Opinions

Waar moeten we de grens leggen tussen stalken en voyeurisme versus het onhandige gestuntel van een verliefde onzekere man die zijn er maar niet in slaagt contact te leggen met een vrouw. Nu, dat laatste is misschien best herkenbaar als 15-jarige puber, maar van een volwassen man wordt toch meer daadkracht verwacht, of toch niet?

Maar een leuke kijkervaring was het zeker. Misschien miste de film wat vaart, maar ik was toch geboeid verder aan het kijken tot het moment zou komen dat ze elkaar zouden aanspreken. Veel meer gebeurt er eigenlijk niet. Daar waar de job van Jara als bewakingsagent weinig spannende momenten kent, wordt dit doorgetrokken naar de kijker.

De goede zielen onder ons kunnen er zelfs een romantische film in zien. Het is eens wat anders dan een kletterende ruzie waarbij de relatie (tijdelijk) spaak loopt door een onnozel misverstand. Die Camandulle heeft wel iets en geeft zijn personage een karakter meer van een zachte teddybeer. Je zou hem zo willen koppelen. Die andere onbeholpen man die met haar date zag ik als kijker dan ook als een vervelende concurrent, haha. Traag tempo dat wel, maar erg fijn om te volgen!

Ik ben ook niet 100% overtuigd van Gilda. Het begon goed met Farrell die wordt betrapt als oplichter, maar bij een casinobaas toch aan de slag kan. Daar ontmoet hij Gilda, een oude liefde waarmee hij zo min mogelijk nog mee te maken wil hebben. Al heeft hij daar eigenlijk weinig over te zeggen.

Glenn Ford en Rita Hayworth doen het goed samen. De haat en de liefde spat er vanaf. Elk woord en elke omgang die ze met elkaar hebben, heeft wel een dubbele betekenis. De chemie tussen beiden is sterk en draagt de film. De rest van de plots doen er eigenlijk niet meer toe en raken ondergesneeuwd.

Inhoudelijk dus niet geweldig, maar wel best sfeervol en prima in beeld gebracht. Met dank dus aan Ria Hayworth en Glenn Ford.

Ginger e Fred geeft een satirische kijk op de commerciële televisiewereld waarbij oude gloriën uit de theater- en musicalwereld steeds moeilijker aan de bak komen, of het moest in een pompleuze variétéshow zijn.

Visueel zeker de moeite en vooral het eindgedeelte springt in het oog met zijn mooie decors, mooie kostumering, vele make-up en diverse personages. De show zelf van Ginger é Fred was het hoogtepunt van de film, alleen jammer dat we er zo lang moesten op wachten. Masina en Mastroianni, die als ‘Ginger’ en ‘Fred’ zorgen tussendoor ook voor voldoende afleiding. Mooie sfeersetting ook naar vervlogen nostalgische tijden.

Zeer sterke film die wat aandoet als een toneelstuk omdat de meeste scènes afspelen op dezelfde locatie en er los van het vertrek en terugkomst naar/van de parade het aantal personages beperkt zijn. Dit is ongetwijfeld één van de meesterwerken van de Italiaanse filmgeschiedenis. Destijds tijdens de Oscars in 1978 onderbelicht gebleven, maar dat niets aan af het feit dat de film vandaag nog steeds een monument is.

Una giornata particolare is een intense film die me sterk heeft geraakt. De acteerprestaties van Sophia Loren en Marcello Mastroianni zijn verbluffend en de chemie spat er vanaf. De vaak op de achtergrond horende marsmuziek schept een beklemmende en krachtige sfeer. Ook het camerawerk is verbluffend waarbij de omeletscène eruit springt en die sterk doet denken aan een Hitchcock met zijn split screen.

Het plot, de omstandigheden, de personages en de sfeer zijn mooi in elkaar verweven en zijn op een subtiele manier een symbool tegen het fascistische bewind waarin vele gewone burgers zijn in meegegaan in de jaren 30. Alsof hun afwijkend gedrag letterlijk in een hokje wordt geduwd doordat ze als één van de weinig niét aanwezig zijn op de parade. Knap!

Naar Girl keek ik ontzettend uit en de film ontgoochelde me hoegenaamd niet. Meer nog dan over transgenders gaat de film over identiteit en het feit dat vele jongeren op zoek zijn naar zichzelf en soms moeilijk kunnen aanvaarden wie ze zijn. De maatschappij legt bepaalde idealen op en het is soms moeilijk hieraan te kunnen voldoen.

Girl straalt al bij al een positieve boodschap uit over transgenders. Er zijn weinig tot geen negatieve kritieken geuit tegenover Lara. Zij wordt aanvaard voor wie zij is. In de eerste plaats en in het bijzonder haar vader die ontzettend meelevend is en haar steunt. Uit mannelijk oogpunt had hij het begrijpelijkerwijs emotioneel wat moeilijk wanneer de praktische kant van de transformatie aan bod kwam. Ook de rest van de familie aanvaardt de situatie van Lara. En ook de schoolmeiden hebben er geen probleem bij. Het feestje gaat niet om afwijzing, maar eerder om puberaal meisjesgedrag.

Er is wat kritiek op de film, de ene commentaar is al wat absurder dan de andere. Wat ik wel kan begrijpen is dat het psychologische proces van een transformatie niet ophoudt wanneer het lichaam voltooid is. Ook daarna blijken transgenders nog vaak te lijden onder de situatie. Voor mij is Girl in de eerste plaats een verhaal over doorzettingsvermogen en de wil om er iets van te maken als je je volledig inzet. Dit kan zowel betrekking hebben op haar transgender zijn, maar ook op haar balletcarrière. De balletscènes kwamen misschien net te veel aan bod, maar stoorde mij persoonlijk niet. Fijn om op te merken was haar resolute mening en emotie wanneer het proces in gang wordt gezet. Blij en opgelucht enerzijds, alsof het de normaalste zaak van de wereld was, zonder één greintje vertwijfeling. Anderzijds de moedeloosheid en ongeduld waarom het niet sneller vooruit ging.

Lara is vrij teruggetrokken en is sociaal ook minder vaardig. De eerste scëne in de klas aarbij de leerkracht een erg directe vraag stelt, was confronterend net als kotfeestje waarbij het transgender zijn wordt geëxploiteerd. Al dient men het niet zo negatief te zien. Girl blijft innemend, sterk en met het nodige respect gemaakt. Het is een film over een meisje. Dit hoeft niet altijd de referentie of het voorbeeld te zijn voor de hele transgendergemeenschap. Ook Lara verwoordt dit in de film. Ze is en wil geen voorbeeld zijn..

Misschien geen hoogstaande film. Gezien het feit dat een paar keer werd aangehaald dat het waar gebeurd was, zelfs satirisch opgevat en dan heb je wel mijn aandacht. Voor een Oegandese film best goed gedaan allemaal. Het verhaal speelt zich hoofdzakelijk af in een auto en dan 2 plaatsen delict van wat de lifter allemaal heeft meegemaakt. Ook waargebeurd naar verluidt ...

Je voelt natuurlijk in je kleine teen dat er iets niet pluis is met de drie inzittenden. Het is aan de kijker om te ontrafelen wat klopt of minder juist is. De getuige wordt soms vergeten, niet moeilijk ook als die niets zegt, maar hij heeft wel een functie natuurlijk. En het verhaal van de lifter is best amusant en op tempo.

Vermakelijk, misschien wat simpel, maar goed verfilmd en goed gemonteerd. Zeker niet slecht slecht, maar hoge verwachtingen moet je ook niet onmiddellijk koesteren.

Ik las het boek een paar maand terug wel en ik moet zeggen dat het me geholpen heeft bij de verfilming ervan. Ik kan best de kritiek begrijpen dat het begin erg verwarrend en onsamenhangend is. Zeker met die flashbacks wordt er nog meer chaos gecreëerd. Tate Tayler probeert zo nauwgezet mogelijk het boek van Paula Hawkins te volgen en slaagt daar vrij goed in. De vraag die je je dan kan stellen is of een kopie van een boekstructuur te vatten is in een film van 107 minuten? Ook in het boek had ik in het begin niet onmiddellijk door dat de drie verhaallijnen van de vrouwen door elkaar liepen. Een boek daarentegen vertelt zoveel meer en het zijn de kleine nuances die ervoor zorgen dat het geheel bevattender wordt.

Geen topfilm en niet iets zoals iemand hier al zei om in de bioscoop te zien. De driehoeksverhouding van de vrouwen vormen de rode draad doorheen het verhaal. Allen zijn op één of andere manier aan elkaar gelinkt. Blunt deed het zeer goed als alcoholverslaafde vrouw. Het viel me ook op dat net als in het boek de vrouwelijke karakters dieper werden uitgewerkt dan de mannelijke. De film (en het boek) kennen diverse plotwendingen en naar het einde toe was het duidelijk wie de dader ging zijn. Het was net het verhaaltje van de drie indianen...

Dankzij het boek en de toch meer dan behoorlijke visuele kopie van Tayler een nipte 3,0*.

Wat mij betreft een pareltje. Een stuk intenser en sfeervoller dan het Iraanse Zalava (Film, 2021). Ik moest ook aan Låt den Rätte Komma In (Film, 2008) denken. De film doet me qua sfeer en het gebeuren in Bad city ook wat denken aan Sin City of Gotham City, een oord van verderf dat moet worden opgeruimd door een held.

Een held, een vampier in dit geval. Een soort van arthouse romantische horror, geen Twilight (Film, 2008) alvast, niet in de verste verte. Grootste pluspunten is de mysterieuze vrouw zelf. Elk moment heb je de indruk dat ze haar slachtoffer gekozen heeft. Te pas en te onpas duikt ze op, loopt ze als een schaduw mee. Onbeweeglijk, muisstil, je aanstarend met die kille ogen. Het is op die momenten dat die zwartwitbeelden extra aanslaan, zeker bij nachtelijke hemel in de verlaten straten van Bad City.

Door haar acties creëert de film een zekere moraliteit. Wie is goed, wie is slecht? Wat is de grens? Het maakt de film spannend en onderhoudend. Enkele geweldige scènes zullen me sowieso bijblijven. Visueel bijzonder mooi in beeld gebracht. Op Youtube is er sprake van 'the breathtaking scene' wanneer ze samen met Arash een intiem moment beleeft op haar appartement onder de tonen van White lies - Death. Sterk!

Het lijkt alsof ScarJo daadwerkelijk een lookalike heeft gehad in de Nederlandse 17e eeuw. De gelijkenissen met het meisje met de parel zijn treffend. Prima casting! Ik ga er meteen vanuit dat het verhaal fictief is en of dat het niet duidelijk is wie het meisje met de parel in werkelijkheid was.

Wel een fijne benadering van één van de beroemdste schilderijen van Vermeer. Nu er een heuse tentoonstelling loopt in Amsterdam, moest ik deze dringend bekijken. Fijn dat de film wordt benaderd vanuit de kunst en het schilderen. De ambacht en de emoties komen hierbij sterk naar voren.

Daarnaast een prima setting met allerhande voorwerpen uit die tijd. Idem met de aankleding en het decor. Er is wel wat werk in deze film gestoken. Veel aandacht voor detail alvast. Hoe het verder gaat, blijft vaag, maar qua tijdsgeest niet geheel onlogisch. Wel geeft de film in dit fictief verhaal een goede kijk hoe over dienstmeiden gedacht werd.

Voila, alle Finchers zijn weggewerkt en de vaststelling leeft dat zijn oeuvre ups and downs kent waarbij goede films afgewisseld worden met iets minder goede zonder echt helemaal de mist in te gaan. Want een echt slechte film heeft Fincher nooit geproduceerd. Echte "meesterwerken" ook niet behoudens de erg goede Se7en en voor de fans Fight club.

Ik werd jammer genoeg onvoldoende meegezogen in het verhaal van The girl with the dragon tattoo. Ik vond het trouwens een vrij lange zit, maar kon daarentegen wel genieten van het vakmanschap van Fincher. Cinematografisch en stilistisch sterk, goede montage en regie, ... dingen die we als normaal beschouwen bij Fincher. Ook de uitstekende casting met Rooney Mara, Daniel Craig, Stellan Skarsgård, Robin Wright en Christopher Plummer tillen de film naar een hoger niveau.

De film begint met onderzoeksjournalist Mikael Blomkvist die in diskrediet wordt gebracht door een corrupte zakenman. Zijn carrière neemt dan een andere wending doordat hij bij een oude moordzaak tracht op te lossen. Hierbij wordt hij geassisteerd door de opvallende hacker Lisbeth Salander. Salander is een gevoelig, maar stoer uiziende dame die haar uiterlijk (hanenkam, tatoeages, piercings) gebruikt als camouflage omwille van haar negatieve ontmoetingen met gewelddadige mannen.

Stieg Larsson heeft met Blomkvist en Salander twee personages gecreëerd waar Fincher super heeft op ingespeeld. Craig en Mara zijn een superduo. De sfeerschepping is ook uitstekend waarbij de grauwheid en de kilheid afdruipt. Ik kan geen vergelijking maken met de boekentrilogie, maar misschien moet ik dat toch even doen. Nipte 3,5*.

Sterke film met een goed verhaal. Interessant om te zien hoe de maatschappij in de jaren 60-70 omging met psychische problemen ... en schrijnend tegelijk. Mensen krijgen een etiket opgeplakt, maar worden in het ongewisse gelaten welke diagnose ze hebben. Ze moeten medicatie nemen zonder te weten wát ze nemen. Je moet braaf en stil zijn of anders volgt de isoleercel of eventueel elketroshocks. Dit kwam erg goed aan bod en is in groot contrast met de psychiatrie van vandaag (enfin, dat veronderstel ik toch).

Zeer sterke rol van Ryder en Jolie. Toch greep het verhaal me niet volledig.

De scene in de isoleercel waar beide hoofdpersonages elkaar aankijken, vond ik één van de beste momenten van de film. Die blik was zo allesomvattend dat ze de hele film bundelt in dat ene moment. Leuke song ook, een song die de patiënten doet wegdromen naar een (beter?) leven buiten de muren van de instelling.

Een pareltje van Joon-ho Bong. Wat mij betreft een terechte Gouden Palm winnaar en sowieso één van de beste films die ik dit jaar al zag. Joon-ho Bong vertrekt vanuit het contrast. Een kansarm gezin tracht zijn weg naar boven in te zetten door te infiltreren binnen een rijk elitegezin. Ondanks de vele talenten die het kansarme gezin heeft, trachten ze steeds via slinkse weg hun voordelen te halen. Het begint onschuldig met het aftappen van wifi, maar wanneer ze in contact komen met de naïeve familie Park worden de grenzen steeds verlegd. De familie Kim is geen slechte familie, maar zijn opportunistisch en het is hun manier om te overleven in hun anders uitzichtloze situatie van armoede. Wanhoop en een gevoel van eigenwaarde liggen aan de basis van hun gewiekst plan.

Joon-ho Bong zet op meesterlijke en gedetailleerde wijze de toon van misleiding weer die gefaseerd verloopt. Als kijker ben je gefascineerd hoe de familie Kim zoveel opoffering en accuraatheid aan de dag legt om toch maar invloed te hebben binnen het rijke gezin. Het plot is knap in opbouw en cinematografisch streeft Joon-ho Bong naar perfectie.

Naar het einde toe krijg je een plotwending. Zelfs de zondvloed is van cruciaal belang voor het plot. Het licht gaat letterlijk uit en het pijnlijke contrast tussen arm en rijk wordt duidelijk wanneer het ene individu zijn hebben en houden moet bijeen roeien, maar de andere zeurt om iets banaals. Het tuinfeest loopt wat uit de hand, maar valt te begrijpen waarom Kim zijn baas neerstak. De slotscène met de zoon bracht me eventjes naar een kleine ontgoocheling, maar dat herstelde zich gelukkig omdat het een geïdealiseerd perspectief was.

Ik ben niet zo mee in al die verschillende soorten westerns, maar deze GLT is toch een klein buitenbeentje. Ik schrok eventjes toen James Coburn in zijn eerste optreden op een motorfietsje kwam aangetuft. Nu, dat was nog niet alles, want later in de film kwamen er ook nog auto’s en zelfs tanks aan te pas. Ook geen lengendarische duels tot ter dood, maar wel een film binnen hetzelfde decor en aankleding. Centraal staat dan ook de Mexicaanse revolutie of een bepaald aspect ervan waarbij een IRA-terrorist/vrijstrijder (zoals je wil) een outlaw Juan (Rod Steiger), deed me overigens denken aan ‘the Ugly’ in TGTBATU, voor zijn kar spant om zijn zaak te dienen. Een zaak waarbij de helden niet de heroïek krijgen, maar mee het vuile harde bloedige spel moeten spelen om hun doel te bereiken. Boeiende personages die twee, niet de suspense van een Eastwood-Van Cleef, maar ook dr. Villega (Romolo Valli) maakt erg veel goed.

Audiovisueel krijgen we van Sergio Leone wederom een spektakel voorgeschoteld met luide explosies en massa(le) vuurgevechten. De muziek van Ennio Morricone is minder indringend dan in pakweg TGTBATU (dat deuntje is onavolgbaar), maar blijft top. Leone trakteert ons weer met fijne close-ups zoals in de paardenkoets in het begin van de film - vies bij momenten met die etende monden. Hier en daar wel een beetje langdradig - ik zag de lange versie - twee uur had echter volstaan. De uitdieping van het personage van John was aanwezig, maar die flashbacks haalden daarentegen de vaart uit de film. Al bij al meer dan degelijk film!

Ik schreef het al bij andere ontmoetingen van Fellini maar deze regisseur ligt me niet zo. Nog maar weinig uitschieters tegengekomen en ook deze Giulietta werd het niet. Op zich wel een boeiende film aangepakt met veel stijl en kunde.

Intriges, hallucinaties en dromen lopen door elkaar wanneer Giulietta er per ongeluk achterkomt dat hij man haar bedriegt. De séance die ze even voordien meemaakte helpt niet en wanneer ze kennis maakt met haar extravagante buurvrouw, slaat haar hoofd helemaal op hol. Fellini speelt met de vrouwelijke seksualiteit en fantasieën op zoek naar de vrijheid weg van de preutse deugden.

Realiteit en fantasie wisselen elkaar in een sneltempo af waardoor de film dreigt warrig of chaotisch over te komen. Maar Fellini houdt de regie strak in handen met zijn strakke cinematografie en aankleding. Pompeus bij momenten en dat steekt in schril contrast af met de preutse onzekere Giulietta.

Vrij onthutsende docu over de gijzeling in Duitsland anno 1988. Ik was nog iets te jong om er iets van mee te pikken, maar wat ik zag, vond ik toch frappant. Ongelooflijk hoe de Duitse pers destijds toegang verkreeg tot een misdaadscène en doodleuk interviews en gesprekken kon doen met de gijzelnemers. Alsof het een show was. Aasgieren waren het die louter en alleen bekommerd waren om de scoop. Poseren, sigaretjes uitdelen, mee de bus opstappen, het kon allemaal ... En de politie? Die heb ik niet gezien, maar die waren wellicht achter de schermen bezig.

Knap was het wel dat de hele documentaire bestond uit archiefbeelden. De montage was bijgevolg knap. Ik wist niet hoe het afliep en vond het bijgevolg spannend van begin tot einde.

Een film met meer dan 10000 stemmen hoeft niet veel betoog meer. Wie leest dit overigens nog? Iedereen heeft Gladiator toch ooit al eens gezien? Het moet voor mij ook zowat de 10-15e keer zijn. Het script zit in mijn geheugen gegrift en ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik Gladiator als een guilty pleasure beschouw. Langs de ene kant geniet ik er geweldig van en was ik er vroeger helemaal weg van, aan de andere kant mag je het historische gezien niet te nauw nemen en is het eigenlijk niet meer dan een commerciële sandalenblockbuster.

Gladiator vertoont overigens vele gelijkenissen met dat andere epos een aantal jaren eerder, namelijk Braveheart. Net als in Braveheart wordt de liefde van je leven je ontnomen, neemt een zakdoek of wat poppetjes een symbolische plek in, is er een onmogelijke nieuwe liefde, verraad, heroïek, suspense, het komt allemaal aan bod. En dit telkens ondersteund door een geweldige soundtrack en tal van andere sounds. Topklasse van Hans Zimmer!

Ik blijf Gladiator geweldig vinden met een steengoede Russell Crowe, nog steeds mooie actiebeelden (de oorlog met de Germanen!) en arenagevechten. De effecten doen het na 18 jaar nog steeds goed. Ook Joaquin Phoenix doet het erg goed als megalomane keizer Commudus. Ook de mooie verwijzingen naar het hiernamaals geven de film een extra dimensie. Cinematografisch blijft de film ook erg sterk met mooie shots afgewisseld met hier en daar wat slomo’s. Gladiator is entertainment in de meest pure vorm, subliem!

Ik had Gladiator 2 voor me uitgeschoven, maar eigenlijk is dit een film die - als je hem toch ooit wil zien - je in de bioscoop moet zien. De enige vergelijking die ik wil maken met de eerste film is dat het plot eigenlijk 1 grote kopie is. Een groot krijgsman die op wraak zint nadat hij zijn vrouw verloor, een Romeinse veroveringstocht, een invloedrijke slavenhandelaar, gevechten in een kleine arena, dan het Colloseum, een complot en een opstand... Ik had het in dat opzicht toch wat inventiever verwacht.

En over de historische inaccuraatheid wil ik ook slechts 1 ding melden: het moment dat die senator in de bar de krant leest zo´n dikke 1200 jaar voor de uitvinding van de boekdrukkunst ... het lijkt als Scott het gewoon opzettelijk doet om de historici te kloten.

Voorts wat je mag verwachten. Vermakelijkheid en spektakel. Al pakt dat niet altijd zo goed uit zoals die haaien of die gemuteerde bavianen die ik eerder tegenvallen viel. Met die neushoorn kon ik nog leven. Denzel wel geknipt voor deze megalomane en zelfvoldane rol. En die twee twin keizers zijn dolgedraaide slapjanussen, maar waarschijnlijk is de link snel gelegd met een Nero of een Caligula die zijn paard tot consul benoemde. Het duo Mescal-Pascal is niet slecht, maar haalt het niet van Crowe-Phoenix.

Niet omvergeblazen, maar me ook niet verveeld of echt geërgerd. Dan had ik meer moeite met het geroezemoes en geritsel in de zaal. Naast mij een dame die bij alle vechtscènes met de handen voor de ogen zat te gluren. Bij de onthoofdingen en de scène waar Lucius zijn wond werd genaaid kon er zelfs een gilletje af, tja...

Mja, hier kon ik niet veel mee. Beetje documentairestijl waarbij het mooie ambacht van het glasblazen uit de doeken wordt gedaan. Had er wel graag wat uitleg bijgehad, want met het pure visuele kwam ik er niet. Visueel erg mooi allemaal, fraai gemonteerd ook. Fascinerend ambacht, dat zeker!

Al bij al is het een vreemde trilogie. Als je erop terugblikt is Unbreakable de vreemde eend in de bijt met zijn andere thematiek en sfeer. Shyamalan heeft met zijn laatste minuut in Split een gekunstelde verbinding gelegd tussen de films. Glass bevat daar bovenop ook enkele nietszeggende flashbacks verwijzend naar Unbreakable, kwestie om zeker te zijn dat je de link zou leggen. Los daarvan heeft hij met Glass toch een behoorlijk slot geproduceerd.

De film gaat verder op Split en The Beast loopt nog steeds op vrije voeten. De confrontaties tussen Dunn en The Beast zijn best spannend en dit werd uitstekend in beeld gebracht. McAvoy steelt wederom de show. Geweldig personage en subliem naar voren gebracht door McAvoy. Willis en SL Jackson verbleken er maar wat bij, hoewel hun personages een stuk minder op de voorgrond treden. Het eerste shot van Price in zijn rolstoel is overigens wel best intrigerend.

Glass moddert eventjes aan, maar herleeft wanneer ook Price wat actiever wordt. Zijn meesterbrein en intelligentie vond ik in Unbreakable ook al zo fascinerend. Achter elke zin zit wel een betekenis of bedoeling. Het samenspel met McAvoy is dan ook aangenaam om te volgen. De rol van Anya Taylor-Joy vond ik wat dubbel en door het plot niet altijd geloofwaardig. De climax is anders uitgedraaid dan ik had verwacht. Zeker wat mij betreft geen onbevredigend einde waarbij de gevechten op het domein van de psychiatrische instelling interessant waren. The clue en de beweegreden van de op het einde van psychiater Staple was onverwacht, maar plausibel. Het deed me denken aan de andere superheldenfilms waarbij de relatie tussen de mens en de “superieuren” uit angst vaak erg broos is.

Sterk drama gebaseerd op waargebeurde feiten van een aparte "hillbilly" familie die lak hebben aan de kapitalistische rijke elite. De aanvang van de film deed me dan ook wat denken aan Captain Fantastic (2016) met viggo Mortensen. Maar het ging toch verder dan dat. Woody Harrelson zet op sublieme wijze een aan alcoholverslaafde en werkloze vader neer die zijn gezin met zijn principes domineert. Uiteindelijk valt er weinig visie of ideologie te bespeuren en zijn het excuses om gewoon lui te zijn en de verantwoordelijkheden te ontlopen.

Het karakter van de pater familias is moeilijk te doorgronden. Langs de ene kant zorgzaam en met toch wel geruststellende woorden en verhalen (zoals dat bvb van de sterrenhemel), maar aan de andere kant ook verfoeilijke ideeën zoals de scènes in het zwembad, de loze beloftes en de diefstal van het spaarvarkentje. En ook later beterde het er niet op ...

Interessant ook om op te merken hoe loyaal de familie blijft aan hun ouders ongeacht wat er allen hebben meegemaakt. Zelfs Jeannette - sterke Brie Larson overigens - die werkelijk walgt van haar vader, kan hem toch niet 100% loslaten. Ieder moet doen waar hij of zij zich het beste bij voelt.

Ik mis Ana de Armas. Nu, dat mag misschien geen argument zijn, maar ik miste toch de connectie die ik wel ervoer met de cast van de eerste film met ook nog Toni Collette, Jamie Lee Curtis en Michael Shannon. Je krijgt een hele rits aan nieuwe namen met opnieuw een moordonderzoek dat me maar weinig intrigeerde en laat dat nu net het grootste probleem van een detectiveverhaal zijn.

Karikaturen van personages en een plot dat maar erg langzaam op gang komt. De film heeft wel zijn identiteit, maar haalde het niet van zijn voorganger. Goed als tussendoortje en bij momenten vermakelijk, maar meer ook niet. Een twijfelgeval.

Een interessante psychologische praatfilm waarbij een gezapig kantoortje met 4 makelaars voor blok worden gezet door het grote kantoor. Van gemoedelijkheid is nog nauwelijks sprake. Eten om niet gegeten te worden is het motto. Eigen vel eerst. Ineens worden strategieën en mooie praatjes bedacht om de vis de doen happen. Weten dat hij niet zal toehappen, maar toch blijven aandringen tegen alle morele principes in...

De film blinkt uit in zijn sterke dialogen en uitstekend acteerwerk. Jack Lemmon en Pacino op kop, maar ook het optreden van Baldwin was sterk, maar ook de rest van de cast was op dreef. Het is zo één van die uitwassen van het kapitalistisch systeem, de nieuwe gang van zaken in het kantoortje.

Best een aangename film over een vrijgevochten dame van middelbare leeftijd. Julianne Moore ziet er nog geweldig uit en zo gedraagt ze zich ook. ‘s Avonds zoekt ze een dancing op om zich te ontladen en van een one night stand is ze ook niet vies, zo lang het allemaal maar niet te complex wordt.

Dit verandert wat wanneer ze Arnold ontmoet. Een serieuze relatie houdt nu eenmaal compromissen in. Zij ziet dit best zitten. Arnold daarentegen ook, maar worstelt te veel met zijn verleden doordat hij niets kan loslaten. Zijn gedrag is bij momenten vreemd te noemen. Geen seriemoordenaar opgescharreld, zo spannend is het nu ook weer niet, maar wel best vrij onderhoudend zonder dat er spectaculaire dingen gebeuren.

Graag gekeken naar Gloria Bell waarbij Moore de film moeiteloos draagt. Ontgoochelt zelden en ook nu weer niet. Geen mainstream, wel een fijne kleine arthouse zonder echt grootse dingen te verwezenlijken.

Fijne stomme film van en met Buster Keaton met inderdaad dat tralieshot dat ik ooit al ergens op één of andere affiche of artikel zag staan. Inhoudelijk is het misschien weinig vernieuwend of anders dan al die andere stomme slapsticks, maar het werkt wel en blijft erg amusant om naar te kijken. Het draait steeds rond hetzelfde met één of ander misverstand en het gebruikelijke wegrennen van gummiknuppels of anderen.

Technisch blijft het voor die tijd verbluffend hoe creatief men was en hoe men de stunts uitvoerde en in beeld kon brengen. Met de beperkte speelduur kan je een gebalde film maken waar het geen seconde stilvalt.

God only knows geeft een inkijk op het leven van 2 zussen en een broer. De broer lijdt aan psychische problemen die gepaard gaan met paniekaanvallen en paranoïa. Vooral de manier waarop beide zussen hiermee omgaan is interessant om op te merken. De regisseur slaagt erin geen partij te kiezen voor de ene of andere aanpak. Ergernis en goedkeuren valt allen te beurt. De één zou beter misschien wat meer van de andere hebben en vice versa.

Thomas bevindt zich er middenin, heeft naast zijn moeilijke momenten ook heldere boodschappen. Mooie uitstekende rol overigens van Musters, net als de zussen knap geacteerd met fijne monologen. Ook de verweving van de christelijke waarden en mantelzorg komt goed aan bod in de film. Zeer menselijke film met zijn goede en minder goede kantjes. Leuk om eens gezien te hebben. Dikke 3,5*!

Interessant concept waarbij onze wereld wordt voorgesteld als een virtueel schaakbord/maquette en een soort godheid erop toeziet. Divide et impera, alleen jammer dat dit zo kort was. Kon best verder en dieper uitgewerkt worden.

Toch een film die ontegensprekelijk veel weg heeft van de Amerikaanse Brokeback Mountain waarbij 2 schapenhoeders in dit geval op afzondering trekken om de beesten te verzorgen. Daar waar Brokeback Mountain ook nog verhaalt over het leven na die periode beperkt deze film zich over deze tijdspanne.

Sowieso interessant om zien was de wijze waarop de schapen gehoed werden en hoe er met pasgeboren lammetjes omgegaan werd. Het leek idyllisch al kwam het boerenleven ook hard en vooral eenzaam over. Het grauwe grijze Britse versterkte dat alleen maar. Het is Johnny die het moeilijk heeft om zich over te geven aan de boerenstiel. Het harde leven strookt niet met zijn levensvisie en hij kan het moeilijk verkroppen als anderen blijkbaar wel tijd hebben om te feesten of te studeren.

Johnny evolueert beetje bij beetje in de film wanneer hij Gheorge ontmoet. Hij wordt openen, praat over zijn gevoelens en geeft zich tenslotte over. Acteerprestaties waren prima, sober en overtuigend. Fijn om eens gezien te hebben.

Ondanks de talloze recensies wil ik toch ook even mijn zegje doen over The godfather. Het heeft me alvast redelijk wat moeite gekost om hem op te leggen. Me gisteren na bovenstaand voornemen hem toch opgelegd en ik heb er - zoals voorspeld - geen spijt van gehad. The godfather is een ultieme oerklassieker. Zowat elke topmafiafilm, van Casino over Goodfellas tot Donnie Brasco en Scarface, ze haalden allen hun mosterd bij The godfather, hét meesterwerk van Francis Ford Coppola.

De magie en toon wordt meteen gezet tijdens het huwelijksfeest. Don Corleone aanhoort als een machiavellistische burgervader - Il Principe, verdeel en heers - enerzijds de gelukwensen voor zijn dochter, maar anderzijds de lofzang en smeekbeden van zijn vazallen. De sfeerschepping is donker en de camera filmt van achter Don Corleone uit, zijn kin rustend op zijn rechterhand, terwijl zijn discipelen vol ontzag, maar ook angst hem toespreken. Vriendschap, loyaliteit, maar vooral familie (denk maar aan de doop en 2 huwelijken die de film rijk is) zijn de kernwaarden van Don Corleone. Respect voor vrouwen ook, voor zijn vrouw en dochter. Ook zijn zoons hanteren dezelfde normen, al gaat er eentje over de schreef (schoonbroer Carlo Rizzi). En bovenal, de onverzettelijkheid tot het niet loochenen van de eigen principes: gokken en prostitutie, maar het mijden van de drugswereld. Het leidt tot een heuse bendeoorlog.

Uiteraard kunnen we rekenen op een geweldige cast. Marlon Brando's karakter als Don Corleone vond ik vooral impressionant en indrukwekkend op de bruiloft. Nadien vond ik eerder een oude aftakelende man wiens kwetsbaarheid en fragiliteit letterlijk zichtbaar werden, zelfs vóór de gebeurtenis. Harvey Keitel en James Caan doen het ook meer dan prima. De jonge Al Pacino als de evenwichtige afzijdige ((maar loyale) Michael doet het schitterend. Ook hij dient vroeg of laat kleur te bekennen en dient te doen wat iedereen van hem verwacht wat hij moet doen. Er is geen ontsnappen mogelijk en er is geen vlucht behoudens de dood.

Corruptie, intriges, verraad, ... het zijn de antipolen van de kernwaarden van zowat elke mafiafamilie. Binnen de eigen cirkel is alles heilig, alles erbuiten moet worden gedomineerd of vernietigd. Wij versus zij. De politie en de politiek zijn een middel (wapen) om doelen te bereiken: macht, aanzien, bescherming, maar eveneens voor afrekeningen. The godfather geeft verschillende keren het ambigue evenwicht weer van deze instrumenten. The godfather kent ook een aantal erg mooie scènes: de afrekening van Paulie in de graanvelden met op de achtergrond het Vrijheidsbeeld, de scène met Solozzo en Luca Brazi, het bed van Jack Woltz, Michael in het restaurant, de prachtige rustige (natuur)beelden van het golvende Sicilië, en ga zo maar door ...

Weergaloze film! Dé referentie voor zowat elke mafiafilm. Dikke 4,5*, geen idee waarom de vijf uitblijft eigenlijk...

Voor mij eveneens de eerste kennismaking met part II. Minder goed dan part I, maar dat leek me dan ook onmogelijk. Desalniettemin een uitstekend vervolg en fijne voortzetting van de trilogie. De film beslaat eigenlijk twee delen met enerzijds het leven van de jonge Vito en de machtsscepter van zijn kille zoon Michael anderzijds. De scènes met de jonge Vito zouden eveneens mooi passen in het eerste deel, maar het tweede deel is hoe dan ook ontegensprekelijk verbonden met het eerste deel.

Familiewaarden zijn binnen vele maffiaclans - in films althans - heilig, maar hier maakt Don Michael het erg bont met zijn wantrouwen, achterdocht, ongeduld en gebrek aan empathie duwt hij iedereen weg waardoor hij er alleen voor staat en verteert wordt door zijn macht en kilheid. Het wordt ook een zoektocht naar de de dader die een mislukte aanslag op hem pleegde. De metamorfose en de mentale druk van het behouden van de macht is tekenend voor de Michael in part I en part II.

De twee grote sterren zijn ongetwijfeld Robert de Niro en Al Pacino. Hoewel ze logischerwijs geen screen time samen hebben, blijft het magisch beide tenoren in dezelfde film te zien. Ik moet me dringend ook eens op Heat storten denk ik zo. Rightious kill ken ik echter helemaal niet, maar stelt zo te zien weinig voor... maar ook Cazale en Duvall doen het meer dan uitstekend. Verder wederom fijn regiewerk van Coppola met eensgezinde liefdevolle familiefeesten enerzijds en donkere schaduwrijke scènes anderzijds. Mooi! Genoten, elke minuut tot het einde, dikke 4,0*!

Deel III van The godfather is minder sterk dan de eerste twee delen, maar is nog steeds voldoende beklijvend om het epos in stijl af te sluiten. Part III sluit het best aan bij de eerste film waarbij Michael door toedoen van zijn vader don Vito moet boeten voor de maffiose praktijken van de familie Corleone. Hoewel hij wilde had hij gewoon geen keuze om meegezogen te worden in de familietraditie. In deel II legt hij dan zijn eigen klemtonen als patron en stapelt hij zijn eigen zonden en misdaden op. Deel III zijn het dan de kinderen die ervan het slachtoffer worden, net zoals ook hij dat heeft ervaren in het verleden.

Het hoogtepunt van de film beperkt zich tot het laatste half uur waarbij de opera naar een climax leidt. Ook de laatste scène op Sicilië ondersteund door de theatrale klassieke muziek/opera is alles waarvoor de trilogie van de The godfather heeft gestaan. Liefde, verraad en familie staan centraal: familie is heilig, altijd en overal.

Al Pacino doet het uitstekend en zijn personage Michael is verouderd en ziet dat de wereld om hem heen is veranderd. Garcia is een mooi nieuw personage met heel wat potentieel. In het begin wat onstuimig, maar danig groeiend naarmate de vordert. Het verhaal met het Vaticaan is een mooi uitgangspunt voor de film, maar komt soms wat rommelig over. Al bij al een uitstekende afsluiter van het epos over het leven van één van de machtigste fictieve maffiafamilies in de (film)geschiedenis.