Opinions

Ik ben iets minder enthousiast dan bovenstaande recensies. Geen slechte film, maar ik bleef vooral toch op mijn honger zitten. De film kabbelt gewoon rustig voort zonder uitgesproken plot. Een gezin verliest de moeder na een auto-ongeval en tracht het leven terug te hernemen in het zonnige Genua.

De meest interessante scènes waren de nachtelijke scènes met de jongste dochter. Haar kreten voortkomend uit angstaanvallen gingen door merg en been. Had wel wel te doen met het personage. Ook het feit dat ze de rechtstreekse aanleiding was van het ongeval en dus de dood van haar mama is hartverscheurend. En uiteraard komt daarbij dat dit haar wordt kwalijk genomen door haar grotere zus.

Ofwel lag het aan de DVD, maar ik vond de lichtkwaliteit niet geweldig. Erg veel donkere scènes, zelfs op klaarlichte dag tussen de vele steegjes of tijdens scènes binnenshuis. Genua als locatie dan wel weer verfrissend en leuk om te zien. Ook het acteerwerk was prima, sober en degelijk.

Film greep me in zijn geheel te weinig aan behoudens hier en daar een scène. Ik vermoed dat ik deze snel vergeten zal zijn.

Ik weet niet wel subgenre het is, maar The gentlemen heeft zo'n swingende luchtige vibe en tempo. Serieus, maar toch komisch en toegankelijk. Een leuk deuntje op de achtergrond, wat geharde criminelen op de voorgrond. Alles ingrediënten zijn aanwezig om er een avondje topamusement van te maken.

Er passeren wel wat personages de revue en er wordt vaak geswitched tussen tijd en gebeurtenissen. Zeer fris allemaal en prima montage- en camerawerk. Ook het acteerwerk mocht er best zijn en bijvoorbeeld Hugh Grant, een acteur die je elders verwacht, stelt zeker niet teleur. Plottwists en verrassende wendingen wisselen zich af. Toch blijft het allemaal nog goed te volgen.

De meest leuke scènes waren toch die met de blowende tieners met Raymundo. Maar ook Rosalind vond ik een sterk personage. Leuk!

Best wel een leuke thriller horror uit Zuid-Korea waarbij een verzekeringsagent te maken krijgt met een psychopaat. Spannend en sfeervol, daar weten de Koreanen wel raad mee. Prima opbouw en tot ruim driekwart van de film redelijk sterk. Het einde was weer dat tikkeltje erover en overdreven, zoals zo vaak.

Het blijft me verbazen dat een half kreupele vrouw zo'n dominantie of zo'n sterk weerwerk kan bieden. En niet in één scène, maar in verschillende scènes. En zoals zo vaak in dergelijke films hebben ze nog vaak 2 tot 3 levens.

Beetje gore hier en daar, maar al bij al valt dit best mee. Saw-toestanden? Mja, een light versie dan toch maar. Dat met de sleutel vond ik eerder lachwekkend, dan echt vies. Maar in zijn geheel best een prima insteek.

Ik zag nog niet al te veel van Rossellini, om niet te zeggen niets, dus moeilijk in te schatten waar ik deze film moet plaatsen binnen zijn oeuvre. Een prima film wel die zoals de filmtitel doet uitschijnen plaatsvindt net na het einde van de Tweede Wereldoorlog in Berlijn.

De stad ligt nog half in puin en de heropbouw is nog verre van klaar. Geallieerde of Russische soldaten zijn. Iet te bespeuren waardoor de klemtoon volledig kan liggen op de armoedige en ellendige situatie van vele inwoners. Vele minderjarigen zijn wezen, nog anderen zijn veroordeeld tot de bedelstaf en dienen dagelijks aan te schuiven voor rantsoenen.

De film geeft een erg deprimerend en wanhopig beeld weer van het Duitsland na twee verloren (wereld)oorlogen. Survival of the fittest, illegale creativiteit en uitbuiting van de zwaksten floreren. Visueel en mentaal een sterke film. Prima werk van Rossellini. Het einde doet er alleen maar een schepje bovenop, alsof het al niet zwartgalliger kon. Enkel het acteerwerk vond ik niet zo geweldig, niet zo van de kleine Edmund, maar ook niet van zijn vader bijvoorbeeld.

Verdwalen in de woestijn is geen pretje. Je raakt er totaal van gedesillusioneerd. Een film die vooral visueel en technisch opvalt. Inhoudelijk valt er misschien net te weinig te beleven. Wat zou er ook te beleven vallen in de woestijn? Of je zou er Hollywood op moeten loslaten, maar dat gebeurt gelukkig niet.

Visueel zoals hier al meermaals gezegd een pareltje. Dat lijkt ook niet zo bijzonder moeilijk met het landschap dat je wordt voorgeschoteld, maar de montage en regie zit wel goed. Mooi afwisselende beelden die de perfecte balans vinden tussen sfeer en noodzakelijkheid. Verder technisch op orde met een aantal spitsvondige beelden zoals de close-up van hun 'dansende' koppen in beeld terwijl ze verder sjouwen in de woestijn.

De sfeer wordt ook opgeroepen met licht en donker (zonsopgang), de schaduwen, de achterliggende soundtrack. Fijne film op dat vlak!

Opgenomen in de MovieMeterlijst van Film Pegasus. Slechts 3 stemmen in de lijst van 2013 en goed voor een 997e plaats. En daarbij is het gebleven. Geheel terecht overigens, want is een louter observerende documentaire. Er wordt geen woord in gesproken. De sound is wazig, behalve hier en daar wat verkeer of muziek van een bal. We krijgen een impressie van wat er leeft tijdens de nacht in diverse steden. Een Britse stad, een Kroatische stad ... alles leeft. Straten en pleinen lijken opgeslokt door de duisternis, maar dat is slechts schijn. De nacht is inderdaad fascinerend en de beelden zijn soms mooi, maar een dik uur kijken naar dit is lang, erg lang.

Een echte horrorprent is dit niet, maar spannend en mysterieus is hij zeker wel. Vooral door de goede recensies op IMDB werd ik geprikkeld om deze in de bioscoop even mee te pikken. Het thema is erg goed opgebouwd en uitgewerkt. Subtiel en via tal van situaties wordt het thema van verdoken "racisme" aangehaald. Het geeft ook de kijker (mij althans) een onbehaaglijk gevoel en doet me naar mezelf reflecteren.

Een mens is sowieso biologisch en van nature angstig voor het onbekende, het 'ongewone', voor iedereen die anders is dan hemzelf. In de film kwam erg goed naar voor hoe mensen steeds in eerste instantie onderhuids refereren naar (in dit geval) de huidskleur in plaats van de mens op zich. Het hoofdpersonage voelde zich daar duidelijk erg oncomfortabel bij. Sterk!

De film neigde naar een 4,0*, maar hiervan moest ik jammer genoeg afwijken. Het einde ontgoochelt me zoals zo vaak in een film. Het was er net weer een tikkeltje te veel aan. Als je tot twee maal toe een uit te kluit gewassen biljartbal tegen je kop krijgt, dan blijf je gewoon liggen. Punt aan de lijn. De andere bloederige scenes ok, dat ging nog net.

Maar kom, erg leuke film met een erg fijne boodschap. Uiteraard moet je er de (onrealistische) hypnose en transplantaties maar voor lief nemen binnenin het verhaal. 3,5* lijkt me dan ook een correcte score. Bovendien viel me de erg sterke vertolkingen van de acteurs me op, van vrijwel iedereen dan. De moeder was misschien wat minder. Ook de humor en dialogen met zijn vriend (de dikke politieman) waren een fijne zijsprong. Mooi debuut van Peele!

Het is een cliché om een sympathiek hoofdpersonage (maar nog steeds eentje van het criminele type) af te zetten tegenover wat echte schurken. Dat gebeurt dus ook met McQueen hier waarbij de kijker hoopt op een positieve afloop. Het onrecht dat hem wordt aangedaan of het verraad waarmee hij te maken heeft overstijgt zijn misdrijven. Hij ziet er vervolgens ook erg charismatisch en flamboyant uit.

Lekker sfeervol en met fijne actie deze zuivere heist. De relatie met Carol is een extra pigment die de film kruidt. Niets is zwart wit.

Een aantal scènes zijn echt geweldig zoals die met de trein, de vuilniswagen of het motel op het eind. Actie en rustige momenten wisselen elkaar goed af. Een film die zeker een herkijk waard is.

Eigenlijk niet meer dan een rechtbankdrama, maar het voelt niet zo aan in dat groezelig zaaltje met 3 bebaarde fossielen die eerder onwetend dan wijs overkomen. Er is weinig juridische (of religieus) aan het hele gebeuren door de totale besluiteloosheid. Als die het al niet meer weten ...

De situatie is schrijnend en is o zo typisch voor het patriarchale systeem in vele landen waarbij de vrouw ondergeschikt is. Dit steeds onder het mom van religieuze wetten en gebruiken. Het probleem is dat de film wat monotoon en repetitief overkomt. Er zit geen schwung of climax in. De beginsituatie wijzigt 100 minuten niet: het wordt niet erger, maar ook niet beter. Mocht je de film in tijd hermonteren, je zou geen verschil merken. En dat is niet bevorderlijk voor de kijker.

Desondanks wel een interessant gegeven. Redelijk acteerwerk allemaal, maar toch dat tikkeltje te weinig boeiend gebracht.

Erg sterke Ki-duk Kim! Hiermee schopt het buitenbeentje van de Zuid-Koreaanse cinema alweer tegen de schenen van menig gevoelige zielen. Hoe het leven van een eenvoudige visser door een stommiteit plots in een diplomatieke militaire rollercoaster belandt.

Opvallend vooral is de paranoïde angst van beide Korea’s om toch maar geen geheimen of informatie kwijt te spelen aan de andere. Daarbij gaat men tot het uiterste en is de arme visser maar een speelbal voor grotere machten. En Zuid-Korea moet hier niet onderdoen voor Noord-Korea. Het uitgangspunt alleen al is zo vooringenomen waardoor men onmogelijk kan geloven dat de visser nu eenmaal (oprecht) gelukkig is met het leven dat hij leidt en dat er geen sprake is van indoctrinatie van het regime. Ook het feit dat men denkt mensen zomaar te kunnen verleiden met luxe lijkt me ook een puur kapitalistisch (fout)denken.

Het merendeel van de film bestaat uit ondervragingen, dialogen dus, maar blijft onderhoudend. De andere films van Ki-duk Kim die ik al zag waren toch soberder op dat vlak. Doet me wat denken aan de aparte film uit het oevre van Kore-eda’s Sandome no Satsujin (2017).

Wellicht lang geleden al eens gezien. Ook destijds in een toneelstuk gegoten enzo. Ik had toch steeds de indruk dat de familie Van Paemel voor het ongeluk geboren was en dat hun naam zowat synoniem stond voor alle ellende en miserie die een mens maar kon overkomen. Niet dat het gezin gespaard blijft van tegenslagen, integendeel, maar ik had blijkbaar een nog exponentiëlere graad in mijn gedachten.

Eigenlijk draait het rond alle gezinsleden van vader Van Paemel. Vader Van Paemel is een oerconservatieve katholieke keuterboer wiens leven draait rond werken, werken en nog eens werken. Onderdanig naar zijn overste, meneer de Baron, met harde hand en ondoordringbare koppigheid naar zijn gezin zoals het hem ook werd geleerd door zijn ouders. Socialisten en communisten zijn luiaards en rechten zijn ondergeschikt aan plichten. Dat was de idee van de vader des huizes.

Hij heeft het echter niet getroffen met zijn kinderen. De ene werd lam geschoten, de andere is een socialist, nog een andere papt aan met een schooier, we hebben een dienstweigeraar en een andere dochter "speelt" prinses op het kasteel. En ondertussen blijft het werk maar liggen. Enfin, om maar te zeggen dat er heus wat gebeurt en de film dus zeker aangenaam is om te volgen. Zeer mooi authentiek karakter van tijd en decor. Prima film, toch diegene die me best is bevallen van die andere soortgelijke klassiekers Mira (Film, 1971) of De Loteling (Film, 1973).

Een nieuwe film van Farghadi kan ik niet zomaar laten passeren en terecht overigens. Alweer een scherpe benadering van Farghadi van het Iraanse maatschappelijke stelsel dat weinig oog heeft voor de individuele persoon achter wetten en regelgeving.

Maar de film doet meer dan dat en stelt openlijk de vraag hoe je moet aankijken tegen Rahim. Ondanks zijn oprechte intenties werkt hij zichzelf in nesten door zijn verhaal te verbloemen of minimalistisch te duiden. Hij heeft echter veel te laat door dat zijn situatie een eigen leven leidt en hij daardoor letterlijk geleid wordt door de media, het justitiële apparaat, de vrijwilligersorganisatie ... En ga je daarin mee natuurlijk? Zo werd zijn stotterende zoon later opgevoerd om emo-televisie te creëren.

Je kan je natuurlijk ook afvragen in welke mate het systeem je dwingt om te handelen als Rahim. Interessante film waarbij de druk van de media, schuld- en eergevoel sterk naar voren komen binnen de islamitische samenleving in Iran. Uitermate boeiend. Knap!

Van wat doorstroomt naar onze contreien ontgoochelt een Iraanse film eigenlijk zelden. De maatschappelijke thema's die telkens worden aangehaald zijn steeds erg boeiend om te volgen. Ook hier alweer waarbij het als weduwe maatschappelijk gezien niet aanvaard wordt dat ze alleen woont of dat ze contacten onderhoudt met een vreemde man.

Een film ook die de doodstraf opwerpt als iets onjuist, want onomkeerbaar als je de verkeerde executeert. De gevolgen voor Mina zijn dan ook dramatisch. De film is innemend en onderhoudend. De serene aanpak geven de film authenticiteit. Ook het acteerwerk is zoals steeds prima in orde. De dove dochter geeft de film een extra emotionele lading mee zonder zich hierin te verliezen.

Reza is een boeiend personage dat zich ineens mengt in het leven van Mina. De reden waarom wordt later duidelijk en geeft de film een andere wending. Bijzonder einde waarbij toch blijkt dat het een inbeelding of fantasie was.

Misschien wel een filmtip waard voor BBarbie

Ghost is zo één van die klassiekers van de oudere generaties die velen wellicht al gezien hebben, waarschijnlijk zelfs meermaals. De pottenbakkersscène kent haast iedereen wel. Ghost is een behoorlijke film, nog steeds, en het is vooral Demi Moore die de show steelt. Swayze en Whoopi, daar moet je doorheen kijken als je het einde van de film wil halen.

Het plot is nochtans vrij goed waarbij Sam als geest verder tuurt wanneer hij overlijdt na een overval. Zijn vrouw blijft verweesd achter en hij kan zelf geen contact met haar maken. Ghost is een resolute klassieker binnen het genre en bevat naast romantiek ook drama, suspense en een beetje “engheid”. Alles wordt uiteraard wat uitvergroot en soms druipt de meligheid er van af, maar het werkt wel redelijk. De donkere wezens dito geluiden die ze produceren zouden niet misstaan in een spookhuis, maar ook niet meer dan dat. Halfweg valt de film even in (bankgedeelte), maar algemeen gezien verloopt de film vrij vlot.

Een film die in zijn opzet slaagt om straks 30 jaar na datum nog steeds te beroeren, verdient zeker een voldoende. Bij deze 3,0*.

Ondertussen loopt het aantal geziene films van Jarmusch op tot een aanvaardbaar niveau en weet je ook wat je mag verwachten. Misschien toch niet onbelangrijk, al was het maar om de juiste verwachtingen te hebben als je een lukraak film ziet (van hem). Want, inhoudelijk stelt het op zich erg weinig voor, maar de flair en de luchtigheid waarmee Jarmusch zijn films benadert, zijn dikwijls zeker de moeite.

Die satirische aanpak slaagt wonderwel in de potpourri van samurai, hiphop en maffiabazen. In principe onmogelijke onderwerpen om in één film te gieten, maar Jarmusch doet het, en dan eens nog niet zo slecht ook. Alleen die boekpassages vond ik wat minder, die haalden me uit de drive van de film. Ze brachten iets te weinig bij tot wat komen ging.

Inderdaad clichématig en eenvoudig allemaal, maar het slaat wel aan. Forest Whitaker zie ik wel graag bezig, misschien niet zijn meest memorabele rol, maar heb er best van genoten.

Met een film van ScarJo weet ik meestal wel te vermaken. Doet het steeds meer dan behoorlijk en ook het oog wordt geëntertaind met zoveel schoonheid. En als het plot nog prima in elkaar zit, heb je gewoon een erg vermakelijke film voor de boeg.

In het begin was het wat zoeken welke richting de film uitging, maar in tussentijd kon je je al vergapen aan de mooie visuele effecten van de futuristische stad. Deze had wat weg van Blade Runner 2049, maar die reuzehologrammen hadden wel iets.

De film heeft een ethisch-filosofisch kantje waarbij je geconfronteerd wordt hoever je kan gaan om mens en machine te verenigen. Corruptie en machtsmisbruik komen ook vervolgens de hoek omloeren en het individu wordt dan helemaal buitenspel gezet. Niet alles komt even goed uit de verf, maar in zijn geheel gezien zeker een prima wegkijker met een extra laagje (ook al wordt er alweer op dezelfde nagel geklopt).

Inderdaad ook wat mixed feelings hier. Op zich wel een leuk gegeven met fijne ideeën. Alleen klopte de humor niet zo. Te flauw of gewoon gebruikt in de verkeerde context waardoor de film bij momenten eerder vervelend was.

Het eerste werkje van Iwai. Niet veel soeps. Gelukkig evolueerde hij wel in zijn later oeuvre. Een leuk probeersel, maar ook niet meer dan dat.

Ik wist eigenlijk niet goed waaraan ik me kon verwachten. A ghost story kwam daarom wat bevreemdend bij me binnen. Het afbeelden van een spook wordt letterlijk weergegeven van hoe we het kinderen vertellen of van hoe we het zien in diverse tekenfilms. Enkel de "boeh" ontbrak. Kinderlijk simpel en onnozel? Misschien wel, en het was ook mijn eerste gedacht. Aan de andere kant best een originele en ongewone weergave om dit op deze manier te doen.

Beetje vreemd bovendien om - zoals hier reeds aangehaald - je topacteur in te schakelen wanneer je hem amper ziet. Al zal de naam op de affiche zijn effect sowieso hebben. Casey Affleck, meer dan uitstekend in 'Manchester by the Sea" waarbij de deprimerende neergeslagen rol hem op het lijf geschreven was. In A ghost story ook wel, hoewel hij niet zo heel veel moest doen behalve met een wit laken boven zijn hoofd rondlopen. Heeft hij dat écht gedaan trouwens???

Weinig tot geen dialogen in de film. Veel stiltes en vooral ook veel long shots. Deed me in dat opzicht wat denken aan Fien Trochs Kid (2012) waarbij de film nog een stuk korter kon. Aan de andere kant missen bepaalde long shots hun effect niet door extra stil te staan bij de vergankelijkheid en relevantie van het bestaan. De film krijgt zo een melancholisch tintje. De taartetende Mara daarentegen ontgaan me echter volledig. Ook die ene pseudofilosofische monoloog van die ene dude leek me de bal mis te slaan.

De film kent wel degelijk een bepaalde boodschap, geen slechte overigens, maar grijpt me net té weinig aan om volledig mee te gaan in het verhaal. Ik vond de uitwerking net te pover. Een film met het nodige potentieel, maar niet op deze manier. Bij deze dan ook "slechts" een matige voldoende met 3,0*!

Een minimalistische observerende film van Devos. Veelal statisch camerawerk afgewisseld met verticaal uitzoomen wanneer de hoofdprotagoniste haar wandeltocht door het nachtelijke Brussel inzet. Grimmige en vuile straten, weinig uitnodigend. Een plaats waar je zo snel mogelijk weg wil van zijn, zeker als vrouw.

Een stad slaapt nooit. Er valt steeds wel iets te zien. Ondanks haar eigen zorgen, geldgebrek, problemen met haar kinderen, blijft Khadija oog hebben voor anderen die het moeilijk hebben. Opvallend was het wel dat ze wellicht deze details in de stad opmerkt wanneer ze zelf kwetsbaar en alleen is. Alsof ze nu tijd heeft of de tijd neemt die ze anders in de drukke straten niet kan ervaren.

Een film die inderdaad draait rond empathie voor de medemens. Niet alleen van Khadija zelf, maar ook van de andere “nachtbewoners”. Die slotscène was misschien wat vreemd, maar kent zijn oorsprong in de openingsscène met dat reclamebord. Het contrast kan niet groter zijn met het leven dat ze leidt in het kille Brussel.

ScarJo behoort tot één van mijn favoriete actrices. Hier als minderjarige. Niet dat ze hier de pannen van het dak speelt, maar haar carrière heeft nadien toch een hoge vlucht genomen. Soms moet je wat geluk hebben. Het is vooral Birch die hier centraal staat, als een op hol geslagen tiener die vanuit haar onzekerheid maar een grote bek opzet tegen alles en iedereen. Soms opent het deuren - de vriendschap met Seymour, maar dikwijls worden de deuren ook gesloten. Dat laatste gewoon ook veelvuldig.

Het maakt van Ghost world een aangename en fijne coming of age. Met een vleugje drama, maar vooral veel satire en fijne cynische dialogen. Fijn ook dat Steve Buscemi deel uitmaakt van de cast, steeds een plezier om naar te kijken.

Een film die tegen de schenen schopt en mainstream uit de weg gaat, dit via de personages Rebecca en vooral Enid. Fijn!

Ik vond er eigenlijk niet zo heel veel aan. The ghost writer van Polanski is de verfilming van het boek van thrillerauteur Robert Harris. Memorabel of uitzonderlijk wordt de film nooit eerlijk gezegd. Polanksi heeft wel wat anders op zijn oeuvre staan. Een film die te boek staat als een thriller, maar vond het eerder saai en langdradig waarbij Polanksi het plot te lang uitspint.

Qua sfeer en setting wel prima, voor de rest ook vrij gelikt allemaal met ook degelijke acteerprestaties.

Pure nostalgie al heb ik Ghostbusters destijds niet suf gedraaid. Viel me na al die jaren eigenlijk wel wat tegen. Grappig vond ik het zeker niet en ook qua entertainment geen echt wow-gevoel gekregen. De soundtrack blijft echter wél geweldig met die typische eighties beat.

Vooral het matige sullige niet overtuigende trio speelde me parten. Zelfs de hier irritante Murray niet, net als de anderen zoals Aykroyd overtuigden niet. Om dan toch binnen het "horror komedie genre" te blijven uit die tijd, had ik het toch meer voor Gremlins.

Vandaag de dag toch een hemelsbreed verschil met wat we voorgeschoteld kregen aan geesten. Nogal cartoonesk bij momenten. Ook die pakken en apparatuur waarmee ze rondlopen, op zich wel fijn, maar je moet vandaag de dag moeite doen om ze voor lief aan te nemen.

Als kind van de jaren 80 nooit echt iets gehad met Ghostbusters en al zeker niet met de hele franchise die erna kwam. Die laatste in het rijtje dan ook wat voor me uitgeschoven. Die tune/song dito station wagon blijft natuurlijk geweldig nostalgisch.

Al bij een fijne start die wat weg heeft van een Stranger things of The Goonies, een eighties sfeertje, en wat tieners die wat paranormale activiteiten ontdekken. Ook fijn om hier Finn Wolfhard te zien, vond ik toch een leuke meevaller. De oude cast die later op de proppen kwam vond ik dan weer minder geslaagd.

Halfweg zakt de film wat in voor me en verdwijnt het leuk sfeertje wat. Voor de rest fijn om gezien te hebben, maar het wow gevoel die sommigen hebben, ervoer ik niet.

Ik vond de vorige al niet geweldig, maar wou deze meepikken om er vanaf te zijn. Had ik beter niet gedaan, want ook deze vind ik niet te best. Ik blik dan vooral nostalgisch terug naar de originele films uit de eighties.

Vind het voornamelijk erg flauw. Waarschijnlijk is het de bedoeling om de jonge kijkers mee te krijgen in de franchise. De wat oudere generatie, ik dus, zal wellicht verdeeld zijn. Wolfhart is wel een prima zet en borduurt verder op zijn Stranger things doorbraak.

De oude cast komt ook nog eens op de proppen, maar toen boeide het me al niet meer. Ik krijg een wat uitgewrongen gevoel bij deze franchise.

Opgenomen in de top 1000/1527-lijst én geregisseerd door de diegene die ook verantwoordelijk was voor Martyrs. Moest dus bekeken worden. Op zich als horrorfilmpje weinig bijzonder in die zin dat de geëffende paden opnieuw betreden worden met de gebruikelijke elementen. Hier en daar een irrelevante scare jump, een mysterieus huis, donker, poppen, een kelder ... Maar het moet gezegd dat de uitvoering wel prima zat.

Eng wordt het nooit en naast het standaard patroon toch ook wat mysterieus. De sfeer zit prima. En ik moest ook de hele tijd aan Sloth denken uit The Goonies (1985), alleen was hij hier wat boosaardiger.

Werkelijkheid en fantasie lopen door elkaar, maar heb eigenlijk geen nood aan een uitleg. Prima vermaakt bij deze film met een prima setting.

Een ongewone combinatie van een horror met een oorlog(setting). Maar al bij al wel geslaagd. Wat neerkomt op het traditionele huis dat wordt bezeten door wat geesten, draait enigszins toch anders uit dan verwacht. En wat ik er uiteindelijk van begreep - dat item had ik niet volledig - is dat de ontspoorde geesten toch weer niet voorzien waren en werden verklaard als één of andere bug. Nogal vaag, maar los hiervan kon ik de traumabestrijding via cognitieve therapie wel hebben.

Los daarvan visueel niet slecht gedaan met de setting en de sfeer in het huis. De scènes met de badkuip bijvoorbeeld vond ik erg goed, eng ook. Het feit ook dat ze niet zomaar wegraakten en in cirkels rondliepen, bracht een enge sfeer met zich mee. Best meeslepend. Niet geweldig hoogstaand en niet alles was even geslaagd, maar zeker voor een horrorprent degelijk te noemen. Er zat een bepaald idee achter de film - los van het feit of je die kon pruimen of niet - en dat wil ik zeker belonen. Men kon er zich veel makkelijker vanaf gemaakt hebben.

Degelijke film waarbij spanning en mysterie centraal staan. Beetje met de haren getrokken soms, maar globaal gezien voldoende benut potentieel om de ideeën te ontwikkelen. Niet alles was geslaagd, maar vermakelijk was het zeker. Bij momenten iets te veel hooi op het vork waardoor het plot nodeloos complex of rommelig werd gemaakt.

Verschillende genres passeren ook de revue, maar simpelweg kan je het gewoon bij thriller houden. Hou eerder van andere films uit ZK, maar deze kon er wel mee door voor een keertje.

Een langgerekt familie-epos waarbij de glorie van het olierijke Texas centraal staat. Wanneer vee omgeruild kan worden in olie beleven velen gouden tijden. Niet iedereen is blind voor het zwarte goud, het maakt van Bick Benedict een buitenbeentje.

Alle kinderen willen iets anders en al helemaal geen vee houden. Het is een splijtzwam in de familie. Erg dramatisch en theatraal allemaal, maar best vermakelijk ondanks de lange speelduur.

Ook racisme speelt de kop op en is sterk verweven in het plot. Het maakt het allemaal boeiend. Geweldige setting en blik op het Texas na de Tweede Wereldoorlog. Fijn in beeld gebracht en al bij al een sterk plot.

Zo'n giant bug movie (of spinnen in dit geval) is steeds een prettige wegkijker. Best een amateuristische versie, want erg veel stelt het niet voor. Je hebt dan wel de tijdsgeest met beperkte technische middelen, maar dit stelde wel erg pover met reuzenspinnen die eerder op mechanische pluche beesten leken met ogen van voetballen. Ook de eerste grote spin die in beeld komt en het eerste slachtoffer maakt, is niet meer dan een pluchen geval.

Maar dat is het niet alleen. Want zo'n beperkte CGI heeft zo zijn charmes. De acteerprestaties waren eigenlijk al niet veel beter. Ook qua plotverloop kon het toch beter. De eerste spin in beeld, en dan betreft het nog een gewone vogelspin, komt pas na 28 minuten in beeld, dat is na 1/3e van de film. En dan is het nog verschrikkelijk ergerlijk dat niemand die beesten opmerkt ook al lopen er verschillende rond in het huis. Een reuzenspin mogen we pas zien naar ruim 40 minuten, we zijn dan al halfweg. Tussentijds veel geneuzel met de NASA en stomme interventies met de plaatselijke sheriff. Neen, dat kon dus gerust een pak beter.

Naar het einde toe beterde het wel, maar echt hoogstaand is het nooit geworden. Lachen geblazen wanneer zo'n spin een mens oppeuzelt. Maar kom, leuk om eens gezien te hebben, maar zeker niet meer dan dat.

Film deed me in eerste instantie denken aan de vrij onbekende Unlawful entry (Kurt Russel en Ray Liotta) ergens in de jaren 90. Ook daar was er sprake van een opdringerige gast (in dit geval een politieman) die zich meer en meer inmengt in het privéleven van een koppel.

Op zich een leuk en sterk uitgangspunt. Je weet dat het gaat foutlopen en de spanning dito opbouw verloopt gestaag. Maar wat ik het meest apprecieerde aan deze 'The gift' was vooral het psychologisch spelletje dat gespeeld werd, zowel gedurende de film als op het eind. Meestal eindigen dergelijke 'goedkopere' films in een bloedbad, maar niet hier. De macht en controle berust hem in het zoeken naar tweedracht en wantrouwen. Het enige wat me dan wel steeds stoort is het feit dat een koppel verschillende jaren het perfecte huwelijk kan spelen om dan na een incident ineens de ware aard naar boven te ontdekken. Alles wat vooraf zo sterk werd opgebouwd vervliegt in het niets. Vrij simpele en goedkope redenering vaak. Ok, die Simon is een halve zak (nuja? Alé, het was alvast niet proper als kind), maar dat die onhebbelijkheden vooraf nooit opgemerkt worden door de partner? Neen, te simpel voor woorden.

Nu, eens je daar voorbij bent, best wel een onderhoudende film met een prima einde. Een einde dat ik niet had verwacht (wel niet geheel realistisch), maar de insteek zelf (de psychologische terreur) hakte er wel op in.