Opinions

Hoewel ze een ander onderwerp belichten, moest ik bij Nowhere special denken aan soortgelijke films (The Pursuit of Happyness (Film, 2006), Demain Tout Commence (Film, 2016) met de personages van een volwassen man die door omstandigheden gedwongen wordt om de zorg van een klein kind op zich moet nemen.

Nowhere special is een dramafilm, maar neemt dit op een vrij luchtige manier op zodat het nimmer echt zwaar wordt. Als ouder wil je het beste voor je kind en door de ziekte van John gaat hij via de dienst jeugdzorg op zoek naar de ideale adoptieouders voor zijn zoontje als hij er niet meer is. De veeleisendheid en de te hoge verwachtingen van John leiden echter niet tot het gewenste resultaat. Nu, bij sommige adoptieouders fronste ik nu ook wel mijn wenkbrauwen, maar (adoptie)ouders zijn nu eenmaal niet perfect of beantwoorden niet 100% aan jouw opvoedingsidealen. Ik denk zelfs dat ik mijn eigen opvoedingsidealen niet allemaal behaal ...

Al bij al ademt de film een soort feel good gehalte uit, beetje voorspelbaar ook, maar valt dit allemaal wel met de mantel der liefde te bedekken. Een fijne film, geen topper, maar met veel gevoel en beleving.

In een ver verleden zeker een aantal keer gezien. Stond toch ook bij mij te boek als één van de beste/betere JCVD's. Niet dat het allemaal zo fantastisch is of een geweldig plot kent, maar er zit toch meer balans in tussen de actie en het dramagedeelte.

Het plot is zoals een ouderwetse Steven Seagal waarbij men het opneemt tegen een malafide en megalomane ondernemer. Technisch best een OK film ware het niet dat je er die typische nineties slomo's erbij moet nemen. Ik was dan meer onder de indruk van die achtervolging.

Naar het einde toe wat meer actie en de clichés dwalen verder in het rond, maar al bij al best behapbaar. Fijn om nog eens terug gezien te hebben, maar de appreciatie is door de jaren heen toch wat gedaald.

Mijn derde Warmerdam nog maar, maar de reputatie van de opmerkelijke regisseur is me lang niet onbekend. Zijn volledige oeuvre staat op Cinemember (behoudends deze Nr. 10 dan), waardoor ik de rest ook snel zal inhalen. Voorlopig toch de meest vreemde film die ik van hem zag. Waar je bij Borgman ook met een 'what the f*ck-gevoel" achterblijft, ben je hier helemaal het spoor bijster.

Zeer vreemd plot dat in mijn ogen weinig logica bevat. Meer zelfs, ik vond de film best slordig uitgewerkt. Een film ook die uiteen valt in twee delen en vervolgens schijnbaar onduidelijk deze twee delen met elkaar probeert te verzoenen. Wel, die mayonaise pakte niet. Het enige verband dat ik zie is dat je inderdaad kan concluderen dat het "vermengen" van personen afkomstig van Lunabor en de Aarde geslaagd is. Günther is het prototype van de aardse man: hij leidt een saai doorsnee leven, heeft werk, houdt er een affaire op na met de vrouw van zijn werkgever en zal ongetwijfeld braaf zijn belastingen betalen ...

Toch maar een muf plot of doel om je film aan op te hangen. Ook de uitwerking zat niet helemaal snor. Hoewel verbaasd, zijn er weinig of geen kritische noten van ongeloof of waanzin bij het aanhoren van hun herkomst. Het bewijs ligt hem zogezegd in het hebben van slechts één long, hoe lame is dat? Kon men nu echt niets beters verzinnen? Wat was trouwens de rol van Gene Bervoets in de film? Wat met die 11 anderen? En zo stond de film bol van ondoordachte lossen eindjes ...

En toch heb ik er graag naar gekeken. Ik heb het wel voor die absurde toestanden, alleen vond ik de aanpak niet zo geweldig. Jammer. Het acteerwerk maakte trouwens veel goed met Dewispelaere en Bokma op kop.

Elk bezet land zal tijdens de nazibezetting wel zijn verzetshelden gehad hebben, dat was in Noorwegen dus niet anders. Best een beklijvende en sterke film over een jongeman die het voortouw nam en erg beredeneerd de risico's niet schuwde. Opmerkelijk ook dat de film de focust legt op het feit dat er inderdaad geen zwart wit bestaat tijdens de oorlog. Confronterend was dan ook de schoollezing die Sonsteby gaf aan een aantal hedendaagse jongeren. Het was even een wrang moment al zorgde Andersen er wel voor de focus te bewaren op de heldendaden in het verleden.

Knap in beeld gebracht en ook het acteerwerk was van prima niveau. De volledige aandacht ging naar het verzet zelf en minder naar de nazi's of collaborateurs. Het tempo zat goed en voldoende hoog.

Film die aansluit bij het genre van Koyaanisqatsi (Film, 1982). Toch vond ik deze een stuk minder. Misschien omdat ik er me totaal niet aan verwachtte, maar ook omdat ik er geen duidelijke doel in zag. Geen boodschap, geen moraal, geen verhaal, niets eigenlijk. Die voice-overs over haar zwangerschap en zoon vond ik dan eerder storend dan iets toevoegend.

Desalniettemin visueel wel prachtig in al zijn aspecten. Fascinerende wolken van allerlei aard of vorm passeren de revue. Dit ondersteund met een gepaste soundtrack. Best wel eens fijn om gezien te hebben, zeker op een groot scherm, maar na een tijdje héb je het wel gezien. Film kent nauwelijks een begin, midden of slot. Het is wat te veel van hetzelfde.

Drie verhaallijnen in een Mexicaanse regio, een regio met niet bijster veel kansen. Een omgeving waar ieder zijn eigen problemen heeft, los van elkaar en toch met elkaar verbonden. De centrale rode draad lijkt seksualiteit te zijn, vooral hoe vrouwen die (wensen) te beleven of dienen te ondergaan.

Drie onderwerpen ook die zich telkens in een ander spectrum van de geldende (juridische) samenleving bevinden. In het eerste verhaal gaat het om een amoureuze relatie tussen personen met hetzelfde geslacht, het tweede verhaal gaat technisch over overspel waarbij na vele jaren de echtgenoot plots terug verschijnt alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Het derde verhaal is schrijnend en bevindt zich in de incestueuze sfeer.

Telkens zijn het personen die terugkeren naar hun heimat die ze om bepaalde redenen verlaten hebben. Voor allen lijkt de conclusie dat er weinig is veranderd.

Erg matige Franse horror waarbij de kijker vooral suggestief wordt gevoed. Staat gecatalogeerd onder French Extremity, maar doorstaat deze proef eigenlijk niet. Geen gore, geen brutaliteiten, geen horror ook jammer genoeg. Of het moet zijn dat je gruwelt van grote insecten, daar zijn er genoeg van. De sprinkhanen komen geregeld van dichtbij in beeld.

Het feit dat ze agressief en groter worden van bloed drinken, schiep wel wat verwachtingen bij me, zeker wanneer het onvermijdelijke gebeurt, wanneer ze ontsnappen. Maar het blijft een losse flodder op dat vlak.

Daarnaast veeleer een drama en coming of age van een struggelende alleenstaande moeder met twee tiener die als paria´s worden beschouwd door de lokale gemeenschap met hun bizarre activiteiten. Als je de film zo bekijkt, best onderhoudend, maar de horrorliefhebber zal van een kale reis terugkeren.

De Guatemalteekse geschiedenis loopt parallel met een aantal andere Latijns-Amerikaanse landen waarbij de dictatuur en de guerrillabeweging vele burgerslachtoffers heeft gemaakt. De gemaakte wonden zijn vandaag de dag nog steeds actueel waarbij nabestaanden eindelijk in de mogelijkheid zijn om hun geliefden op te sporen en op te graven.

Deze film geeft een intense en serene kijk op deze tragedie. Diaz laat op verschillende wijzen dit gebeuren doorsijpelen aan de kijker. Op de achtergrond van radio of TV zijn stemmen te horen over het genocideproces. De getuigenissen van de moeder is scherp, net als het relaas van de vrouw die van ver gereisd is om haar geliefde terug te vinden. De blikken recht in de camera spreken rechtstreeks de kijker aan.

Ook de scène aan het strand hakt erop in wanneer blijkt dat Ernesto geboren is uit een verkrachting en zijn en de partner van zijn moeder niet zijn biologische vader blijkt. Prima debuut van Diaz!

Liefde, passie en ontrouw staan centraal in deze Mexicaanse film met als setting een ranch van koeien en stieren. Het stelt de vraag of ontrouw met wederzijdse toestemming wel zo simpel is als men wil laten uitschijnen. Niet dus in het geval van Juan en Esther. Niet zozeer de ontrouw speelt hem parten, wel het feit dat Esther oneerlijk of onduidelijk is over haar gevoelens tijdens deze momenten. Langs de andere kant lijkt het me ook vreemd hierover in geuren en kleuren te vertellen tegenover je partner. Het zal wellicht te maken hebben met zekerheid, iemand anders neuken is één ding, zolang je maar elke avond braaf naar huis komt of zoiets ...

Visueel en technisch knappe film met mooie montages en cameraposities. Maar ik miste iets in het plot en erg veel op met de personages had ik ook niet. Het liet me allemaal koud. Ook de lange speelduur maakte het er niet echt beter op.

Ik ben eerlijk gezegd wat verbaasd over de lauwe stemmen op deze film. Ik ga wel akkoord met de soms vreemde bokkesprongen die deze film maakte. Ineens zaten we zonder enige aanleiding een maand verder en zo af en toe zat de montage niet geweldig waardoor sommige scènes niet geheel duidelijk waren. Maar om nu daarvoor deze film af te branden, dat gaat me dan ook te ver.

Ik vond het best een boeiend schouwspel hoe de verhoudingen en vooral onderhuidse spanningen lagen tussen de rijke elite en het gros van de arme of minder bemiddelde deel van de bevolking. In de eerste plaats bij het optreden van Rolando zelf waarbij menige gasten hem gewoon straal negeerden, alsof hij er gewoon niet was toen ze passeerden. Pijnlijk was het hoe ze gewoon letterlijk hun kop in de grond staken ...

De burgeropstand en rellen waren technisch en visueel toch prima gedaan, mede ook door het uitstekende acteerwerk. De rol van de politie en het leger is dubieus te noemen en totale anarchie regeerde. Bij momenten toch harde beelden bij de koelbloedige executies. Het is een film waarbij ik me wel iets kan voorstellen bij de schijnbaar stabiele, maar explosieve duale samenleving in menig Latijns-Amerikaanse landen.

Wel een fijne zombie horror zonder overdaad. Misschien dat velen op dat laatste wat afhaken wegens bij momenten te saai. Saai is het alvast voor Sam die zich stierlijk verveelt. Om de tijd te doden richt hij een paintballgeweer op de zombies op de straat. Hier en daar moet hij nog wat oefenen. Oefenen doet hij ook met het muziek maken. Zijn huisdier Alfred is zijn buddy, al zegt die niet zo veel terug. De kat ook niet, maar die is te eigenzinnig om geïnviteerd te worden.

Hoe het allemaal begonnen is, wordt niet verteld, en dat hoeft ook helemaal niet. Doet zo wat denken aan die klassieker "28 days later". Prima rol wel van Anders Danielsen Lie. Het is niet zo eenvoudig om de boel draaiende te houden in je eentje. Geen superhero, eerder een pantoffelheld.

Naast de eenzaamheid en de verveling toch ook wel wat aandacht welke impact dit heeft op Sam. En wat de actie betreft, zombies genoeg en hier en daar is er op tijd en stond wel een zombie-aanval. Meer dan geslaagd voor mij alvast!

Interessante film over hoe het er aan toegaat achter de schermen van het maken van een film. Altijd fijn om een film in een film te zien. Truffaut laat zien wat er allemaal bij komt kijken en toont aan dat het voor velen of zelfs voor allen gewoon werk is, een normale job met elk zijn eigen bekommernissen en moeilijkheden.

Besoignes met de acteurs, problemen met de kat, discussies met de producer en ga zo maar door. Wel een grappige scène met die kat. Ook de start van de film was een beleving om alle details te ontwarren van wie wat op welk moment moest doen.

Zeer realistisch ook gebracht denk ik. Soms vloeide realiteit en fictie wat door elkaar en wist ik niet goed of men in Meet Pamela zat of niet, maar dat maakte het extra fijn.

Best wel genoten van deze detectivefilm die een minder betreden pad betrad dan de meeste andere films in dit genre. Om dan meteen op de proppen te komen met de uitspraak dat de zaak niet opgelost werd, is best gewaagd. Zeer gewaagd zelfs want het risico is groot dat alle spankracht verdwijnt, maar dat is hier allerminst het geval.

Als kijker bleef ik erg geboeid kijken en trachtte ik zelf hypotheses en puzzelstukjes te leggen. Nu, echte puzzelstukjes werden er niet gelegd. Er is een te veel aan "va en viens" van (mannelijke) verdachten die allen al vrij snel worden afgeschreven. Er zit wat de film betreft geen diepgang het het onderzoek van een bepaalde piste. Dat hoefde ook niet wat mij betreft.

Daarnaast is er ook aandacht voor het leven zoals het is: "politierechercheur". Dat het een aanslag is op je sociale en familiale leven, dat is niets nieuws onder de zon. Maar het viel me toch ook dat de spanningen binnen het team niet gering waren. Marceau als uiterste, maar dat gold ook voor de andere personages. Weinig of geen aandacht voor de ouders, toch niet wat het onderzoek betreft. Eerder waren zij decoratief.

De film blijft plakken in die zin dat ik zelf met vragen achter bleef waarom deze zaak niet opgehelderd is. Het leek me een doelgerichte (eenmalige) actie, specifiek gericht op enkel Clara. Ondanks haar ruime en liederlijke contacten kun je je focussen op X aantal verdachten. Soit, aangenaam verrast alvast door de aanpak en uitwerking. Ook de vermelding van het prima acteerwerk mag niet ontbreken.

Sterke docu over de Holocaust met weerzinwekkende beelden. Gebalde docu van slechts een goed half uur. Weinig nieuws gezien denk ik. De meeste beelden wel al eens gezien in één of andere docu. Desalniettemin indrukwekkend. Vooral die haren en die bulldozers blijven een diepe indruk achterlaten.

Verplicht schoolmateriaal? Jazeker, maar uiteraard met de nodige duiding gebracht. Dit is niet iets typisch Duits of iets dat enkel aan hen alleen toegeschreven kan worden. Wel is de wijze waarop en de omvang iets dat nimmer in de buurt kwam van andere genocides.

Nuit et brouillard of Nacht Und Nebel, verwijzend naar de getransporteerde gevangen van wie niemand nog iets hoorde ... De laatste overlevenden blazen stilaan hun laatste adem uit. Hopelijk blijven de huidige en toekomstige generaties dit met waardigheid overdragen.

Ijzersterke misdaadfilm van Belgische makelij! Ik vermoed niet in de Nederlandse zalen en dat is jammer. De filmtitel doet de film alle eer aan. "Se traîner", zich voortslepen, maar avec grande vitesse.

Probeer je als kleine zelfstandige je kost te verdienen, krijg je te maken met de plaatselijke maffia. Mady wordt na een routineklus erin geluisd en wat volgt is een heuse rollercoaster doorheen de straten van Brussel.

Op de achtergrond heb je manifestaties voor BLM en onrechtstreeks hebben die invloed gehad op de keuze van Mady. Sterk en overtuigend acteerwerk en bovenal knap verfilmd. Je vindt in dit genre niet veel beter op lokaal vlak. Aanrader!

Stelt op zich niet veel voor, maar kan me best inbeelden dat men dit destijds erg grappig en fascinerend vond. Ook erg onbehaaglijk als je weet hebt van een kriebelbeestje in je bed voor je gaat slapen. Wel fijn gedaan, maar hoogstaand is het zeker niet. Behalve deze scene gebeurt er ook niets anders.

Ik hou niet zo van deze grafische stijl van animatie. Slordig, maar vooral buitensporig druk. Vaak gaan dergelijke filmpjes ook gepaard met overdreven gemanipuleerde sounds met een druk op één of andere knop. Het moet vaak doorgaan als humoristisch, maar dat valt best tegen. Ook inhoudelijk pover. Eentje om snel door te spoelen.

Cinema Paradiso is een lyrisch pareltje en een ode aan de filmnostalgie van een pittoresk klein cinemaatje ergens in de jaren 60-70 van een onooglijk Siciliaans dorpje. Een prachtige film van en voor filmliefhebbers. Een film over cinema, over de klassiekers die op het witte doek worden getoverd zoals Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1941), de kusscène van Frank Capra’s It’s a Wonderful Life (1946) en The Knockout (1914) met Charlie Chaplin. Ook staat het bioscoopzaaltje vol met legendarische filmposters zoals Michael Curtiz’s Casablanca (1942), Victor Fleming’s Gone With the Wind (1939) of David Miller’s Billy the Kid (1941) om er maar enkele te noemen. Films die ik ooit nog (eens opnieuw) wil zien.

De kleine Salvatore Cascio die de rol van de guitige innemende Toto vertolkt was erg mooi. Hij deed me wat denken aan de kleine Giosué uit "La vita é bella" van Roberto Benigni. De verwondering en de betoverende blik in zijn ogen is zo mooi wanneer hij het pure van de ware cinema ontdekt. Het sappige Italiaans is gewoon heerlijk om naar te luisteren en biedt voor mij althans een toegevoegde waarde aan het geheel, net als de mooie pittoreske marktplaats van het fictieve Giancaldo of de mooie ondersteunende soundtrack van Ennio Morricone. De magie met Alfredo (Philippe Noiret) is geweldig en hartverwarmend. Deze klassieker ademt pure liefde uit voor de film en de cinema. Dit vanuit het perspectief van de kleine Toto. Zoals gezegd passeren oude filmklassiekers de revue, maar ook de bewoners/bezoekers zelf creëren een oprechte blijdschap waarvan je zelf als kijker alleen maar kan van genieten. De angst, humor, verlegenheid, ... bij het zien van de film door de bezoekers leverde ook bij mij pure blijdschap op. De emoties die werden losgeweekt bij de mensen waren authentiek en synchroon. Cinema was een sociaal gebeuren en was er niet genoeg plaats, dan ging het gewoon buiten op de markt door. En wanneer iets niet door de beugel kon, dan besliste de dorpspastoor erover of het al dan niet weggeknipt moest worden. Mooie openingsscène trouwens. Heerlijk!

Cinema Paradiso slaagde er bij mij in me echt te raken, me te doen dromen van de periode van de sociale
magie die dergelijke dorpscinema's hadden op de bewoners. Ik hunkerde bij wijlen zelf om deel uit te maken van de film, van het leven van de bewoners in het kleine Giancaldo. Het tweede gedeelte met de volwassen Toto vond ik iets minder, maar nog steeds meer dan ok.
Het einde was dan weer triestig waarbij folklore, traditie en nostalgie letterlijk worden weggeblazen. En ook het mooie marktplein moet plaats maken voor een lelijke opslagplaats van geparkeerde auto's. Het deed me wel iets... Mooie 4,5*!

Alweer een vrij amateuristisch werkje met barslecht acteerwerk. Soms moet je het gewoon voor lief aannemen. Moeilijk in dit geval. Ik had deze ongesnord onder het genre van erotic horror, maar dat was het allerminst. Geen zuivere horror, maar al zeker geen erotic.

Nu, het moment dat die Sherri wordt bezeten door een duistere geest, ontbindt ze al haar duivels en slaat ze aan het moorden. Nogal lachwekkend hoe die geest van haar bezit neemt, maar kom, de film komt dan toch stilaan op gang.

Het is een low budget en het is eraan te zien. Boeiend wordt het nooit, het plot stelt dan ook bitter weinig voor.

Script geschreven in 2017. Film ingeblikt in 2019. Corona is een zegen gebleken voor Gerbase om deze film te ervaren als realistisch en vergelijkend omdat we met z’n allen in hetzelfde schuitje zitten. Alleen al daarom een vrij knappe film.

Over de oorzaak en omstandigheden weten we heel weinig. Over mogelijke oplossingen werd ook nauwelijks een woord gerept. En hoe alles praktisch moest verlopen (hoe zat het met de economie, wat met huisdieren, hoe kan je dingen betalen en bestellen als je niet kan werken, ...), het zijn allemaal vragen waarop geen antwoord komt in de film en die wellicht sommige kijkers doen beslissen om minder punten/sterren te geven. Ik vond het net verademend om er niets over te weten, want Gerbase zou teveel hooi op de vork genomen hebben dan.

Neen, de klemtoon lag op de intermenselijke contacten. Mensen hebben sociale contacten nodig, maar op elkaars lip zitten, bleek toch niet zo evident te zijn. En toch, mensen vervreemdden van elkaar, zeker diegene buiten de eigen muren. Push and pull gedrag kreeg de overhand. Mensen berustten duidelijk in hun lot. En toch kon geen duidelijk antwoord gegeven worden of de wolk gehaat werd. Integendeel, het leven zou er helemaal anders uitgezien hebben voor Giovanni en Yago. En van Lino was wellicht nooit sprake geweest.

Knap ook hoe de film evolueerde naar verstoord gedrag van mensen. Vluchtgedrag naar een andere realiteit kwam meer tot uiting. Beetje vreemd dat het qua tijdsverloop of gebeurtenissen niet altijd logisch was (wat met de doden?), maar deze film bood bij momenten een soort psychologische mind f*ck. Geen thriller gehalte, wel een serene en ingetogen benadering van een soort huisarrest. Traag verloop van de film, maar het acteerwerk en omstandigheden deden de rest. Top!

Amerikanen kunnen er wel wat van om met heroïek en suspense een verhaal te vertellen. Een inspirerend verhaal, dat zeker. Een ongelooflijk verhaal ook van een kranige zestiger die van Cuba naar Florida zwom. Het lukte haar niet bij haar eerste poging ruim dertig jaar eerder. De prestatie is des te opmerkelijk.

Twee Oscar nominaties heeft deze film, als beste vrouwelijke hoofdrol en beste vrouwelijke bijrol. Niet onterecht eigenlijk, want de film wordt inderdaad gedragen door Annette Bening en Jodie Foster. Veel gekibbel tussen dee twee meiden, maar vooral ook veel liefde en respect.

Diana Nyad was geen aangename dame. Ze was egoïstisch, betweterig en arrogant, maar ze had ook een groot doorzettingsvermogen. Anders bereik je ook niet wat zij heeft bereikt. Uiteraard is de film hier en daar, at aangezet, maer al bij al is dit een heel fijn relaas om te volgen.