Opinions

De verwachtingen waren hoog gespannen bij deze intellectuele biografie. Toch had ik nooit het gevoel écht in het verhaal te zitten. De film kabbelde voort en ik moest geregeld aan professor Nash van A beautiful mind denken, maar dat niveau haalde deze film nooit.

Wel ben ik uitermate positief over het uitstekende acteerwerk van Cumberbatch en Keira Knightley. Er was een zekere magie tussen die twee. Bizarre verstandhouding en relatie hadden die twee (Alan en Joan) overigens ... Alan Turing is op zich een interessant personage dat bekend stond als 'uitvinder' te zijn van de eerste computer. Zijn antwoord op de Enigma-codering was baanbrekend. Interessant gegeven en zowat het beste moment van de film was voor het moment toen iedereen euforisch was omtrent het kraken van Enigma. "Nu kunnen we alle Duitse aanvallen boycotten en verijdelen". Zo simpel was het dus niet ... De spanning met zijn medewerker(s) was dan ook hallucinant.

Zijn geaardheid heeft Turing vaak parten gespeeld. Vooral ook na WOII. Ongelooflijk hoe conservatief men kon zijn (en het ergste is dat hij nog niet zo heel lang geleden in ere werd hersteld). Degelijke film zonder meer, geen meesterwerk.

Twee verhaallijnen zijn van belang hier en het is maar welke je als kijker naar voren schuift. Enerzijds heb je kinds oudste Andrea die worstelt met zichzelf. Voelt zich eerder jongen als vrouw. Toch vond ik de klemtoon niet louter hierop liggen.

Interessanter vond ik het intra familiale gebeuren in het gezin. Een bloedeloos huwelijk, althans op liefdesvlak. De rol van de man in het gezin is er eentje van komen en gaan. Als hij er is, is het vaak functioneel (eten en slapen). En tussendoor drijft hij iedereen van zich weg door respectloos verbaal uit de hoek te komen. Clara ondergaat, maar gaat er ook aan tenonder. Prima rol alweer van Penélope Cruz. Misschien niet haar beste film, maar ik vond de film best goed om volgen.

Wel wat vreemde intermezzo's met die muziek, alsof op elk moment een musical kon beginnen. Een ingetogen film, dat zeker, maar misschien iets te weinig beklijvend of diepgaand om echt indruk te maken.

Op de typische luchtige wijze van Chaplin haalt hij onder vorm van zijn personage van The tramp in deze stomme kortfilm het thema van de migratie aan in begin de 20e eeuw naar de Verenigde Staten. Drama en humor liggen hier dicht bij elkaar, net zoals hij dat ook doet bij onder meer The kid. De moeizame boottocht, de ellenlange rijen bij het ontschepen, the survival in de chaos, de armoede ... het komt allemaal aan bod. Toch wel één van zijn betere kortfilms met een duidelijke boodschap, maar waarbij ook de humor erg aanslaat.

Een hele poos geleden dat ik nog eens een zwakke film van Joaquin Phoenix heb gezien. Dat gebeurt zelden. Al lag het niet perse aan hem natuurlijk. Zoals reeds eerder hier gezegd een vrij langdradige film en inhoudelijk kon ik van die driehoeksverhouding soms moeilijk hoogte krijgen.

Een film die ik apprecieerde omwille van zijn prima decor en tijdsgeest met die grimmige bruine filter. Een melancholisch drama welk prima in beeld werd gebracht, maar me inhoudelijk weinig kon boeien. Gelukkig deed de cast verder ook prima. Zwevend tussen zwak en voldoende, maar ik wil hem het voordeel van de twijfel geven.

Wie vertrouwt is met het werk van Seidl zal niet vreemd opkijken bij deze film. De vulgariteiten zijn beperkt en als er eens wat bloot te zien is, betreft het dit keer aantrekkelijkere vrouwen dan we gewoonlijk gewend zijn van hem. Soit, de film biedt heus wel meer en focust zich op twee individuen die wegtrekken uit hun vertrouwelijke omgeving om hun geluk elders te beproeven.

Het gras lijkt misschien wel groener aan de overkant, toch komt het over dat ze van de regen in de drop terechtkomen. De filmstijl van Seidl blijft overeind. Filmisch vrij sober en deprimerend. Het zijn zelden films om vrolijk van te worden. Uitbuiting staat centraal en is eigen aan de samenleving ten aanzien van kwetsbaren, hoe hoog de moraal van de mensenrechten op papier mogen gelden.

Confronterend, maar tegelijkertijd ook het schouderophalende gevoel van 'ik weet dat het bestaat, maar intussen ploegde de boer verder'. De film heeft een soort van documentaire stijl met de focus dus op deze twee hoofdpersonages. Grauw en indringend, maar tegelijkertijd vrij subtiel. Met hetgeen dat gebeurt kan al gauw in overdrive gegaan worden. Nu, het gaat niet louter om het lot van Olga en Pauli, als je ziet hoe die rusthuisbewoners hun laatste dagen moeten slijten, vreselijk ...

Een vrij gecensureerde Hollywoodiaanse versie van de tragische gebeurtenissen van de tsunami in 2004. De ramp zelf werd erg goed in beeld gebracht. Pure waanzin hoe een metershoge muur van water en modder aan die snelheid op je afkomt. Spectaculaire beelden die je ademloos bekijkt.

Na de ramp vond ik het vrij doods (figuurlijk), maar verwachtte ik het letterlijke. Heel weinig lichamen te zien. Later in de veldhospitalen zag je wel het menselijke leed. Erna wordt er jammer genoeg te veel gefocust op het sentimentele en barmhartige heldendom al keek de film wel nog goed weg. Het evenwicht tussen voorspel, ramp en nasleep kon misschien iets beter, maar al bij al een degelijke film. Mede door een goede McGregor en Watts een nipte 3,5*.

Niet de geweldige film die ik er hoopte in te zien. Het begint sterk met een bizarre moord waarbij Dixon Steele de hoofdverdachte blijkt, maar al gauw ebt die spanning weg wanneer hij een waterdicht alibi schijnt te hebben. De moordzaak verdwijnt meer en meer naar de achtergrond en is niet meer dan een simpel subplot. Op het einde wordt het mysterie ontrafeld, maar eveneens in de marge alsof het nog een los eindje was dat opgehelderd moest worden.

In de plaats krijg je een explosieve relatie tussen Dixon Steele en zijn buurvrouw Laurel Gray. Veel drama, letterlijk zelfs tussen de romantische buien door wanneer de één of de andere net niet vervelend is. Bogart is op dreef als een arrogante alfaman met een kort lontje dat het geweld niet schuwt. Het hoe en wat blijft achterwege. De romance zelf vond ik niet zo interessant waardoor er eigenlijk nog weinig overbleef.

Degelijk, dat zeker, maar niet ondersteboven van de film.

In Bruges steeds al een vrij aangename vermakelijke film gevonden. Ook bij een herziening blijft de film redelijk overeind staan. Het plot is misschien niet super geweldig of gecompliceerd, maar alles wordt wel degelijk tot goed gebracht. Er is over nagedacht en vele details leiden wel degelijk naar iets wat later terugkomt (zoals de muntjes bvb). Met Gleeson, Fiennes en Farrell heb je sowieso een topcast waarmee je weinig mis kunt doen. Film ook met wat humor met de nukkige Ray en toerist Ken. En Fiennes maakt het helemaal af als grofgebekte principiële gangster.

Wat het meest in het oog springt is uiteraard het prachtige decor van het Middeleeuwse Brugge. Bij momenten is het eerder toeristische propagandatour, maar ik stoorde er me uit chauvinistische redenen niet aan. Mooie achterliggende boodschap ook rond boetedoening waarbij ook de Basiliek van het Heilig Bloed mooi is in verweven. En niet onlogisch dat McDonagh later nog meer van zich ging laten horen met Three billboards. Eentje om in de gaten te houden, dat is zeker!

Fijne kleine arthousefilm over de gang van zaken in een grootwarenhuis. Weinig spectaculair, maar een menselijke authentieke benadering van het leven van het personeel ergens in de buurt van Thorgau als ik de nummerplaten van de auto’s mag geloven.

Ook altijd fijn om klasseacteur Rogowski aan het werk te zien. Toch samen met Tom Schilling het beste wat de mannelijke cinema in Duitsland te bieden heeft. Eenzaamheid staat centraal hier, niet alleen bij Christian, maar bij heel wat collega’s. De hoop naar erkenning en liefde, niet zo evident altijd, zo blijkt. De dramatische wendingen hakken er wel op in. Fijn verweven ook zijn ze met de meer opgewekte momenten.

De film is traag, maar blijft boeien. Een film over het leven, de sleur en de lelijkheid die dit soms ook met zich meebrengt. Een aanrader voor de filmhuisfans, dat zeker!

Een film die ik nog niet kende. Vrij ontgoocheld ook achteraf, dus zoveel heb ik niet gemist. Niet zozeer het concept viel tegen. Want op zich is dat voyeurisme wel best fijn om te volgen. En ook het feit dat dit gebeurt door een stomme kluizenaar waar iets mysterieus overhangt, hoeft niet meteen een probleem te zijn.

Ik stoorde me vooral aan het erg matige tot zelfs zwakke camerawerk. De film bestond uit stills gecombineerd met een soort hand held camera waarbij voortdurend werd ingezoomd of gedraaid en gekeerd. Vrij vervelend.

Ook het plot kwam amper van de grond. Het begon goed, maar ik bleef stilaan op mijn honger zitten. Je krijgt een kijk op de bouw van een artistieke studio. Hier en daar verschijnt wat naakt om dan uiteindelijk te eindigen met een sisser nog vooraleer de lont werd aangestoken. Het enige positieve element waren de kunsttekeningen die mooi oogden. Voor de rest te pover. Als het inhoudelijk te beperkt is, zou je je nog kunnen optrekken aan prima dialogen of acteerwerk, maar daarop kan deze film ook niet beoordeeld worden. Dan rest er niet veel meer natuurlijk…

We volgen het leven van Hilde vanuit de gevangenis en haar leven ervoor als levensgezel van activist Hans. Beide perioden wisselen elkaar geregeld af. Met de montage zit het wel goed.

Het viel me op dat we in nazi-Duitsland in de film geen enkele keer een swastika te zien kregen. Van martelingen en afranselingen bleef ook deze film ver weg. Toch was de dreiging voelbaar.

Het personage Hilde kwam goed naar voren. Sereen en doordringend waardoor je meeleeft met het personage. Een absolute topper is het zeker niet. Er is ook vrijwel geen aandacht voor de verzetsdaden van Die Rote Kapelle. Op dat vlak mist de film wel iets, maar ik maalde er niet om. Fijn geschoten en mooi in beeld gebracht. Voor een nazifilm nogal braafjes.

Als de dood je in de ogen kijkt, flitst je leven aan je voorbij. Dit gebeurt hier ook en dat jaar per jaar en de man komt tot de vaststelling dat het leven er jaar na jaar minder op wordt. Of het huwelijk daarmee iets mee heeft te maken, laat ik in het midden ...

Simpele animatie, maar wel met een boodschap!

Bijzonder sterk drama over hoe belangrijk het is om je juridisch-administratieve zaken te regelen, zeker wanneer je niet gehuwd of wettelijk samenwonend bent. Financiën zijn vaak één ding, maar het is des te pijnlijker wanneer het gaat om in dit geval kinderen. In the family geeft een diepgaand en schrijnend portret van hoe fout het kan lopen tussen een koppel zonder voorafgaande afspraken. Joey verwoordt het in de loop van de film ook terecht: "we maakten plezier, we deden wat nodig was het dagelijkse reilen en zeilen, we praatten veel, maar niet over de belangrijke dingen ...".

Even dacht ik dat de film een wending ging nemen omtrent de homoseksualiteit van Joey, maar dat was eigenlijk geen issue. De film kent een lange speelduur en kan een belemmering zijn, maar ik vond het eerder een sterkte van Patrick Wang. Hij neemt enorm veel tijd om zijn scènes uit te werken, uit te leggen en vooral te laten beleven.

De twee meest opmerkelijke scènes waren voor mij die in het ziekenhuis waarbij hij genegeerd werd door het ziekenhuispersoneel. De filmtitel kwam daar al pijnlijk tot zijn recht. Hoogtepunt was toch wel de bemiddelingspoging naar het einde toe. Die scène duurde ruim 30 minuten en was erg naturel en aangrijpend. Elk woord, elke zin had zijn betekenis of zijn waarde voor het geheel. De film laat het camerawerk zijn ding doen, de camera is indringend en observerend. Je raakt nauw betrokken met de personages.

Misschien niet voor iedereen weggelegd omwille van de lange speelduur. Er zitten ook wat flashbacks in die de relatie tussen Cody en Joey onderstrepen. Kon misschien een half uurtje korter, maar tegelijkertijd vond ik dat elke scène noodzakelijk was. Sterk!

Nu te zien op Mubi trouwens: In the Family (2011) | MUBI

Dit moet zowat mijn eerste Poitier zijn (I am not your negro niet meegeteld), een schande eigenlijk nu deze man is te komen gaan. Een pionier in de filmwereld en deze film toont eigenlijk al meteen waarom. Uiteraard is de rassendiscriminatie me niet onbekend en zeker niet in die tijd, maar de combinatie tussen detectivefilm en de verwerking van dit racisme is prima gedaan en is in mooi balans met de film.

Frappant toch wel hoe in zowat elke scène Mr. Tibbs wordt tegengewerkt en zelfs niet au sérieux wordt genomen als politieagent. Daarnaast dwingt hij respect af door tot drie maal toe te melden dat ze de verkeerde dader te pakken hebben. Sta je daar mooi in je blootje en de sheriff beseft dit ook al gauw. Hij is Mr. Tibbs liever kwijt, maar weet dat hij niet zonder kan.

Interessant ook in een film voor vooroordelen is dat ook Mr. Tibbs zich hierin kan vergissen als hij die katoenboer aan de tand voelt en aanvankelijk verkeerdelijk conclusies trekt. De sheriff was er als de kippen bij om hem voor de voeten te werpen dat ook hij niet beter is dan zijzelf.

Fascinerend en fijne film met een broeierige gespannen sfeer. Ik lees hier net van Dievegge dat de film zelfs in Illinois werd gedraaid en niet in Mississippi omwille van de beladenheid van de film. Verbaast me niets, maar het weetje is wel markant.

Degelijke old school thriller over een bodyguard. Misschien minder flitsend dan The Bodyguard (1992) met Costner, maar wel iets beter. Vandaag zien we het Eastwood zeker niet meer doen, maar ook 27 jaar geleden al botste Eastwood toch wat op zijn limieten in zijn actieve rol. Uiteraard ook omdat dit zo gestipuleerd werd voor zijn personage dat de houdbaarheidsdatum benaderde.

Prima rol ook van Malkovich die als psychopaat een kat-en-muisspelletje speelde met Eastwood. Vond de film best spannend zoals bvb de achtervolging op het dak. Al is de afloop natuurlijk voorspelbaar omdat er te veel naar verwezen wordt in de loop van de film.

De romance met Russo komt weinig uit de verf al zijn de steekjes meestal wel geslaagd. Eastwood moet je niet leren om oneliners te maken. Onderhoudende thriller dus, niet memorabel, maar altijd fijn om eens te zien.

Ik ben eerlijk gezegd niet zo thuis in die Ierse kwestie en het beïnvloedde me om deze film voor me uit te schuiven in de vrees hem niet of onvoldoende te begrijpen/plaatsen. Nu, dit viel best mee. Het is geen "politieke" film, het verhaal is vrij eenvoudig. De film triggerde me wel om misschien wat meer info op te snorren over de (Noord-)Ierse kwestie.

Het begin van de film gooit je onmiddellijk in de strijd met het geweld in de straten van Belfast: een bomexplosie gevolgd door rijdende militaire pantservoertuigen op zoek naar de terroristen. Een scène zoals er zoveel plaatsvonden in die periode. Gebaseerd op het waargebeurde verhaal van de Guildford Four wordt onder meer Gerry Conlon (Daniel Day-Lewis) geslachtofferd om de nieuwe PTA kracht bij te zetten. Schuldig of onschuldig zijn maakte niet uit, als er maar werd gehandeld. De anti-Ierse propaganda draaide op volle toeren.

Zeer sterke prestaties van Daniel Day-Lewis en Pete Postlethwaite die de zoon-vaderrol opnemen. Tijdens de film en door het onrecht en de gevangenschap zie je beide personages dichter naar elkaar toegroeien.

Hoewel niet altijd even historisch juist (mijn grootste kritiek op de film die de allure aanneemt waargebeurd te zijn) werd ook in naam van de publieke opinie het verhaal van IRA-lid Jim McAndrew, diegene die de aanslag opeist, in de film gepropt. Jammer, want geënsceneerde doelbewuste politieke dwalingen waren nu eenmaal realiteit, dat hoefde niet verbloemd te worden, toen niet, nu niet, nooit ...

Desalniettemin blijft de film inhoudelijk sterk. De film wordt ook mooi ondersteund door de muziek van U2, Sinéad O'Connor en Trevor Jones. In the name of the father kreeg vele nominaties. Geen enkele werd er verzilverd, geloof ik, maar dat neemt weg dat dit een goede film is die het onrecht van destijds en de latere excuses van Blair in 2005 nog eens extra in de verf zet. Het is altijd frappant hoe lang het duurt eer er politieke goodwill is om publieke excuses te uiten voor één of ander onrecht berokkend door een staat of natie, maar dit terzijde ...

Zwevend tussen 3,5* en 4,0*. Goed om eens gezien te hebben, een film met letterlijk een zwaar beladen thema. Terrorisme gaat verder dan alleen maar moslims, maar ik ga er vanuit dat de meeste kritische burgers dit wel beseffen.

Vrij negatieve commentaren hier, maar kan niet anders dan me hierbij aan te sluiten. In the tall grass is niet al te best. Op zich is het uitgangspunt nog wel ok met de idee om een soort claustrofobische film te maken in een labyrint. Of dit nu gepaard gaat met louter het verdwalen zelf, mysterieuze krachten of een bloeddorstig(e) monster/moordenaar, ... laat ik nog in het midden. Het probleem is alleen dat de film veel te langdradig is. Er wordt té veel gefocust op het gras en het gekeel van de vermisten zonder de kijker mee te sleuren in het moment. Er is nauwelijks aandacht voor dialogen of uitdieping van de personages. Ook de angst en de sfeer wordt te weinig uitgewerkt.

De eigenaardige dingen rond tijd en ruimte konden daarom ook beter uitgewerkt worden. Op zich snapte ik er niet te veel van, maar dat hoeft ook niet. En mysterieuze horror kan best geslaagd zijn - en zelfs aan te raden - wanneer je als kijker met een onbehagen gevoel zoekt naar verklaringen, maar die niet altijd terugvindt.

De film is gewoon te vervelend om aan te slaan. Ook de personages stellen weinig voor. Ze doen maar dacht ik vaak. Dit lijkt me eerder een onafgewerkt ondoordacht product. Jammer!

Het is soms onvoorstelbaar welke reis vluchtelingen afleggen vooraleer ze het veilige Europa bereiken. Sommigen doen het om economische redenen, anderen hebben sociaal-politieke motieven, maar wat hun kenmerkt is hun onmetelijke drang om het elders beters te doen of hebben.

Deze film van Winterbottom doet een zeer goede poging om zo'n vluchtverhaal in kaart te brengen. Rauw, hard en realistisch. Inderdaad haast in een documentaire-achtige stijl. Maar hij maakt wel indruk, het leek me erg authentiek gebracht.

Het waarom men vlucht wordt niet uit de doeken gedaan. De gehele focus ligt op het hoe en daarin is Winterbottom uitermate in geslaagd. Sterk.

Intrieste film waarbij een talentvol meisje opgroeiend in een kansarm gezin wil schitteren met haar talent, maar waarbij er van thuis uit weinig interesse is. Duidt er nog maar eens op dat sociale participatie van zoveel mogelijk kinderen een verrijking is voor de samenleving en waar dromen - hoe melig het ook klinkt - verwezenlijkt kunnen worden mits (extra) doorzettingsvermogen.

Fijn klein portret waar ik graag een langspeelfilm van had gezien. Het triggerde me naar meer. Prima gefilmd!

Mijn eerste kennismaking met Villeneuve. Na Incendies wil ik zo spoedig mogelijk Arrival,
Sicario en Prisoners zien. Boeiende film die start met de laatste wilsbeschikking van een moeder die haar kinderen hun roots wil laten ontdekken.

Erg knappe verfilming van Villeneuve. Soms had ik de indruk (zeker in het begin) dat ik niet wist of ik naar de dochter of naar de moeder aan het kijken was. Beide verhalen verliepen vrij parallel. Film komt traag op gang, maar dit wordt ruimschoots goedgemaakt met de culturele achtergronden, de sfeer, het camerawerk en de constante flashbacks waarbij de film sporadisch stukjes van de puzzel vrijgeeft.
De film bevat een aantal door merg-en-been-snijdende momenten zoals de uitgebrande bus: vreselijk voorbeeld van het principe 'oog om oog, tand om tand..

De oorlog en de religieuze conflicten worden erg goed naar voren gebracht, zowel tijdens als NA de oorlog. Er wordt aandacht besteed aan het lijden en de psychologische trauma's die een oorlog met zich meebrengt.
Het einde is werkelijk verbluffend. De brieven komen binnen als een mokerslag. Het doet me verdr nadenken hoe vuil een oorlog is. Er zijn nooit winnaars ... film is geen meesterwerk, maar wel een zeer goede film.

Films met Leonardo DiCaprio hebben steeds een klein streepje voor. Ook deze Inception, al zou het de film oneer aandoen zijn om hem enkel te beoordelen op de hoofdacteur. De film bevat zoveel meer goede dingen. Dingen die ik voor een eerste kijkbeurt niet altijd de volle 100% meeheb, maar de overgrote (plot)lijnen zitten wel snor.

De opbouw doet me wat aan The Matrix denken (andere vbn eveneens mogelijk). Een moeilijk begin voor de kijker die zich er wat moet doorworstelen tot de puzzelstukjes langzaamaan gelegd worden. Deze info wordt gegeven door de vertellende en onthullende scene tussen Cobb en Ariadne tijdens "oefensessies" in de droomwereld. Nolan serveerde een sterke originele thriller met oog voor visuele details, een goed verhaal, maar vooral met een uitstekende plot. Geen film voor de "luie" kijker, wel een film zoals je gewend bent van Nolan waar je bij de pinken moet zijn om alles te volgen.

Een tweede kijkbeurt dringt zich op om alle verbanden goed te kunnen leggen al heb je na een eerste beurt al een hele hoop mee. Een film met een uitstekende cast, goede track en montage, maar vooral subliem concept. Ook het einde van de film is mooi gebracht. De kijker wordt wat in het ongewisse gehouden en kan er zelf een invulling aan geven.

Een teener high school movie met grappen en grollen en dan weet je wat op je afkomt niet van een hoogstaand niveau kan zijn. Deze films lijken ook zo op elkaar, vissen in dezelfde vijver dat het moeilijk is nog verfrissend uit de hoek te komen. Drank, drugs, feestjes en seks is de gebruikelijke cocktail voor dit soort films.

Er zitten hier en daar wel leuke fragmenten in zoals met de Tesla, maar in het algemeen is het erg flauw. Ik had ook de indruk dat er amper normale personages in meededen. Ofwel over the top geacteerd ofwel waren het weirdo´s.

Mason Thames vond ik wel meevallen hier. Niet goed, maar als je je verstand onder nul wil brengen voor een avondje, dan moet je hier zijn.

Best nog amusant om naar te kijken. Uiteraard dient alles met een korreltje zout genomen te worden en zijn de effecten er niet naar, maar het is all part of the show. Op zich is het uitgangspunt nog wel interessant waarbij fictie, realiteit en bedrog centraal staan zodat een moordenaar en folteraar open en bloot zijn gang kan gaan.

De acteerprestaties zijn inderdaad niet te best, maar in al de gruwel kan ik best wel de humor terugvinden, wansmakelijk voor sommigen, maar dit is zo cult dat je daar doorheen moet prikken. Best hier en daar wel een leuke scène zoals de guillotine, maar in zijn algemeenheid toch net te mager voor een vlotte 'voldoende'.

Behoorlijk vervolg op het eerste deel en zoals zovele sequels net dat tikkeltje minder. Het blijft wel eens de moeite om naar te kijken, maar echt vernieuwend is het allemaal niet, zelfs niet na 14 jaar. Toch blijft de actie erg spectaculair en zien we in dit deel grote aandacht voor de familie Parr. De wereld wordt wat op zijn kop gezet en het is Mr. incredible zelf die de huishoudelijke taken mag waarnemen terwijl het vrouwtje de boeven opsnort. Baby Jack-Kack krijgt ook een prominentere rol in de film waarbij zijn gevecht met de wasbeer hilarisch is en het beste is van de hele film.

The bad guy is niet zo spectaculair dan gehoopt en valt eigenlijk tegen. Wel fijn dat er andere super heros de revue passeren, maar echt tot de verbeelding spraken ook zij niet. Integendeel, want ze kwamen nogal onbehulpen en sullig over. Enkel Frozone blijft een cool nevenpersonage. De uitstekende animatie en spectaculaire actiescènes houen de film zeker overeind, maar qua verhaal en uitwerking van de bad guy had ik net iets meer verwacht. Leuk entertainment, maar ook niet meer dan dat. Al bij al zeker geen slechte Pixar, strenge voldoende met 3,0*.

Door de uitstekende zomer deel 2 met de kinderen onlangs gemist in de bioscoop. Dan nog maar eens naar de eerste versie gekeken. The incredibles blijft een erg leuke Pixar. Een film vol actie en spektakel en erg fijne humor. Ook visueel ziet de film er nog steeds erg netjes uit.

Het fijne aan The incredibles is dat de film ook zo herkenbaar is met vele kenmerken die je kan linken aan andere films. James Bond komt vaak aan bod, maar ook het plot van Spider-Man, X-Men, in mindere mate Batman en zelfs True Lies (Arnold Schwarzenegger) flitste me voor de ogen. Zelfs de junglescène deed me even wegdromen naar de planeet Endor van de wookies uit Star Wars episode VI. En verder voortbouwend op deze animatiefilm kreeg ook Big hero 6 een mooi format. Net zoals zovele Marvels is dit genre super hero movies onuitputbaar.

Het verhaal is gewoon sterk waarbij super heros leven onder de gewone bevolking en hen bijstaat bij rampen of bij de strijd tegen de misdaad. Totdat er klachten komen van de egocentrische medemens en de super heros ondergedoken moeten verder leven. Voor Bob is het een hel om niet meer zichzelf te kunnen zijn. En zo bevat deze Pixar ook nog een moraaltje. Ook de personages spreken tot de verbeelding met op kop Elastigirl die wel erg veelzijdige nuttige eigenschappen heeft. Kortom, fijne animatiefilm waarvan ik steeds blijf genieten.

Met een Dupieux weet je dat je geen normale film hoeft te verwachten. Niet dat het hier extreem gek verloopt, maar die tunnel onder het nieuwe huis van Alain en Marie brengt toch wel wat te weeg. Het leidt tot een nietsontziende idee-fixe die totaal uit de hand loopt.

Daarnaast heb je de contacten met de baas van Alain wie op zijn zachtst gezegd bizar te noemen is. Die mechanische penis leidt het in, maar er scheelt wel wat meer aan die man.

Prima speelduur van de film inderdaad. Alles wat langer zou geduurd hebben, had afbreuk gedaan aan het geheel. Surrealistisch en absurd gespekt met de droge humor van Dupieux. Niet zijn beste, maar verder zeker verteerbaar.

Nog zo'n guilty pleasure. Talloze keren gezien als tiener. ID: Resurgence uit 2016 nog niet gezien, maar daar hoor ik niet zoveel positiefs van. De eerste film daarentegen blijft puur vermaak en gezien het genre behoorlijk sterk. Het patriottisme is ook hier weer sterk (visueel) aanwezig en het zijn weer de Amerikanen die de planeet hebben gered, maar kom, de minuten vlogen voorbij.

De ongeloofwaardigheden stapelden zich op met het ingeplante virus of het besturen van een alienschip. Je kan er alleen maar eens goed mee lachen. Lachen (of glimlachen) doe je ook op andere momenten want met zijn voorgekauwde oneliners blijft de film erg vlot. Lolbroek van dienst is uiteraard Will Smith die hier een behoorlijke rol neerzet. De samenwerking met de atypische David Levinson (Jeff Goldblum) slaat op één of andere manier wel aan. En ook Julius Levinson (Judd Hirsch) is geweldig met zijn gekibbel met zijn zoon David. Russell Casse is dan ook weer een ander personage dat ik behoorlijk uitgewerkt vond (behoudens het cliché-einde weliswaar). De uitwerking en invulling is gewoon prima gedaan door Emmerich, los van de geloofwaardigheid. Knap dat hij erin slaagt de slechte elementen - bij mij althans - deels op de achtergrond te doen verdwijnen.

Independence Day is puur jeugdsentiment en dat wis je niet zomaar uit. Vandaag wat kritischer bekeken als destijds, maar nog steeds puur genot! Verrassend ook hoeveel ik me nog van de film herinnerde, tot de quotes toe. Nipte voldoende alvast!

Het was omdat ik het eerste deel recent herzien heb dat ik perse dit vervolg wou zien. De verwachtingen lagen sowieso al erg laag en deze werden dan ook ingelost. Bij een sequel heb je sowieso altijd het probleem dat de verrassing vaak weg is waardoor de (nieuwe) makers vaak met iets anders moeten komen. Vaak slagen ze er niet in origineel uit de hoek te komen en wanneer ze dat wel doen, dan schiet men te vaak in overdrive.

Dit laatste is ook wat met Resurgence gebeurt. Het uitgangspunt is echter niet zo slecht waarbij de wereld zich heeft hersteld van de alien invasie uit 1996 en heden diens technologieën gebruiken. Al vrij snel verliest Emmerich het overzicht en snelt men van de ene ontploffing in de andere met veel vuur en tsunam's tot gevolg. Het overzicht ontbreekt volledig en van een verhaal is al helemaal geen sprake meer. Het is allemaal spectaculairder, groter en méér. Maar het slaat niet aan en steekt in schril contrast af met het sympathieke eerste deel uit 1996.

Iets wat een film mee overeind houdt zijn de personages en hun vertolkingen. Ook hier verzandt Resurgence in de middelmaat (of zelfs eronder). De nieuwe karakters spreken niet aan en zijn vrij kleurloos. Ze steken af tegenover het charisma van Will Smith. Er zijn wel enkele oude bekenden - bij momenten zelfs te veel - die hun best doen, maar ook zij kunnen de film niet redden.

Neen, zoals verwacht vrij ontgoochelend. Het enige echt leuke personage was Judd Hirsch (Julius Levinson), die kon er nog af en toe een grappige noot inbrengen.

Toch wel een mooie afsluiter van de vijfdelige franchise. Zoals de meesten hier vinden, hangt deze tussen de drie klassiekers en Skull in. Ik denk ook wel dat Harrison Ford ook best tevreden is met de film. Prima aanpak om met de “jonge” en oude Indy uit te pakken. Geweldige opener in dat Schloss en de spectaculaire treinrit. Geen luchtigheid, maar wel het schalkse dat Indiana Jones kenmerkt is hier wel aanwezig. Avontuurlijk en frivool. Uiteraard allemaal met een korreltje zout te nemen, want er zitten wel wat mistakes in. Maar wie maalt hierom als je twee en een half uur topentertainment krijgt?

Misschien met het onderwerp en de dial van Archimedes iets minder tot de verbeelding sprekend als de religieuze artefacten, maar toch. Het sprongetje ruim 2000 jaar terug in de tijd was erg verrassend en al bij al zeker geslaagd. Een beetje onbeholpen die ontmoeting met Archimedes en ook wat stuntelig dat Indy wou blijven.

Mangold deed het zeker niet slecht. Beetje copy met de veiling in Marokko en die tuktuk race, maar spectaculair was dat laatste zeker. Leuk ook dat een oude bekende opduikt die ook zichtbaar verouderd was (Sallah). Ook een prima Mads Mikkelsen, zoals steeds. Kortom, zeker een geslaagde afsluiter, maar niet toptop. Heel even ook wat moraalkritiek tussen de soms erg dunne lijn van een grafschenner en een archeoloog al werd daar verder niet veel over uitgeweid. Balanceert tussen de 3,0* en 3,5* voor mij.

Voor de tweede of derde keer The crystal skull gisteren gezien. Ik wist dat ik hem een pak minder vond dan de trilogie uit de eighties, maar het is eigenlijk nog erger. Eigenlijk heeft deze film nog bitter weinig te maken met Indiana Jones, maar tracht men via allerlei geforceerde manieren die magie erin te stoppen. Denk bijvoorbeeld aan de legendarische hoed die Indiana opraapt en die hem tranformeert van een dulle professor in een losbandige avonturier: in The crystall skull komt dit een drietal keer voor, waarvan toch twee keer te veel (mieren en bruiloft).

Ook het verhaal heeft bitter weinig om het lijf en het rondzeulen met die plastieken misvormde schedel deed ook mij migraine krijgen. Ik werd net niet gek zoals sommige andere personages. The crystall skull is een doodgewone over the top avonturenfilm boordevol acties die soms er los over zijn (jungleachtervolging). Het deed me eerder denken aan Tomb raider, dan aan Indiana Jones. Je verveelt je wel geen moment. Area 51 vond ik dan nog het beste. Ook de absurde humor komt hier en daar terug, maar pakt niet.

Ook de personages waren vrij leeg. Alles behalve onder de indruk van Blanchett en ook LaBeouf deed me weinig meer dan alleen irriteren met het maniakaal goedleggen van zijn haar. Het personage van John Hurt liep er ook maar voor spek en bonen bij, tekenend voor het dunne script dat deel vier wel niet is. De CGI vond ik evenmin geslaagd, zeker niet in de slotscene, bah! Weg nostalgie, weg magie, weg sterren!