeertje van een Londense buitenwijk zoals je die ook terugvindt bij de Paddington-films. Perfecte chemie tussen Julia Roberts en Hugh Grant. Grant is voor dit genre toch gewoonweg top. Het verhaal is leuk, de humor werkt vrij goed en de film kijkt gewoon erg lekker weg. De muziek van Ronan Keating is geslaagd en ook de andere personages deden het gewoon goed.

Hier en daar een plotfoutje, zeker wanneer Anna Scott toch vrij open en bloot, maar toch anoniem kan rondlopen in Notting Hill, het restaurant of op wandel naar het hotel. Een paar scènes later (of ervoor) heeft ze de celebrity allures waar ze in het openbaar geen rust gegund wordt. De film is zoals vele romcoms erg zoet en voorspelbaar, maar hier neem je dat er allemaal bij.

Une nouvelle amie vond ik sterk tot en met halfweg de film. Het uitgangspunt is interessant en valt meteen met de deur in huis. Het duurt ook niet lang vooraleer je weet hoe de vork aan de steel zit en vanwaar de filmtitel komt. Waaraan Laura precies overleed komen we niet te weten en is op zich ook niet belangrijk. Wat wel goed werkt uitgewerkt was de diepe en intense band Laura en Claire met elkaar hadden. Dat beiden huwden veranderde daar niet veel aan, maar ook daar ervoer je de idee dat Claire een tikkeltje jaloers was om vanaf dat moment Laura te moeten delen.

Davids geheim werd aanvankelijk goed aangepakt, maar de romance en het halve geflirt dat ermee gepaard ging, vond ik weinig soeps. Ook het einde was pover. Alsof het allemaal zo rooskleurig is en ze nog lang gelukkig leefden. Geen heibel of afkeuring te bespeuren bij de schoonfamilie om het hoederecht van hun kleinkind bvb. Ozon maakte er zich iets te makkelijk vanaf vond ik. Ik ben beter gewend van hem.

Een taboe alleen is jammer genoeg niet voldoende om een film te dragen als er onvoldoende aandacht wordt besteed aan een evenwichtig plot en dosis geloofwaardigheid.

Novecento heb ik lang voor me uitgeschoven door zijn lange speelduur - ik zag overigens de lange versie van ruim 5 uur. Jammer eigenlijk, want dit epos is toch wel de moeite. Het vertelt het verhaal van twee boezemvrienden die uit verschillende milieus opgroeien. De één is een landbouwerszoon (Dépardieu), de ander is de zoon van de grootgrondbezitter (De Niro). Het eerste gedeelte spitst zich toe op hun onbezonnen en vooral onbezorgde jeugd. Hun afkomst speelt hen nauwelijks parten. We genieten vervolgens van de ontwikkeling van de personages en de mooie idyllische beelden van de uitgestrekte wijngaarden en graanvelden.

Het plot komt pas echt op gang wanneer beiden volwassen zijn. Hun verantwoordelijkheden zijn groter en de opkomst van het fascisme doet hun relatie geen goed. Hoewel Alfredo een afkeer heeft van het fascisme wordt hij toch nauwer betrokken met de ideologie dan hij wil. Het is ook het plotverloop waarbij het personage van Donald Sutherland tot volle ontbolstering komt. Hij heet zijn naam Atilla niet gestolen en waant zich op opportunistische en psychopathische wijze een weg naar aanzien.

Bertolucci slaagt erin de maatschappelijke tendensen van die tijd mooi weer te geven. Het harde boerenleven en de eeuwige strijd met de natuur en de hebzucht van de grondeigenaars komt sterk tot uiting. Daarnaast zijn jaloezie en vriendschap deugden die als een rode draad doorheen de film lopen. Mooi!

Toch wel een bijzondere Estse film. Ik wist niet goed wat te verwachten, maar was danig onder de indruk van de openingsscène met het kalf. Een duivels gebroed van ijzerwerk dat tot leven komt, een kratt genaamd, gaat hier wel erg driest te werk. De boeren schrokken er alvast niet zoveel van. Een veelbelovend begin voor meer dacht ik. De film gaat echter een geheel andere richting uit.

Niet dat er niet nog vreemde dingen gebeuren, een metamorfose van mens tot wolf en een duivel die een pact wil sluiten om de ziel van de ongelukkige te verwerven. Allemaal erg fantasierijk in een grauw donker sprookje in een mistroostige setting. Ideaal dus om in beeld te brengen in zwartwit. De film slaagt daar dan ook glansrijk in.

Inhoudelijk vond ik het iets te mager. De boeren lijden honger en de constante zoektocht om te voorzien in hun levensonderhoud is hun voornaamste bekommernis. Maar eigenlijk draait het om een liefdesverhouding tussen drie personen waarbij er eentje jaloers is en uit de boot dreigt te vallen.

Mede doordat Netflix deze uit zijn aanbod haalt, wou ik deze film op het laatste nippertje nog even meepikken. Now you see me is een kruising tussen The Prestige (2006)/The Illusionist (2006) en Ocean's Eleven (2001). Het begint allemaal erg spectaculair wanneer de bende van 4 wordt voorgesteld met hun hebben en kunnen. Wat volgt is een spektakelstuk dat de gehele film wordt aangehouden.

Het plot is niet superingewikkeld, maar met zijn voorspelbare twists en twists op twists moet je er toch je aandacht bijhouden. De cast is goed gekozen. Dit is een prima Hollywoodiaanse wegkijker. De kijker wordt van in het begin vastgehouden. Vreemd vond ik het dat ik net als in de film bij de openingsscène dezelfde kaart in gedachten had, vreemd (hoewel ik er wel een verklaring voor had doordat ze trucgewijs extra moést opvallen).

Visueel een aangename film met een aantal knap in elkaar gezette shows en platforms. Entertainend is deze film wel en de shows deden aan als een werkelijke TV-show in real life. Aardig voor op een zaterdagavond en languit onder weg te zakken in de zetel, maar daar houdt het dan ook op.

Ondanks de matige bezoekcijfers was 2021 al bij al een sterk jaar voor de Vlaamse dramafilm. Je had Red Sandra van Jan Verheyen, maar de meer grimmigere dramafilms kwamen toch van Rookie (Film, 2021), Cool Abdoul (Film, 2021) of Dealer (Film, 2021). Hoewel ik ze allen op gelijke hoogte plaatste, vond ik deze nieuwe van Monsaert toch de betere van bovenstaande drie, intenser en zwaarder alvast. Hoewel zijn oeuvre slechts drie films beslaat, vond ik dit toch een typische Monsaert waarbij hij net als bij Offline en Le ciel Flamand de controverse en moeilijke thema's niet uit de weg gaat.

Regisseur Monsaert en acteur Koen De Bouw kregen bij de première op het recentelijke FF Oostende een ster in de Walk of Fame, terecht volgens mij. Koen De Bouw zet hier een sterke rol neer als teruggetrokken man met flink wat krassen op zijn carrosserie. Een rol die ik De Bouw nog niet zag spelen. Voorheen bestond zijn oeuvre toch eerder uit (detective)thrillers of komisch luchtige personages/films/series. Ontdekking is tevens Noa Tambwe Kabati die ik nog niet eerder zag acteren (wtFOCK ken ik niet).

Prima camerawerk waarbij er vaak dicht op de huid wordt gefilmd. De locaties zijn grauw en de ellende die beiden ervaren brengt hen dichter bij elkaar. Qua montage vond ik de film af en toe een steekje laten vallen, alsof er net iets teveel geschrapt is. Ook de plotontvouwing is niet sluitend, maar dat neemt niet weg dat Nowhere een zwaarmoedige innemende film is geworden.

Oja, de filmtitel is best spitsvondig. Voluit en uit elkaar van toepassing op de inhoud van de film.

Degelijke drama thriller gefilmd op grotendeels 1 locatie. Soortgelijke concepten zijn al eerder toegepast, onder de grond, in een grot, op een eiland, en ga zo maar door... Ik vond de dystopische setting wel minder geslaagd. Het is slechts een randverhaal, vooral in het begin, maar verder is het irrelevant.

De link met echte vluchtelingen is snel gelegd waarbij de zee een verraderlijke reputatie heeft van geven en vooral nemen. Al bij al zeker niet slecht gedaan. De creatieve geest explodeert blijkbaar als je in een noodsituatie zit blijkbaar. Hopelijk ook voor klunsen zoals ik als het er ooit toe doet...

De film zakt voorbij halfweg wat in, maar blijft toch onderhoudend. Niet slecht, maar ook niet memorabel. Soms een beetje te toevallig zoals de scènes met de walvissen.