Opinions

Een Madrileens politieduo gaat op zoek naar een seriemoordenaar in het zuiden van Spanje. Het fijne aan deze detectivethriller is de context die bijzonder is. We spreken ergens begin de jaren 80, net na de dood van Franco. In het zuiden is de tijd blijven stilstaan en de geest van Franco waart nog altijd rond. Het geeft een speciale feeling aan de film.

Ook het decor is sterk met de moeraslanden en de irrigatiekanaaltjes. De uitstekende beelden en camerastandpunten zorgen ervoor dat het maximale er wordt uitgehaald en dit inderdaad geen doorsnee cliché politiethriller wordt.

De omkadering van de film is sterker en belangrijker dan het plot. Moeilijk soms, maar hier lijkt het me wel geslaagd te zijn.

Voor de horror challenge deze uit de oude doos meegepikt. Mystieke verlaten eilanden in de grote oceanen hebben steeds tot de verbeelding gesproken. Gecreëerde mythen leiden vervolgens vaak hun eigen leven. Qua sfeeropboiw zit het dus wel goed.

Krijg je daarbij een dolgedraaide wetenschapper die experimenteert met mutaties, dan slaat de verbeelding bij de mensen 100 jaar geleden misschien wel op hol. Vandaag de dag natuurlijk wat minder schrikwekkend mede doordat de wetenschap toegankelijker en transparanter is voor de samenleving.

Prima make-up van de diercreaties. Het leken dan vaak allemaal gewoon apen voor me, toch een pluim daarvoor. Ik kwam in het verhaal en dan is het fijn entertainment!

Isle of dogs is een hondsdolle stop-motionfilm waarbij Wes Anderson zich opnieuw overtreft zoals bij zijn eerdere stop-motionfilm “Fantastic mr. Fox”. Wes Anderson laat zich volledig gaan in deze aandoenlijke animatiefilm over de trouwe viervoeters van de mens. Anderson legt een ongelooflijke precisie aan de dag op audiovisueel vlak. Visueel is de film een pareltje en kom je soms ogen tekort om alles waar te nemen. Vooral de scènes waarbij niet gesproken wordt, komen de veel verwerkte Japanse invloeden uitstekend tot zijn recht. De luide melodieuze troms op auditief vlak versterken dit gevoel alleen maar. Ook de afwisseling tussen het Engels en het Japans - vooral wanneer de in ware maffiastijl de burgemeester van Megasaki het woord neemt - is indrukwekkend. De openingsscène bvb vond ik geweldig en dompelt je meteen in de sfeer van de film. Ook de kookscène met vis- en schaaldieren vond ik geweldig.

Isle of dogs is zo’n film die je graag een tweede kijkbeurt wil gunnen om alles nog eens te herbeleven én om nieuwe kleine fantastische dingen te ontdekken die je bij de eerste kijkbeurt ongetwijfeld ontgaan zijn. Ook het verhaal is erg leuk en origineel. Een verbanning en deportatie van honden op afvaleiland creëert een sfeertje die verwijzingen oproept van bepaalde dictatoriale regimes in het verleden. Daartegenover is het inhoudelijke verhaal - met een jong kereltje op zoek naar zijn hond - meer gericht op een jeugdig publiek. De combi tussen beide items (sfeer versus verhaal) is niet altijd even geslaagd, maar slaat over het algemeen wel aan. Charmant en stijlvol, typisch een eigengereide Wes Anderson met zijn kunstelige vechtwolkjes versus de jaren 60 stijl van een futuristisch Japan. Mooi!

Bijgeloof en magie versus de wetenschappelijke uitleg. Het thema speelt in deze film waardoor het eerder naar een psychologische 'wat als' "horror" neigt. De sfeer is beklemmend en die wordt goed neergezet door de personages. Al bij al een vrij trage film die me niet helemaal greep.

Wel een sterke rol van legende Karloff. Mooie zwart wit fotografie ook. Een film die het meer moet hebben van sfeer dan van gruwel.

Of Franck autistisch is of niet kan ik niet zomaar ontwarren, maar hij kampt wel met angsten en wanen. Erg sympathiek komt hij ook niet over, eerder wat sociaal onhandig op het onbeleefde af, waarbij deze laatste twee in principe niet hoéven samen te gaan.

De film is vrij minimalistisch met weinig franjes. De kern zit hem in de sfeer van het gebeuren en de paranoïde gedachten van het hoofdpersonage. Eens je je daarin kon verplaatsen, vond ik deze film wel iets hebben. De spanning haalt het duidelijk van het visuele.

Peter Stormare is ook altijd fijn om te ontdekken in een film, wederom als bad guy, toch rollen waarop hij een patent heeft.

De reacties zijn overwegend positief, maar ik begrijp het gemiddelde evenzeer. Ik bleef ook wat op mijn honger zitten en was eerlijk gezegd ontgoocheld in het plotverloop. Ik vond het allemaal iets te makkelijk en simpel die gemaakte contacten.

In de eerste plaats tussen Willy en de vreemde Martin zelf. Waarom in godsnaam verbindt Willy zijn lot aan de geheimzinnige onvoorspelbare Martin. Na een zatte nacht OK, maar na een tijdje heb je wel door dat je écht wel met een mafkees te maken hebt. Maar ook de andere contacten zijn vluchtig (letterlijk zelf) en meegaand zoals met die vrouw en wat later met die vader en het kind. Alsof het allemaal zo vanzelfsprekend is. Die trommelaar die te pas en te onpas in beeld kwam, was wel een grappig gegeven.

Verveeld heb ik me zeker niet. Doe je overigens nooit met de eigenzinnige Marc Didden. Matig plot alvast, maar wel onderhoudend genoeg om anderhalf uur te vullen.

Ik ben eerlijk gezegd niet zo vertrouwd met het boek van King noch met de verfilming uit 1990. Behoudens de titel en de angstaanjagende moordlustige clown was me weinig bekend van Pennywise. In dat opzicht kan ik ook niet inschatten of het vele extra fantasy horror van transformaties en rondlopende zombies daadwerkelijk deel uitmaakt van de clown. Voor mij was dit alvast niet nodig. Nu keek ik naar een soort Freddy Krueger, waarbij ook heel wat vreemde dingen gebeuren in het bewustzijn en onderbewustzijn van de nakende slachtoffers. Ik verwachtte eerder een soort Michael Myers die als 'normaal' persoon van vlees en bloed de moordlustige toer opgaat.

Een clown heb ik ergens steeds al vrij beangstigend gevonden. Heb er nooit veel van moeten weten. Dus op zich kan je daar al heel veel mee in een film. En dat doet het ook. De openingsscènes met het bootje - die we ook terugzien in menig trailer - is ijzersterk: eng, spannend, sfeervol, opbouwend en vooral veelbelovend. Alles klopt in die scène.

Verdereen mooi eighties sfeertje met een bende schoolvrienden die op zoektocht gaan. Een beetje (veel) enger dan pakweg The Goonies, Rim of the world of Stranger things (eveneens met Finn Wolfhard), maar de idee is eigenlijk hetzelfde. Verder ook aandacht voor ontwrichte gezinnen en goede chemie tussen de kinderen.

Als horror ook geslaagd - los van het feit dat al die extra CGI's niet nodig waren. Zeker voldoende eng met enkele sfeervolle jump scares. OK!

Clowns zeggen me niet zoveel. En al helemaal niet wanneer de film doorspekt is van oneindig veel hellegedrochten waarvan de logica me soms ontbrak. Akkoord, it´s all in the mind, maar dan nog. Wel fijn was de reünie en de kleine flashbacks naar het verleden van de bende.

Ik had de voorkeur om Pennywise meer te zien in gewone vorm. Ik vond al die creaturen op de duur rommelig en naast de kwestie. Maar voor een horrorprent waren de creaturen best geslaagd. De op zichzelf staande scènes waren dus prima, maar als algeheel plot vond ik het minder.

Ook de cast vond ik sterk. Ik heb sowieso een zwak voor Chastain, maar ook de anderen deden het dus prima. Goede CGI en belichting ook. Technisch weinig op aan te merken.

Het geeft een onbehaaglijk gevoel wanneer je de idee krijgt dat iemand je achtervolgt. Zeker wanneer er geen andere mensen in de buurt zijn. Sterke film die dat gevoel verder uitgewerkt heeft. Verklarend is de film allerminst. Naar het hoe en wat is het gissen.

Veel slachtoffers vallen er ook niet. Dat hoeft ook niet om een sterke film te hebben. Knappe openingsscène overigens die je meteen in de film gooit en de toon zet. Zeker geen volbloed horror film, eerder een soort mystery thriller. Één kleine jumpscare ook ergens, maar dat was het ook zowat.

De verschijningen zelf zagen er normaal uit. Geen halve zombies ofzo. En het waren ook telkens andere personages. Die look maakte het reëler. Het kan iedereen zijn, iemand random. Het enige wat hen verraadt is de zelfverzekerde trage tred recht naar jou. De scène in het zwembad week af van de rest. Ineens begonnen ze met dingen te gooien, vreemd…

Ants! Niet te verwarren met het eveneens in 1977 uitgebrachte Empire of the Ants (Film, 1977). Daar was er sprake van reuzenmieren, hier behouden ze hun normale grootte. Deze film was alvast van veel minder allooi. Behoorlijk saai eigenlijk en het construction story boeide voor geen meter.

Met de mieren is het al niet veel beter. Ze zijn dan wel dodelijk, maar erg veel indruk maakt het niet. Blijkbaar zijn ze immuun voor het toxische gif dat er eerder aten, maar zijn ze zelf dodelijk wanneer ze mensen bijten. Beetje vergezocht allemaal.

Er valt eigenlijk weinig over te vertellen, want er gebeurt amper iets. Er zijn betere bug movies denk ik dan dit. Jammer.

Wel een fijne romcom uit de oude doos met een uitstekende speelse Clark Gable. Een plot die je ook alleen maar kan verzinnen zo'n 100 jaar terug: Een bankmagnaat die zijn dochter als opgejaagd wild controleert en achtervolgt. Kosten noch moeite worden gespaard en de pers smult ervan. Het vreemde is dat de publieke opinie gewoon achter deze man staat en de dochter beschouwd als een verwend nest.

En dan hebben we Clark Gable die met zijn nogal doorzichtige trucjes zich niet meer staande zou weten te houden anno 2024. Maar leuk is het wel. Toch wel een fijne chemie tussen Gable en Colbert. Beiden die hard to get spelen, maar tussen het kibbelen door best elkaar wel zien zitten. Zit er naast de vader alleen nog een suffe vliegende sok in de weg.

Hoogstaand is het misschien allemaal niet, maar ik heb me ontzettend vermaakt bij deze film. Charmante en speelse roadmovie! Deed me wat denken aan Roman Holiday (Film, 1953) waarbij ook de man in kwestie de vrouw moest vrijwaren van de buitenwereld.

Ik vraag me altijd af wat er wordt van opgepakte (beroemde) regisseurs al Serebrennikov of Panahi wanneer zij prosteren tegen het regime. Hopelijk wordt hen een ander lot beschoren dan de twee broers die na protesten worden opgesloten en gemarteld. Of ze nu onder dwang of niet terroristische daden bekennen of niet doet er niet toe.

Interessant is wel dat ondanks alles de hoop hen overeind houdt en dat het genieten van kleine (imaginaire) dingen hen de zin in het leven niet ontneemt. Opmerkelijk ook dat voor sommigen vluchten staat voor lafheid of de makkelijke weg. Het is een steeds wederkerend (moreel) dilemma voor diegenen die voor deze gedwongen keuze gesteld worden. Prima acteer- en filmwerk overigens.

Natuurlijk ziet het er visueel bijzonder belabberd uit. Het ruimteschip is letterlijk een speelgoedraket of een raket uit de strips. En het monster van Mars, tja, het was eerder een gorilla in een pak. Zijn bewegingen voelden iets te menselijk aan, hoe hij bewoog, hoe hij de trap op en neer daalde ... Bijzonder lachwekkend eigenlijk. En toch vond ik het allemaal wel charmant.

Ondanks het flauwe acteerwerk ook. Weinig tot geen paniek bij de rest van de crew, ook geen gillende vrouwen hier. Het verbaasde me wel welk wapenarsenaal aan boord was op een ruimtemissie. Alsof men voorbereid was.

Ik vond het geen straf hiernaar te kijken, maar ik ben dan ook fan van oude horrorfilms. De schaduwen van het monster vond ik bijvoorbeeld erg geslaagd (het deed me denken aan Nosferatu). Die waren bijzonder dreigend, totdat je het monster zelf zag, haha.

Ken Loach met een typische kritische noot over één of ander manco in de samenleving. Het is een soort stil protest om bepaalde wantoestanden aan te klagen. Het is misselijkmakend wanneer je de meest zwakken in de samenleving uitbuit voor eigen gewin. Nu, Ken Loach maakt er geen eendimensionale film van. Hij tracht zijn boodschap te leggen via het hoofdpersonage Angie.

Het grote pluspunt van de film is het uitgangspunt. Loach trapt niet in de sentimentele of eenzijdige val die vaak met zulke drama’s gepaard gaat. Angie is zowel slachtoffer als dader van het systeem en dat levert een intrigerende kijk op de film. Bovendien is Angie een personage met een ziel waardoor enig begrip (geen goedkeuren) kan ontstaan bij de kijker. Ook zij heeft haar problemen en dus haar motieven. Het is een kwestie van overleven. Buitenlanders en vooral illegalen zijn makkelijk uit te buiten door hen financieel uit te persen via vieze onaantrekkelijke maar tevens gevaarlijke jobs. Als je sommigen onder hen ook nog eens huisvest, dan heb je ze helemaal onder je controle.

De debuterende Kierston Warein geeft erg mooi gestalte aan de alleenstaande moeder Angie. Het is een realistische rauwe film die de Loachfans zeker zullen appreciëren. Meer dan degelijke 3,5* wat mij betreft.

It’s a wonderful life is een film waarvan ik reeds veel had gehoord, maar eigenlijk niet wist waarover hij precies ging. Het is een uiterst charmante film geworden met veel oog voor romantiek, maar ook over de plussen en minnen in het leven. Het leven is wat je er tenslotte zelf van maakt al vond ik dit alvast niet het centrale thema van de film. Solidariteit zit in het DNA van de film waarbij de zorg voor de lokale gemeenschap centraal staat en in schril contrast is met de verpersoonlijking de heer Potter, de nietsontziende egocentrische überkapitalist.

Het is een film waarin ik naarmate de film vorderde mijn appreciatie recht evenredig meesteeg. James Stewart doet het geweldig en ik ben heus wel een beetje fan geworden na enkele samenwerkingen met Hitchcock. Stewart vormt een geweldig duo met Donna Reed. De magie druipt er vanaf en enkele (liefdes)scènes waren geweldig, zoals die aan de telefoon of in de bosjes.

Het laatste gedeelte van de film met de engel leunt dichter aan bij de filmtitel waarbij de filosofie van het butterfly effect werd gecreëerd. Beetje simplistisch weliswaar, maar wel hoogst vermakelijk. De idee was duidelijk, maar niet alles staat of valt bij het al dan niet aanwezig zijn van George Bailey natuurlijk.

The Italian job deed me met zijn roof wat denken aan Ocean’s eleven en een mix met Taxi van Luc Besson. Op zich stelt het allemaal niet zoveel voor en is het script zwakjes. Redelijk vermakelijk om het een keer gezien te hebben, maar bijblijven zal hij zeker niet doen. Fijne cast, dat wel met ouwe getrouwe Sutherland, de Blitse Norton, een degelijke Wahlberg en de knappe Theron. En Jason Statham mogen we ook niet vergeten.

Het begin in Venetië is alvast goed en doet eveneens wat denken aan een leuke Bondscène met een spectaculaire achtervolging op de Venetiaanse wateren. Actie, humor en spanning, een doordeweekse actieprent, niet meer, niet minder al waren de mini’s erg leuk. Net geen voldoende voor mij.

Mijn vijfde Tarkovsky waarbij ik deze Ivanovo Detstvo toch één van de sterkere vind, al zijn zijn andere films hoegenaamd ook niet slecht. Abstract en onbevattelijk bij momenten, al vat dat hier wel mee. Uiteraard technisch erg sterk gedaan en daar echt van genoten.

Een aantal filmstandpunten zijn bijzonder knap zoals de scène met de weerkaatsende spiegel, de erg mooie scènes tussen het berkenwoud, de idyllische sprookjesachtige in mist gehulde moerasmeren, de scène met de appelkar en de mooie shots van de positie van de zon in het landschap.

Niet alles kon me qua plot boeien al vond ik de rol van de kleine Ivan wel interessant als product van een meedogenloze oorlog waarbij hij door geïndoctrineerde haat wraak zoekt. Al bij al toch redelijk toegankelijk, waarbij ook vooral de sfeer en de allusie van een groot oorlogsgebeuren naar voren komt.

Ivan de Verschrikkelijke is een naam als een klok in de geschiedenis. Alleen kon ik hem zeker niet thuisbrengen in de 16e eeuw, eerder een 100 tot zelfs tweehonderd jaar later ofzo. Interessante documentaire dat zich vooral toespitste op zijn geestelijke toestand en of zijn bijnaam wel degelijk zo kenmerkend was voor zijn persoonlijkheid.

Naast historici passeren ook profilers en forensische experts de revue om een beeld te krijgen van zijn geestestoestand. Het zijn toch voornamelijk de geschriften die het meest klaarheid bieden, de rest lijkt me eerder giswerk. De re-enactment vond ik soms wat knullig.

Interessant vond ik verder zijn band met zijn Anastasia welk toch een belangrijke impact heeft gehad op zijn leven. Nog interessanter was de Duitse (Pruisische) aanvallen én propaganda tegen de figuur tsaar Ivan IV tijdens de annexatie van de Baltische staten. Hoewel niet het opzet van de docu had ik het graag wat historischer gehad.

Nadat ik onlangs La llorona zag van Bustamante wou ik al gauw een andere productie van hem zien. Het is een film over een kleine landbouwgemeenschap aan de voet van een Guatemalteekse vulkaan waarbij alles draait rond vruchtbaarheid of zwangerschap. De film begint met een wat bizar gebruik waarbij zwijnen bronstig gemaakt worden door hen vol te kappen met rum. Tiens, de grens tussen mens en zwijn heeft meerdere raakvlakken.

We zien Maria, net als Lla llorona uitstekend vertolkt door Maria Mercedes Coroy, die uitgehuwelijkt dreigt te worden, maar zwanger geraakt door een vriendje. Een schandaal dreigt en je krijgt inzage in een aantal interessante culturele waarden en normen of (bij)geloof. Alles is mooi gefilmd en de camerahantering met zijn close-ups zijn puur. Vooroordelen en corruptie worden aan de kaak gesteld door Bustamante en als je ook zijn andere films bekijkt, deinst hij er niet voor terug om tegen de schenen van het establishment te schoppen.

Fijn dat de film werd bekroond in Berlijn én Gent. Een regisseur om op de watch list te zetten! Geen absolute topper, maar wel meer dan interessant genoeg. De moeite waard voor wie houdt van een cultureel-antropologische arthouse.

Wat een bizarre administratieve situatie waarin je terechtkomt wanneer een burgeroorlog uitbreekt en je toevallig tot die andere ongewenste etnische groep behoort. Dan krijg je een rondje pesten waarbij je letterlijk uit het systeem wordt gewist en je identiteitskaart geen enkele waarde meer heeft. Het is blijkbaar een situatie die velen overkwam tijdens de Joegoslavië oorlog.

Naast het andere leed dat een oorlog vaak met zich meebrengt, is dit toch een minder gekend en weinig comfortabel fenomeen. Je wordt letterlijk van de ene op de andere dag een paria. Hoe het allemaal verder moet, wordt niet duidelijk.

Best onderhoudend, maar misschien net toch te weinig beklijvend.

The banishment heeft veel gelijkenissen met de eerste film van Andrej Zvjagintsev, The return. Ook hier komt de desolate Russische flora goed tot zijn recht. Verder heb je het patent op complexe familierelaties en de grote onbekende factor die je de hele film meedraagt. In The return heb je geen flauw idee wie de vader is en ook in deze The banishment heb je het raden naar het wie en waarom. Het is net die onwetendheid dat de sterkte is van deze films. De klemtoon komt daarmee te liggen op de interactie tussen de hoofdrolspelers, ook al is die vrij afstandelijk en kil.

Ook hier neemt Andrej Zvjagintsev ruim zijn tijd om zijn scènes in elkaar te knutselen. Daarom komt de film nogal loom over. Ik meen gelezen te hebben dat er ook in België, namelijk Luik werd gefilmd. Daar passeert inderdaad een Belgische trein en ook de verkeersborden kwamen me vrij bekend voor. Tot slot zag ik naast de oevers van de Maas Cockerill-Sambre opdoemen.

Het is intussen op zeer korte tijd mijn 4e film van Andrej Zvjagintsev geworden. Hoewel bij in Elena en vooral Leviathan evolueert naar een betere afwerking van een inhoudelijk verhaal heb ik bij The return en The banishment eerder het gevoel van een onafgewerkt product. Het uitgangspunt van het verhaal is sterk, de acteerprestaties, camerastandpunten en decor prima, maar het verhaal zelf leidt nergens naar en dooft uit. Geen slechte film, zeker niet, maar er zat veel meer potentieel in. 3,5* voor de meer dan degelijke omkadering!