Opinions

Ok, een kleine recensie voor het slotstuk van de trilogie is ook een feit. Het moet alweer 15 tot 20 jaar geleden zijn dat ik deze Indiana Jones nog eens zag (behoudens fragmenten tijdens het zappen de voorbije jaren). Diverse keren gezien en telkens van genoten, ook nu weer, maar toch minder het wow-gevoel van destijds. Dit derde deel is opnieuw een pak luchtiger en amusanter dan The temple of doom. Heel veel grappige humormomenten, niet alleen het gekibbel tussen Jones Sr. en Jones Jr. - wat ik wel aangenaam vond - maar vooral tijdens actiemomenten. Ze zijn talloos die momenten, zo talloos dat ik ze naar het einde toe minder kon waarderen.

Er zijn veel gelijkenissen het het succesvolle Raiders of the lost ark, een concept dat toen geweldig goed scoorde. Een absolute meerwaarde was ook de beginscène met de jonge Indy. En Harrison Ford IS gewoon Indiana Jones, memorabele rol, nog steeds! Ook het samenspel en klik met Sean Connery zat goed. Alison Doody kreeg gelukkig wat meer présence en inhoud dan haar gillende voorgangster in The temple of doom.

The last crusade bevat een aantal erg leuke scènes: de achtervolging met de moto's is kort, maar heftig, maar vooral de rotstempel in Petra is legendarisch en uitermate spannend. Telkens een genot om terug te zien!

De reeks van Indiana Jones blijft een erg vermakelijke avonturenfilm die als filmliefhebber niet op je palmares mag ontbreken. De oude trilogie doorstaat ondanks de hier en daar gedateerde scènes goed de tand des tijds. Een dikke 3,5*!

The temple of doom is voor mij in tegenstelling tot vele anderen nét wel een leukere film dan The raiders of the lost ark en ligt in balans met The last crusade. Over het nakomertje wil ik het zelfs niet hebben. The temple of doom is ook de film die ik in de reeks al het meest zag. Er zit een bepaalde schwung die vanaf minuut 1 tot het einde aan één stuk doorgaat. De film is één grote aaneenschakeling van spanning, avontuur en actie. The temple of doom mag gerust een buitenbeentje genoemd worden ten aanzien van de andere Indiana Jones’. De insteek en het verhaal is totaal anders. Deze film is zoals hier al eerder aangehaald donkerder en haalt thema’s aan als slavernij, kinderarbeid en mensenoffering.

Vooral de scènes in de berg zijn de moeite. De verafgoding van Kali Ma en het offer dat Hem wordt geschonken door hem door de vuurpoel te laten opzwelgen zijn erg opzwepend, voornamelijk door het ritmische gezang en getrommel. Ook de achtervolgingsscènes in de achtbaan blijf ik na talloze keren opnieuw gezien te hebben fantastisch vinden. En tot slot blijft het einde met de smullende krokodillen grandioos. Aan amusementswaarde zeker geen gebrek.

The temple of doom heeft ook wat mindere of zelfs vervelende kantjes. Kate Capshaw als Willie is ontzettend irritant. Vroeger kon ik dat blijkbaar beter verdragen, nu dus niet meer. Behalve het feit dat ik nu zelf gehuwd ben, is er nochtans niet zo heel veel veranderd...

Short Round daarentegen blijf ik geweldig vinden als zijn kleine energieke maatje. Jammer dat we hem later niet meer terug zagen, want er zat wel chemie tussen die twee.

Uiteraard moet je de hele film met een korreltje zout nemen, niet geloofwaardig en over the top. Dat hart bvb was misschien niet nodig geweest. De betovering van Indiana bvb was in dat opzicht boeiender. De reeks van Indiana Jones blijft pure nostalgie uit mijn jeugd! Fijn om hem keer op keer opnieuw te kunnen zien. 3,5*!

Degelijke thriller van Vlaamse bodem zonder echt memorabel te zijn of om in je geheugen te griffen. Fijne setting met een afgelegen Ardense waar de tijd heeft stilgestaan, waar het leven zich afspeelt rond de kerktoren en waar bepaalde notabelen nog steeds heel wat aanzien en invloed hebben.

Op Koen De Bouw kan je steeds rekenen. Ontgoochelt zelden en komt steeds in dergelijke thrillers of politiefilms het best tot zijn recht. Onderhoudend en spannend waarbij het mysterie zich pas op het einde zich ontsluiert. Hier en daar misschien iets te makkelijk plotverloop met nogal wat toevallig- en omstandigheden.

Hoe meer je erover nadenkt, trekt het plot werkelijk op niets Oliver de karikaturale personages nog maar te zwijgen. Gewoon kijken zonder je hoofd erover te breken en dan valt het best mee. Vooral de sfeer/spanning en de acteerprestaties zijn op niveau en dat is al heel wat.

Ik had net dat tikkeltje meer verwacht van deze nieuwe van Fabrice du Welz. Net niet kunnen meepikken in de bioscoop, maar zeker uitkijkend tot hij te streamen viel. Ofwel moet ik één en ander gemist hebben, maar ik vond de film vrij vaag en weinig duidelijk. De diverse motieven van de personages blijven in het duister. Ik dacht dat alles verband ging houden met de dood van de ouders van het meisje - zoals zo vaak - maar dat leek niet zo te zijn (tenzij ik dus iets gemist zou hebben). Op dat vlak wel verrassend. En bizar gedrag hoeft niet per se altijd verklaard te worden…

En toch greep de film me op één of andere manier. De sfeer bijvoorbeeld was erg beklemmend alsof de climax of de chaos plots kon uitbreken. Ook technisch erg sterk met een prima cinematografie en uitstekend acteerwerk. Van Poelvoorde ben je dit gewoon, maar ook het vreemde meisje (Bellugi) deed het erg goed.

Één van de hoogtepunten was inderdaad het optreden van het dochtertje. Geweldige performance en wat een blikken van de familie en vrienden!

Dit derde verfilmde boek van Dan Brown bekoorde me het minst. Ook het boek vond ik een stuk minder interessant dan zijn andere boeken, zelfs de niet verfilmde. Het is sowieso niet eenvoudig om een rijk geïllustreerd en informatief boek te verfilmen. Je mist de nodige nuances waardoor je in de film zaken mist zoals structuur en diepgang.

Grootste positieve punten zijn de mooie architecturale gebouwen in Firenze en Istanboel. Ook de weetjes zijn best fijn. En ook de premisse van de overbevolking is een uiterst boeiende theorie waarover je uren kan doorpraten. Het plot is niet echt top, maar dat kan je Howard moeilijk verwijten, wel dat hij het onsamenhangend gebracht heeft. Hanks zie ik liever floreren in betere toppers, maar Jones was een frisse verschijning.

In zijn geheel interessante lectuur, maar minder geslaagd als verfilming. Een matige 2,5* is dan ook zijn deel.

De (kort)film waarmee Lukas Dhont afstudeerde in 2014. Een film over interacties en de poging daartoe tussen een teruggekeerde afwezige vader. Een vrij abstracte vage film over aantrekking en afstoting. Een film die me vooral boeide omwille van de cinematografie. Donkere achtergronden en close-ups van het gelaat en de ogen maken er een indringend portret van. Je ziet er wel de lijnen of stijl van Girl in vind ik.

Net zoals de meesten hier niet echt overtuigd van de film. Men probeert de personages wat achtergrondverhaal te geven met hun traumatische ervaringen, alleen komt dat niet zo goed tot uiting naar de kijker toe. Beide nogal stugge karakters die los van het feit dat er degelijk geacteerd werd, weinig losmaken.

De mooie plaatjes alleen redden het niet. Het reddingsverhaal sloeg onvoldoende aan. Ik vond het zelfs ronduit saai. De spanningsboog was iets te beperkt.

Inderdaad. Ik moest ook wat aan östlund's Triangle of Sadness (Film, 2022) denken toen ik dit zag. Zeker in de beginfase waarbij de setting soortgelijk is met wereldvreemde rijken die zich van de wereldproblemen amper iets (hoeven) (aan te) trekken. Brandon Cronenberg gaat de stijl van zijn vader op met die body scifi. Lekker mysterieus, maar alles behalve altijd even verklarend. Maar dat hoeft ook niet. Vooral erg sfeervol en een plot waarbij je net als de karakters in wordt meegezogen.

Mia Goth is goddelijk hier, nog meer dan in Pearl (Film, 2022), al had ze daar een nog meer macabere rol. Hoe ze James Foster bespeelt als een kat die op de muis jaagt, is geweldig teasend.

Naar het einde toe verloor de film me even en was ik niet meer goed mee wat fictie en realiteit was. Een verrassende film alvast, best fris en een prima casting. Leunt zeer dicht aan tegen de 3,5*, toch wel van genoten!

Die gerestaureerde oude stomme films hebben wel wat. Netflix heeft er blijkbaar een aantal in zijn aanbod zitten. Nu niet dat die het grote mainstream publiek gaan trekken. Met het stemmige rustige pianomuziekje heeft de film wel iets sereen. Het is eens iets anders dan de bombastische orkestmuziek dat soms nogal overweldigend is.

Een sociaal drama hier waarbij een vrouw haar hebben en houwen verliest door schulden en armoede. Eerst overlijdt haar man door een ziekte en nadien verliest ze ook nog eens haar kinderen door plaatsing. Niet omdat ze in se geen goede moeder is, wel omdat de opvatting destijds was dat armen minder goed konden zorgen voor hun kinderen. Treurig.

Erg weinig pancartes met tekst. Het zijn vooral de beelden die voor zich spreken. Fijn om meegepikt te hebben.

Vijf verschillende verhalen die niet samenkomen en eigenlijk volledig los staan van elkaar. Je kan ze eigenlijk gewoon opvatten als 5 kortverhalen die met een montage door elkaar geknipt en geplakt werden. Ik heb andere verwachtingen bij een mozaïekfilm.

Een aantal vond ik wel de moeite. Daar waar Teine Dyrholm - een klasse-actrice overigens - als dokter meereist naar Kaboul om een aantal uitgeprocedeerde asielzoekers uit te leveren. Best intens om vast te stellen hoe wanhopig sommigen zijn en er alles willen aan doen om het uitstel van executie te doen slagen.

Dat vrijend koppeltje vond ik dan gewoon grappig met die oude dame die het zaakje niet geheel vertrouwt. Hilarisch als die daar te pas en te onpas opdook.

De andere verhalen vond ik minder interessant, maar allen draaiden ze rond vertrouwen, vertrouwen of wantrouwen in de andere. Deels geslaagd. Ik vond de montage niet altijd even goed geslaagd. Matig.

Nu niet dat ik van de 7 Tarantino's die ik al zag al ontgoochelende dingen zag, maar deze Inglourious Bastards vond ik toch het minst. Mogelijks door het feit omdat mijn verwachtingen anders lagen of omdat de combinatie WO II en parodie me iets minder ligt.

De acteerprestaties waren top. In eerste instantie heb ik het dan over Christoph Waltz. Met deze acteerprestatie werd hij echt bekend door het grote publiek (en ook na Django Unchained waar hij ook een sublieme rol speelt), lag Hollywood echt wel aan zijn voeten (Spectre en Tarzan). Ook Brad Pitt overtuigde in zijn rol als Aldo Raine. Gezien het een parodie betreft een beetje geforceerd of over-acted en het is net dat wrang gevoel dat me wat parten speelt.

Uiteraard bevat de film enkele sublieme hoogtepunten. Die barscène behoort sowieso tot één van mijn favoriete Tarantinoscenes. Die is gewoon weergaloos. Ook de openingsscene bij de Franse boer tilt de film naar een absoluut hoogtepunt (en Tarantino heeft wel een patent op superopeningsscenes). De verwachtingen lagen daarom al ZO hoog, dat daarom de ontgoocheling des te groot was).

Het verhaal vond ik maar matig en ik bleef op het einde wat op mijn honger zitten.Wel een pluspunt vond ik de verschillende talen die gesproken werden. Duitsers spreken Duits, punt aan de lijn!

Op Junun na, maar dat is een soort documentaire, eigenlijk alles gezien van PTA. Met wisselende gevoelens, maar steeds met hoge verwachtingen. Magnolia, zijn beste film in mijn ogen, staat erg hoog bij me aangeschreven. En ook Boogie nights was erg fijn. Nog andere films waren degelijk, maar werden de verwachtingen niet geheel ingelost. Zijn films zijn ook niet altijd even toegankelijk, zwaar en log bij momenten. Hetzelfde gevoel heb ik trouwens bij de acteur Daniel Day-Lewis die een paar keer meespeelde in zijn films.

Inherent vice verder beviel me eigenlijk helemaal niet. Ik ergerde me aan vele zaken: het plot, de setting, de humor, de personages. Ondanks het irritante personage dat Phoenix speelde toch wel bewondering gehad voor zijn veelzijdigheid. Inhoudelijk ook te weinig boeiend om écht aan te slaan. Fijn dat er anderen zijn die er wel van genoten, maar ik zag het niet, jammer eigenlijk.

Het moet ook zijn dat ik niet mee was met het verhaal, ik hier en daar iets gemist heb. Maar als je je naar het einde moet slepen, nooit goed natuurlijk al kon je hier en daar wel losstaande quality van PTA ontwarren. Schade ...

Me voorbereidend op het ergste heb ik Inland Empire afgelopen week bekeken. Het was eerst en vooral een bevreemdende ervaring en alles wat er ook de film gezegd en geschreven is, moet ik als waar bestempelen. Mulholland Drive, Blue Velvet en Lost Highway, om nu deze te noemen, zijn ook niet eenvoudig en bevatten ook wel wat (onverklaarbare) mysteries, maar dere Inland Empire is echt wel the top of the bill. Wat mij betreft de meest complexe film die ik ooit zag. Na de afloop heb ik me afgevraagd waar ik naar gekeken heb. Toch heeft de film me gefascineerd. Vooral de eerste 45 minuten waren zeer sterk en nog redelijk te volgen. Nadien was ik het kwijt zonder geërgerd te zijn, want boven alles bleef het leuk om volgen. Spelen met raadsels is één ding, maar raadsels verzinnen als doel en niet als middel helpt niemand vooruit. Beetje jammer eigenlijk, want net als zovelen staan vele filmfans zeer open voor enige transparantie. Het lijkt alsof Lynch zich gewoon verheven voelt boven alles en iedereen ...

Wederom speelt Lynch met de idee om fictie en werkelijkheid door elkaar te haspelen en worden zowel de kijker als de personages in de verwarring gebracht. Bij momenten erg surrealistische beelden zoals onder meer de scènes uit The rabbits. Veel dreiging die zowel visueel, maar ook zeker auditief wordt beklemtoond. Lynch slaagt er mede daardoor in een massa te begeesteren en dat voor deze film althans 3 uur lang. Het is een kunstvorm op zich. Gemengde gevoelens dus met een zweem van lichte ontgoocheling.

Een megafan van dit soort manga anime zal ik nooit worden, maar ik apprecieer het wel. Ligt wat jn dezelfde lijn als de eerst Ghost in the shell. Misschien visueel nog jnapper met die futuristische wolkenkrabbers in die bruine mist. Prima soundtrack ook alweer.

Ook hier vond ik het plot minder belangrijk en liet ik me onderdompelen in de sfeer en setting van de film. De film is een stuk jonger dan de eerste film en dat zie je wel. Echt prachtig bij momenten.

Het thema blijft ook aanspreken over mens en machine of dat er tussenin, de cyborg. Iets rustiger dan de eerste dacht ik, ook donkerder. Leuk om gezien te hebben.

Zo'n typische Franse komedie. Niet echt kolderiek, maar met genoeg elementen om de 'geestigheid' erin te zien. Komt je moeder opeens naar huis met een crimineel. Wel een leuke (huwelijks)scène daar in de gevangenis waarbij een parodie vrijwel steeds aanwezig was. De parodie verdween nadien jammer genoeg wel en het werd wat serieuzer.

Maar vermakelijk blijft het zeker. Een film die de combi van misdaad en luchtigheid goed beheerst. En dat met een vleugje romantiek. Leuk onbezonnen acteerwerk ook. Je ziet dat ze er plezier aan beleven. Een niemendalletje? Wel ja, dan wel een leuke. Niet hoogstaand allemaal, maar gewoon aangenaam vertier.

Sterke naoorlogse film over een taboe-onderwerp waarbij ik nog niet eerder stil stond. Les innocentes is een film met zware dilemma's. Dilemma's waarmee de zusters geen weg mee weten, maar moeten ondergaan. Zeer sereen en ingetogen gebracht waarvoor hulde voor Fontaine! Geen overdreven sentimenteel gedram. Het trage verloop zorgt ervoor dat alles stelselmatig binnenkomt.

Sterke acteerprestaties die erg naturel lijken doen de rest. Ook erg sfeervol gefilmd met de sneeuw en de witte kleur naar hoop. Mooie cinematografie!

Onbekende film voor mij, maar zeer zeker aanbevelenswaardig!

Een bijzonder sfeervolle mystery horror over een soort van spookverhaal. Zeer vakkundig ineengezet met een sublieme cinematografie. Beeld, setting en sound waren van een hoog niveau. Zo’n groot landhuis, kasteel eigenlijk, met een prachtige tuin en vele geheimzinnige kamers. Een sound met krakende deuren en trappen, een ijzingwekkende soundtrack en een plotse stilte in de tuin.

Ook het acteerwerk was op niveau, zeker van Kerr. Maar ook de anderen spelen goed, ook al waren de kinderen bij momenten irritant. Een sterk verhaal ook waarbij de spanning wordt vastgehouden eenwording opgebouwd.

Alleen viel het einde wat tegen. Ik had er wat meer van verwacht. Een zuivere confrontatie bijvoorbeeld en een iets inventiever idee om de vloek op te heffen. Het hele mysterie van de familie blijft al bij al iets te pover uitgewerkt. Cruciaal wellicht voor dergelijke film, maar ik genoot zo van ál de rest, dat ik ermee kan leven.

Schrijnend, maar sereen portret van een weduwe die als het in het Westen betrof rechten had als langstlevende echtgenoot, maar jammer genoeg leeft in Jordanië. Komt je man te overlijden en krijg je te maken met een inhalige schoonbroer die huis, auto én kind wil inpalmen omdat de wet dat nu eenmaal voorschrijft. Vreemd (en tegelijk niet vreemd) dat een zoon als erfgenaam de wetgeving een andere richting uitslaat.

Als Westerling blijft het een fascinerend en bijzonder negatief gegeven hoe de positie van de vrouw in bepaalde landen wordt onderdrukt ten voordele van het patriarchaat. Niet voor het eerst inderdaad dat dergelijke films ons bereiken. Ik hou er wel van en telkens opnieuw weer verbaas ik er me over. De onderwerpen vervelen me niet, integendeel zelfs.

Veel heeft ook te maken met de kwaliteit. Een sobere cinematografie waar het maximum uitgehaald is qua plot, regie en acteerwerk. Velen zijn pareltjes, ook deze weer. Nawal is een interessant personage die zich na de dood van haar man moet laveren tussen andere mannen, andere opvatting en het juridische kluwen van de maatschappij. Sterk!

Een film op één locatie met slechts één acteur, het mag dan nog Willem Dafoe zijn, onderhoudend en boeiend houden, is niet zo evident. Inside slaagt daar slechts gedeeltelijk in. Na zowat 80 minuten mocht het voor mij ook stilaan eindigen. De film ontsnapt niet aan een soort van doelloosheid of zelfs saaiheid na verloop van tijd.

De hallucinaties of flashbacks verdoezelen dat idee geenszins, integendeel zou ik bijna zeggen. De rol van Bervoets is gewoon zinloos, dan had ik liever een videoscherm waarbij de eigenaar zijn gevangene gewoon uitlacht of triggert. Én toch vond ik de film onderhoudend ondanks het feit dat de spanning stilaan verdween. Veel heeft te maken met Dafoe zelf die het prima doet. Je hebt ook wel te doen met de inbreker, dat helpt wel.

De film (of het personage) maakt soms vreemde keuzes of begint aan iets en lijkt er dan mee te stoppen om dan dagen later verder te doen. Beste scène vond ik toch de diepvriesscène, net als de scènes met de uitwerpselen en dat hondenblik. Schrijnend en ontredderend zelfs. En dan hoopte ik dat de film de psychische/psychologische kant ging opgaan, maar dat kwam veel te weinig uit de verf.

Degelijke film over een folkzanger die zijn brood wenst te verdienen met zingen. Voor de rest deugt hij nergens voor en zijn leven is eigenlijk één grote puinhoop. Eigenlijk is hij dakloos en tracht hij al zingend de eindjes aan elkaar te knopen. Hij kent weinig verantwoordelijkheidsgevoel en leeft van dag tot dag. Carpe diem en eigenlijk heeft hij daar ook weinig problemen.

Leuke en prima rol van Oscar Isaac overigens als nonchalante folkzanger. Zit goed in zijn rol. Ook Carey Mulligan doet het prima en hun ruzie op het bankje waarbij ze verhult dat ze zwanger is van hem vond ik één van de beste scènes van de film. Daarnaast ook enkele leuke nummers uiteraard die er de luchtigheid moeten inhouden.

Voor de rest weinig memorabel, maar heb er wel van genoten. Degelijke film, zonder meer. Fijne toevoeging wel van de rosse kat die te pas en te onpas ging gaan lopen.

Het geheel zei me niets, maar hier en daar herinnerde ik me wat flarden. Waarschijnlijk ooit eens tijdens het zappen opgemerkt. Nu uiteindelijk de film in zijn geheel gezien. Films met bankovervallen spreken me doorgaans wel aan, zeker wanneer er zich eentje aandient die het gemiddelde overstijgt. Was er trouwens in deze film geen verwijzing naar Dog day afternoon?

De kijker wordt onmiddellijk meegezogen in de vertelstijl van Clive Owen: het hoe, wat, waar, waarom... ook de verhoren zijn later mooi ingepast in de film. Spike Lee had alvast de moeilijke opdracht om het niveau en de spanning van de film ruim 2 uur vol te houden, niet eenvoudig bij dit soort genre films waarbij het verloop steeds volgens dezelfde patronen verloopt.
Ook het plot is vrij ingenieus en origineel (hoewel zeker niet 'plothole free): een bankdirecteur die niet bezorgd is om 'zijn' centen, wel over vertrouwelijke documenten die het liefst geheim geworden houden en een superintelligente bankovervaller die met nepeisen de politie om de tuin leidt.

Denzel Washington doet het zoals steeds erg goed, charismatisch en overtuigend. Ook Owen en Foster (ondanks haar ondankbare rol) doen het goed. Ook de zijplots waren best ok (rassenkwestie met die Sikh bvb). De nervositeit en het gestuntel bij de politie was voelbaar, toen en nadien bij de verhoren. The bull doesn't always lose... mooi einde, verdiende 4,0*!

Eindelijk kan ik Inside out ook van mijn lange lijstje schrappen. De kinderen (5 en 7) keken ook mee, maar ik heb niet het gevoel dat deze film voor de allerkleinsten is weggelegd. Het thema en concept van Inside out is schitterend, maar tegelijk moeilijk(er) te bevatten voor de kleinsten onder ons. Er is heel goed nagedacht over de film en de creatieve kijk van Pixar heeft een kwalitatief hoogstaande animatiefilm met zich meegebracht.

Emoties staan centraal in de film en het zijn net deze emoties die jou, mij en iedereen sturen en iemands persoonlijkheid vormen. Veranderingen of onverwachte gebeurtenissen in het leven kunnen deze stabiele wisselwerking in het gedrang brengen waardoor de emoties verstoord geraken en je bvb depressief kan worden. Dit werd erg fijn geïllustreerd met de chaos in het coördinatiecentrum en de persoonlijkheidseilanden die één voor één wegvallen, net zoals de banden die in het echte leven worden doorgeknipt. Ook andere structuren in de hersenen - zoals dingen die vergeet worden (door het lange termijngeheugen) - werden mooi geïllustreerd met de grijze balletjes die werden weggezogen.

De creatieve visuele vondsten zijn een plezier om naar te kijken en bovendien voelt het allemaal zeer naturel of waarheidsgetrouw. Zelfs mijn kinderen zeiden na de film ze kleurrijke balletjes in hun hoofd hebben zitten, rood als ze boos zijn, een groen als ze bvb iets niet lusten. Heerlijk! Zelfs de manier waarop hoe de hersenen dromen produceerden was knap gevonden. Niet alles was even geslaagd (bvb die roze olifant of die veranderingen naar abstracte structuren), maar dat is muggeziften. Toppertje, dikke 4,0*!

Mijn kinderen worden groot. Voor het eerst (en dan nog elk apart) naar de bioscoop en dat zonder mij. En het was niet omdat ik niet wou. Ze zijn ongeveer dezelfde leeftijd als Riley en dan spelen andere dingen zoals vrienden en de puberteit.

Best wel herkenbaar en erg leuk én goed gedaan om de puberteit aan de hand van (nieuwe) emoties te verhalen. Het doet me denken aan de Nederlandse short Mind My Mind (Film, 2019) die hetzelfde principe toepast voor mensen met autisme, maar dan met 1 algemeen mannetje in het hoofd.

De film borduurt verder op (het succes van) de eerste film. Er komen nieuwe emoties bij en Riley zit in een andere levensfase. Dit kan je wel doortrekken naar opnieuw vervolgfilms, kan opnieuw werken als ze het maar doordacht doen en voldoende tijd tussen laten. Deze moet in principe niet onderdoen voor het origineel. Blijft grappig en zit goed in elkaar. Zeker van genoten.

Het was alweer een hele tijd geleden dat ik The insider nog eens zag. Zo heel veel kon ik er mij niet meer van herinneren behoudens de strijd tegen de tabakslobby en de meer dan uitstekende acteerprestaties van Al Pacino en Russell Crowe.

Weinig echt opmerkelijke scenes sieren deze film, toch niet als je eerder van actie houdt. Deze film blinkt uit in zijn uitstekende dialogen en goed plot. Corruptie, verwerven en behouden van macht staat centraal en de grenzen van het toelaatbare worden afgetast (afpersing, intimidatie, corroptie) om hun eigen vel te redden. Witteboordencriminaliteit van de hoogste plank dus. Geen verheven heldendom, wel een realistisch thriller met "de waarheid" als het zwaard van Damocles boven het hoofd hangend.

Uitstekende film, maar eentje die ook snel in de verdomhoek belandt. Blinkt nergens ook écht in uit, degelijk zonder meer.

De minste Nolan wat mij betreft (enkel Following zag ik nog niet) en dit gevoel vertaalt zich ook algemeen op MM (het laagste gemiddelde, maar toch nog een stevige 3,44). Een degelijke thriller, zonder meer, en dat is net het probleem voor de zware erfenis van Christopher Nolan. Een mens verwacht dan net dat tikkeltje meer dan de doorsnee cineast. Ik zag Insomnia jaren terug al eens en mijn gevoel blijft hetzelfde.

Met Al Pacino in de hoofdrol kun je in principe niet veel misdoen al is hij wat op zijn retour en zie je hem net als Robert De Niro tegenwoordig alleen maar in matige (en minder matige) films optreden. Maar aan zijn rol was niets mis en hij geeft een mooie invulling aan het aparte personage van rechercheur Will Dormer. Ook Robin Williams doet het erg goed en wekt zelfs als 'slechterik' wat sympathie op. "It was an accident"... Vooral het samenspel tussen beide heren was erg goed. Cinematografisch was de film ook sterk. Mooie shots van Alaska en de sfeer rond het daglicht kwam goed naar voor. Kwaad en rechtvaardigheid zijn geen zwart-wit begrippen. De twee mannelijke hoofdpersonages weten als geen ander wat dit betekent. Ze zijn van elkaar afhankelijk geworden. Wie is eigenlijk de 'bad guy'? Is er überhaupt wel een 'bad guy' te bespeuren in de film? Het mogelijks open einde is bijgevolg een pluspunt te noemen.

Meer dan degelijk thriller zonder een echt wow-gevoel te creëren. Het was nog maar de derde film van Nolan, maar je ziet toch wat hij in zijn mars heeft, zeker als je Memmento zag. 3,5*!

Een Afro-Amerikaanse homoseksuele man in het leger. Dat kan niet goed aflopen als dat uitkomt. En uitkomen doet het en erg positief voor het hoofdpersonage is het evenmin. Wat me echter het meest zal bijblijven is de relatie met zijn moeder. In het begin van de film word je in het ongewisse gelaten over het waarom van de moeizame band. Je denkt dan aan drugs of geweld en dergelijke meer.

Schrijnend was in dat opzicht de sterke scène toen moeder en zoon na de proclamatie aan een tafeltje zaten in de legerkazerne. En dan toch nog die onvoorwaardelijke loyaliteit, heftig.

De opleiding zelf is vrij standaard. Best onderhoudend maar niets nieuws met het gebrul en harde aanpak. Blijkbaar gebaseerd op reële gebeurtenissen. Geen topper, maar zeker niet slecht.

Om eerlijk te zijn had ik nog nooit eerder van publieke vijand nummer 1 "Jacques Mesrine", ik ben dan ook van een latere generatie. Ook de film was me tot voor kort onbekend. Deel twee zal voor eerstdaags zijn en ik kijk er alvast naar uit. Uitstekende verfilming weliswaar, niet in het minst door de geloofwaardige sterke acteerprestatie van Vincent Cassel.

Mesrine reeg de misdaden aan elkaar en mede door zijn korte lontje was hij erg onvoorspelbaar en explosief (enfin zo blijkt toch uit de film). Het feit dat hij één van de meest gezochte Franse misdadigers was uit die tijd zal wel ergens vandaan komen. Vincent Cassel weigerde aanvankelijk het eerste scenario van de film omdat Mesrine te romantisch als "held" werd geportretteerd. Net als Bonnie en Clyde werd een soort van aura gecreëerd rond de persoon Mesrine. Hij maakte het Franse politionele en gerechtelijke apparaat belachelijk. Het uiteindelijk showen van zijn dode lichaam voor de camera's had dan ook een verkeerd effect.

Een fascinerend figuur, dat zeker. De film besteedt aandacht aan de goede en slechte eigenschappen van Mesrine. Het feit dat de film in 2 delen van elk 2 uur in beslag neemt, zorgt voor de nodige diepgang van Mesrine en tijd om het verhaal te vertellen. De start van de film met de split scenes was leuk, jammer dat dit niet werd doorgetrokken. De film kent ook de nodige sterke scènes zoals de overvallen, ontsnappingen, gevangenis, etc ...

Op naar deel 2.

L’Insulte is een ijzersterk drama uit het Midden-Oosten dat me sterk deed denken aan het andere sterke Jodaeiye Nader az Simin - A Separation (2011) uit Iran. Ook in deze film draait een burgerlijk dispuut uit tot een uit de hand lopende rechtzaak waarbij geen enkele partij nog iets te winnen heeft. Er zijn alleen maar erliezers te bespeuren en het is aartsmoeilijk om de juridische sneltrein tegen te houden, zelfs als men dat zou willen.

Wat ik als een extra troef ervoer is dat er extra aandacht werd besteed aan etnische verscheidenheid in Beiroet, Libanon. Christenen, Palestijnse (gevluchte) moslims en andere groepen proberen samen te leven, maar het verwoestende verleden van oorlog en massaslachtingen zorgt ervoor dat er niet zo snel vergeten kan worden, laat staan vergeven. Deze onderdrukte haat is latent aanwezig in de maatschappij en barst later helemaal los als ook de politiek er zich mee bemoeit.

De hoofdpersonages doen het erg goed en komen geloofwaardig over. En ook beide advocaten waren sterk op dreef. Op het eerste zicht is het duidelijk op wiens sympathie de ene kan rekenen, maar je voelt aan je natte teen dat de film wellicht wel een plotwending of verklaring ging geven over het gedrag van de andere partij. De vertelstructuur is bijgevolg knap en komt het verhaal helemaal ten goede. De confrontatie waarbij Yasser zich na provocatie op het einde laat slaan door Toni creëerde een sterk moreel inzicht. Een film om zeker even bij stil te staan!

Insyriated geeft een erg indringend portret van het oorlogsgebeuren vanuit het standpunt van een gezin. Dit keer geen plot waarbij het gezin op de vlucht slaat, maar wel waarbij men thuis bang afwacht. En het lange wachten gaat gepaard met verveling, angst, hoop en onwetendheid.

Wanneer je uitgaat van dergelijk point of view is het uitermate belangrijk dat de casting en het acteren goed zit. Dit is dan ook het geval bij Hiam Abbass en Diamand Bou Abboud, maar ook bij de andere cast. De angst is authentiek en de moeder die vaak de leidende en sturende rol heeft in het gezin weet het soms ook allemaal niet goed meer. De onwetendheid van de eigen situatie en de onwetendheid van wat er buiten gebeurt knaagt aan ieder gezinslid. De angst staat vaak in de ogen te lezen wanneer een bombardement net te dicht komt. Geen puinruimen, maar de oorverdovende knallen in de buurt zijn voldoende om een ongemakkelijke sfeer te creëren.

Het einde is abrupt en open. Geen idee welke richting het zal uitgaan. De huidige politieke context van vandaag leert ons dat de oorlog verre van afgelopen is. Welke beslissingen het gezin genomen heeft, heeft de kijker het raden naar. Mooie close-ups die een intense sfeer scheppen, hoewel er op zich weinig gebeurt. Mooie kleine, doch belangrijke boodschap. Knap!

Die stop motion films zijn vaak een streling voor het oog. Het is ongelooflijk hoe veel arbeidstijd vaak kruipt om dergelijke producties te maken. Wel leuk dat er soms creatief werd omgesprongen met ideeën. De broccoli 's die als bomen moesten doorgaan is er zo eentje. Maar ook de inmenging van de auteur - de grote hand die letterlijk een handje toesteekt - is een leuke toevoeging. Dit laatste zagen we bijvoorbeeld ook al bij Marcel the Shell with Shoes On (Film, 2021)

Inhoudelijk vond ik het maar zus en zo. Niet geweldig alvast. Iets te weinig pit of kracht om echt aan te slaan of memorabel te zijn. We zien het leven een doordeweekse Italiaanse bergfamilie die betere oorden wil opzoeken. Dat migranten niet overal met open armen werden ontvangen is vandaag een understatement. Veel ellende (wat sterfgevallen) en veel gewroet, gepieker en maken van harde berekende keuzes leidt het gezinnetje naar Frankrijk. Als WO II en de opkomst van il Duce voor de deur staat, wordt het voor de familie niet makkelijker.

Erg leuk om eens gezien te hebben, maar had er net een tikkeltje meer van verwacht.