Opinions

Ik ben wel fan van deze “onofficiële” Bondfilm waarbij ik Connery als Bondacteur hoog in het vaandel blijf dragen. Ook de film zelf blijft aangenaam om te volgen met een aantal uitstekende scènes. De openingsscène doet wat denken aan de Bond-film die ook start met een dril op Gibraltar (ben even de naam kwijt).

Verder ook vermakelijk met de ziekenhuis- en motorscène. Kim Basinger mag dan misschien niet de meest memorabele Bondgirl zijn, erg mooi is ze wel. Bitterjong ook. Ook Largo is uitstekend vertolkt door Brandauer, net als Von Sydow voor de andere schurk. Hier en daar ook een leuke oneliner van Connery. De soundtrack is wat zoutloos, maar stoort me niet bij Bond.

Erg fijne Lloyd ook deze die een beetje melancholisch is met de diverse zelfmoordpogingen die hij als personage wenst te nemen nadat hij (verkeerdelijk) opmerkt dat zijn grote vlam aanpakt met iemand anders.

Een kortfilm die eigenlijk uiteenvalt in drie deeltjes. Vooreerst de creatieve geest van Lloyd door werk te creëren voor de praktijk waar zijn liefje werkt om dan te eindigen met de leuke hoogtescènes op die poutrel. Wat is het correcte Nederlandse woord overigens hiervoor?

Wie van de films van Lloyd houdt zeker de moeite!

Humor en tragiek gaan hand in hand bij deze kortfilm over een Michael Jackson adept. The king of pop blijft nog steeds mensen begeesteren. Absurd en meelijwekkend tegelijk wanneer een man met duidelijk minder talent, maar daarom niet met minder overgave, zich smijt voor zijn ideaal.

Tragisch in die zin dat het er gewoon niet uitkomt, laat staan dat de attributen die hij zich toemeet een lang leven beschoren zijn...

Redelijk interessante film over het christendom en jodendom dat belijd wordt door twee broers. Uiteraard levert dit spanningen op, al waren er al voorheen tal van heikele punten tussen beide broers. Vooral Jacob werd gezien als het zwarte schaap van de familie wanneer hij naast de lijntjes kleurt en zich inlaat met diefstallen en overvallen. Zijn vlucht naar New York was noodzakelijk, maar ook daar loopt ook niet alles op wieltjes. De ontdekking van het christelijke geloof is misschien iets te makkelijk, maar blijft wel onderhoudend.

Shmuel daarentegen is een fanatiek aanhanger van het jodendom, hij is niet Chassidisch, maar staat hoog aangeschreven bij de plaatselijke rabbi. De tegenstellingen wordt iets te nadrukkelijk in de verf gezet, maar tonen ook tegelijk aan waartoe extremen kunnen leiden. Die fosforbom bijvoorbeeld was heftig. De film is niet altijd evenwichtig, maar heb er wel van genoten.

Hierdoor me achteraf ook wat ingelezen over de figuur van Jezus binnen het jodendom waarbij men hem beschouwt als een belangrijk profeet, maar niet als messias of centraal figuur binnen de eigen religie.

Toch wel een fijne rustige western. Eentje die rustig voort kabbelt zoals Hanks dat doet van dorp tot dorp met de krant in zijn hand. Zijn rustige leventje wordt overhoop gehaald wanneer hij een verweesd meisje wil terugbrengen naar haar familie.

De sfeer en setting zitten erg goed. Beetje grimmig en grauw. Weinig sympathieke figuren ook, daar in het Texas van 1870. De burgeroorlog is net voorbij, de slavernij staat op de helling en kleurlingen (zwarten en indianen) vallen best niet te veel op.

Een topper is dit. Iet, eerder eentje van 13 in een dozijn, maar de film doet weinig mis. Hoewel er niet eens een indiaan van dichtbij te zien is, worden wel weer enkele stereotypen getrokken, maar los hiervan meer dan degelijke film. Saai misschien voor sommigen al is het niet dat er niets gebeurd. Gewoon fijn om gezien te hebben, maar een echt wow-effect wordt nimmer gecreëerd.

Weten we meteen waar El Hoyo (2019) zijn mosterd haalde. Bizarre doch intrigerende kortfilm van Villeneuve. Niet geschikt voor vegetariërs. En als je zo eens die zogenaamde geciviliseerden bezig ziet, moet je toch denken dat die amper verschillen van een roedel bloeddorstige hyena's? Misschien zelfs wat confronterend.

Mooi gefilmd en fraai camerawerk alvast. Leuke kortfilm!

Toch wel een degelijke animatiefilm van Chinese makelij zowaar. Deed in vele opzichten wat denken aan het iets betere Big hero 6, maar deze Next gen viel ook wel in de smaak. Veel gewelddadiger ook, meer actie en vooral een spectaculair einde dat dan meer wegheeft van een Transformers overkill aan suspense en explosies.

Voor de rest een degelijk verhaal, weliswaar voorspelbaar en al meerdere keren gezien waarbij een soort van vriendschap ontstaat tussen 2 figuren waar dit op het eerste zicht niet mogelijk is. Liefde, vriendschap, ontgoocheling en zelfopoffering staan dan ook centraal. Filmpje wel ok voor volwassenen, maar eveneens voor kinderen. De toekomstwereld ziet er prima uit, maar ik snap de houding van Mai wel ten aanzien van robots. Best beangstigend om overal om je heen robots te zien. De afhankelijkheid is groot, maar de controle des te meer. Ook ik zou het in zo'n wereld moeilijk hebben ...

Geweldig. Amerikaans Samoa heeft er een fan bij! En bij deze weet ik dat er ook nog een ander Samoa bestaat. Leuke docu waarbij de slechte ploeg op interlandvlak wat professionalisme en geloof in eigen krijgt bijgespijkerd.

Thomas doet het goed, kwam vrij hard over in het begin, maar werd door zijn interesse en oprechtheid in het team in de eilandcultuur in de armen gesloten. Fijn ook om een aantal spelers beter te leren kennen zoals de onfortuinlijke doelman en de transgender Johnny. Fijn!

Leuk ook om te zien hoe heel het eiland achter het voetbal wel lijkt te staan. Voetbal als middel om je trots en eer te geven voor je land.

Best een degelijke thriller waarbij een ideaal modaalgezin uiteen wordt gerukt wanneer de vrouw wordt opgesloten wegens moord. De man stelt vervolgens alles in het werk om haar vrij te krijgen, maar moet uiteindelijk de drastische beslissing nemen zijn vrouw te laten ontsnappen. Het lijkt een zoveelste uitgemolken idee van Prison break en dat is het ook wel. Ook de inspiratieloze titel helpt niet. Toch blijft de film vrij vermakelijk en heeft dit ook te maken met Russell Crowe voor wie ik steeds een boon heb gehad.

Nu, het feit dat John alles in het werk stelt om zijn vrouw vrij te krijgen, verloopt in de film erg beperkt. Van het politioneel onderzoek, de rechtbank, de tragedie en rouwverwerking is er eigenlijk erg weinig sprake. In het begin kabbelt het wat door. De plannen tot ontsnapping zijn wat clichématig en berusten op veel toevalligheden, maar de ontsnapping zelf is best spannend.

Een aantal geslaagde scènes zoals de spitsvondigheid bij de douane bvb redden de film een beetje. Het laatste uur is best tof. Vermakelijk is hij dus wel. Graag naar gekeken, maar wereldschokkends is het allemaal niet. Blijkbaar een remake van een Franse versie, misschien moet ik die ook maar eens zien om de vergelijking te maken.

Een film die me deed denken aan het gelauwerde Insyriated (Film, 2017). Het plot is grotendeels gelijkaardig. De burgeroorlog in Syrië waarbij er steeds burgers zijn die achterblijven in hun woning en weigeren te vertrekken naar (hopelijk) betere oorden als vluchteling.

Je krijgt een sterke inkijk hoe de dagen eruit zien. Buiten is het al bij al rustig, op een verdwaalde raket na. Het is vooral bang wachten tot het Syrische leger het stadsdeel bereikt en het is dan maar te hopen dat ze je met rust laten. De onzekerheid en angst is ruim aanwezig en wordt goed in beeld gebracht. Leven zonder stromend water en elektriciteit, eenvoudig is het niet, maar het gezin behelpt zich.

Ondanks het feit dat de film net het anderhalf uur overschrijdt, zakt het toch hier en daar wat in. Iets te weinig schwung bij momenten, maar al bij al blijft het onderhoudend. De blik op de verwoeste stad maakt indruk, net als het acteerwerk dat goed is.

Een ideale film voor jongeren eigenlijk om hen bewust te maken van oorlog en alles daarrond zonder geconfronteerd te moeten worden met beschietingen en lijken.

Voor driekwart van de animatiefilm heb ik toch wel geboeid gekeken. Ik ben helemaal niet vertrouwd met de games, wist zelfs niet dat deze bestonden, ben dus zeer blank de film ingestapt. Zo’n parallelle wereld in het universum is niet nieuws en is koren op de molen voor veel fantasyfilms. Vond de animatie wel mooi en ook de nieuwe wereld zag er prima uit.

Degelijk plot met evenzeer een moreel dilemma voor de twee boezemvrienden. Het keek allemaal goed weg. Vernieuwend was het zeker niet. Je komt het wel vaker tegen dat personages andere identiteiten aannemen.

Naar het einde toe wat snel afgehaspeld. Vanaf de battle ging het was bergafwaarts en was voor mij de fun er wat af. Desalniettemin toch wel van genoten.

Matige tot zwakke film van een jonge immigrante die wordt geconfronteerd met racisme. Ze wordt hard toegetakeld en beslist om zich niet meer te laten doen. Ze schrijft zich prompt in voor karatelessen. Daarnaast is ze thuishelpster en verzorgt ze hulpbehoevende mensen.

Alleen, waar gaat het allemaal naartoe? Ik mist een duidelijke lijn en doel bij de film. Ik vond het ook niet allemaal even overtuigend. Het is niet omdat je wat maatschappelijke thema's en wat drama bij elkaar brengt, dat je daarom een goede film produceert.

Blijkbaar het filmdebuut van de jonge regisseuse Gehring. Hopelijk evolueert ze en stelt ze zichzelf in vraag. Van vele grote hedendaagse regisseurs was het debuut ook niet altijd geweldig.

Ik kom uit de nabije regio van Aalst en deze historie speelt daar nog steeds. Ik was dan ook erg benieuwd naar de film. Coninx bracht een aangrijpend verhaal van de extreem geweldadige roofoverval van de Bende van Nijvel op een Delhaizefiliaal in Aalst in 1985. De echte David Van De Steen stapte zelf met de idee naar Stijn Coninx om een film te maken over de gebeurtenissen. David was vervolgens ook nauw betrokken met de opnames.

De film benadert een zeer waarheidsgetrouwe en gevoelsmatige weergave van de feiten. Zo werd er bvb gefilmd op de werkelijke begraafplaats van zijn familieleden en werd er gefilmd in een huis tegenover het werkelijke ouderlijke huis. Niet onwaarschijnlijk dat dit voor de echte David een enorme impact moet gehad hebben.

Enerzijds wordt er gefocust op David zelf, maar ook Albert “Petje” Van Den Abiel wordt van zeer nabij gevolgd. Zijn strijd en zoektocht naar de waarheid lijkt er eentje van Don Quichote. Ik ken de details niet voldoende, maar het hallucinant vast te stellen hoe klungelig - bewust of onbewust - het onderzoek (verschillende malen) gevoerd werd. Jan Decleir levert een fenomenale prestatie af als diepgeschokte (groot)vader. Tijdens de begrafenis of tijdens de identificatie waren zijn emoties erg intens. Jammer dat er een streepje melige muziek werd ondergezet. De emoties van Decleir waren zo echt dat dit eigenlijk overbodig was. En ook Viviane De Muynck was niet te versmaden. Steengoede actrice, al decennia in Vlaanderen! De broertjes Bakker doen het ook goed en de oudere Jonas Van Geel ook. De jonge twintiger in name van Van Geel was wel wat bizar. En in een kleine rol zien we ook Zita Wauters, de dochter van, als Rebecca.

Anderzijds legt de film ook de focus op het onderzoek (vanuit de beleving van Albert). Het gevoel van machteloosheid en de idee aan het lijntje gehouden te worden is wraakroepend. De film verveelde geen moment. En ondanks alle pijn en leed gaat het leven gewoon door. Fijn dat ook David uiteindelijk een eigen leven heeft kunnen opbouwen. De laatste scène van de film met de jaarlijkse reünie was een hoogtepunt. Van Geel plaatste een mooie monoloog, maar het was vooral Decleir die nagels met koppen sloeg met zijn parlé. Een afsluiter om U tegen te zeggen. Een einde die de film een extra kracht en emotie meegeeft waardoor de film extra hard binnenkomt waardoor hij nog langer zal blijven hangen.

Wow, wat een bloederige spektakelrijke actiefilm was me dit! Het bloed gutst langs alle kanten in het rond. Armen en benen worden gebroken, diepe snijwonden in hals, gezicht en menige buikholtes ... de film bulkt er gewoon van. Bij momenten een vrij psychopathische gore bedoening, maar wel erg vermakelijk.

Op den duur heb je het wel gehad met zoveel overdaad, maar je rolt gewoon van de ene vechtscène in de andere waardoor de kracht van de film tegelijk zijn zwakte wordt. Want het plot of karakterontwikkeling wordt zo volledig ondergesneeuwd. Fijne actiescènes wel die stijlrijk in beeld werden gebracht. De slotscène was er wel los over, beetje lachwekkend eigenlijk, jammer. De vechtscène met de drie chicks was dan weer het hoogtepunt al was de slagerij ook best fun.

Pure en letterlijke vechtfilm dus. Pure kungfu al dan niet met een mes. Best wel eens fijn om te zien, maar ook niet meer dan dat. Zeer nipte voldoende voor het genre.

Een anthology horror met al die aparte verhaaltjes. Op zich wel leuk gebracht via de radioshow. De radioshow was het lijmmiddel tussen alle aparte verhaaltjes door. Ook op die manier bijzonder sfeervol en geslaagd. De verhaaltjes zelf vond ik echter maar matig. Niet elk plotje was even interessant. Er zat ook iets te weinig lijn in. Het ging van de hak op de tak.

We zien een negental filmpjes de revue passeren, wisselend van niveau en genre. De zeemeermin vond ik wel het meest geslaagde. Ook de kapper en die schaduwfiguur waren leuk. Blijkbaar op zichzelf staande filmpjes waarbij de regisseurs het nodig vonden deze aan elkaar te plakken om tot dit te komen.

Op de één of andere manier zei de filmtitel me wel iets. Ik weet niet goed wat ik van de film moet denken. Op Letterboxd gecatalogeerd als apocalyptic horror. Nouja, de hele mensheid leek inderdaad tot stof te zijn vergaan, letterlijk zelfs. De kleren die de mensen aanhadden is het enige wat nog rest. Ze liggen gespreid langs de straten. De lucht is dreigend en mooi kleurvol.

Een geweldige 80s vibe zeker met de diverse soundtracks. Je zou het niet zeggen dat het horror is, en dat is het voor alle duidelijkheid ook niet. Ik vond het plot bijzonder vreemd en onsamenhangend. Dan heb je een paar zombies, maar dan een hele poos weer niet en word je geconfronteerd met wat schietgrage cowboys in the mall. Eng wordt het nooit, maar ik vond het bij momenten saai. Gelukkig hield de vibe me wel overeind.

Al bij al een tegenvaller, zeker wat betreft het plot en de idee dat het een horrorprent was, helemaal niet dus. Jammer.

Zeer aangenaam verrast door dit pareltje. Een erg boeiende insteek tussen de moraal van goed versus kwaad, gekruid met dat godsdienstige aspect. Het volledige plot wordt er aan opgehangen en draait rond de parasiterende dominee die geld geroken heeft. Hij gaat dan ook geen enkel obstakel uit de weg om zijn doel te bereiken.

Daarnaast ook een interessante weergave hoe werd (neer)gekeken naar (half)wezen, armoezaaiers en te meer gebroed van een crimineel. Paria's zijn het, die eerder afschuw dan medelijden opwekken. Gelukkig is niet iedereen zo.

Geweldig mooi geschoten film ook, zeker de vlucht op het water, of de prachtige zwarte contouren die boven de horizon uitsteken. Hier en daar ook een close-up van een beestje of de natuur of de sfeerschepping te vergroten. Deed me in dat opzicht wat aan een Terrance Malick denken. Prima plot, prima acteerwerk, zeker ook van de wolf Harry Powell (Robert Mitchum).

Zowat de referentie van alles wat nadien nog kwam voor zombiefilms. Uiteraard norm gedateerd, maar deze versie van 1968 bevat vele elementen die we vandaag ook nog zien. Eng zien de zombies er niet uit, eerder loom en nogal traag van aard. Hoewel die in de openingsscène wel een stukje kon rennen zo blijkt.

Sowieso een sterke openingsscène en die werd deels doorgetrokken in het huis. Vanaf het moment dat er nog andere bewoners in het spel kwamen, zakte het wat in en lag de focus op het gebekvecht. Gelukkig kwam er vanaf de uitbraak terug wat schwung in het verhaal en was het einde vlot. Interessant was ook de niet blinde "volg me politiek", maar de discussie welke locatie nu het best was om zich te verschansen/te verdedigen.

Ook bevredigend was het feit dat die ene vrouw toch echt getraumatiseerd was, wat in principe niet abnormaal te noemen is onder deze omstandigheden. Geen topper, wel een klassieker en de ideale opstap naar de sequel.

Fijne film van Jarmusch die hier een portret neerzet van een taxichauffeur en de relatie met zijn klant. Een plot is er niet behoudens de taxirit zelf van twee mensen die elkaar ontmoeten en tijdens de rit aan de praat raken met elkaar. De film bestaat eigenlijk uit 5 afzonderlijke ritten en verhaaltjes uit diverse steden in de wereld, telkens gefilmd na zonsondergang of ‘s nachts.

Niets bijzonders lijkt het, ware het niet dat de aanpak van Jarmusch erg fris is. De verhalen zijn interessant en de interactie tussen de personen is boeiend. Ook de humoristische component is aanwezig en voegt iets extra toe.

Zeer van genoten en elk verhaal heeft zo zijn eigen insteek. De liefde voor het taxirijden staat centraal. NY vond ik wel een hele toffe, maar ook Helsinki bvb was fijn om te zijn. Rome was nogal druk met Benigni als acteur. Kan best begrijpen dat die dan wat afschrikt.

De vergelijking met Duel van Spielberg dat een 6-tal jaar ouder is, is makkelijk te trekken. Toch delft deze film zonder discussie snel het onderspit. Niet dat deze Night terror abominabel slecht is, maar dit werkje voelt vrij standaard aan.

Een road movie horror is een beperkte niche heb ik de indruk. Dit wordt door sommigen gezien als horror, maar eng wordt het eigenlijk nooit. Veeleer een thriller, maar soms zijn de lijnen dun (niet zozeer hier).

Blijft wel onderhoudend en is met zijn beperkte speelduur goed om er de aandacht bij te houden. Het blijft een raar gegeven van de achtervolger om de dame uit de weg te willen ruimen. Hij was toch niet herkenbaar voor haar. Bovendien is zijn auto vooraf al geseind geweest door de politie.

Best leuk en spannend, maar meer dan dat zit er toch niet in.

Bij elke film die ik van Gyllenhaal bekijk (ondertussen al nr 8, Prisoners volgt deze maand nog ), overtuigt hij me steeds meer en meer. Ik moet dringend mijn top 10-acteurs aanpassen. Gyllenhaal geeft in Nightcrawler vorm aan de sociopaat Lou Bloom. Lou Bloom is een marginale dief die uit zijn leeg toekomstloos bestaan wil vluchten. Na een auto-ongeval start hij het idee sensatienieuws te filmen en te verkopen. Hij gaat hier steeds verder in. Eerst wat knullig en onhandig, dan met vallen en opstaan, maar stilaan werkt hij zich op in de duistere wereld van de moviehunters.

De film heeft ook een diepere betekenis en doet je nadenken hoe nieuws vergaard en gemanipuleerd of voorgekauwd kan worden eer het de huiskamer binnen dringt. Mediaconcerns steken elkaar de loef en geilen op het laatste sensationele nieuwtje. De lat wordt steeds verlegd en dit onder het mom van de kijkcijfers. Die kijkcijfers zijn wij, burgers, die niets liever willen dan voorgekauwd (hersenloos) sensatienieuws. Ook de kranten staan er vol van: Waarom worden Assisenprocessen zo breed uitgesmeerd in de media hoewel ze maarschappelijk gezien irrelevant zijn als nieuwsitem?
Een tweede boodschap van de film is het doorzettingsvermogen en het feit dat je alles kan bereiken als je maar niet opgeeft en steeds in jezelf gelooft (American Dreamprincipe).

Het verhaal is origineel en belicht een interessant thema. De sfeer en de spanning zit goed. Het verhaal (en handelswijze/evolutie van Bloom) wordt knap opgebouwd en gaat van kwaad naar erger: verplaatsen van het lichaam, huisvredebreuk, achtervolgen van die homejackers, laten sterven van zijn werknemer. Dit alles werd allemaal technisch qua belichting enzo erg knap in beeld gebracht. Leuk filmpje, verdiende 4,0*!

Een nieuwe van Del Toro kon ik niet links laten liggen in de zalen. Hij schetst hier met zijn remake een uiterst sfeervol portret van de kermiswereld in de jaren 40. En het zou Del Toto niet zijn, mocht hij zoals in haast elk van zijn films een vreemd wezen te voorschijn halen. Niet dat diens rol groots is, maar het kleine radartje past mooi in de geheel magische wereld van kunstenaars, acrobaten en helderzienden.

Ik ken de oude film niet, noch het boek, dus ik kan met niet veel refereren. Het plot is inderdaad erg toegankelijk. De lange speelduur is deels gerechtvaardigd. Halfweg toch even een dipje na een erg sterk sfeervol begin en een climax naar het einde toe. De film wordt voor mij gedragen door de sterke mysterieuze vrouwen Zeena (Toni Collette) en Dr. Litter (Cate Blanchet). Stanton (Bradley Cooper) zweeft er rond heen, opportunistisch dat hij is, maar niet beseffend wie nu werkelijk wie overheerst.

De sfeer is deels magisch, maar gaat langzamerhand over naar mysterie en duisternis. De kermiswereld met zijn geheimen huist als metafoor ook verder in de ziel van de mens waar hebzucht centraal staat. Sterk einde ook waarbij spanning en cinematografie hand in hand gaan. Prima film met uitstekende gastrollen (Dafoe bvb) en prima dialogen. Fijn deze in de bioscoop gezien te hebben!

Film die wat in dezelfde lijn ligt als Corpse Bride en Frankenweenie. Vond deze vermelde films nog dat tikkeltje (inhoudelijk) beter dat deze productie. Aan fantasie en sfeer zal het zeker niet gelegen hebben. Alweer een sterk staaltje van visuele macabere pracht van mystieke wezens in één of ander hellegat.

Fijne insteek ook wanneer de Pumpkin King zijn leven een andere wending wil geven en de plaats wil innemen van de kerstman. Animatiefilm met wat songs ook die zeker allemaal aanslaan, maar het beste was toch het Halloweenlied in het begin van de film.

Niet altijd 100% mee in het verhaal gezogen, maar de sfeer maakte erg veel goed. Fijne wegkijker alvast waarbij je de hand van Tim Burton zeer duidelijk naar voren ziet komen.

Samen met Child’s play was deze A nightmare on Elm Street pure horror in mijn jeugd. Beiden bezorgden me angstzweet als pakweg 10-jarige. Ik durfde er amper van te slapen. Nu zoveel jaren later is dit wel gebeterd, maar blijkt evenzeer hoe sterk het merk Freddie Krueger nog steeds is. Dit origineel is een instant klassieker in het genre dat je moét gezien hebben als horrorfanaat.

Alleen de openingsscène alleen al is erg sterk en erg creepy. De sfeer die de film uitstraalt in dat fabrieksgebouw sleept je haast letterlijk in de film. Ook al de andere nachtelijke momenten, of die in de kelders van het schoolcomplex zijn erg sterk. Hier en daar wat over the top met groen (?) bloed van Krueger of de vreemde paranormale illusies, maar goed. De vlijmscherpe handschoen van Freddy is legendarisch, net als zijn hoed en gestreepte trui. Zelfs in The Simpsons een geweldige Krueger-aflevering met groundkeeper Willy.

Het blijft qua plot wel erg vreemd dat Nancy nauwelijks geloofd wordt zelfs amper tot het bittere eind. Bij momenten ook letterlijk schreeuwlelijk, maar voor de rest amper minpunten op te merken. Perfecte locatie in de Amerikaanse middle class suburbs, een geweldige bad guy door Englund, prachtige sfeer dito spanning en camerawerk.

Ik was er me eigenlijk niet zo bewust van dat het naoorlogse Japan zo´n chaotische en economische regressie tegemoet ging. De krantenkoppen logen er niet om. Het is in die periode dat eenieder zoekt naar een eigen identiteit en vooruitgang. Erg positief is de film vervolgens niet. Mensen zijn op zoek naar houvast dat er niet is.

Schrijnend is echter het verhaal van de moeder die met twee uiterst ondankbare kinderen zit opgescheept. Verstikt door de welvaart van anderen verwijten ze de armoede van hun moeder die zich de pleuris uit het lijf werkt om haar kinderen een betere toekomst te geven. Erger nog, ze schamen zich voor de situatie van hun moeder.

Best wel overtuigende personages en plot waardoor ik genoot van de film. Een minder gekende film zo blijkt en in de schaduw van de grote Kurosawa, maar dat vind ik onterecht.

Inderdaad niet zo makkelijk te beoordelen als je de leeftijd wat ontgroeid bent. Nu, ik heb altijd wel iets gehad met Nijntje, dat helpt misschien. Nu niet dat ik hier warm van liep, gelukkig maar. Ik vond het in zijn geheel nogal braafjes en saai. Ik weet niet of je de huidige generatie nog geïnteresseerd en geboeid genoeg kan houden om hier naar te kijken.

Herhaling is voor dergelijke doelgroep niet abnormaal. Ook dat komt hier veelvuldig aan bod. Inhoudelijk nogal plotloos, maar dat is ook logisch voor kleine kinderen. Je mag het niet te complex maken. Fijn wel dat de identiteit en de ziel bewaard is gebleven. Ook de liedjes slaan aan.

Een film die een mooie inkijk geeft op het platteland van het Japan tijdens het interbellum en de nakende dreiging van de Tweede Wereldoorlog. Een periode waarin Japan nog afhing van het feodale (imperialistische) stelsel en waarbij het communisme ook daar om de hoek leunde.

Moderniteit en vrouwenemancipatie was nog niet zo doordrongen in de eenvoudige Japanse samenleving en dat merkte je wel in de film. Vrouwen werden wel gerespecteerd, maar ze kenden ook hun plaats. Als leerkracht had je ook veel aanzien, maar ook daar moest je kleuren binnen de lijntjes van de staat met als enige doel de kinderen van vandaag op te leiden tot modelburgers voor de Japanse natie, met nadruk op "voor" en niet "van".

Een film die vervolgens uiteenvalt in twee delen met juf Oishi met een jonge klas en later in de film diezelfde klas een 5 jaar later. Haar ideeën en moraal is bij deze al sterk bijgestuurd en ze kijkt met weemoed terug naar haar onschuldige naïeve klasgroep terug waarbij hun talenten vandaag "anders" worden ingezet dan dat ze zelf voor ogen had. De oorlog is daar één van de schuldigen voor, maar ook rollenpatronen en emancipatie bleven sterk verankerd in de samenleving.

Ondanks dit alles is Twenty-four eyes een vrij luchtige en opgewekte film. Juf Oishi is sterk en straalt positivisme en opgewektheid uit. Dit straalt ze af op de kinderen en de film tout court. De vele kindersongs en aanstekelijke muziek maken er een fijn geheel van.

Fares Fares komt hier als hoofdacteur beter tot zijn recht dan tijdens die andere Zweedse krimi´s met Nikolaj Lie Kaas. Hij doet het voortreffelijk als corrupte flik in een politioneel, ambtelijk en juridisch apparaat dat corruptie als middle name draagt. De focus ligt dan ook veeleer hier waarbij dit wijde netwerk amper uit te roeien valt. Neem daarbij de opstanden toen in de Egyptische samenleving en je krijgt een broeierige gespannen sfeertje.

Er wordt dan wel een moord gepleegd en Noredin bijt zich vast in de zaak, maar ik had het gevoel dat deze plotlijn steeds in ondergeschikt belang stond van bovenstaande. Het was ook niet altijd even duidelijk om te volgen althans. Goed om eens gezien te hebben. Prima camerawerk overigens.

Eigenaardige film van Lanthimos zoals we wel meer gewoon zijn van hem. Moeilijk te verklaren, daarvoor is de film te kort. Vrijwel vaag, geen extra info of verklaringen. Intrigerend, dat wel, maar net niet begeesterend genoeg om echt aan te slaan.

Gaat eigen over een soort dubbelganger of iemand die iemands identiteit steelt. En dat met het vreemde gebeuren dat beide individuen in het geheel niet op elkaar lijken en de omgeving daar ook geen aandacht aan schenkt. Had hier wel anderhalf uurtje willen puzzelen ...

Film met een interessant onderwerp dat een mooi drama had kunnen zijn. De film had me nooit mee en verloor mijn interesse wat na een loom eerste deel van de film. Ook de personages waren weinig sympathiek of boeiend waardoor het me ook weinig kon schelen om er met mee te leven, toch wel belangrijk voor zo’n beladen onderwerp.

Vond de film ook ongebalanceerd. Een film ook waarbij ik me naar het einde moest slepen. Wel een aantal mooie scènes hier en daar. Passioneel ook, maar waarbij de draagmoederschap ondergesneeuwd geraakt. Eigenlijk geen film met als onderwerp draagmoederschap, maar eerder als context.

Acteerprestaties nog behoorlijk. Had er toch een pak meer van verwacht. Jammer.