Opinions

Mja, matige film rond Joodse mythologie. Nochtans is het geheel niet slecht begonnen. De idee erachter is goed, de uitwerking is echter te zwak om te spreken van een echt goede film. Velen zullen hier niet veel mee kunnen.

Wanneer Maja haar toekomstige schoonmoeder ontmoet, is de verwelkoming alles behalve hartelijk. Ze wordt genegeerd en gemanipuleerd. Maja voelt onderhuidse spanningen, maar net als de kijker kan ze de vinger niet op de wonde leggen. Tussendoor wordt ze wegwijs gemaakt door een oom in de Joodse mythen en folklore.

De film kent een twist en draait anders uit dan gedacht. Op zich wel goed, maar het voelde toch eerder aan dan een ontgoocheling. Toch zat ik redelijk in de film waardoor ik me niet echt verveelde. Grabol is een Deense topactrice in een hier wat vreemde rol als Joodse moeder. Ik kon haar toch niet 100% vereenzelvigen met haar rol, jammer.

Een Deense film laat ik zelden links liggen. Nattevagten ontvouwt zich als een mystery thriller en dan komt het genre als horror ook om de hoek leunen. Zo erg wordt het nooit, maar de film creëert wel een bepaalde heimliche ongemakkelijke sfeer. Niet zo onlogisch als je als jobstudent nachtwaker bent in een forensische site of als je later op bezoek gaat in de gevangenis bij een psychopaat.

Op dat vlak wel een prima begin van de film. Alleen valt het dan wat stil en vond ik het nog weinig boeiend. Vernieuwend en creatief wordt het niet meer en de film verzandt in zijn clichés. Jammer, ik zag er al betere op Deens niveau.

Wederom geen eenvoudige, doch sterke Bergman. We volgen de dominee Tomas die een geloofscrisis ondergaat ten aanzien van God en zichzelf. Wat moet je vervolgens doen als schaap wanneer de herder zelf het pad is verloren? Sommigen houden krampachtig vast aan het geloof omdat het zo is en nooit anders is geweest. Het maakt kern uit van hun ziel en bestaan. Anderen vertwijfelen en storten zichzelf in hun ongeluk, hopeloos ontredderd en verloren ...

De avondmaalgasten is een sober aangeklede film. Kil en afstandelijk ook. Alles berust op de uitstekende dialogen en sterk acteerwerk. Naarmate de film vordert komt het personage van de dominee beter en beter tot zijn recht. Begin je ook het hoe en waarom beter te plaatsen. Ook de slotscène na de uiteenzetting van de koster over geloof en lijden lift de film naar een hogere dimensie.

Een veelbelovend begin, dat staat vast voor deze NBK. De Tarantinohand is alvast niet weg te denken. De beginscene was ijzersterk. Daarna vond ik dat de film wat verwaterde. Ik heb niets tegen geweld in een film, integendeel zelfs, maar het geweld was niet langer een middel, maar een doel op zich. Geweld om geweld te plegen, zo net een beetje over the top waardoor de balans uit evenwicht was met het eigenlijke concept van de film.

Sowieso hadden we te maken met een uitmuntende acteerprestatie van Woody Harrelson. Ook Juliette Lewis mocht er best wezen. Tommy Lee Jones daarentegen zag ik al beter acteren (The fugitive bvb, al is het niet mijn favoriete acteur). Ook de gekke televisiereporter (Robert Downey Jr.) vond ik net dat tikkeltje over-acted.

De mening en polls bij het publiek vond ik erg goed gevonden. Mickey en Malori rijden het land rond als moordlustige psychopaten en het publiek houdt ervan, geweldig om te zien hoe de (sociale) media je kan maken of kraken. Het zit hem in je uitstraling. Verder nog een fijne soundtrack en wat gehocus pocus met montage, camerawerk, flash backs en zwart-witscreens en je komt aan meer dan degelijke film. Zeker het potentieel voor een 4,0*, maar voor mij blijft dit steken op een goede 3,5*.

Toch wel een interessante docu. Uiteraard vrij Westers gekleurd en zich focussend op de vergiftiging van Navalny een paar jaar terug. Opmerkelijk toch wel dat men er in geslaagd is om het lichaam van Navalny naar Berlijn te krijgen. En zelfs dat men in de eerste plaats een soort van tegengif tegen dat Novitsjok kon inbrengen. Wel een cynische reactie van Poetin om te beweren dat als ze iemand willen ombrengen dat ook gewoonweg lukt. Meestal wel inderdaad. Grappig hoe verkrampt en angstvallig Poetin reageert wanneer het over Navalny gaat. Net zoals bij Voldemort wordt de naam Navalny gewoon vermeden.

Het is inderdaad geen docu over de persoon Navalny. Het merendeel beslaat dus de vergiftiging, zijn herstel en het zoeken van de daders via die telefoongesprekken. Ook zijn politieke standpunten worden weinig echt belicht. Wat meer democratie en alles wat het Rusland vandaag niet is, maar echt concreet wordt het niet. Goed wel dat die extreemrechte optocht waar hij in het verleden aan deelnam werd opgenomen in de docu. Ik kan me best vinden in de idee van "de vijand van mijn vijand is mijn vriend" al kan dat wel in je gezicht ontploffen. Al is het nooit zover gekomen door zijn opsluiting en nu recentelijk zijn overlijden.

Toch wel een boeiende docu. Goed gebracht. Graag naar gekeken, maar misschien niet zo vernieuwend. Weinig nieuwe elementen. Toch 4,0* voor het lef en het doorzettingsvermogen van Navalny.

Daar sta je dan in een relatie waarvan je voelt dat het op is, maar waarvan je beslist om toch verder te gaan. Tegen beter in, uit gewoonte, uit angst voor de leegte … Ana neemt een beslissing die velen van ons uitstellen. Kan me inbeelden dat het als vrouw nog moeilijker is, zeker als je droomt van kinderen en een gezinnetje. Als dan plots je partner niet is wie je dacht dat hij was, dan kan de biologische klok genadeloos hard tikken.

Geen geweldige film al genoot ik wel van het acteerwerk van Richard en de serene cinematografie van Lang.

Ik heb hier nog een aantal films liggen van Ken Loach, dus er komt nog wat aan de komende weken. Deze The navigators wegens zijn korte speelduur er gisteren even bijgenomen. The navigators is weinig beklijvend, maar blijft al bij al redelijk overeind staan. De arbeidersklasse staat centraal en ondergaat letterlijk de tol van herstructureringen en nieuwe regelgeving. Naar Loach’s gedachtegang wou hij hier de privatisering van de Britse spoorwegen onder de aandacht brengen.

De film bevat een aantal luchtige grappige momenten van de arbeiders die recht voor de raap doen en zeggen wat ze willen. Het dramagehalte en het alledaagse leven zit er mooi om verweven. Het leven zoals het is al is het onderwerp in werkelijk wel wat complexer en grootschaliger dan hier uitgebeeld. Fijn om eens mee te pikken, maar ik zou een andere Loach aanbevelen mocht je met de mans oeuvre willen kennismaken.

Weerzinwekkende documentaire over het naziregime in de concentratie- en vernietigingskampen. Beelden die op het netvlies gebrand staan. Gebeurtenissen waarvan - ik althans - je weet van hebt dat ze gebeurd zijn, maar het visueel aanschouwen van zoveel gruwel, dan kan niemand toch onberoerd laten, toch? Er zijn veel uitstekende films over de Holocaust gemaakt met eveneens veel gruwel, maar zoiets kan je niet ensceneren of benaderen. De ingezette bulldozers - het lijkt zo respectloos te weten dat de dode lichamen die eerder lappenpoppen lijken bij rollen van de berg - waren noodzakelijk om epidemieën te voorkomen. De uitgemergelde strompelende levende doden ... het zijn beelden die je nimmer vergeet.

De docu start en eindigt met een verklaring van de authenticiteit van de beelden omdat ze gewoonweg te gruwelijk waren om aan te nemen dat dit gebeurd was. Misschien fout wat ik nu ga zeggen, maar iemand doden is één ding, maar het was ook vooral de manier waarop die alle verbeelding tart. De SS en bij uitbreiding de nazi's waren extreem sadistisch en meedogenloos. Ik hoef hiervoor geen voorbeelden aan te halen. Vraag die dan altijd bij me oprijst is het feit hoe iemand zo kan worden? En het was geen uitwas in één kamp, maar in zo goed als elk kamp, getto of bezette stad ...

Een les om nooit te vergeten!

Vrij zwakke onsamenhangende film over een verboden relatie tussen een halfbroer en halfzus. Hoewel het plot nog enigszins interessant kon zijn, vond ik de uitwerking niet geweldig. Het leek alsof er stukken uit de film werden gehaald waardoor ik het geheel niet kon plaatsen. De montage was belabberd en echt veel diepgang zit er niet in de film.

Ook de relatie met de moeder was pover, zowel met de zoon als met de dochter. Het kwam allemaal iets,te goedkoop over. Jammer, maar dit was toch één van die zwakke films uit Scandinavië. Jawel, die bestaan ook ...

Mja, vrouwenemancipatie is een loos begrip in deze kleine patriarchale gemeenschap waarbij niet alleen de mannelijke dominantie toehoort aan de vader, maar ook aan andere mannelijke (jong)volwassenen. Het meest moeizame om dit te ondergaan ligt hem in het feit dat vele zaken subtiel, onderhuids of gewoon zelfs cultureel worden bepaald waardoor het erg moeilijk wordt dit patroon te doorbreken.

De film kent tal van kleine voorbeelden waarop Venera en Dorina botsen in hun algemeen vrijheid van handelen en denken. Op café gaan is niet zo evident en een vriendje hebben ook niet, want binnen de gemeenschap is het gebruikelijk dat je uitgehuwelijkt wordt. Venera kijkt op naar Dorina die ouder is, rebelser ook, maar als er het er op neerkomt ook binnen de pas (moet) loopt/lopen.

De film is gezapig, maar had toch een drukkende en dreigende sfeer. Alsof er elk ogenblik iets ernstigs kon gebeuren. De grote families die elkaar ook goed kennen lopen kriskras door elkaar rond. Van privacy is weinig sprake en al helemaal niet voor jonge vrouwen. Dorina en Venera vervloeken het levensbeeld van hun moeders, de één gekooid en afhankelijk van een echtgenoot in een liefdeloos huwelijk of de ander als weduwe zonder kans nog aan een partner te geraken.

Het mooie Werk ohne Autor (2018), eveneens met de topacteur Sebastián Koch, belicht het thema rond euthanasie van mindervaliden eveneens. Griezelig eigenlijk waarbij vanuit Darwinistisch “wetenschappelijk” denken op koelbloedige wijze “minderwaardige” mensen worden weggeselecteerd om het “eigen” superieure ras te vrijwaren.

Toch wel een indringend portret van hoe het er aan toeging in een psychiatrische instelling. Ik vond het wel wat verwarrend. Los van de gifmengsels en voedingsarme soep was de zorg redelijk. Ik bedoel maar dat er geen vormen waren van zware mishandeling, verbaal noch fysiek. Ook de protesterende zuster werd min of meer ongemoeid gelaten en de directeur ageerde schijnbaar niet onmiddellijk op verwijten of beschuldigingen.

Het blijft steeds knap dat de Duitse filmwereld niet blind blijft voor het verleden van hun land en dit steeds erg sereen aanpakken met hun zelfkritische blik.

Geweldige film van begin tot einde. Echt genoten van deze roadmovie. Het zwartwit geeft een diepere demensie aan de fillm, maar was misschien niet nodig geweest. de rol van de moeder was werkelijk subliem. Ook de vader speelt een overtuigende rol.

Film bevat hilarische momenten, soms subtiel, soms explicieter. De film vertelt ook de geforceerde relatie van een vader-zoon die steeds verstoord werd door alcohol. De zoon die de band met zijn vader tracht aan te halen door hem te steunen in wat één van zijn laatste doelen in zijn leven zou kunnen zijn. Het einde is wat 'good news', vond ik net té geforceerd, maar dat wil ik er graag bijnemen.

Moeilijk om hier een voldoende aan te geven. Daarvoor te beperkt en te veel een niemendalletje. Toch wel knap camerawerk te bespeuren hier, zie je toch wel de hand van Lanthimos in.

Veel meer dan een pistolenduel zoals je dat ziet in westerns is dit verder niet. Twee minuten is ook niet erg lang natuurlijk.

Bijzonder flauwe 80s waarbij de filmposter en zelfs -titel niet de inhoud omschrijft van de film. Necropolis? Ik denk niet dat we dat gezien hebben. De film begint ergens in de 19e eeuw met een satanisch dansritueel in discostijl.

Centraal staat het wraakmotief van een heks die toen op de brandstapel is beland en alle nakomelingen van de daders wil aanpakken. Komt daarbij een soort reïncarnatie van al die protagonisten van 2 eeuwen terug.

Voor de rest veel belachelijke en goedkope effecten, maar ook absurde plotmomenten. Het slaat gewoon nergens op. Low budget kan, maar maak er dan geen bont allegaartje van. Het enige leuke was misschien dat shot als zeug dat doet denken aan Total recall met Arnie, hier krijg je er nog eens het dubbele van.

Dit was één van die actiefilms uit mijn pubertijd die me steeds bijgebleven waren. Ik dus erg tevreden toen hij nog eens op TV was. In de eerste plaats voor Kevin Spacey die het zoals steeds super doet. Ook Samuel L. Jackson laat zien dat hij een erg goede acteur is (die te vaak in B-films voorkomt). De bijrollen van Morse, Rifkin, Giamatti, Spencer en Walsh waren ook best ok. De psychologische gedachtegang als onderhandelaar interessant en ook de dialogen tussen Spacey en SLJ zijn erg vermakelijk. Die openingsmonoloog over honden bvb, geweldig!

De film buigt zich ook over het feit wie je echte vrienden (nog) zijn en op wie je nog kan rekenen als het er echt op aankomt. Het is zoals in Jagten (met Mads Mikkelsen) die moet opboxen tegen de gemeenschap die hem beschuldigt van pedofilie. Hoe een gerucht of valse bewering je reputatie, je leven en vriendenkring doet krimpen. Door iedereen reeds schuldig bevonden (en veroordeeld) waardoor Danny Roman maar één optie meer zag: de corrupte flik zelf gijzelen. Fijn uitgangspunt alvast!

Het verhaal zit best goed in elkaar al moet je er ook niet meer van maken dan het is. Een aantal scenes komen niet steeds realistisch over en de plotgaten moet je maar voor lief nemen. Het einde had een leuke plotwending, maar vond ik slordig en snel afgehaspeld. Daarom 'slechts' een degelijke 3,5*.

Altijd interessant om te zien hoe kinderen kijken naar ethische en morele moeilijk te ontwarren kwesties als racisme en discriminatie. Vaak valt het op dat kinderen op hun eigen eenvoudige manier heel goed de essentie begrijpen. Daar waar de taalvaardigheid een probleem is, brengt men dit helder naar voren op een visuele manier. Aan de hand van kleurrijke en geanimeerde tekeningen krijgen we een prachtig pallet te zien. De ondersteunende voice overs sluiten vervolgens mooi aan op de tekeningen. Fijn!

Degelijke Ghibli, maar heb er al leukere en betere gezien. Maar de kwaliteit is zeker aanwezig met een nieuw fantasieverhaal in een wereld vol katten. Goede animatie met mooie prenten, maar allemaal net dat tikkeltje minder dan de referentieprenten.

Fijn verhaal waarbij Haru toegeleid wordt naar de kattenwereld waarbij niet alles volgens plan verloopt. Had sowieso meer verwacht van de kattenkoning, maar die werd eigenlijk het minst uitgewerkt. Zoals hier ook al gelezen misschien eerder een animatie die dichter aanleunt bij kinderen, maar als volwassene er ook zeker graag naar gekeken.

Als knotsgek kan je dit wel omschrijven. Om eerlijk te zijn kan ik het plot niet echt ontwarren zonder de synopsis te lezen. Zeer speelse en enthousiaste animatiefilm zoals wel andere Japanse animatiefilms tuk op zijn, een subgenre op zich. Absurd en verrassend ook met kleurrijke beelden en fantasierijke en flitsende beelden.

Niet 100% mijn ding, maar zeker van genoten. Surrealistisch waarbij de in mootjes gehakte lichaamsdelen in het rond zweven. Tof voor een keertje!

Vrij brute film die wil shockeren met wat necrofilie en dierenleed. Centraal staat een man die beroepshalve al veel te maken heeft met lijken. Het is dan ook niet moeilijk er af en toe er eentje mee naar huis te nemen. En zijn vriendin blijkt er ook niet vies van te zijn.

Geen mainstream film alvast, ook niet zo bekend dacht ik en ik ben er ook geheel toevallig op gestoten. Verder toch voornamelijk weinig interessante stukken. Hier en daar een ongemakkelijke passage, maar zo expliciet komt het niet in beeld. De SOV-stijl maakte het wel wat indringender.

Soms de indruk dat de controverse bewust werd opgezocht. Stelt filmisch bijzonder weinig voor. Komt eerder amateuristisch over met het low budget dat wellicht voorhanden was.

Ein-de-lijk heb ik gisteren Loveless kunnen zien in de Sciniscoop in Sint-Niklaas. Ik heb hem de voorbije maanden tot 3x toe gemist door onvoorziene omstandigheden. Andrey Zvyagintsev is de eerste regisseur denk ik wiens films (5 stuks) ik allemaal heb gezien (en gerecenseerd). Het is een prachtfilm geworden van Andrey Zvyagintsev en de shortlist voor de Oscars is ruim verdiend en misschien is de opperste bekroning eveneens mogelijk, ook al hoor ik veel goeds van favoriet The square.

De film bestaat uit 2 delen: de opbouw van het leven van moeder en vader waarbij hun gedachten en gevoelens worden geconstrueerd. Dit ebt in het tweede deel nog wat verder. Alyosha groeit op in een liefdeloos gezin dat op springen staat en op de rand staat van een (v)echtscheiding. Niemand bekommert zich om hem en de verwijten bij wie hij moet intrekken vliegen in het rond. De scène waarbij hij zich achter de deur heeft verstopt en de schokkende tirades aanhoorde, was vlijmscherp. Het is een beeld die ik de gehele film meedroeg (en ook vandaag nog). Zeer sterke emotionele harde scène. Later in de film kom je nog te weten dat de moeder liever abortus wou, maar eigenlijk in het huwelijk met Boris wegvluchtte van haar eigen "loveless" bestaan. Ieder is met zijn eigen ding bezig en vooral om technisch gezien de overspelige echtgenoot uit te hangen. Dit individualisme wordt ook nog gekenmerkt met het constante smartphonegebruik. Dat Alyosha door beiden op het achterplan wordt geschoven, wordt ook niet onder stoelen of banken gestoken. De oplossing (voor vele kansarme mannen) luidt dan ook het leger. Het zou ook de toekomst van Alyosha geweest zijn. Frappant dat niemand heeft opgemerkt dat Alyosha de voorbije avond en huidige ochtend niet thuis is geweest.

Het tweede deel focust zich uiteraard op de verdwijning van Alyosha. Technisch gezien is nooit duidelijk geweest of hij wel weggelopen is. Misschien werd hij onmiddellijk ontvoerd? Of ontvoerd nadat hij weggelopen is, enz ... De film laat in het midden wat er precies gebeurd is, zowel bij aanvang als het open einde. Ik las hier op MM dat de dode jongen in het crematorium Alyosha zou zijn en dat de ouders dit verdringen. Maar is dit wel zo? Volgens mij is het gewoon de emotionele weerslag van 1) het verminkte lichaam, maar ook van 2) het feit dat de nachtmerrie nog niet voorbij is en de onzekerheid verder gaat.

Ik hou wel van Russisch sprekende films. Het Russisch is zo'n krachtige harde taal die zeker tijdens discussies en hoogoplopende ruzies extra kracht bijzet voor het verhaal. Mooie natuurbeelden en landschapsbeelden van (sociale) appartementsblokken worden afgewisseld met verloederde woningen (van de oma) of vergane aftandse fabrieksgebouwen. Daarnaast kent de film ook een aantal ijzersterke scènes zoals ik al eerder aanhaalde met "Alyosha achter de deur". Maar ook de scène met de oma (zalige monoloog - plaatsvervangende schaamte trad op!), de terugrit naar huis, de formele afstandelijke intake met de politie, de slotscène op de kamer van Alyosha, het lint, het (besneeuwde) bos in het begin en op het einde, enz ... Andrey Zvyagintsev slaagt er steeds in een gevoelige snaar te raken. Ook de seksscènes werden mooi in beeld gebracht, beetje in de schaduw en in het donker, slechts af en toe wat zichtbaar, genoeg om de kijker te "prikkelen", maar toch om de kijker bij de aandacht van het hoofdonderwerp van de film te houden.

Voor mij een topper! Misschien net geen 4,5* waard (al geef ik ze wel), maar wel in mijn ogen zijn beste film, beter dan het ook uitstekende The return of Leviathan en in mindere mate Elena en The banishment.

Moeizame en erg rustige kalme film. Poëtisch weergegeven en waarbij een harmonie met de natuur wordt nagestreefd in plaats van chaos en conflicten. Ik heb deze film ontdekt omdat ik wat meer wou zien van Kôji Yakusho nadat ik hem zag schitteren in Wim Wenders' zijn laatste pareltje 'Perfect days'.

Met lange en stille shots slaagt Oguri erin om indruk te maken. Mooie en stijlvolle beelden, maar inhoudelijk daarentegen bleef ik toch wat op mijn honger zitten. Centraal heb je de slapende Takuji die wordt omringd door familie en vrienden. Peaceful, net als het landschap (bos en bergen) buiten zijn boerderij. Herinneringen worden opgehaald en de man krijgt wel wat bezoek, maar echt verhalend wordt het niet echt.

Het zijn beelden die spreken en niet de woorden. De tijd gaat voorbij, de seizoenen ook (geweldig shot vanuit de slaapkamer naar de sneeuw buiten). En zo gaat het maar door. Sommigen kunnen hierbij misschien nadenken over de harmonie tussen mens en natuur.

Had ik toch dat tikkeltje meer van verwacht. Qua plot dan waarbij ik de hele tijd wat op mijn honger bleef zitten, maar er eigenlijk niet zo heel veel bewoog. Daartegenover stond een fabuleuze sfeersetting waarbij felle kleuren als rood en blauw als neonlichten flikkeren ondersteund door een krachtige soundtrack. Deed me in dat opzicht wat denken aan onder meer Gaspar Noé.

Verder ook fijne indringende sfeersetting van het modewereldje. Niet zozeer de clichés van “om carrière te maken, moet je naar bed met”, wel de meedogenloze strijd om in de gratie te komen waarbij schoonheid, narcisme en ijdelheid gecombineerd met afgunst en jaloezie hand in hand gaan. De strijd doet in dat opzicht wat denken aan Aronofsky’s Black swan, al vond ik die daar nog bitser.

Verder ook aandacht voor wat echte schoonheid is. De naturelle looks van Jesse die tegelijk naïviteit en puurheid uitstraalt? Of de schoonheid van de concurrentes die met plastische chirurgie zichzelf tot de perfectie verheven? Interessant concept, maar het mocht op een bloedigere scène hier en daar wel wat pittiger voor mij. Twijfelgeval voor een “goede anonieme” 3,5*.

Het is geen straf om op een paar dagen tijd nog eens naar Tatyana Samoylova te kijken. Niet als oorlogsweduwe deze keer, maar als diamantzoeker in het weide taiga van het Russische Siberië. Met vier zijn ze en je weet vooraf dat ze het niet allemaal zullen halen.

Geweldig mooi geschoten. In de eerste plaats de natuurpracht, maar ook de noeste arbeid - niet zelden vanuit kikvorsperspectief - als hun toch door de bossen, op de rivier of later door de indrukwekkende vuurzee en de sneeuw. Ook veel close-ups van het gezicht, zeker wanneer het geregend heeft.

Het briefgedeelte vond ik eigenlijk het minste aan de film. Het voegde weinig toe en het leidde ook niet tot wat ik gedacht had. Maar in zijn geheel, wat een geweldig mooie survival!

Neruda is een interessante film over een man die tegen de schenen van het Chileense regime van Videla trapt. Wat volgt is het onderduiken en wegvluchten van de man in kwestie om gevangenschap en foltering te vermijden. Geen idee hoe tot de idee kwam deze film mee te nemen uit de bib (geen hoge quotering op MM of IMDB, < 100 stemmen, saaie cover, ...), maar ik moet zeggen dat hij me redelijk beviel. Vermoedelijk dat de regisseur Pablo Larrain (Jackie met een geweldige Portman) me overstag gaan, en niet onterecht.

Verwacht geen blitse achtervolgingen of martelpraktijken van het regime. Dan ben je aan het verkeerde adres. Het is een serene film over een intellectueel die met woord en geschrift de wantoestanden aankaart van zijn land. Luis Gnecco als Pablo Neruda doet het uitstekend als norse narcistische flamboyante man. Het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van inspecteur Oscar Peluchonneau (Gael García Bernal) vanuit een steeds wederkerende voice-over. Hier en daar ook een erg mooie montage zoals bijvoorbeeld wanneer Neruda in die fotowinkel zich camoufleert achter een lege kader. Ook de beelden zijn mooi, vooral naar het einde toe wanneer de vlucht op gang komt, eerst in het woeste landschap, later in de sneeuw.

Leuke insteek was ook dat inspecteur Oscar Peluchonneau een personage bleek in een eerder geschreven roman van Neruda alsof hij de werkelijkheid kon voorspellen. Fijn gedaan. Neruda is een behoorlijke film, geen topper, maar kwalitatief best in orde. Minder hoogstaand dan Jackie, maar een degelijke 3,5* is op zijn plaats.

Mja, een film van Deense/Ijslandse makelij met slechts 1 cameraperspectief dat zich geheel focust op een paal. Rondom die paal gebeuren te pas en te onpas allerlei dingen. Niets spectaculairs hoor, maar gewoon een paal die zijn omgeving in weer en wind observeert. Dagen en nachten wisselen elkaar af, net als de seizoenen. Elke volgende shot evolueert de paal in wat zijn lot is en wordt hij nuttig voor de kinderen die er rondhangen.

Leuk, maar om nu te zeggen dat dit hoogstaande cinema is, dat gaat me dan ook net te ver. Velen zal dit wellicht niet aanspreken, maar ik vond het wel iets hebben als observator van een omgeving dat steeds verandert, maar de paal die als een paal boven water blijft.

Een film een beetje in dezelfde stijl als The Village (Film, 2004) van Shyamalan waarbij een vertrouwde veilige omgeving kost wat kost beschermd dient te worden van een boosaardige buitenwereld. Alleen wat minder sterk uitgebouwd hier. De motieven waren me ook niet geheel duidelijk.

Maar daarnaast best sfeervol met een kille soundtrack, wat mysterie en zeer vreemde gedragingen van de moeder. Veel uit liefde wellicht, maar met weinig liefde voor Samuel. Erg veel vragen stelt hij er zich niet bij, maar hij is wel stilaan rebelser. Dat komt mede door de oudere Denise.

De schrikmomenten zijn erg karig. Een horror puur sang is het niet. Een slow burn horror misschien waardoor je, eens je in het verhaal zit, wel in wordt meegezogen. De sfeer en het visuele decor is de troef van de film, de rest is matig, maar zeker niet slecht voor wie weet wat genre film het is.

Op relatief korte tijd mijn derde van Hamaguchi na "Drive my car" en "Wheel of fortune and fantasy". Ze liggen allen wat in dezelfde lijn, maar deze is me toch het best bevallen. Ik werd helemaal meegezogen in het verhaal van de jonge Asako die op zoek gaat naar de perfecte liefde, maar door twijfel en onmacht zichzelf en vooral ook de ander kwetst. Toegegeven, de knappe Erika Karata, had ook qua verschijning een positieve invloed op het geheel.

Asako I & II is een mooie gelaagde coming-of-age waarbij het hoofdpersonage moet kiezen tussen het hart of het verstand, hoewel ze in haar hart gewoon van twee mannen houdt. Geen klassiek romantisch gezwets, maar een sociaal gelaagd drama. Op één of andere manier had ik toch met haar te doen, maar dat heeft ook veelal te maken met de gelaagde regie van Hamaguchi. Het plaatst Asako in een tweespalt: gaan voor een stabiele, maar "saaie" relatie of meer het onzekere avontuurlijke op. Mooi!

Als rode draad staan kijkcijfers centraal in deze film. Er is een bitse en harde concurrentiestrijd aan de gang tussen verschillende grote televisiestations om zoveel mogelijk marktaandeel te verkrijgen. Het doel heiligt de middelen en indien nodig wordt er over lijken gegaan. Het individu is ondergeschikt en is een wegwerpproduct geworden. Sensatie haalt het van kwaliteit.

In deze context wordt nieuwsanker Beale aan de kant geschoven, maar na een emotionele (en manipulatieve) zet in screen time wordt hij aan boord gehouden, puur omwille van het stijgend marktaandeel. Hij wordt verder uitgemolken en het Netwerk dient zichzelf steeds her uit te vinden. Er komen zelfs gemanipuleerde terroristische aanslagen ter sprake…

Het personage van Faye Dunaway verliest de realiteit over zichzelf en in de knappe scène waar ze hiermee wordt geconfronteerd komt dit goed tot uiting. Ze leeft in een fictieve (televisie)wereld, weg van het échte leven.

Interessante film dus met uitstekend acteerwerk en prima dialogen. Film sleept wel wat na een uurtje, maar het concept blijft uitermate boeiend.

Een film over drie kinderen die op een kostschool zitten. Ik ben het even kwijt is wel tijdsperiode we zaten, maar het moet ergens in de jaren 60 zijn. Films die daarover gaan voorspellen vaak weinig goeds waarbij misbruik en mishandeling nooit ver weg zijn. Daarover gaat deze film echter niet. Al bij al is het leven op Hailsham niet slecht. Kan ook moeilijk anders als je weet welke taak hen is voorbestemd, maar daarom niet minder verwerpelijk.

Een vreemd uitgangspunt eigenlijk - dat klaarstomen voor het donorschap totdat het lichaam het uiteindelijk begeeft - en sowieso moeilijk te vatten. Uiteraard op moreel ethisch vlak, maar het is eveneens bizar alsof het in de film lijkt dat dit haast maatschappelijk aanvaard wordt, dat het de normaalste zaak van de wereld betrof. Erger nog, dat het haast een privilege was. Ook de kinderen zelf berusten al bij al erg gedwee in hun lot.

Het maakt de film misschien niet geheel realistisch en wat strijd en thrillergehalte zou de film naar een ander genre duwen. Hier blijft de film sereen en ingetogen en komt de coming to age van vooral Kathy (Carey Mulligan) goed uit de verf. De insteek en aanpak van de film zorgt er ook voor dat de zware scène op het einde extra impact krijgt.

Knappe deprimerende film over een tienerzwangerschap en de overweging om een abortus uit te voeren. Wat volgt is een soort gedeeltelijke road movie van het mistroostige Pennsylvania naar New York omdat daar de wetgeving rond abortus minder streng is. Ook New York zelf laat zich niet van zijn meest toeristische kant zien. Vervallen gebouwen, vuile straten, aftandse metro(stellen) ...

Sterke film in die zin dat er een aantal erg sterke scènes passeren. Zo was de scène waar de filmtitel passeert erg tekenend voor het gevoel van Autumn en de omstandigheden waarin het seksuele contact plaatsvond. Het feit dat niet in detail werd getreden of waarbij de vragen nauwelijks beantwoord en zelfs ontweken werden, waren zo sterk en tekenend dat cinema soms niet meer nodig heeft dan dat.

De film velt ook geen oordeel en laat vele vragen en antwoorden open. Ook dat is de kracht van de film. De focus ligt ook volledig op het personage Autumn met haar twijfels, zorgen en angsten. Die gedragingen zijn sterk af te lezen van haar (close-up) gezicht en worden extra versterkt door de deprimerende omgeving en egocentrische samenleving. Sterk!