Opinions

De eerste Ice age is onovertroffen en is zonder twijfel de beste van de reeks. Ook dit tweede deel is nog prima en deel drie valt ook nog wel mee, maar nadien begint het toch eerder op een melkerij te lijken. Het plot is misschien niet fenomenaal, maar is heden ten dage wel actueel. Ook het feit dat de idee bij Manny leeft dat hij de laatste mammoet op aarde is, blijft boeiend. Wat Ice age zo sterk maakt zijn de sterke personages met Manny, Sid en Diego. Uiteraard is Scrat de grote ster en blijft het lachen met hem in de buurt.

Ik blijf er steeds van genieten en mijn kinderen ook. Het blijft leuk al is niet alles even geslaagd (de gieren bvb). Ook zijn de nieuwe personages niet altijd even fijn. Ellie bvb is maar irritant, zeker maar haar idee dat ze een rat is (hoe kom je erbij?). En die twee buidelratten zijn vaak ook vervelend. Voor de rest wel prima, zeker ook grafisch.

Hangend en wurgend tussen 3,0* en 3,5*, maar ik geef Scrat alvast het voordeel van de twijfel.

Ik zag ook al wat van Ang Lee passeren. Een aangename regisseur zonder echt hoge toppen te scheren bij mij. Hier met deze 'The ice storm' een film volgens mijn verwachtingen. Goed, maar niet memorabel. Leuk om te zien, maar niet iets dat me noodzakelijk zal bijblijven.

Een plot gaande over twee gezinnen die naast elkaar wonen. De personages komen zoals steeds bij Lee goed naar voren, worden redelijk uitgewerkt. Vervolgens worden de onderlinge relaties verder uitgediept en wordt gekeken hoe die zich tegenover elkaar verhouden. De personages worstelen met elkaar en vooral met zichzelf. En dat is er aan te zien.

Dergelijke film heeft nood aan een sterke cast en die is hier zeker aanwezig. Ik zou zelfs durven spreken van een sterrenensemble. Kline, Weaver, Maguire, Sheridan, Ricci ... Ze doen het allemaal goed.

Er zijn wel meerdere films in dit genre. Komt wat in de buurt van het eveneens dit jaar uitgekomen After Yang (Film, 2022) waarbij robots akelig dicht komen met de mens en waarbij het onderscheid nauwelijks gemaakt kan worden. Het is een film die het debat opwerpen hoe ver de mens kan gaan om AI te ontwikkelen die de perfectie benadering. Voor good causes misschien minder een probleem, maar wat als ze worden ingezet voor criminaliteit of legerdoeleinden?

Hoewel het voorbij halfweg plots te makkelijk keert - want dat het zou keren is een evidentie in dit soort films - vond ik de gedachtegang van Alma best intrigerend. Ze haalde het ook zelf aan dat ze het gevoel had dat ze tegen zichzelf aan het praten was. Er is geen "wij" in dit verhaal, alleen een "ik". En robots ter ondersteuning in het werkveld is één ding, er een relatie mee beginnen nog een andere. Want deze modellen zijn louter een verbeterde versie van de klassieke veredelde sekspop. In dat opzicht is Kûki Ningyô (Film, 2009) van Kore-eda wel aan te bevelen.

Een film die best gelaagd is met inderdaad prima dialogen en een vleugje humor. Ook het thema "Wat maakt me gelukkig" of het thema "eenzaamheid" komt goed naar voren in deze film. Prima rol overigens van Dan Stevens. Fijn!

Mijn avondje Ernst Lubitsch werd afgesloten met deze stomme film uit 1918. Wederom eentje met een humoristische insteek en de idee dat het gras steeds groener is aan de overkant. De film vertrekt vanuit een mannelijk gestuurde wereld zoals dat nadrukkelijk aanwezig was begin 20e eeuw. Van vrouwenstemrecht of -participatie was nog geen sprake.

Ossi is vrijgevochten en rebels, maar stuit op onbegrip van haar voogden. Elke generatie zal zo zijn rebelse karakter hebben als ik vandaag naar mijn kinderen kijk en dat vergelijk met mezelf 25-30 jaar terug. De film begint sterk, maar glijdt later wel een beetje weg. Je moet wat verbeelding hebben en meegaan in het verhaal van de verkleedpartij.

Geslaagde film met de nodige kwinkslagen. Het plezier spat er van af en ook ik heb genoten. Hoog tijd om ook het andere repertoire van Lubitsch te ontdekken zoals To be or not to be, The shop around the corner enz ...

Ongemakkelijke film over een tweeling die denkt dat de vrouw die na een operatie thuiskomt niet hun werkelijke moeder is. De sfeer die een onbehaaglijk gevoel uitstraalt is sterk en ook de prima acteerprestaties dragen bij tot een stevige thriller.

Dat na een tiental minuten een belangrijk item van de film al te grabbel wordt gegooid, kan misschien jammer zijn, maar er zijn nog wel enkele clues die erop wijzen dat er maar één jongetje meer is. Ik dacht dat er éénmaal in de film sprake was van een ongeval. Het zou kunnen verklaren waarom de moeder werd geopereerd.

Desalniettemin blijft de film spannend. Vooral naar het einde toe wordt het zelfs wrang wanneer de moeder werd vastgebonden en gemarteld. De absolute slotscène zou erop kunnen wijzen dat iedereen overleden is en dat ze nu herenigd zijn.

Eindelijk mijn eerste Oost-Duitse film gezien. Het is eraan te zien dat de film nogal eenzijdig is opgebouwd. Het communistische denken en het Rode Leger worden verheerlijkt en komen over als de sympathieke lui die vol mededogen de oorlog ging beëindigen.

Bij momenten nogal slordig met scènes die soms nogal van de hak op de tak sprongen. Desalniettemin goed verfilmd. Interessant ook om af en toe een tijdlijn te laten zien. Verduidelijkte af en toe wel het handelen van sommige strijders waarbij de dood van Hitler op 30 april wel een ijkpunt was.

Enkele scènes die me bijbleven waren toch de onderhandelingen in het fort van Spandau, de bevrijding van het kamp Sachsenhausen of het slot van de film waarbij de bosjes overgebleven Wehrmacht tot overgave werden gedwongen. Het dorpje stond erbij en keek ernaar.

Ida is een serene film geworden van regisseur Pawlikowski in zwartwit, een stijl waarin ik vaak toch wat moet aan wennen wanneer het een recente film betreft. De film gaat over Ida die haar geloften als non wil afleggen, opgroeide in het weeshuis, en plots te horen krijgt dat ze nog familie heeft. Zoals zo vaak in films krijg je als tegenspeelster een totaal uiterste. Hier is dat tante Wanda, die in levensstijl erg van Ida verschilt. De verschillen lijken te groot te zijn totdat de familiegeschiedenis op tafel komt waardoor beiden op onderzoek gaan om de laatste vragen uit het verleden op te helderen. Ondanks de grote verschillen tussen beide dames is dat net hetgene dat hen verbindt.

Pawlikowski Laat niet na een stukje Poolse geschiedenis mee te verweven in de film zoals de jodenvervolging of de vervolging tijdens het stalinistisch regime. Doordat het hoofdpersonage Ida - mooi vertolkt trouwens door actrice Agata Trzebuchowska - erg gewloten is, letterlijk als figuurlijk, is ze moeilijk te doorgronden, maar is ze eveneens boeiend om te volgen. De nieuwe en voor haar onbekende buitenwereld geeft haar nieuwe dilemma’s om de o zo moeilijke, maar juiste keuze te maken.

Ida is een mooi kijkstuk geschoten in een ander beeldformaat en aparte camerastandpunt. Religie is nooit ver weg en wordt de gehele film doorgetrokken. Knap einde ook. Fijn om eens gezien te hebben.

Idi i smotri vertelt een episode uit WO II die bij ons in het Westen niet zo gekend is. Ook in die delen van Europa had de bevolking het hard te verduren door de terreur van de Wehrmacht. Florya Gaishun is een jongeman die zich aansluit bij de Partizanen of lokale vrijheidsstrijders. In het begin zie je nog een onschuldige gelukkige en naïeve jongen, maar dat beeld evolueert snel naar een haast onherstelbaar getraumatiseerd beeld. Het avontuur wordt gauw ingewisseld met de verschrikkingen en gruwel van de oorlog.

De rauwe troosteloze, maar eveneens mooie natuur is mooi in beeld gebracht en is in contrast met de vernietigende kracht van de oorlog. Hier en daar wat harde scènes zoals de opeengestapelde lijken in het dorp of de grote scène in de hoeve waarbij een heel dorp letterlijk in vlammen opgaat. Beestachtige lynchpartijen in een omgeving vol chaos, haat en zatlapperij. Het doet je wel wat als kijker.
Maar ik vond het bovenal een erg vreemde film. Ik weet niet goed wat ik er van moet denken. Beklemmende geluiden en muziek met evenzeer vreemde taferelen. Ook de Partizanen en Duitsers gedragen zich soms erg vreemd en lopen rond als haveloze zwervers.

Het einde daarentegen vond ik subliem. De scène waarbij Florya op de foto van Hitler schiet en waarbij de levensloop van Hitler en de oorlog in reverse de revue passeert, was briljant. De schoten hielden op vanaf het moment 'baby Hitler' in zijn gedachten kwam. Alsof Klimov wou vertellen dat eenieder als onschuldig wezen geboren wordt, maar ook vooral het feit dat het vermoorden van onschuldige kinderen geen barbaarse daad is waaraan wij, Partizanen, ons toe zouden verlagen.

Twijfel tussen 3,0* en 3,5*. Niet eentje die ik gauw opnieuw wil zien, vooral het einde en de hoeve zullen me bijblijven. De rest vond ik minder.

Wederom schuwt Lars von Trier de maatschappijkritiek niet in zijn films en probeert hij er alles aan te doen om zijn films niet ongemerkt voorbij te laten gaan. Hij gaat hier soms ver in, al was het maar dat zijn films - voor sommigen zelfs onnodig - de aandacht trekken. Informeren als het kan, provoceren als het moet en dat laatste is vaak het geval.

Het uitgangspunt van The idiots is gewaagd, maar daarom nog niet onwaar. Het sociaal experiment waarbij mensen zich voordoen als mentaal gehandicapten om de reactie van de omstaanders te peilen zal wellicht niet bij iedereen in de smaak vallen. Respectloos, platvoers en opportunistisch zijn maar enkele kritieken die geuit zijn. Aan de andere kant moet je soms verder durven kijken dan dit. In ongemakkelijke situaties - of het nu om gehandicapten gaat of over iets anders maakt niet uit - zal de mens nu eenmaal gauw de andere kant uitkijken of zich erg oncomfortabel voelen. Wat de (hoge) sociale norm niet haalt, wordt niet aanvaard of wordt scheef bekeken in onze maatschappij. En von Trier durft het aan dit aan de kaak te stellen. Soms een beetje te met zijn pornografische scène, maar hij heeft zeker een punt.

Ook zijn Domastijl slaat aan om de puurheid en de authenticiteit te bewaren zoals in het alledaagse leven. Naarmate de film vordert zakt het wat in, maar in zijn geheel genomen een geslaagde film. Al dient hij wel op te letten niet te veel een karikatuur te maken van zijn film en personages. Bij momenten op het randje, vandaar ook ‘slechts’ een degelijke 3,5*.

Met volle verwachting "uitgekeken" naar deze Iedereen beroemd van Deruddere, maar eigenlijk ontgoocheld na het verloop van de film. Dit is niet wat ik er van had verwacht. Een Oscarnominatie heb ik er nooit in gezien behoudens de leuke acteerprestaties van Josse De Pauw en de vandaag meer bekende Eva van der Gucht.

Iedereen beroemd is een luchtige film met een vrij simpel eenvoudig verhaal. Het beste van de gehele film is de moraal waarbij kinderen soms een ongelooflijke druk opgelegd krijgen van hun ouders of de maatschappij waarbij je jezelf de vraag kunt stellen of dit de kinderen vooruit helpt. Wat wil Marva eigenlijk? Ze is de bemoeienissen en het gepush van haar vader kotsbeu en twijfelt erg aan zichzelf. Ze is niet moeders mooiste, is mollig, erg onzeker en heeft weinig uitstraling. Als de vader dan nog eens zonder werk valt, slaan de stoppen helemaal door om haar (zijn?) droom in vervulling te laten gaan.
Het vervolg is absurd en oogt niet realistisch (de ontvoering), maar moet wellicht bekeken worden in de luchtigheid en de opzet van de film. Al vond ik dat de bal fout gekaatst werd toen de politieagenten applaudiseerden.

Werner De Smedt vond ik niet zo bijster goed, maar dat heb ik in wel meer films van hem. Ooit a rising star, maar daar is het wat bij gebleven. Leuk om andere leuke bijrolletjes te zien van onder meer Wim Opbrouck en Matthias Sercu. De song tot slot is lekkere nostalgische Vlaamse schlager en blijft in je hoofd spoken. Al bij al een voldoende met 3,0*.

Drieluik met de Italiaanse diva Sophia Loren. In het ene deel al wat wulpser dan in het andere. Het eerste deel vond ik het meest amusante en getuigend van een enorme creativiteit. Fijn ook hoe zo'n hele straat of dorp wordt mee betrokken in het nakende materiële dat zich dreigt af te spelen. Mastroianni kwijt zich van een uitstekend tegenspeler in elk van de drie delen. Niet evident als je tegenover Loren staat die alle aandacht naar zich toe zuigt.

Het tweede deel is best grof. Als een stuk vuil wordt haar minnaar letterlijk aan de kant geschoven. Dat hij maar het probleem oplost. Ik zorg in tussentijd voor mijn eigen vertier. Heerlijk arrogant!

En in het derde deel heb ik enorm genoten van de man die zo blij als een kind zit te kijken naar een striptrease van Mara (Sophia Loren). Geweldige act of performance met die gebogen knietjes, de handen vol verwondering voor het gezicht en die opengesperde ogen die één en al lust uitstralen.

Wow, erg aangrijpende sterke animatie kortfilm over ouders die hun kind verliezen en langzaam uit elkaar groeien. Animatie is minimalistisch en sober, maar wel mooi. Ook die schaduwen hadden een toegevoegde waarde. Eentje die zal bijblijven! Knap!

Met hoge verwachtingen naar de bioscoop afgezakt. Niet helemaal ingelost, maar toch de nodige kwaliteiten gezien in deze film. De film is gebaseerd op de roman van activist James Baldwin. Baldwin die ik ook al de revue zag passeren via Remember This House dat aan bod kwam in de documentaire I am not your negro (2016). Drie Oscarnominaties, maar het wordt moeilijk om er eentje van te verzilveren volgende week. Sowieso ook minder bekend dan de vorige film van Barry Jenkins (Moonlight).

Centraal staat de tragische romance tussen Tish en Fonny. Hun prille geluk, liefde, huwelijk en gezin staat op de helling wanneer Fonny (onschuldig) de gevangenis ingaat, veroordeeld voor verkrachting. Gebaseerd op een boek van Baldwin zou je een overduidelijk pamflet verwachten tegen de onrechtvaardige behandeling van zwarte burgers in de Amerikaanse samenleving, maar dat gebeurt niet specifiek. De klemtoon van de film draait rond de romance van het koppel. De film is vrij traag en gezapig. Ook de voice-over vond ik niet steeds geslaagd. Ook met de flashbacks had ik af en toe wat moeite, maar anderzijds hield het de film in zekere mate boeiend.

Wat wel uitstekend was waren de goede acteerprestaties, specifiek van KiKi Layne. De romance was levensecht en naturel. Cinematografisch ook sterk en scherpe mooie close-ups van de (gezichts)emoties. Fijne sfeerschepping waarbij gele, rode en bruine tinten de film kleuren. Warme, sfeervolle maar ook troosteloze weergave van het New Orleans in de jaren 70. Ook de soundtrack met de jazz en soul scherpte de sfeer wat aan. Ook het camerawerk en de regie was uitstekend. Die ene scène met de bevalling zat technisch knap in elkaar. Qua verhaal niet op hetzelfde niveau als het technische luik, maar in zijn algemeenheid een goede film. Tot slot een sterk einde met een statement: een boodschap van hopeloosheid en onmacht, maar ook van liefde en geluk.

Wim Willaert blijft toch een fascinerende acteur, zowel in werkelijkheid als in zijn rollen. Bij het grote publiek gekend via de komische series Nonkels en Eigen Kweek. Benny Claessens, de mimespeler hier, kennen we uit Het geslacht De Pauw van weleer.

Een beetje een rare short waar ik weinig hoogte van kreeg. Een verhaal over een ronddolende man, vervreemd van de samenleving waarbij voor hem de tijd bleef stilstaan, maar de wereld gewoon verder draaide. Melancholisch bijna hoe hij de draad terug wil oppikken, maar niet weet hoe. Geen veel- of mooiprater, maar die oude liefde - waarschijnlijk zijn enige houvast - roest niet.

Zeer innemend en integer portret van filmmaker Gerrit van Elst van diens ouders. De documentaire uit 1975 zag ik niet, maar wordt hier 29 jaar later in deze documentaire mee in verweven. Het geeft weer van wat toen gebeurd is - namelijk Gerrit die zijn eigen weg gaat en naar Amsterdam trekt - nog steeds een invloed heeft op het heden.

De moeder lijdt aan dementie en haalde dat nog een paar keer aan. Het heeft alvast Gerrit gevormd tot wie hij vandaag is. Schuldgevoelens zijn misschien een groot woord, maar het speelde tot op vandaag nog steeds een rol in hun onderlinge relatie. In dat opzicht is de oude documentaire erg relevant. De montage tussen beide is dan ook zeer goed gedaan.

Respect en waardigheid staan hier centraal en de zorgbehoeftes van zijn ouders in het dagelijkse leven worden goed naar voren gebracht. Geen klinische benadering van de feiten, maar wel een oprechte blijk van emoties. Leven en dood, het is geen taboe waarover niet gesproken wordt. Ik ben zelf vrij gevoelig voor bejaarden, zeker wanneer er vreselijke ziekten als dementie aan de oppervlakte komen. Deze docu gaat hier echter zeer goed mee om. Mooi gedaan!

Voorlopig mijn film van de maand. Ik ben niet zo Turkije minded op filmgebied, maar deze was erg sterk. De film start zoals hij eindigt: met een shot van draaiende machines van een linnenfabriek en familiebedrijf. Buiten de steeds wederkerende deadlines en de kleine organisatorische ongemakkelijkheden verlopen de zaken al bij al goed. Totdat een werknemer overlijdt na een arbeidsongeval.

De film draait vervolgens over wat de oorzaken zijn van het ongeval en wie hiervoor de verantwoordelijkheid draagt. Al snel merk je een soort David-Goliath verhouding op. Het bedrijf wenst hiervoor niet op de draaien en schakelt een fancy in maatpak geklede advocaat in die de vuile was van de werknemer als oorzaak naar voren wenst te schuiven. Compensatiegeld of zwijggeld als je het zo wilt noemen is eveneens part of the strategy, want dit wil je niet in de media of rechtbank uitvechten. Maar in omgekeerde richting echter verliep ook niet alles volgens het boekje ...

De film is onderhoudend en boeiend om te volgen. Helemaal niet langdradig en blijft vrij to the point. De beperkte speelduur helpt dan ook. Prima acteerwerk over een interessant thema en gedachtegang. Ik heb er alvast van genoten. De nuancering speelde ook bij me op om vrij neutraal de film te bekijken zonder een kant te kiezen. Want per slot van rekening zal elke partij (met of zonder fancy advocaat) zijn eigen belangen verdedigen, zie maar naar hoe verzekeringsmaatschappijen of banken werken.

Ik hou wel van dergelijke intrigerende plots. Best wel eentje om bij stil te staan waarbij een bus passagiers een collectieve zelfmoord inplant. Ook de insteek is bijzonder met die humoristische kant die er aan wordt gekoppeld. Sowieso een interessante film die wat aandoet als een roadmovie. Enkele personages worden uitgelicht en ondanks het rustige tempo blijft de film onderhoudend.

Fijn met dat gecreëerde dilemma van het aantal passagiers die berustten in hun lot, maar tegelijk met een probleem zitten wanneer een nietsvermoedende levenslustige jonge vrouw de bus opstapt.

De tracht wellicht in te spelen op het maatschappelijke probleem van zelfmoord binnen de Japanse samenleving. Na de economische (Aziatische) crisis van 1997 stegen de zelfmoorden in Japan aanzienlijk. Boeiend alvast om dat mee te nemen als ik de film bekeek.

Ikiru is een interessante film die vooral aanslaat om zijn intrigerend concept waarbij een oude man gedwongen wordt na te denken over zijn leven wanneer hij geconfronteerd wordt met kanker. Het is een herkenbaar gegeven wanneer je als sterveling terugblikt op je leven en je de dingen die je al dan niet hebt gerealiseerd overschouwt. Wanneer Kanji dezelfde oefening bij zichzelf doet merkt hij op dat te weinig heeft geleefd en het motto "we werken om te leven" heeft omgedraaid.

Verder is het ook interessant om zicht te krijgen op zijn baantje als kantoorklerk. De bureaucratie druipt er vanaf en wanneer hij er niet is, loopt de ketting mank. Het overloos gezwetst over wie nu welke vraag moet behandelen of verantwoordelijk is ,is misschien iets dat we zelf ook al hebben meegemaakt als we aan een loket staan. Zo komt het speelveldje voor de kinderen er maar niet door een administratief kluwen. Kanji maakt er uiteindelijk zijn hoofddoel van.

De film is een zoektocht naar de zin van het leven, maar dit zware thema wordt gelukkig vrij luchtig gebracht. De typische elementen passeren de revue zoals het proeven van een losbandig liederlijk leven, al maakt dat al gauw plaats door (te nauw) op te trekken met een voormalige vrouwelijke collega. Grootste ergernis was toch wel de zielige pathetische blik die medelijden en zelfbeklag moest opwekken.

De film is tijdloos en doet ook jezelf nadenken om de dingen in het leven. In dat opzicht uitermate geslaagde film met een duidelijke boodschap. Tragisch en luchtig tegelijk. Zwevend tussen 3,5* en 4,0*. Mooi!

Mubi goes wild! Deze docu (als je het een docu kan noemen), er staat gewoon een extra camera in het vizier, geeft een inkijk hoe het er achter de schermen aan toe gaat bij een pornofilm. Nuja, erg veel wijzer wordt je niet.

Dat het fake is, wisten we al langer. Dit wordt hier nogmaals bevestigd. Er komt weliswaar toch wat gemonteer en camerapositionering aan te pas, maar hoogstaand of verrijkend kan je het allerminst noemen.

Wel hier en daar grappig wanneer de actrice verveeld zit toe te kijken wanneer de acteur zich zit te prepareren. Of wanneer de acteur boring voor zich staat uit te staren dat het niet naar zijn wens verloopt (de natuur heeft ook zijn wetten).

Degelijk drama over een disfunctioneel gezin van een alleenstaande moeder met twee tienerkinderen. De verstandhouding tussen beiden is niet geweldig en de zorg voor de kinderen is ondermaats.

De kinderen hangen rond, hier en daar een klusje, maar det is het zowat. Vrij rustig voortkabbelende film zonder grote bruusk gebeurtenissen.

Niet zo bijzonder, maar wel fijn om eens meegenomen te hebben. Middelmatig, maar degelijk. Acteerwerk op niveau.

Het zal onze noorderburen wellicht niets zeggen, maar deze film deed me denken aan Semira Adamu. In 1998 werd Sémira Adamu, een twintigjarige Nigeriaanse asielzoekster, door Belgische rijkswachters met een kussen verstikt tijdens haar repatriëringsvlucht. Geen uitzonderlijke werkwijze om weerspannige asielzoekers het land uit te krijgen, maar deze keer waren de gevolgen onomkeerbaar. Het bracht wel wat teweeg in ons land. In werkelijkheid heet het gesloten asielcentrum 127bis (in Steenokkerzeel). Vrij harde en troosteloze film waarvan ik denk en hoop dat de omgang met de mensen in de film vandaag de dag niet meer gebeurt.

Steenokkerzeel bezocht ik nog niet, maar ik zag wel al enkele andere asielcentra en ben bekend met enkele nieuwe gesloten asielcentra waarbij het humanitaire aspect toch enigszins warmer is dan wat we te zien kregen in deze film. Maar het zou me niet verbazen dat dit de gang van zaken was dik 20 jaar terug. Mensen worden hier nauwelijks als mensen aanzien, meer als criminelen of zelfs erger (minder).

Een eye-opener in een zogenaamd beschaafde Westerse democratie. Sterke film die blijft hangen met prima setting en acteerwerk.

Wie The illusionist zegt, moet eigenlijk onvermijdelijk denken aan The prestige die toevallig (?) hetzelfde jaar uitkwam. Niet onlogisch met zowat hetzelfde thema, romantisch tintje en plottwist op het einde. Ik heb genoten van beide films en plaats The prestige kwalitatief een klein trapje hoger.

In de eerste plaats hulde aan de geweldige Giamatti die uitstekend vorm geeft aan inspecteur Uhl. Hij tornt boven Norton uit en zijn chemie en kat-en-muis spel met illusionist Eisenheim is super. Ook Norton doet het zeer goed en brengt geloofwaardigheid en presence aan de film en de romance tussen hem en Sophie. De liefde trok me niet zozee aan, het getreiter met Leopold boeide me meer.

De trucs waren weliswaar minder interessant dan in The prestige, toch spraken ze aan al was het maar om de bewondering van het publiek te ervaren. En hoewel de plottwist interessant was het tegelijk jammer dat deze wel erg snel werd afgehaspeld.

Zeer mooie sfeervolle film over een ambachtsman die steeds minder en minder zijn draai kan vinden in een steeds veranderende technologische samenleving. Niet alleen hij, maar ook zijn collega-artiesten hebben het moeilijk. Op dat vlak een vrij deprimerende animatiefilm. Het meisje is zowat het lichtpunt in zijn leven, maar ik kon de chemie tussen hen niet terugvinden. Ik vond ook geen echte reden terug waarom ze met elkaar optrokken. Zij die ook haar miserabel leven wou ontvluchten, maar ik vond het iets te weinig uitgewerkt.

De film zakt halfweg ook wat in hoewel de eerste 40 minuten erg sterk waren. Het ontbreken van woorden stoorde me hoegenaamd niet. Sterke animaties van pittoreske Schotse dorpjes en hooglanden, maar ook de steden zagen er sfeervol uit. Niet zo sterk voor me als Les Triplettes de Belleville (2003), maar al bij al toch een aanrader, zeker omdat het einde opnieuw weer veel goedmaakt.

Het gebeurt niet veel dat een kostuumdrama echt aanslaat. The favourite van Lanthimos was de echte uitzondering, de rest vond ik maar matig, net als deze prent. Het nadeel van deze film vaak is ook de lange speelduur met amper sprankelende elementen. Het decor, de kostuums en cinematografie zijn vaak op niveau, maar op verhaaltechnisch vlak bleef ik ook hier op mijn honger zitten. Misschien ook mede dat ik van deze Balzac niet bepaald een hoge pet op heb...

Ook toen kende men de knepen van het vak bij wat ik niet eens journalistiek noem. Positieve recensies schrijven tegen betaling, tja, de vraag kan gesteld worden wie hier de meest zielige partij is. Veel bla bla ook van de voice-over die op de duur verveelde.

Mijn aandacht kon de film alvast niet vasthouden. Ik had het na 2 feestjes wel al gezien en de oeverloze gezwets was ook niet langer aan mij besteed. Technisch OK dus, inhoudelijk ondermaats. Jammer.

Een film met een beperkte speelduur en dat is net goed om de spanning maximaal te houden. De duisternis doet goed zijn werk, net als de onzekerheden van het koppel en de vlucht. Ook de geluiden worden optimaal gebruikt. Best creepy dat geluid van onder meer die ratelaar.

Bleek dat het uiteindelijk puberale schoffies waren die uit waren op wat amusement. Ik wist niet goed wat te verwachten daar ik blank de film ben ingegaan. De beginscène met de auto liet totaal niet uitschijnen wie de dader(s) waren.

Zeer aardige film waar in vergelijking met een horrorfilm niet tot in het extreme is gegaan. Maar dat hoefde zeker niet. Gebaseerd op waargebeurde feiten, steeds wat tricky om de balans tussen realiteit van fictie te vinden, maar de makers slaagden hier wel in denk ik.

Inderdaad een interessante film die ergens in de krochten van Netflix terug te vinden is. Eentje uit Macedonië ook en dat is eraan te merken wanneer het volkslied - dat opvallend veel rond vrijheid draait - een aantal keer wordt aangeheven.

De jonge Marko is er vet mee, want erg veel vrijheid ervaart hij niet in zijn uitzichtloze leven. Zijn vader is een dronkenlap, zijn moeder lijkt niet bekommerd te zijn om hem en op school wordt hij gepest en geslagen door een jeugdbende. Zijn enige hoop is zijn leerkracht die het beste uit hem tracht te halen door goed te presteren, al is dit niet evident in deze troosteloze verkommerde omgeving.

Corruptie en de wet van de sterkste geldt overal en dat resulteert in enkele sterke scènes. Opkomen voor zichzelf en geen angst tonen, het is één van de tips die hem wordt meegegeven wil hij overleven. Je voelt dat dat moment er ook aankomt, en dan is er geen weg meer terug...

Oei, zeer bizarre in scène gezette documentaire over excentriekelingen die hun kelder niet louter gebruiken om er rommel of etenswaren te bergen, maar de ruimte gebruiken om hun wilde fantasieën te ontplooien. Het één is al wat gekker dan het andere. De dame met de babypop is tragisch en is wellicht het gevolg van een onverwerkt trauma. Nog een andere poseert met zijn collectie trofeeën van de safari. Nog iemand is een Hitleradept, er wordt muziek gespeeld en wat gesmoord…

Om te shockeren gaat Seidl verder met wat bondage- en SM-praktijken van weinig aantrekkelijke vrouwen en mannen. Wat er te zien is, werd hierboven al uitvoerig beschreven. Tja, het leek wel een rariteitenkabinet. Boeiend zou ik het niet echt noemen, verontrustend niet bepaald omdat het me ook niet verbaast. Stille waters, diepe gronden. Dat spreekwoord is hier wel van toepassing. Wat Seidl hiermee filmisch en technisch wou meegeven, is me een raadsel eigenlijk…

Een onderzoeks- of rechtbankfilm sla ik niet gauw af. Het redeneringsvermogen en vaak sterke dialogen doen me steeds met volle aandacht kijken. Giet er een Nazi-sausje omheen en mijn interesse is helemaal gewekt. Im Labyrinth des Schweigens gaat openbaar aanklager Johann Radmann als een Don Quichote op zoek naar Nazimisdadigers. Specifiek onderzoekt hij de misdaden in het beruchte kamp van Auschwitz en tracht hij 'De Engels des Dood', Joseph Mengele te berechten.

Iets waarvan ik helemaal niet op de hoogte was en dat me vrij schokte was de wetenschap dat de bevolking begin jaren 60 nauwelijks tot niet op de hoogte was van het begrip "Auschwitz" en de gruwelen die daar plaatsvonden. De berechtiging van Nazi-misdadigers was reeds afgehandeld tijdens de Nurembergprocessen en daarmee was de kous af. De rest werd doodgezwegen en het leven ging zijn gewoon gangetje, net zoals dit was alvorens de oorlog begon. De film biedt vervolgens een aantal morele vraagstukken die me aan het denken hebben gezet. Hoe moet de nieuwe generatie omspringen met hun sadistische vaders in het oorlogsverleden? Hoe ver gaat de eigen verantwoordelijkheid van het partijlidmaatschap? Hoe kan het dat schijnbaar eerbare vaders zo beestachtig te werk konden gaan? Waren misdaden een gevolg van een politiek systeem of was het vrije keuze. Vooral de stelling dat het enkel Hitler, Himmler en Goebbels slecht en verantwoordelijk waren, werd doorprikt. AL had ik gehoopt dat deze morele vraagstukken nog beter uitgewerkt gingen worden in de film waarbij het aan de kijker zélf was om een opinie te vormen.

Johann Radmann bijt zich vast in de zaak, maar wordt vaak tegengewerkt of zelfs bedreigd. Het na-oorlogse Duitsland kende een collectieve schaamte en angst voor de waarheid: Nur die Zukunft ist wichtig! De film is voorts onderhoudend, maar een aantal subplots waren niet nodig zoals zijn relatie met die dame. De heroïsche Johann Radmann neigt op het randje en oogt melodramatisch. Ook de ontdekking van het verleden van zijn vader doet geen goed aan de nuchtere film. Goed debuut van ene Giulio Ricciarelli die zich niet liet vangen aan sensatie of goedkope sentimentaliteit. Het verhaal van de tweeling werd in dit opzicht sereen verteld. Dit belooft voor een volgende productie. Zwevend tussen 3,5*en 4,0*.

Naar deze film keek ik toch enigszins uit. De derde verfilming van het wereldberoemde boek van Erich Maria Remarque. Niet dat deze film steeds de lijn volgt van het boek, integendeel zelfs bij momenten, jammer vond ik persoonlijk.

Het staat buiten kijf dat de film erg zorgvuldig gemaakt is. Technisch en cinematografisch weinig op aan te merken. Het valt wel op dat de harde oorlogstaferelen doelbewust en expliciet in beeld worden gebracht (zoals bvb de tank die over een soldaat reed of het gevecht waarbij de helm als slagwapen werd gebruikt) . Ik had in de plaats daarvan meer ruimte willen zien van de uitwerking van de personages. De legeropleiding van Paul en diens maten komt niet of nauwelijks aan bod. Die sprongen 18 maanden later vond ik overigens niet altijd goed gemonteerd al waren de scènes in Compiègne of de scènes tijdens de laatste dagen en uren voor de Wapenstilstand erg knap, zowel visueel als geestelijk.

De scène in de bomkrater was beklijvend en het doet Paul voor het eerst beseffen dat de vijand ook maar een gewone man was met vrouw en kind. De andere was geen barbaar, maar leek verdacht veel op hem of zijn maten, slachtoffers van de oorlog en diens veldheren. Buiten de gevechten en hetgeen ik net neerpende slechts bij flarden het randgebeuren van de loopgravenoorlog. Weinig aandacht voor het ongedierte, de koude, de honger, de angst, de achterhoede. Zelfs de kameraadschap komt behalve met Katz te weinig uit de verf. Net als het boek weinig tijds- of plaatsbesef of historische duiding, bewust overigens van Remarque, net om de universaliteit te duiden of de klemtoon te leggen op de verschrikkingen van de oorlog in al zijn facetten, alleen kwam dat laatste er niet altijd uit.

Een aanrader? Zeer zeker! Maar hij haalt het niet tegenover de klassieker uit 1930 of het boek uit 1929.

Ik was wel benieuwd naar de eerste film van Adil El Arbi en Bilall Fallah. Doet in enkele opzichten wat denken aan hun latere film Black, maar dan gelukkig met minder romance. Wat dan wel weer terugkomt zijn die Marokkaanse of allochtone subgemeenschappen in en rondom Brussel. De wet van de sterkste en de criminaliteit wordt sterk weergegeven.

Vervolgens wordt de media sterk op de korrel genomen doordat voornamelijk of zelfs uitsluitend bij negatief nieuws de gemeenschap wordt geviseerd of gemediatiseerd. Reële gemonteerde beelden uit het nieuws versterkten dat idee alleen maar. De schuld exclusief bij de media leggen is vrij eenzijdig. Ook het personage van Gene Bervoets pas hierin en is stereotiep, hoewel zijn personage knap werkt vertolkt. Geert Van Rampelberg en Wouter Hendrickx zijn ook altijd fijne acteurs om terug te zien al was hun rol vrij beperkt.

Geen slecht debuut, wel eens interessant om bij stil te staan. Mits wat meer diepgang en nuancering een toppertje.