Opinions

Vrij matige thriller die voor mij op weinig momenten geloofwaardig overkwam. Nooit echt in de film gezeten waardoor ik de voeling miste met het plot en de personages. Een film aan een gezapig tempo, monotoon, oppervlakkig en vol clichés. Als ik dan toch eerder een soortgelijk plot zou aanbevelen rond corruptie binnen het politiekorps dan kom ik eerder uit bij bvb Serpico van Al Pacino.

Het begint al bij de personages. Nooit een superfan geweest van Gere, maar in deze film zie ik hem niet functioneren als bad guy. Het psychopathische luik deed me weinig. Garcia was iets beter, maar overtuigde me ook niet echt. Inhoudelijk verder ook te weinig. Heb al betere en meer spannende politiethrillers gezien. Jammer.

Boeiende film met een interessant concept. Toch greep deze film me niet helemaal bij de strot. Mogelijks komt het omdat er voor mij althans wel wat onduidelijkheden zijn. Ben nu eenmaal niet zo wetenschappelijk aangelegd en die theorieën over zwarte gaten, quatumfysica, zwaartekracht, die morsecode en co zijn niet echt aan mij besteed. Het kan ook liggen dat ik zelf met een zwart gat zat ergens halverwege de film toen ik waarschijnlijk even indommelde ...

De filmmuziek van Zimmer blijft leuk en is een toegevoegde waarde. Die McConaughey viel best mee en voor Jessica Chastain heb ik altijd al een boontje gehad. Visueel inde film ook prachtig. Die water- of ijssplaneet zijn een streling voor het oog. Mooie shots en camerastandpunten van Nolan ook.

Los van het concept vind ik het verhaal maar matig en kon dit beter worden uitgewerkt. Ik zag eerder een dramafilm gedipt in een sausje van SF. Liefde, opoffering en familie waren de kernpunten, maar echt pakkend vond ik het niet en dat is jammer.

Leuke vampierenfilm. Me altijd tussen de vingers geglipt. Kan me wel voorstellen dat deze destijds wel aansloeg met én Brad Pitt én Tom Cruise in de hoofdrollen. Toch heb ik nimmer de indruk gehad dat dit een succes is geweest.

Ik vond het plot vrij aangenaam en ook het standpunt om dit vanuit een interview te doen was geslaagd. Je wordt ondergedompeld in het lot van Louis die tegen wil en dank in leven - nouja - wordt gehouden en zelf tranformeert in een vampier. Als een vogel met hoogtevrees staat Louis er niet voor te springen te doen wat hij moet doen, namelijk onschuldige mensenlevens doden om te eten.

Het eerste uur vond ik sterk. Nadien werd het wat langdradig en de scènes met Banderas vond ik overbodig. Liever had ik een soort wraak- en vluchtfilm gezien, maar deze weg werd niet langer ingestaan. Verder erg sfeervol en prima setting. Goede en overtuigende acteerprestaties ook. Leuke film!

Fijne en vrij authentieke uiteenzetting over een driehoeksverhouding tussen twee vriendinnen en een vriendje van één van hen. Ik merk dat stilaan bij mijn eigen dochter ook. Als die ruzie heeft met haar vriendinnen, dan zijn die spanningen en oorzaken vaak anders, heftiger, indringender, intenser ook. En bijgevolg emotioneler.

Daarom dus ook interessant om te volgen hoe die wisselwerking tussen die drieën verloopt. Met veel argwaan en gemis aan empathie vooral. Mooie setting en mooi onderwerp ook over vriendschap en het elkaar nodig hebben. Wat heb je aan elkaar en wanneer zie je in dat je tijd moet vrijmaken voor de andere. Het einde maakt het af en laat in het midden wat de situatie werkelijk is. Leuk!

Fascinerend. Interessante docu waarbij de gebeurtenissen me compleet onbekend waren. Een docu over Peter Madsen, zowat de Deense Richard Branson/Elon Musk die met zijn geld de ruimte in wil. Een wolf in schapenvacht zo blijkt. De docu focust zich op het ruimteproject en op de gebeurtenissen na de onrustwekkende verdwijning van een Zweedse journaliste die samen met Madsen in zijn duikboot was.

Er wordt geregeld geschakeld tussen het wetenschappelijke programma en het politie-onderzoek. Dat laatste vooral via beelden vanuit de media en vele getuigenissen van naaste medewerkers. Mooie balans tussen beide verhalen. Boeiend en beangstigend is het om de interviews met Madsen te horen wetende wat later nog zou gebeuren. Makkelijk praten achteraf natuurlijk. Dat geldt ook voor de medewerkers en zelfs vrienden die totaal verrast en verbijsterd achterblijven. (Veel) mensen hebben toch een duister donker kantje. De moeite om te bekijken!

De film staat al 3 jaar op mijn to watchlijstje en werd nog meer aangewakkerd doordat in Vlaanderen de film en het boek extra onder de aandacht kwam via het reisprogramma van avonturier Tom Waes. Gisteren kwam het er eindelijk van. Sean Penn stond achter de regie en het script om de bestseller van Jon Krakauer uit 1996 van beelden te voorzien. Het (e-)boek heb ik ook in mijn bezit en misschien moet ik hiervoor ook even tijd voor vrijmaken.

Wat bezield een jongeman van 21 die een belovende toekomst voor zich heeft, opties heeft om in Harvard te studeren en een mooi gevulde bankrekening heeft om ... plots alles achter te laten en de wijde wilde natuur in te trekken? Moeten we Christopher McCandless beschouwen als een naïeve idealistische hippie of als een domme egoïstische jongeman? Hoewel Christopher McCandless een innemend, respectvol en beleefd persoon is, mag de romantisering van zijn personage niet uit het oog verloren worden. Zijn ouders en zijn zus worden in het ongewisse gelaten van zijn plannen om alles en iedereen achter te laten. De vaststelling dat hij écht weg is, is dan ook een grote shock. Hij heeft alles in scène gezet zodat hij tijd won en de nodige voorsprong had om zo weinig mogelijk sporen achter te laten. Hij neemt een andere identiteit aan om er toch maar zeker van te zijn dat hij niet opspoorbaar is. Wie doet nu zoiets binnen de context van déze familie?

Kijk, McCandless heeft een eigenwijze kijk op het leven. En ja, hij heeft op vele vlakken een punt. Zouden zijn ouders ingestemd hebben met zijn plannen? Vermoedelijk niet, maar dat is geen reden om zo te handelen. Ok, hij heeft erg geleden onder de scheiding van zijn ouders. Inderdaad, we leven in een hypocriete egoïstische materiële en kapitalistische samenleving. Ik snap best dat hij het juk van de valse veiligheid wou afwerpen. Ik begrijp best dat hij zich een slaaf van het systeem voelde. Dat het leven een gouden kooi is, een leugen, een luchtbel. En het feit dat hij spuwde op de hyprocrisie, het oordelen en veroordelen voor de schijn van de wereld, buren en familie, noem maar op ... Maar de manier waarop hoe hij zijn plannen tot uitvoering laat komen, is minder netjes. Hij is een rebelse idealistische jongeman wiens overtuigingen gebaseerd zijn op boosheid.

Chapeau overigens voor de aanpak van de reis. Het is wel heus wat meer dan wat 'kamperen'. Naast de adembenemende natuurbeelden van de Colorado River en de bossen/bergen van Canada/Alaska waren de meest interessante stukken aan de 'Magic Bus'. Zijn boekjes over eetbare en niet-eetbare wilde planten en hoe hij vlees moest conserveren kwamen van pas. De scène met de eland toonde aan dat het op praktisch vlak niet allemaal zo evident is. Je hebt niet zomaar een frigo of diepvries ter beschikking. Het was zowat de grootste fout uit zijn leven, schreef hij...

De beelden van Salvation Mountain in Slab City bijvoorbeeld waren ook erg mooi. De kleurrijke figuren die hij tegenkomt was fijn om volgen (zeker de oude Ron). Al waren de scènes waar hij werkelijk alleen was het meest boeiende om te volgen. De eenzaamheid komt sterk naar voren. Door het eten van verkeerde planten gaat zijn gezondheid fel achteruit. Hij vermagert, droogt uit en sterft uiteindelijk van ontbering. Eddie Vedder luistert met zijn mooie muziek de film op. Into the wild is een indrukwekkende roadmovie geworden, iets te geromantiseerd, maar best prima en eentje die zeker blijft hangen. Hij heeft zeker ergens een punt over de consumptiemaatschappij, maar dat betekent niet dat we allen naar Alaska moeten trekken, gelukkig maar.

Dit is werkelijk een prachtige film. Eigenlijk verdient dit gewoonweg een 5,0*! Zeer ontroerende en tegelijk grappige film. Geen seconde heb ik me verveeld en ondanks het beladen onderwerp zeer grappig. De chemie tussen Sy en Cluzet is haast ongeëvenaard. De film bevat tal van onvergetelijke scènes. Hoe schijnbaar twee totaal verschillende werelden samen kunnen komen...

Alles klopt in deze film: verhaal, dialogen, drama, humor, einde, muziek, acteren ... ook fijn om met een flash back te werken na de openingsscene. Superfilm tout court, einig woorden voor. Zien die handel!

Goed Belgisch drama over bipolaire stoornissen waarbij een man manisch depressief is. Deze ziekte is zo bepalend voor zijn gedrag en karakter dat dit het hele gezin ondermijnt. En dat is eigenlijk nog zacht uitgedrukt, want het is gewoonweg destructief.

De film valt eigenlijk uiteen in twee delen. In het eerste gedeelte wordt manische luik belicht waarbij we een man zien die zichzelf voorbij loopt in impulsieve buien en ideeën. Lijkt wel mee te vallen zou je kunnen denken, maar de film toont goed aan dat het in vooral in de dodelijke cocktail zit met het depressieve gedeelte.

Er is vervolgens ook veel aandacht voor het gezin en de impact van de ziekte op dit hele gezin. Het moet hels zijn dat elke fase een gevolg of een aanleiding kan zijn voor het tegenovergestelde. Hoe kan je dan in godsnaam inschatten of iemand aan de beterhand is of niet?
Prima acteerwerk van beide hoofdprotagonisten. Treffende en samenvattende slotzin uitgesproken door de man. “Ik kan niet beloven dat ik zal genezen, maar ik kan wel beloven dat ik de veiligheid van onze zoon nooit in het gedrang zal brengen”...

Ik zag al betere animatiefilms uit Japan waarbij ik het eveneens moeilijk had me echt te kunnen onderdompelen in de film. Het verhaal lijkt alle kanten op te gaan waardoor ik het als rommelig ervoer.

Het is een poëtisch verhaal over twee outcasts die elkaar vinden in de muziek en dans. Wellicht een film vol symboliek en Japanse cultuur die ik moeilijk kon vastgrijpen - van de veertiende eeuw tot het hedendaagse.

Visueel bij momenten wel mooi vormgegeven. Een film die eerder bedoeld is voor een nichepubliek of een publiek dat wat meer thuis is in de Japanse poëtische culturen.

Fijne folklorische Japanse film ergens diep in het binnenland waarbij traditionele waarden en mystiek naar boven komen. Cinematografisch erg knap, visueel sterk met enkele geslaagde mooie scènes. Interessant ook om een voor mij onbekend me ambacht als papiermakers te belichten.

Stijlvol dus en een film die rustig verder kabbelt. Bij momenten iets te rustig en iets te weinig schwung, maar dan is er nog genoeg om je aan op te trekken.

Hoe kan het ook anders, mijn eerste film uit Groenland. Mja, omvergeblazen werd ik alvast niet. Ik had alvast een sterkere ontwikkeling van Inuk in gedachten. Het begin is alleszins sterk en is ook wat clichématig van een talentvolle jongen die opgroeit in een kansarm gezin waarbij vooral de drankverslaving van de moeder enorm zwaar weegt op Inuk. De verhuis naar de instelling, de ontmoeting met de jager ... Ik had een intiemere en intensere band tussen beiden verwacht. Nu was het eerder sneeuwklassen met de hele groep waardoor ik die extra emotionaliteit miste.

De landschappen volgepakt met (het verraderlijke) ijs maakte veel goed. Ook de beelden met de hondensleeën waren wel leuk, alleen zaten er zo wel heel veel beelden in. De film miste wat scherpte, wat braafjes en bijgevolg dus matig uitgewerkt.

Interessant was wel de nodige aandacht voor de klimaatveranderingen en de moeilijke omstandigheden om te overleven, ook voor de mens als bewoner en als jager.

Hoe een film op minimalistische wijze, maar met de juiste toon en sfeer toch zo effectief kan zijn. Het is allemaal hoe je het brengt en Don Siegel begrijpt perfect hoe hij het publiek moet bespelen. Niet dus met grootste effecten of high tech, maar door de illusie perfect tot in de woonkamer te loodsen.

De dreiging en het mysterie is inderdaad de hele film aanwezig. Het helpt ook wanneer de volledige cast overtuigend is. Wat een geweldige tot de verbeelding sprekende filmtitel is het ook. Ik zag de versie van 1978 nog niet, maar daar moet ik misschien ook eens werk van maken.

Naar het einde toe gaat de film crescendo. De scène langs de snelweg is erg goed gespeeld en de slotscène met Becky is erg confronterend.

Uitstekende versie van de film uit de jaren 50. Niet alles loopt even synchroon, maar de grote lijnen zijn wel gelijkaardig. Net als in de basisfilm is er een onbehagelijk gevoel dat je bekruipt. Het mysterie en de psychologische terreur is sterk aanwezig en is zeer goed uitgewerkt. Het concept is dan ook ijzersterk en je kan je dan afvragen - The Matrix speelt daar ook op in met zijn blauwe of rode pil - in welk soort wereld je wil leven. Wil je écht leven met al zijn gebreken, of verkies je een harmonieuze fake wereld waarbij je niet jezelf bent, maar ook niet tot dat besef komt.

Prima rol alweer van Donald Sutherland. Die eindscène alleen al, legendarisch! Maar de gehele cast is eigenlijk indrukwekkend met ook Brooks, Limoy en Goldblum. De film duurt inderdaad langer dan het origineel, komt daarom misschien iets langdradiger over, maar voor mij werkte het prima. Een film die onder je huid kruipt, zo heb ik ze graag.

Invictus, een waar gebeurd verhaal zo leert de geschiedenis ons, en wellicht hier en daar wat geromantiseerd, maar los hiervan zou deze film hoogst ongeloofwaardig zijn, een clichéverloop kennen en een te hoog voorspelbaar feel good einde kennen om aan te slaan bij een kritisch publiek. Waarschijnlijk een beetje te simplistisch voorgesteld dat Mandela al zijn hoop zette op rugby om zijn visie en beleid op de natie te laten schijnen, maar wat zou er gebeurd zijn als Z-A geen wereldkampioen werd? Zou de natie op een andere manier verenigd kunnen worden?

De film kent ondanks de positieve afloop een erg hoog feel good gehalte, het ligt er soms iets te dik op. Iets te gelikt, iets te gemaakt bij momenten. Maar levert wel een vermakelijke film op voor een breed publiek. Mandela kent wel bijna iedereen denk ik - zijn strijd tegen Apartheid en algemene wereldvrede zijn alom gekend.

Morgan Freeman doet het uiteraard uitstekend als Nelson Mandela. Matt Damon vond ik vrij flets als rugbykapitein Pienaar. Technisch ook allemaal meer dan degelijk, maar het mocht allemaal wat kritischer zijn.

Laat ons duidelijk wezen. De film staat bol van de fouten en bizarre plotwendingen. Te pas en te onpas worden feiten of gebeurtenissen niet verder aangekaart of is er geen logische verklaring om aan te nemen waarom Cecilia niet wordt geloofd. Ook haar toch grote metamorfose van bang konijntje naar een vastberaden dame doet toch wat twijfels zaaien. En diverse tijdsbestekken tussen jager en prooi kloppen ook niet helemaal, maar dat heb je wel meer bij thrillers en horrorfilms.

Wat echter wel pleit voor de film is het sterke psychologische thrillergehalte dat de film bevat. De spanning was vaak om te snijden en vooral het eerste gedeelte van de film - vooraleer de fysieke confrontatie met Cecelia werd aangedaan - was erg sterk. Ook de sfeersetting zat erg goed met vele suggestieve beelden van waar Adrian al dan niet zou kunnen zijn.

Gemengde gevoelens dus bij de film waarbij het absolute einde niet hielp, maar ik onthoud toch vooral de pluspunten en het doel waarmee de film gemaakt is: sfeer en setting. Ook de goede acteerprestatie van Moss springt in het oog. Haar angsten en mindf*ck kwam goed tot uiting. De rest van de cast vond ik weinig bijzonders. Jammer ook dat het narcisme en de dominantie van Adrian tijdens het huwelijk weinig naar voren kwam. Van zijn werk was ook nauwelijks iets gekend.

Haha, wel een leuke openingsscène van die kleine die met zijn telescoop naar zijn naakte buurvrouw kijkt. Wat volgt zal hem nog lang tekenen. Niet moeilijk dat je er totaal seksueel gefrustreerd uitkomt. Neem daar het gevoel van failure als nutty professor en je krijgt een dodelijke mix.

Eng is het niet, dan ben je binnen het genre beter af met Hollow man met Kevin Bacon, niet dat die dan eng is maar soit. Het is vooral luchtig en grappig, een beetje erotisch getint ook en dat laatste zal vooral het opzet geweest zijn.

Pulp van de bovenste plank, slecht acteerwerk en nog meer van dat, maar best vermakelijk. Er zijn betere eighties horror movies, maar het kan geen kwaad als je er deze ook bijneemt.

Sommigen zijn op de vlucht voor oorlog of vervolging. Anderen kennen de conventie van Genève erg goed en nog anderen, zoals deze twee hier, hebben er geen flauw benul van wat in Europa mogelijk is. Ze maken geen schijn van kans om in Europa verblijfsrechten te verkrijgen. Maar daarover gaat deze film niet.

De film gaat over hun gevaarlijke trip naar Europa, niet zelden gaat dit gepaard met vele obstakels en vertragingen. Wie dacht dat de zee het grootste obstakel is, zal bij deze film vaststellen dat de reis over land eveneens bezaaid is met veel issues.

Schrijnend natuurlijk hoe criminelen, mensensmokkelaars en corrupte ambtenaren emigranten uitbuiten. Enkele scènes zijn hard zoals die in de woestijn of bij die warlord. Maar de film bevat ook positieve elementen rond zelfopoffering, doorzettingsvermogen en vriendschap.

Technisch ook een goede film. Goed acteerwerk en een degelijk uitgebouwd plot. Boeiende beelden ook van Dakar, de Sahara en de andere steden langs hun pad.

Los van de rest van mijn mening, vind ik het de setting en het uitgangspunt nog steeds erg vreemd. Het kan wel zijn dat een puber niet goed in zijn vel zit, en zijn onbeleefd gedrag naar zijn moeder is niet bepaald respectvol, maar dit scenario heb ik niet bepaald voor ogen. En al helemaal niet als een onbekende halfzus ineens ook - nota bene - in de kelder opduikt zonder dat iemand er iets van afweet.

Daarnaast is de locatie best wel interessant. Misschien allemaal niet zo heel moeilijk om een donker rommelig kot te vinden, maar het is wel prima gedaan. Het is minder evident om lange tijd in dezelfde ruimte te filmen en het toch boeiend te houden. Dit laatste komt toch vooral door de twee hoofdpersonages die elkaar naar acteer werk toe goed vinden.

Niet dat dit een meesterwerk is, maar van een Bertolucci mag je af en toe wel iets meer verwachten. Degelijk, sober en meer van dit alles. Weinig op aan te merken, graag naar gekeken, maar ook niet meer dan dat. Omwille van de setting en het acteerwerk toch een nipte 3,5*

Uit Italiaanse hoek komen wel meer verborgen pareltjes naar boven. Nu niet dat dit een topper is, maar kwaliteit is er zeker aanwezig. Ook geen film die ik me jammer genoeg na enkele weken/maanden zal herinneren. Daarvoor boeide hij me net iets te weinig.

Technisch zeker bovengemiddeld met mooie shots en camerastandpunten. Mooie ondersteunende klassieke muziek ook, vooral bij de climax op het einde, net iets te bombastisch (en melodramatisch misschien). Geen echt originele prent: een film over één of andere rijke aristocratische familie met onderhuidse spanningen en geheimen. Naar de buitenwereld toe de perfecte familie. Naar binnen toe verrot van intriges en hypocrisie.

Een uitstekende Tilda Swinton, fraai decor met mooie beelden van Milaan en het platteland, maar qua verhaal net te weinig om me echt mee te zuigen. Ik moet nu zeven films later al eens nadenken wat er nu precies allemaal gebeurd is. Oja, die seksscène! Best sensueel gefilmd, beetje Terrence Malick in The thin red line met zijn natuur en beestjes.

Een ingetogen film over Italiaanse oude visser en een jonge Chinese immigrante. Klinkt melig en vergezocht, maar is het niet. De film forceert weinig en de chemie tussen beide protagonisten is duidelijk aanwezig. Zoals te verwachten viel wordt deze vriendschap afgekeurd door hun omgeving.

Verder vond ik het wel interessant - zeker in de beginscènes - hoe arbeidsmigratie tot uiting kan komen. Hier niet zozeer als moderne slavernij, maar uitbuiting, weinig sociale rechten, weinig benijdenswaardige leefomstandigheden… het zijn elementen die om de hoek loeren.

Een film die vooral ook sfeervol, visueel sowieso, maar ook door middel van de poëzie. Alles zeer goed uitgewerkt eigenlijk. Een film waar ik wel van genoten heb.

Irina Palm is een sterk drama over zelfopoffering en de wanhopige zoektocht naar financiële middelen om een zwaar ziek kind te redden. Klinkt heftig en sentimenteel, is het ook voor wat het eerste betreft, maar melig werd het nooit. Mede ook omdat de klemtoon niet op het zieke kind lag, maar op de bijverdienste van de grootmoeder.

De film is zeker niet perfect en heeft wel een aantal gebreken. Sommige plotwendingen waren helemaal niet nodig of kwamen wat ongeloofwaardig over. Dat er op het einde een relatie gestart wordt met de uitbater van de club was wat bij de haren getrokken. Dat alles met de familie koek en ei wordt, daar waar wellicht met de gemeenschap de bruggen werden opgeblazen (alsook de manier waarop) is wel een gewaagde aanpak.

Grappig wel dat de oma een huiselijke sfeer tracht in te voeren op haar werkplek. En ik had ook de idee dat alle klanten wel een supersized model leken te hebben als je haar armbewegingen zag. Maar een fijne wegkijker was het zeker waarbij een taboe en ongemakkelijk onderwerp elkaar raken.

Interessante biografie van de Britse schrijfster Iris Murdoch. Een film die er vooral bovenuit springt met het uitstekende acteerwerk van het kwartet Dench, Winslet, Broadbent en Bonneville waarbij de vrouwelijke cast toch net dat streepje voor heeft.

De film switcht inderdaad van heden naar verleden. Op zich weinig mis mee, zeker als de montage op dat vlak ook op niveau is, maar het grootste manco is wel dat je de impact wat mist van de ziekte van Alzheimer bij Iris. Bij momenten raakte de film de juiste snaren en kreeg je een inkijk in deze enge ziekte. Op dát moment, wanneer je echt in de film zit en met de personages meeleefde, verviel de film in een flashback. Jammer toch…

Wel een leuke tragikomedie over twee broers die hun moeder ten grave dragen. De twee totaal verschillende broers verschillen dag en nacht met elkaar, maar groeien toch stilaan naar elkaar toe. Vooral erg sfeervol met dat sappige (Noord-)Ierse dialect. Hier en daar best grappig ook. Fijn om meegepikt te kunnen hebben.

Met The Irishman komt er alweer een erg degelijk maffia- of misdaadfilm bij in de filmwereld, maar concludeer ik dat hij in het memorabele rijtje van The godfather, Goodfellas, Casino, Carlito’s way en ga zo maar door zich niet echt van deze films onderscheidt of een meerwaarde toevoegt. Het is zeker geen slechte film, maar memorabel is hij niet.

Vooral het eerste gedeelte vond ik echt sterk waarbij Frank Sheeran (De Niro) zich opwerkt als klusjesman binnen het maffiamilieu, maar eigenlijk steeds een uitvoerder bleef in plaats van het brein. Zijn wisselwerking met Russell Bufalino (Pesci) was boeiend en intrigerend bijzonder sterke rol trouwens van Pesci, toch wel het best van de drie. De persoon van Jimmy Hoffa (Pacino) was een fascinerend individu als machtige vakbondsleider en één van de meest invloedrijke personen in de VS destijds. Fijn ook dat Scorsese realiteit en fictie door elkaar laat lopen. Alleen vond ik de film na een tijdje toch wat afgeraffeld en vond ik het gedeelte Sheeran-Hoffa minder interessant dan Sheeran-Bufalino.

Een film die ook status krijgt door de heilige drievuldigheid, al zou het oneer betekenen omwille van alle andere goede dingen. Dat verjongingsproces daarentegen komt niet steeds goed uit de verf. Sowieso een stijlvolle film met knappe dialogen, goede cinematografie, muziek en sfeersetting. Een aanbeveling voor wie van het genre houdt, maar als je de voorgangers maar niets vindt, deze dan wellicht ook niet. Hangend voor mij tuszen 3,5* en 4,0*.

Erg fijne Wilder, maar niet zo hoogstaand dan het andere topwerk dat ik al van hem zag. Dit is eerder een jolige luchtige film met een Jack Lemmon die het steeds erg goed doet. Toch wel één van mijn favoriete acteurs uit het verleden.

Wilder werpt met een eigengereide visie een blik op het prositutiemilieu in de straten van Parijs. De buurt wordt van hogerhand gedoogd, niet in het minst omdat men zelf al eens naast het potje plast. Voor een pietje-precies Nestor is dit echter een doorn in het oog en hij vindt er niet beter op om op zijn eerste dag de hele rosse buurt te arresteren voor onzedelijk gedrag.

Het plotverloop is leuk waarbij hij verliefd wordt op de prostituée Irma en zelf eigenlijk haar pooier wordt. De film zoekt een evenwicht tussen wat gewelddadige zware momenten enerzijds en een soort slapstick gehalte anderzijds. Het is vooral dat laatse dat beter past bij Lemmon.

Zoals het een film uit de jaren 60 betaamd suggestief naakt in plaats van visueel naakt. Verder dan een naakte rug komt men niet, maar ook dat was blijkbaar al een brug te ver voor het preutse Amerika destijds. Leuk film alvast!

Tragisch. Anders kan je het bijna niet omschrijven wat de familie von Erich overkwam. Hartverscheurend moet het zijn hoe vaak een ouder zijn kind moest afgeven. De klappen die de familie moest opvangen in de ring zijn maar klein bier vergeleken met wat ze moesten opvangen in het echte leven.

Ik ben iets te jong om de familie von Erich gekend te hebben. Ik ben van de generatie Hulk Hogan en erna. Als tiener vond ik worstelen wel leuk om naar te kijken en wekelijks was er op TV een show erover. Wie niet geïnteresseerd is in worstelen kan hier ook wel zijn ding kwijt. Worstelen is louter ondersteunend en er is voldoende aandacht voor het familiale aspect. Het is geen Rocky-film waarbij veel aandacht besteed wordt aan training of voorbereiding. De scènes in de ring zijn leuk, maar ook de (band met de) familie staat erg centraal hier.

De issues bij elkeen worden iets te summier benaderd, het is dus ook geen The Wrestler (Film, 2008) geworden van Aronofsky, maar het blijft wel een onderhoudende interessante film. Het acteerwerk is eveneens onderhoudende. Leuk om meegepikt te hebben.

Wel een interessante biopic van Margaret Thatcher mede door het prima acteerwerk van Meryl Streep. Dat ze kan acteren is een boutade al had ik haar niet altijd even hoog zitten. Mooi vond ik het samenspel met die andere legende, Jim Broadbent, maar wellicht ook omwille van de meer intieme momenten en de fase van haar aftakeling door dementie.

Veel nadruk wel op haar ziekte. Haar politieke carrière wordt slechts in flarden of met oppervlakkige anekdotes aangehaald. Het maakt het voor de (onwetende) kijker misschien wel meer begrijpelijk. Het was geen cadeau om in die tijd de enorme "uitdagingen" te trotseren waarmee Groot-Brittannië kampte. Het feit dat ze een vrouw was werd vaak meewarig over gedaan. En dat kwam ook geregeld aan bod. Het sterkte haar alleen maar meer, had ik de indruk.

Goed gemonteerd ook met die flashbacks of echte nieuwsbeelden die mooi werden ingevoegd in het geheel. Voor een biopic ook redelijk beperkt in tijd. Vaak haalt dit makkelijk de twee uur en meer. Wil je echter meer meten over Thatcher zelf, neem een (dik) boek denk ik dan. Dit neigt iets meer naar informatief amusement. Maar op zich zeker geen slecht film.

Ik moest eerlijk gezegd toch even in de film komen vooraleer ik hem kon appreciëren, zoals zo vaak eigenlijk bij Woody Allen. Bij momenten nogal zweverig rond de pot draaiend gedoe met een half filosofische insteek, maar ik liet me uiteindelijk toch meeslepen door Joaquin Phoenix die schijnbaar makkelijk elke rol naar zijn hand weet te zetten.

Vanwaar de charismatische aantrekkingsfactor als vrouwenmagneet vandaan komt, heb ik geen idee, want zo benijdenswaardig vond ik professor Abe Lucas niet. Zelfs zijn colleges vond ik eveneens een stroom van lauw gezemel. Nu, het begint wat interessanter te worden wanneer het flauwe theoretische kader een praktische uitwerking kent wanneer hij actie onderneemt om een wildvreemde vrouw te "helpen". Jammer genoeg is de film dan al ruim over halfweg.

Het redt de film matig. Cinematografisch zoals we gewend zijn van Allen sowieso gelekt en gestrekt. Soms is dat echter niet voldoende, hier slechts gedeeltelijk.

Ik ben niet zo bekend met de films van Gaspar Noé. Enkel Climax zag ik al en ook deze Irréversible ligt wat in dezelfde lijn. De scènes in het Rectum - what’s in a name - waren bevreemdend met onheilsspellende geluiden, oppompende muziek, chaos en dondere schaduwen. Neem daarbij de flitsende montage en de erg ongewone ronddraaiende cameratechnieken en je krijgt een enorm intrigerende openingsscène. Ik werd bijna letterlijk duizelig van al dat rondtollen.

En ook de vertelsstijl is ongewoon waarbij je in Memento-stijl het plot omgekeerd te zien krijgt. Als kijker wordt dan ook gevraagd je aandacht erbij te houden. Zeker geen complexe film, maar je start meteen met enkele vragen waarom men kost wat kost op zoek gaat naar de Lintworm. De spanning wordt zo opgedreven naar de zoektocht naar het waarom.

Monica Bellucci is een ravissante verschijning in deze Irréversible. Mooi acteerwerk en een eye-catcher, zowel visueel als inhoudelijk. Goed samenspel ook met Cassell en Dupontel. Geen film om met plezier naar te kijken, maar indrukwekkend is hij wel. De expliciete geweldscène met de brandblusser kan je misschien nog als “amusant” ervaren omdat het zo over the top ging, maar de beruchte verkrachtingsscène is van een andere orde en gaat door merg en been. Geen ronddraaiende beelden, wel camera op de grond, geen achtergrondgeluiden, negen minuten lang pure horror. Frappant ook hoe je ziet dat een persoon op de achtergrond het gebeuren even ziet en dan weer weggaat. Hij greep niet in en jij als kijker kán ook niet ingrijpen. Confronterende beelden met een zekere boodschap.

Een film die ik even moest laten bezinken en ook wellicht omdat de gruwel bewaard werd tot het eind. Hij blijft nazinderen. Het contrast met de vreedzame naakte Bellucci met haar partner is groot.

Redelijke thriller van Nederlandse-Belgische makelij waarbij een celebrity wordt ontvoerd ergens in de Ardennen. Het plot of achterliggende motieven van het hoe en waarom werd goed uitgewerkt en onderscheidt zich van een doordeweekse ontvoering. Er werd een constante spanning en polarisatie voorgesteld tussen schoonheid en lelijkheid. Schoonheid en lelijkheid zijn subjectieve gegevens en de één kan niet zonder de ander. Er zat de nodige diepgang in wat beide begrippen doen met iemand. Al lag het er bij momenten nét te vingerdik op om de contrasten aan te duiden. Verder werd ook de vergankelijkheid via de kunst aangehaald. Met andere woorden, er is wel enigszins nagedacht over het plot.

Wat me eigenlijk het meest stoorde waren toch wel de beperkte acteerprestaties. Tineke Caels bijvoorbeeld vond ik weinig naturel met haar houterige teksten. Weinig flair en te "algemeen beschaafd Nederlands" praten om goed over te komen. Ik miste ook de nodige speelsheid of doortraptheid met haar tegenspeelster Halina Reijn.

Het einde was OK, beetje voorspelbaar weliswaar. Hier en daar ook wat vreemde situaties die de wenkbrauwen deden fronsen, maar al bij al niet verkeerd om eens te zien. Voor een film van eigen bodem ben je meestal iets milder. Nipte voldoende, maar zeker geen Gouden Palmwinnaar.