Opinions

Ook even meegepikt deze Oscarnominatie. Gaande over een oude man die terugblikt op de vijf zintuigen die de mens bezit. Met nostalgie denkt hij eraan terug en met weemoed ziet hij hoe hij stervende het één na het ander ziet aftakelen. Om dan tot het besluit te komen dat hij er 100 heeft en nog 95 functionele heeft.

Qua stijl niet wow. Wat rommelig, maar wel vloeiend. Beetje humor ook. Goed voor een kwartiertje alvast. Blij ook dat er Engelse subs waren. Die had ik toch nodig.

Ik ben het meteen eens met de meeste reacties hier: wat een lange zit! En ik heb hier nog 6 uren die op mij zitten te wachten. Vraag is of ik er op zit te wachten, want je kon in dit eerste deel er makkelijk een uurtje afprutsen ...

Ningen no Jôken is een anti-oorlogsfilm die op zich wel staat als een huis. De werkomstandigheden van de arbeiders en specifiek de krijgsgevangenen worden knap uit de doeken gedaan. Centraal staat de pacifist en idealist Kaji die de oorlogsdienst ontloopt door aan de slag te gaan als een soort vakbondsmilitant in een ertsmijn waar het niet zo nauw genomen wordt met de arbeidsomstandigheden. Zijn ideeën krijgen veel tegenkantingen en stuiten vaak op verzet, worden weggelachen of gewoonweg genegeerd. Zijn inspanningen zijn legio, zijn verwezenlijkingen beperkt of onvoldoende, zelfs in die mate dat zelfs de krijgsgevangenen voor wie hij het opneemt erg sceptisch zijn (én blijven), no mather what.

De schending van de arbeidsrechten (als die al iets zouden voorstellen) worden vergoeilijkt omdat het gulzige oorlogsmonster dit nu eenmaal verwacht. Het doel heiligt de middelen, nietwaar? Deze mensonterende omstandigheden zijn een algemene aanvaardbare regel geworden en de strijd die Kaji voert, is hopeloos vechten tegen de geldende ethiek.

Het einde is meer dan bevredigend, mocht ook wel en meteen wordt ook de toon gezet voor het vervolg. Wederom zal ellende de toon slagen, hopelijk iets meer to the point zoals nu. Het thema en verhaal die regisseur Kobayashi bracht in de jaren 50 en 60 is bewonderings- en lovenswaardig. Op naar deel II en III, ik heb geen andere keuze ...

Het was tijd voor deel II. Nu zit ik met de idee dat deel III ook nog moet passeren, de gedachte alleen al. Neen, zo negatief bedoel ik het niet, maar ik denk dat de meesten met hetzelfde zitten: uitstekende miniserie die de hoge scores kunnen rechtvaardigen, maar waarom moet dit zo lang duren? Zes uur voor de drie delen samen was al goed genoeg geweest, maar neen, je hebt er nog eens drie voor de boeg. En laat me eerlijk zijn, het is niet meteen iets waar ik in al mijn enthousiasme naar uitkijk. Vreemd weliswaar ...

Deel II vond ik alvast minder dan deel I. Waar de eerste al vrij repetitief was, was dit in deel II niet anders. Veel geroep en getier in het Japanse leger en eveneens de nichterige meppen vliegen in het rond, in die mate zelfs dat het vervelend werd. Maar de film biedt wel (ruimschoots) een realistische inkijk op de harde militaristische dictatuur die heerste binnen het Japanse leger. Kaji treedt ook in deze film op als een idealistische pacifist die opkomt voor de onmenselijke en vernederende behandeling van zijn medesoldaten. De lijdensweg van Obara was hier een illustratief voorbeeld van hoe een mens door vernedering volledig gekraakt kon worden.

Cinematografisch en qua acteerprestaties is de film top. Echt mooi gedaan. Ook de zwart-witbeelden dragen bij tot de sfeer van de film. Het zag er allemaal best prima uit. Het einde van de film is het beste van deel II: het slagveld was een welgekomen spektakel met de opkomende tanks en de mangaten. Kaji, die een begenadigd schutter is, blijft zijn pacifistische zelf: als korporaal (dacht ik) gaf hij zijn soldaten de opdracht om net als hij als hij bang was zich diep onder de grond te verschuilen. Wat het nut was van de anti-tanksleuven was me onduidelijk, want erg veel last hadden ze er niet van. Het einde is desalniettemin aangenaam om volgen en doen me nog een nipte voldoende geven met 3,0*. Op naar deel III zou ik zeggen!

Deel III ook achter de kiezen en ik moet zeggen dat dit deel het eerste deel benadert. Sterk deel waarbij de focus nog meer op het (lijdende) personage van Kaji (Tatsuya Nakadai) wordt gelegd. De arme jongen is nog steeds niet aan het einde van de miserie en zwerft in het laatste deel rond in het grote Mantsjoerije op weg naar huis naar zijn geliefde Michiko. De tocht is een ware lijdensweg en het gevaar blijft om de hoek loeren voor de Japanse soldaat: restanten van Japanse en Russische eenheden of Chinezen, het is altijd wat. Maar de grootste vijand tijdens de tocht is steeds en altijd aanwezig: die van honger en ontbering ... het is ongelooflijk te moeten vaststellen waar deze eenvoudige klerk toe in staat is en zijn limieten opzoekt. Zijn persoonlijkheid en (mentale) (wils)kracht grenzen tot aan het oneindige, mooi vertolkt trouwens door Tatsuya Nakadai.

Vooral het eerste uur en het laatste half uur waren zeer de moeite, een herhalend fenomeen stel ik vast in deze trilogie. Het tussenstuk sleept wat langer aan en zorgt voor een eindeloze zit, haast symbolisch voor het uitzichtloos lijden van de uitgeholde Kaji. De filmposter alleen al vat het mooi samen in één beeld.

Blij deze klassieker eens gezien te hebben, maar 9 uur is een beetje te veel van het goede. Een reeks met enorm sterke punten en zeker dit einde is fabuleus en krikt de hele reeks tot een hoger niveau. Kaji en tal van anderen opgeofferd voor hogere doelen. En waarom eigenlijk? Was het dit waard? De mens als klein radertje in een miitaritisch regime in naam van de Grote Oorlog...

Fijne film die inderdaad wat weg heeft van Juno. Door de frisse en directe aanpak wordt het zware onderwerp erg luchtig weergegeven. Die animaties hadden wel iets en brachten ook wat sympathie of begrip bij de aanstaande moeder. Niet dat ik anders zomaar een oordeel zou vellen over haar …

Prima geacteerd wel en wederom een fijne productie uit Scandinavië. De verschillende scenario’s die door haar hoofd spoken worden stelselmatig verhaald en brachten de nodige schwung aan het geheel. De aanwezige humor werd perfect verweven in het dramatische gedeelte.

Geen geheel origineel onderwerp, maar de frisse guitige aanpak bracht iets extra. Ik denk ook dat de film daardoor best aanslaat bij de oudere tieners en jonge twintigers. De film verveelt nergens. Fijn!

Het uitgangspunt van The ninth gate is best interessant. De mysterieuze sfeer van occulte boeken, geheimzinnige genootschappen en het oproepen van de duivel zijn thema’s die me best interesseren. De film kent een aantal vreemde plotwendingen en niet alles in de film wordt verklaard. Maar dat hoeft ook niet. De film,staat op zichzelf en blijft ondanks het trage tempo best boeiend.

Bij momenten creëert Polanski een soort van excorcist modus bij vreemde of inverklaarbare gebeurtenissen. Zo wordt ook de rol van de vrouwelijke partner in mysterie gehuld. Ze blijkt van alles op,de hoogte te zijn. Het gevecht aan de Seinebrug was wel erg vreemd en niet zo goed uitgevoerd. Johnny Depp doet het redelijk goed als wereldvreemde boekendetective. De film is cinematografisch sterk met zijn belichting en prachtige decors van eeuwenoude privébibliotheken.

Geen crowdpleaser deze The ninth gate, maar voor de rest zeker eens de moeite waard om eens te zien.

Een ietwat stoffige - je kan dit zowel letterlijk als figuurlijk opvatten - film over een Joods gezin dat snel inziet dat het de verkeerde kant opgaat in het Duitsland van de jaren 30. Het was toen in de beginjaren nog relatief makkelijk het land te ontvluchten als je daar de nodige middelen voor had.

De familie Redlich vlucht naar het weinig navolgbare Kenia. Vooral de vrouw des huizes zet haar vooroordelen om in de praktijk en vraagt zich openlijk af of het allemaal wel nodig was om Duitsland te ontvluchten of op zijn minst of het wel nodig was om naar Afrika te trekken. Het komt de relatie met haar man niet ten goede, een huwelijk dat al op een laag pitje stond.

Het decor is uiteraard prachtig en ook het acteerwerk is naar behoren. Fijn ook de authentieke taal. Misschien inhoudelijk hier en daar wat te gezapig, maar in zijn geheel best OK.

Ik ben één van die lui die een nucleaire aanval op de Lage Landen zelfs niet wil overleven. Voor een apocalyptische samenleving pas ik, eentje waarvan ik vermoed dat alle scenario's die we kennen uit films zouden verbleken.

En ja, het zal ieder voor zich zijn. Dat zie je ook hier erg voorzichtig wanneer iedereen de ondergrondse wil bestormen. In dat opzicht wel een boeiende film. Kon uiteraard wat scherper en dieper, maar ik zat toch geboeid te kijken. Beetje simpel soms mede doordat er geen budget was. In mijn gedachten was ik toch mee.

Intussen ook al voor de tweede keer gezien. Het blijft een degelijke productie van de gebroeders Coen die een verfilming van een boek van Cormac McCarthy beoogden. Na de geweldige openingsscène waarbij Llewelyn een koffertje met twee miljoen dollar vindt, gaan de poppen aan het dansen wanneer hij achtervolgd wordt door een psychopaat, uitstekend gespeeld door Javier Bardem. Een reus van een vent met een erg kille blik in de emoties, moordt zonder emotie en laat dikwijls het lot beslissen met een muntje. Zijn grappige atypische haardos maakt het trouwens helemaal af. Toch een filmpsychopaat die hoog in het lijstje staat van afschrikwekkende creaturen. Vooral de scène in de shop van het tankstation zal me bijblijven. Heerlijke ongemakkelijke conversaties waren dat!

Wat volgt zijn spannende achtervolgingen en ontsnappingen. Tommy Lee Jones is de praatgrage sheriff die dit op zijn oude dag nog allemaal moet meemaken. Het einde is niet doordeweeks en zal wellicht niet iedereen tevreden stellen. Ook toevalligheden maken deel uit van het leven. Het laatste shot met Tommy Lee Jones is al helemaal vreemd. Ik wist dit nu wel omdat ik de film al een keertje gezien heb, maar voor je het weet is het gedaan. Er doen nogal wqt verhalen de ronde over het einde of het bestaan van Anton Chigurh. Het maakt dat deze film toch beter scoort dan gemiddeld. Spanning en sfeer zijn bovendien ook bovengemiddeld. Meer dan degelijke productie van de Coen brothers, één van hun beste zelfs. De nietszeggende plotlijnen van onder meer Woody veranderen daar niet veel aan.

Knappe satirische blik op de Balkanoorlog in de jaren 90 van de vorige eeuw, een blik die best ook kan doorgetrokken worden naar andere conflicten. Want zin- en doelloos wordt het al gauw wanneer de welles nietes spelletjes en beschuldigingen heen en weer worden geslingerd. Neem daarbij de schrijnende onmacht en besluiteloosheid van de smurfen (haha) en je komt in een dolle trip van anderhalf uur terecht. Zeer luchtig en vermakelijk allemaal, niet dolkomisch, maar gewoon licht absurd.

Geheel dus niet zo zwaar of dramatisch als Quo vadis Aida, om maar iets te noemen. Winnaar op de Oscars destijds als beste buitenlandse film. Uiteraard allemaal wat simpel verhaald, maar het acteerwerk en het wantrouwen tussen álle partijen doet veel. De film creëert een effect van erg waardevol of realiteitszin, want ondanks de aanpak is de boodschap erachter best serieus of een eye-opener.

Schrijnend en een meer dan terechte nominatie bij de komende Oscars als beste documentaire. Meer dan ooit erg actueel alweer waarbij Gaza in de spotlights staat, maar waarbij de kolonisering van de Westelijke Jordaanoever ongestoord verder gaat. Israël permitteert zich veel met de uitbreiding van nederzettingen, confiscatie van grondgebied (al dan niet met drogredenen), beperking van bewegingsvrijheid, verwoesting van huizen, toegelaten geweld door kolonisten en strooptochten en invallen door militairen.

Knap in beeld gebracht via de ontluikende vriendschap tussen Basel en Yuval. Gelukkig wordt de focus haast onveranderd gelegd bij de Joodse kolonisaties. Een documentaire die een indruk nalaat.

Er is al heel veel verteld over deze laatste film met Craig. Valt nog bitterweinig aan toe te voegen. Die openingsscènes van Bond zijn traditioneel wat mij betreft vaak al het hoogtepunt van de film. Dat is hier niet anders. De idyllische plaatjes van het sfeërieke decor van Matera is werkelijk mooi in beeld gebracht. Vele scènes zitten echter al vervat in de trailer, beetje jammer, maar desalniettemin is het genieten geblazen van de explosieve actie en stunts. Dergelijke coctail wordt niet meer herhaald in de film al is het einde ook zeker niet slecht, alleen anders.

De films met Craig waren wat mij betreft donkerder, met een Bond ook die kwetsbaarder leek. Een man die na vele oorlogen (Skyfall bvb) vooral nood had aan mentale rust. Door hem in de eerste plaats te vervangen door een nieuwe 007 vond ik wat vreemd. Over het personage zelf kan gediscussieerd worden, ben er ook niet 100% voor te vinden als vervanger én codenaam voor Bond. Ik vond haar bovendien ook niet echt charismatisch en het matchte ook niet echt met Bond zelf.

Ana de Armas als Paloma was een erg frisse verschijnen en ook Léa Seydoux kon me zeker bekoren. Ondanks het vele geweld krijgt een Bond steeds het leeftijdslabel vanaf 12 opgeplakt. Op zich verdedigbaar om hun waarden te behouden (geen naakt ondanks terugkerende wulpse scènes en ook geen bloedspetters ondanks de talloze doden).

Prima en verrassend einde ook, ook al had ik vaag geweg opgevangen dat hij ging sterven, alleen wist ik nog niet hoe. Ben het even kwijt in welke oude Bond James het graf van zijn vrouw ging opzoeken (hij wordt vervolgens even later met de helikopter weggebracht), maar dat familiegegeven is toch een oude wonde die hij steeds in zich heeft gedragen.

De verwachtingen voor Noah lagen sowieso laag rekening houdend met de vrij negatieve commentaren en beperkte scores op IMDB, Metacritic en Rotten tomatoes (audience score). De recensies op andere kanalen waren gematigd, maar zelden lovend. Steeds voor me uitgeschoven, maar omwille van Aronofky zelf wou ik dit toch eens zien.

Maar ik was vrij aangenaam verrast. Visueel zag het er om te beginnen allemaal best goed uit. De voorstelling van de schepping was een aangenaam spektakel en ook de Ark was mooi. Het desolate rotsachtige landschap bracht een grimmig kader dat aantoonde dat het leven op aarde niet langer het paradijs was. Ijsland was the place to be om de film te schieten. Neem daarbij de verdorven wereld van de mensheid waar moorden, stelen en ander ontucht schering en inslag zijn, dan weet je dat je liever in een andere periode was opgegroeid.

Aronofsky geeft een eigen invulling van de Ark van Noach. Geen romantisch tafereel naar de zoektocht en ingeleide van de beestjes. De kijk was eerder apocalyptisch en weinig hoopvol. Ook de intrede van de ‘Wachters’, gevallen Engelen die de mensheid ter hulp schoot, maar daarmee in ongenade vielen bij God was een eigen interpretatie van Aronofsky. Hoewel ik de ‘Wachters’ fysisch anders zou geschapen hebben, kon ik met deze schepsels – die overigens niet zouden misstaan in LOTR – best leven.

De acteerprestaties waren behoorlijk. Jennifer Connoly liep er wat voor spek en bonen bij, maar dat is wel meer het geval als het op vrouwen aankomt in het meest gelezen/verspreide boek ter wereld. Twee zaken die me het meest stoorden aan de film was de karakterontwikkeling van Noah zelf. Dat hij twijfelt wat God met hem van plan is en wat exact de bedoeling is van het visioen, kan ik best begrijpen, maar die fanatieke geloofsovertuiging kwam vrij stuntelig en ongeloofwaardig (what’s in a name?) over. Het kwam de sympathie voor zijn personage ook niet ten goede.

De Kaïn-nazaat (op de Ark) mocht ook voor mij in zijn geheel geschrapt worden. Diepgang rond het bijbelverhaal en de andere personages zouden de film tot een sterker geheel gemaakt hebben. Alles bij elkaar genomen een nipte 3,5*

Serene (road) movie over een vader en zoon die terugkeren naar de geboortestreek om daar ooit begraven te worden. De onderliggende spanningen tussen beiden weegt op hun relatie, maar de boom waar het allemaal om draait doet hen beseffen dat ze enkel elkaar nog hebben. In het begin van de film leek het eerder op gepest wanneer de oude man de auto niet kon instappen.

Zeer fraaie beelden bij momenten zoals de boom die in lichterlaaie stond - beeld komt ook op sommige filmposters voor. Noah land is een film over dood, leven, geloof, wraak en rechtvaardigheid, over familievete ook. Interessant hoe het plot zich langzaamaan ontvouwt al kon de film me niet ten gronde grijpen.

Deze stond hoog op het verlanglijstje. Zoals hier al eerder aangehaald heeft deze wat weg van A History of Violence (Film, 2005) van Cronenberg waarbij een schijnbaar saaie teruggetrokken man een dodelijk gewelddadig verleden had. Ook The equalizer met Denzel Washington past in dit rijtje. En het snuifje Home alone maakt het helemaal af op het einde.

Uiteraard wat met de haren getrokken dat bijna 1 man het opneemt tegen een meedogenloze maffiaclan. Maar ik vond de uitwerking gewoon erg fijn. Erg gelachen ook met sommige scènes. Hij is al niet erg spraakzaam, maar als Hutch zijn hart al eens luchtte, bliezen zijn slachtoffers ondertussen gewoon hun kaars uit. Tijdens de busscène dacht ik dat er wat roest op zijn skills zat. Hij moest er toch wat inkomen ...

En wat een fijne rol van Christopher Lloyd als opa! Geweldig amusant en mooi passend binnen het geheel. Zeer genoten van deze shooter. Geestig tot randje over the top. Erg vermakelijk!

Deze heb ik recent gemist in de bioscoop, maar ik wou hem zeker snel meepikken. De toon van de film is inderdaad wat deprimerend. De gure weersomstandigheden en het rauwe landschap van één van de vele Schotse eilanden zal daar een katalysator in geweest zijn. Naar deze sfeerzetting is de film ook best hoopvol en positief. Wanneer Phil te kampen heeft met een beroerte lijdt hij aan geheugenverlies en kan hij zich bitter weinig herinneren van het verleden.

De gemeenschap op het schapeneiland is echter solidair en het is vooral Millie die zich verder bekommert om hem. Er ontstaat een wederzijdse vriendschap en vertrouwen ware het niet dat Millie verkondigt dat ze ook voorheen een relatie hadden. De film gaat hier echter sereen mee om. Verwacht geen spetterende soapintriges. Gewoon een fijne rustige arthouse. Prima zo!

Opmerkelijk avontuurtje tussen een leerkracht op leeftijd en een labiel leerlinge. Opmerkelijk in die zin dat het er zelden geheimzinnig aan toe gaat. Zowat het hele dorp weet ervan en de affaire wordt zelfs ten huize van François in het bijzijn van zijn vrouw nauwelijks ontkend. Gezien zijn beroep en machtspositie en haar leeftijd - ze is immers toch nog minderjarig - zeer eigenaardig dat hier nauwelijks (strafrechtelijk) wordt tegenop getreden. Bovendien is ze uitermate labiel, kwetsbaar en beïnvloedbaar.

Maar wel een fijne rol van Vanessa Paradis, ook van Bruno Cremer overigens. Als nymfomane maakt ze zijn kop zot, mede ook door haar hoge intelligentie. Maar hij wordt pas helemaal horendol wanneer hij merkt waartoe ze in staat is wanneer ze niét haar zin krijgt.

Als toemaatje wat filosofisch geneuzel wat vervolgens leidt tot een best onderhoudende film. Geen topper, maar wel degelijk.

Interessante Belgische film over een allochtone tienerdochter die enerzijds ongewenst zwanger is en anderzijds uitgehuwelijkt dreigt te worden. Beide plots zijn interessant, maar vond ik net te vol om te vatten in één film. Beter had men één van deze thema’s dieper uitgewerkt. Nu ga je van het ene uiterste naar het andere wat betreft de houding van de familie.

Aan de ene kant verwonderlijk begripvol - rekening houdend met de maatschappelijke druk binnen de eigen religie en cultuur. Maar aan de andere kant vrij rigide waarvoor ik best begrip kan opbrengen ongeacht het feit dat ik een andere mening ben toegedaan vanuit mijn Westers denken.

De film zelf is emotioneel geladen en de hoofdrolspeelster bevindt zich tussen hamer en aambeeld. Beide culturen waarmee ze te maken heeft zorgt voor een morele ongemakkelijkheid. Dit komt vrij goed naar voren. Fijn ook dat extreme religieuze opvattingen achterwege blijven. Fijne rol ook van wederom Waals monument Olivier Gourmet. Hij zorgt voor de nodige nuancering en balans.

Knap einde ook. Zag ik niet aankomen, toch niet op die manier. Fijne arthouse van Belgische bodem. Boeiend verhaal met een moreel kompas. Ligt wat mij betreft in de lijn van een Dardenne, maar dan met een religieus ipv een sociaal achtergesteld thema.

Zwaarmoedige film over het leven van een mentaal beperkte jongen. Geboren nadat zijn moeder verkracht werd. Vervolgens verstoten en liefdeloos opgevoed. De enige waarbij hij nog een sprankeltje genegenheid van kreeg waren zijn stiefbroer en stiefvader.

Er passeren een aantal harde scènes waarbij de hardvochtige moeder de revue passeert. Van mishandeling is geen sprake, althans toch niet fysiek. Vreemd wel dat de stiefvader hierbij zelden of nooit op reageerde. Ludo creëert een haat-liefdeverhouding ten aanzien van zijn moeder die op het einde escaleert.

Prima rol van zowel de jonge als oude Ludo. Prima cinematografie ook, somber en sober, maar wel effectief.

Schrijnende situaties waarbij eenvoudige dorpelingen bij gebrek aan krachtige autoriteiten zijn overgeleverd aan de willekeur van de machtige drugkartels. Als het maar geld opbrengt, niet alleen drugs, maar dus ook handel in jonge meisjes. Deed me wat denken aan het nog krachtige en nog intensere Belgisch-Roemeense prent La Civil (Film, 2021). BBarbie, dit is meteen een filmtip voor jou

Deze film kon niet steeds de volledige aandacht bij me houden, vooral in het begin moest ik even doorbijten, maar de prima rol Ana maakte erg veel goed. Prima in beeld gebracht ook waarbij de gebeurtenissen een indringende kijk geven hoe het leven of het lot sommigen toekomt.

Een aantal sterke scènes zullen me nog lang bijblijven, telkens met Ana in de hoofdrol. Toen haar haar geknipt werd, ging dit door merg en been. Als je er bij stilstaat, is het opmerkelijk hoe sterk haar wordt geïdentificeerd met het eigen zijn en de eigen zelfwaarde. Daarnaast de scène met de schuilplaats in de kuil en tot slot de eindscène waarbij Ana vaststelt dat haar vriendin Maria verdwenen is. De radeloosheid van haar moeder en de machteloze teneergeslagen blik van Ana sprak boekdelen.

Het platteland als decor heeft inderdaad wel iets. Binnen elk genre wel. De cultuur en de ingesteldheid van de bewoners lenen er zich toe om er met een romantisch of mysterieus gevoel naar te kijken. Horror komt hier ook goed tot zijn uiting. En dan hebben we het nog niet over de vaak erg mooie beelden van à la campagne, die voor de gemiddelde toerist een vakantiegevoel weergeeft, maar dat zeker niet het geval is voor de lokale inwoner die zich eerder gevangen voelt in al die lege ruimte.

Allerhande kleine subverhaaltjes worden met elkaar verweven, het één al wat meer met het één dan het ander. En dit in een niet lineaire structuur. Niet alles wordt ook altijd even duidelijk. Een film of verhaal dat vooral onderhuids leeft en moet ervaren worden. Plots worden verlaten, het kan een onafgewerkt onsamenhangend gevoel geven. Toch had ik de idee dat Jorge Sánchez-Cabezudo wist waarmee hij bezig was.

Een controversiële film die hinkt op verschillende emotionele gedachten. Het is moeilijk te bepalen hoe je moet kijken naar de jongeren. Nuja, laat me duidelijk zijn. Dit moet sowieso hard veroordeeld worden. Dit gaat sterk verder dan wat rebellie en kwajongensstreken.

En toch lijken die jongeren niet de slechtste te zijn. Ze benaderen ook zo goed wie jij en ik zijn. Dat maakt het ook confronterend en beangstigend. Hun drijfveren worden nauwelijks uit de doeken gedaan, dus veel om op terug te vallen is er niet.

Het wordt nog moeilijker om een standpunt in te nemen wanneer ze door de special forces zonder compromis koelbloedig worden neergeschoten, want met terroristen wordt niet onderhandeld. Toch eentje om over na te denken. De grens tussen terrorisme en insurrectie is soms dun, dat maakt deze film extra interessant.

Deze film begon zoals het in de film zelf werd gezegd als "promising". De lange uitgediepte en goed gefilmde autoscene zat erg goed in elkaar. Leuk ook om telkens de overgang te maken naar de lezer van het boek. Je bent zelf als kijker erg benieuwd hoe het verhaal gaat eindigen en je hoopt dat de lezer gewoon de hele nacht doorleest.

Nadien echter valt de gehele film ineen als een soufflé en verloor het grotendeels zijn geloofwaardigheid. Een sheriff die een slachtoffer gebruikt als deputy? Komaan zeg ... Ik vond het personage van Edward ook vrij bizar. Hij wordt omschreven door de moeder van Susan als zwak, besluiteloos en te weinig ambitieus te zijn. Wel, in de film deden ze er alles aan om deze karaktertrekken in overdreven mate in de verf te zetten. Ik ben een vredelievend persoon, maar als ik oog in oog sta in een line-up, in de auto (en later nog met een pistool) met de moordenaars en verkrachters van mijn vrouw en dochter, dan zal ik toch anders reageren (en niet als een bange seniele plant). Het personage van Michael Shannon vond ik ook maar zozo, geef mij maar een Shannon in Take shelter of Revolutionary road.

Ik kan best plaatsen dat de film een soort connectie wil leggen tussen de gebeurtenissen of de boodschap in het boek en wat er in het echte leven van Edward en Susan gaande is/was. Vanuit deze optiek kan ik dit concept best smaken. De wraak omwille van de abortus en het hem verlaten dat terugkomt in het boek doordat het boekpersonage ook vrouw en kind verloor. Bovendien geeft hij het bewijs dat hij wel degelijk met durf en met diepgang een roman kan schrijven.

Weinig en nietszeggend. Ik kon er weinig uit opmaken. Ik zal de synopsis dan maar geloven. Heel veel stiltebeelden en statisch camerawerk. Nauwelijks dialogen en geschoten in zwartwit of met erg donkere beelden door de duisternis. Weinig verklarend en vervolgens niet erg interessant. Jammer.

Oei, dit is inderdaad niet te best. Vrij slordige thriller die van zichzelf niet weet waar het heen wil gaan. Start belovend, maar is grotendeels gebaseerd op gebakken lucht. Bepaalde scènes en gebeurtenissen worden zodanig opgeblazen dat ze er geen weg mee weten met als resultaat dat de kijker ontgoocheld afdruipt.

Een film met veel losse eindjes waar geen antwoorden op komen. Het enige wat verklaard wordt, is het feit dat de moeder van Matthias leed aan een erfelijke psychotische ziekte. Dat kan het gedrag en de hallucinaties van Matthias verklaren. Maar het komt allemaal zo plots dat het lachwekkend wordt. De baby is ook irritant en heeft geen doel. Het gedrag van Matthias is ruimer dan wat slaaptekort. Stel je voor …

Vreemde personages allemaal in dat dorp. Veel mysterie (als je het al zo kan noemen) dat er niet is. Enkel Pol en Liv vond ik aangenaam om naar te kijken. De rest was matig.

Vrij brakke Latin American horror waarbij de legende van de Chupacabra centraal staat. Dat is een folklore wezen dat letterlijk geitenzuiger betekent, maar in films durft hij ook wel eens uit te wijken naar mensenbloed. Nuja centraal, het is eerder een subplot, want hoofdzakelijk draait de film om twee rivaliserende familieclans die elkaar naar het leven staan.

Vrij amateuristisch in elkaar gezet allemaal. De montage en overgang tussen verschillende scène oogt niet echt professioneel en het acteerwerk is niet om over naar huis te schrijven. Veel negatieve punten dus op technisch vlak. Men poogt dat wat op te krikken met wat gore en 'smashing pumpkins', maar dat redt de film hoegenaamd niet.

Kan ook best gecatalogeerd worden onder action horror gezien het veelvuldige geweld en schietpartijen onderling. Zwakjes in zijn geheel.

Erg fijne ingetogen en authentieke film over een weduwe die haar vaste grond verlaat en het leven intrekt als nomade. Het is niet helemaal duidelijk of Fern wegvlucht of op zoek gaat van iets, maar dat hoeft ook niet. De focus kan daardoor volledig liggen op het personage en haar interacties die ze onderweg tegenkomt met andere nomaden.

Frances McDormand is een klassemadam die met veel gevoel karakter geeft aan haar personage. Vrijheid en onthaasting, het zouden de drijfveren kunnen zijn van de nomaden die back to basics gaan en de seizoenen volgen. Leven van dag tot dag, zonder verplichtingen. Ze lijkt gelukkig te zijn, getekend ook door het leven. Intrigerend personage alvast.

Uiteraard krijg je in de film ook mooie landschapsbeelden voorgeschoteld en ook de soundtrack is fijn en rustig. Vond de film enigszins doelloos, maar dat was wellicht ook het opzet. De docu-achtige filmstijl is indringend. Fijn!

Hoewel ik de franchise nooit gezien had, vreesde ik voor een soort Twilight film. Dit leek me niet zo te zijn. De film ligt wat in de lijn van Bones and All (Film, 2022) met Chalamet. Een vleugje liefde ontbreekt hier ook niet, maar de film legt geheel andere accenten.

Fijne kennismaking alvast met Alice Pagani die naar mijn aanvoelen sterk in haar rol zat. Mooie verschijning ook van een normale tiener. Best een sfeervolle film met een redelijk plot. Sfeervol betreft de ondoden, maar ook in die kleine elementen zoals de rave of de begraafplaats.

Zombies of vampieren, het hangt er wat tussenin. Niet alles lijkt me even duidelijk, maar dat hoeft ook niet steeds verklaard te worden. Ik heb er wel van genoten. Leuk!

Mja, typische rol voor Liam Neeson. Weinig vernieuwend zowel voor hem als de film zelf. Film had bij aanvang nog wat potentieel, maar de aandacht en de spanning ebde weg naarmate de film naar zijn climax toe ging. Verder nogal wat clichématige personages. De moslim bvb kon het nooit gedaan hebben anno 2014, een groot verschil overigens met films van 20-30 jaar terug. Dus we dichten hem iets anders toe (wat perfect kan natuurlijk), maar het ligt er dan weer te dik op.

Julianne Moore heeft ook zo’n vaag personage en zo zijn er nog een paar. Het plot was maar zus en zo. Vrij vreemde eis ook van de terroristen en nog vreemder dat hier nog op ingegaan werd ook om nog maar te zwijgen van de korte tijd dat dit gerealiseerd werd.

Maar zowel steeds wel vermakelijk en goed voor een keertje om naar te zien. Stelt allemaal niet te veel voor, maar prima voor een avondje hersenloos vermaak.

Van Warmerdam bewijst hier opnieuw dat je buiten een creatieve geest niet veel nodig hebt om een goede film te maken. Het decor is erg eenvoudig gehouden met een dorp dat uit twee woonblokken bestaat en een bos. De kleine Thomas en de postbode die elk op hun beurt en elk op hun wijze de mayonaise zijn tussen alle personages van het dorp.

De sterkte van de film zit in hem de personages, zoals zo vaak heb ik de indruk bij van Warmerdam. Zichtbare antipolen lokken vreemde en grappige gebeurtenissen uit. Best amusant allemaal, maar ik miste wat samenhang, een duidelijke lijn, ook al hebben we te maken met een absurdistische film.

Prima acteerwerk ook alweer. Van Warmerdam heeft het allemaal mooi onder controle. Echt wel een verrijking voor de cinema in de Lage Landen.