Opinions

Zeer blij dat ik deze klassieker ook eens in aanschouwing kon nemen. The great dictator verdient alle lof en ik was in de eerste plaats erg verbaasd dat het er visueel allemaal zeer netjes uit zag, revolutionair bijna voor het jaar 1940.

Ik heb dikwijls gelachen met deze film. Vooral het eerste deel tijdens WOI vond ik erg leuk om volgen en was zeer amusant. De film voelde aan als slapstick en dit werkte wonderwel. De film houdt niet steeds zijn hoge niveau aan. Nadien zijn het vooral de momenten met Hynkel die indruk maken. De openingsspeech is een geweldige retorische parodie op de echte Hitler. Bewust niet vertaald om te verwijzen naar het gewauwel van een soms doorgedraaide Hitler. Bovendien zijn ook de bewegingen en mimieken vrij accuraat. De film is bijzonder spitsvondig. De dubbelrol van Chaplin is een leuke insteek. De verschillende pseudoniemen van de wereldleiders van toen (of hoe moet ik het verwoorden) zijn gewoonweg briljant. Waarschijnlijk was de oorspronkelijke insteek eerder censuurgerelateerd of vergis ik me hierin? Die kruisjes in plaats van het swastika, Tomainia en Bacteria, de heerlijke Benzini Napolani of Il Dikkie (haha), Herring en Harbitsch, ... Hilarisch, hoe kom je erop?!

Een ander leuk moment beladen met symboliek is wanneer Hynkel speelt met de wereldbol waarbij de ambities en de megalomanie van de führer naar voren komt. Erg mooi en sfeervol gebracht. De eindspeech van Chaplin op het einde is een oprechte (politieke) oproep van Chaplin zelf. Het werd hem wellicht niet door iedereen in dank afgenomen ...

Kortom, zeer aangenaam kijkstuk met de nodige satire en humor. Hier en daar wat plotgaten, maar wie maalt daarom? Terecht een klassieker genoemd na intussen 78 jaar!

Niet de klassieker of de topper die ik er had van verwacht. Eerst en vooral moest ik me door het script of uitgangspunt worstelen welk voor mij meer op een scoutskamp met spelletjes leek dan op een krijgsgevangenenkamp. Het kat-en-muis-spelletje dat ontsnappen een recht was en de isoleercel een lachtertje kon ik aanvankelijk moeilijk plaatsen. De erg leuke melodieuze deuntje geeft bovendien een luchtige ondertoon aan de film. Dit laatste deed me wat denken aan The bridge on the river Kwai al was de toon van die film nooit luchtig. Je zou haast denken dat het een komedie was. Het komt de spanning alvast niet ten goede al beterde dit later in de film wel.

Desalniettemin heeft de film zijn kwalitieiten. De minutieuze en gedetailleerde planning en spitsvondigheid om te ontsnappen werd knap uitgevoerd. De toon van de film verandert enigszins na de ontsnapping. De hoop en wanhoop om te vluchten en voortvluchtig te blijven werd vanuit elk personage sterk benaderd. En op realitische wijze liep niet elke vluchtpoging goed af. De motorscène met McQueen is idd een hoogtepunt, maar ook de andere ontsnappingen waren boeiend om te volgen. Film die in twee grote delen uiteen valt. Prima vertolkingen met een geweldige cast, maar het script en de sfeerschepping nogal ongeloofwaardig in vooral het eerste gedeelte. Nipte 3,5* wat mij betreft.

Leuke fijne prestaties van zowel Michael Caine als de betreurde Glenda Jackson. Dat was ook nodig om de schwung in de film te krijgen. Met die typische Britse luchtigheid en humor wordt de film naar een hoger onderhoudend niveau getild.

Fijn om te zien hoe het verzorgingshuis met zijn appartementje zorg draagt voor zijn bewoners. Leuk hoe Irene gevat en met een ironische kwinkslag op alles een antwoord heeft.

Maar ook Bernard is leuk om te volgen. Zijn trip naar Normandie is er één met een missie. Het was nu of nooit, want met zijn 95 jaar restte hem niet veel tijd meer. Dat bleek ook bij de aftiteling van deze biografie. Goede aanpak van de regisseur en de montage met het verleden was goed zonder overkill. Een film zoals alleen de Britten die kunnen maken. Fijn!

Niet ondersteboven van Charles Dickens noch van de verfilmingen van zijn boeken. Er is iets in het plot dat me weerhoudt. Hij creëert steeds een soort van sprookjesachtige sfeer van de underdog, de verschoppeling, voor wie het op miraculeuze wijze steeds goedkomt.

Visueel vond ik het wel mooi. Erg sfeervolle openingsscènes op de begraafplaats, zowel met als zonder de mist. Vermoedelijk door de keuzes die de film maakte, maar ik vond de verschillende (levens)delen van Pip nogal bruusk in de overgang. Tijdssprongen zijn zelden makkelijk te verweven in een plot, maar hier had ik geen goed gevoel bij.

Daar ik nog een goed gevoel had bij het begin van de film ervoer ik dat hoogtepunt nimmer nog in het verdere verloop van de film. Zoals ik al zei scoort de film voor op cinematografisch vlak goede punten.

The Great Gatsby is één van de weinige films van Leonardo DiCaprio die ik nog niet zag. Samen met The aviator toch één van zijn mindere films. Ook voor J. Edgar is het bang afwachten. Deze The great Gatsby kon me helemaal niet bekoren. Deed me in vele opzichten denken aan “Moulin Rouge!” van juist ja, Luhrmann. Enkel het musicalgedeelte ontbrak hier, maar voor de rest ie het drukke kitscherige gedoe aanwezig.

Kleuren, muziek en spektakel vliegen je om de oren in dit visuele spektakel. De decadentie en het exentrieke droop er bij momenten vanaf. Maar met al dat visueel geweld bleef ik wat op mijn honger zitten qua verhaal. Er gebeurde weinig en het verhaal blerf erg oppervlakkig. Het werd een lange vervelende zit. Leo was niet slecht maar kwam onvoldoende uit de verf met dit scenario.

Net terug van een vrij goed gevulde bioscoopzaal. De film deed me in vele opzichten wat denken aan die andere Oscarnominatie BlacKKKlansman. Beiden belichten een raciaal op waargebeurde feiten berust thema uit de jaren 60 op een komische wijze. Ook hier dien je het plot met een korreltje zout te nemen en zal het allemaal niet gebeurd zijn zoals je het in de film zag. Voor diepgang over dit thema moet je je toevlucht eerder zoeken naar films als Mississippi Burning, Selma etc.

Ik heb echter wel met volle teugen genoten van Green book met twee uitstekende acteurs die elkaar goed aanvulden. Hun conversaties waren geweldig en in elke dialoog zat wel iets komisch of iets gevat. Alleen al in de houding, hun gekibbel of hun accent maakt het al aangenaam om te volgen. Mortensen was echt geweldig! En eten dat die man kan ... !
Uiteraard creëer je vanzelf wel een aantal leuke situaties als je twee antipolen bij elkaar brengt, maar het fijne aan Green book is dat het niet geforceerd overkomt. Genomineerd voor 5 Oscars, beetje van het goede te veel. Eentje zou een succes zijn en die zit er zeker in voor de beste mannelijke bijrol voor Mahershala Ali (nuja, bijrol?).

Ook hier wordt rassendiscriminatie en -segregatie niet geschuwd. Door de toon van de film komt het minder hard binnen. Toch zal ook vooral de eenzaamheid van Dr. Shirley me bijblijven: niet aanvaard door de blanke bevolking ongeacht zijn talent. Geminacht werd hij zelfs alsof het circusoptreden was. Maar eveneens gewantrouwd door de zwarte bevolking met zijn chique kleren en perfecte dictie. Naar het einde toe wat sentimenteel en voorspelbaar (over Kerstmis), maar kom, voor de rest prima film!

De meningen over deze film lopen sterk uiteen. Na het zien van de film begrijp ik goed waarom. Hoewel ik het plot best intrigerend vond, gebeurt er eigenlijk niet zo heel veel. Heer Gawain is belast met zijn queeste en komt op zijn tocht eigenaardige struikrovers, wandelende reuzen, een pratende vos en een schijnbaar onthoofde deerne tegen. Het is niet altijd duidelijk wat de bedoeling hiervan is.

Heer Gawain ondergaat zijn lot. Net als Koning Arthur niet echt een heldhaftig of charismatisch type. De koning is schriel en lijkt erg zwak. Zijn glamoureuze regeerperiode lijkt ver achter zich te liggen. Zijn neefje Gawain daarentegen is jong en onbezonnen. Zijn weg tot het ridderschap is nog lang niet geplaveid. Eer en moed, meer dan de kunst van het vechten of het strijden, zijn de deugden die hij zich onmiddellijk kan toeëgenen.

De queeste is tergend traag en zit vol mysterie en symboliek. Elke scène, elk detail werd met de grootste zorg geconstrueerd en bedacht. De schilderachtige omgeving en scènes spreken tot de verbeelding. Elke scène is haast een filmposter waard om op te hangen in een tienerkamer. Dat lijkt ook de allergrootste troef te zijn van de film. Combineer dit met een geweldige authentieke soundtrack en je zit gebeiteld voor twee uur verwondering die perfect tot zijn recht komt op groot scherm.

Niet alles is even toegankelijk of duidelijk, maar de magie en sfeer maken erg veel goed. Een aantal mensen kon het echter niet aan en verlieten vroegtijdig de zaal. Zij hadden duidelijk wat anders voor ogen. Geef je je echter over aan de mystieke fantasy en sfeer, dan kan het genieten beginnen. Bijzondere film toch wel. De appreciatie groeit eigenlijk alleen maar the day after. Wat zal dat morgen geven?

Ook bij The Green Mile was het een hele poos geleden dat ik hem nog eens zag. Het was dan ook de ideale gelegenheid afgelopen weekend nu hij nog eens op TV kwam. Het is alvast geen typische gevangenisfilm. Hier geen mepgrage sadisten die hun negatieve energie willen botvieren op gevangenen. Integendeel zelfs: haast op revolutionaire en ultra-progressieve wijze worden terdoodveroordeelden zoveel als kan rustig gehouden, treedt men apathisch op, wordt zelden de stem verheven, wordt er niet nodeloos geklopt of geslagen. Sterker nog: de isolatiecel is een veredeld berghok waar Mr. Jingles tot voor kort zijn onderkomen had.

De gevangenen zelf creëren ook een soort sympathie. Het zijn verstotenen uit de maatschappij. Mensen die een zware misstap begingen en hiervoor veroordeeld werden tot ter dood. Het lijken allen lieverdjes die het beeld scheppen dat ze er niet op hun plaats zitten. Hetzelfde geldt voor de cipiers: allen zijn empathische lamme goedzakken die eerder met de gevangenen zouden kaarten dan hen effectief te bewaken. Percy en Wild Bill zijn de twee uitersten uit beide kampen. Nu niet dat elke gevangenisfilm sadistisch geweld moet promoten: dat plaatje raakt ook stilaan afgezaagd, maar ik weet niet of dit uiterste de norm voor een gevangenisfilm moet worden. De film is vrij sentimenteel, is sprookjesachtig en kent een zekere magie, maar het tast evenzeer de geloofwaardigheid aan.

Tom Hanks speelt een rol die hem het best ligt: eentje van een sullig individu, een goede huisvader. Ook de andere rollen van Cromwell (als directeur), Morse (Brutus), Pepper (Dean) en DeMunn (Harry) vond ik goed en vooral erg sereen. Top of the bill was uiteraard de imposante Michael Clarke Duncan die door middel van een aantal trucs nog groter leek dan hij is werkelijkheid was. The Green Mile is een soort sprookje of bijbelverhaal gelang je overtuiging. Als een soort Messias verlost hij de mensheid, geneest hij zieken en laat hij doden opstaan (Mr Jingles). Alleen bij de meisjes was hij blijkbaar te laat ... Net als Christus wou hij niet langer gered worden en wenste hij te sterven voor de mensheid. De pijn was ondraagbaar geworden en wou naar 'heaven'.

Het einde vond ik minder sterk. Mr Jingles en Paul Edgecomb die het eeuwig (?) leven (alvast een langer leven) toebedeeld kregen, ik zie er de relevantie niet van in. De bijen die uit de mond kwamen als ziekelijke bacteriën, tja, niet echt mijn ding. En al zeker tenenkrullend wanneer ze aan Percy gegeven werden (hoezo barmhartigheid?).
De sfeer, decor, muziek was uitermate positief. Het bracht de film naar een hoog niveau. Qua verhaal en plotlijn over het algemeen wel ok, maar net niet goed genoeg om een 4,5* te rechtvaardigen. Een dikke 4,0* volstaat.

Green Zone is een degelijke oorlogsfilm met een boeiend onderwerp. Geen Hans Blix te bespeuren hier, dus moet Captain Miller er zelf maar zien uit te komen. Het is een film waar de twijfel stilaan rijst of er nu massavernietingswapens aanwezig zijn in Irak of niet.
Soms neemt de film een loopje met zichzelf, maar de verschillende plottheorieën zijn legio. Je kan niemand vertrouwen, zelfs niet wanneer je onder dezelfde vlag werkt. Vermoedelijk zal ik dit filmpje gauw vergeten zijn. Ik heb het nu al moeilijk om me een week na de film gezien te hebben me wat deftig te kunnen herinneren om hier iets op mijn pc te krijgen. De acteerprestaties vielen mee, maar niet om een wow-gevoel van te krijgen.

Damon als klokkenluider, Freddy die de generaal neerknalt, ... Neen, nogal veel clichés in één film gepropt. Wel geen Damon gezien die het bed deelde met een journaliste (of ik heb iets gemist of ik verwar dit met de twee andere Damons die ik zag deze week).

Zwevend tussen zwak en een nipte voldoende. Zelfde plot als een rampenfonds met Emmerich, maar dan met een andere invulling. Geen bombastische film met veel vernielingen of ontploffingen. De focus ligt eerder op het kleinschalige drama van een gezin. Dat laatste heb je bij Emmerich ook wel en het plotverloop is vrij gelijkaardig.

Hier mogen de nodige clichés uiteraard niet ontbreken. Een gezin dat terug naar elkaar groeit, elkaar verliest in de chaos, ziekte dat een rol speelt, heel veel van dit alles is al grijs gedraaid. Dan ben je misschien nog beter af met een Emmerich als ook het verhaal weinig voorstelt ...

De film kabbelt maar wat voort en heeft weinig interessants te vertellen. Butler doet het eigenlijk nog redelijk OK, voor de rest op alle vlak erg matig.

Oerklassieker onder het genre. Mijn dochter vond hem geweldig grappig en zo moet je hem ook ervaren denk ik. Horror kan je dit echt niet noemen. Daarvoor zijn de Gremlins te clownesk en lachwekkend. Veel meer dan vervelende ettertjes zijn het niet. Ook de kerstsfeer, het karikaturale personage van Mrs. Deagle en de beperkte slachtoffers dragen eerder bij aan het humoristische genre dan aan angst.

Gizmo ziet er nog steeds erg aaibaar uit. Fijn uitgangspunt met de drie regels. Ook de creaties van de Gremlins zien er nog steeds puik uit na ruim 30 jaar. De film komt traag op gang, maar stoort niet. Pure nostalgie aan mijn jeugd. En ook nu viel hij niet tegen. Een aantal scènes blijven voor eeuwig in het geheugen geprent te zijn zoals de bioscoop- en barsscène.

Net als de eerste film met deze 2e Gremlins een nostalgisch gevoel. Vroeger als kind toch geregeld gezien, zeker de eerste. Geen slechte film, best leuk, maar toch iets minder dan het origineel. De combi tussen humor en horror blijft geslaagd, ook al is de humor niet altijd grappig, flauw zelfs bij momenten.

De grappen en grollen de de beesten uithalen, blijft wel een monkellach toveren. Ook de intelligente gremlin had wel iets al vond ik die vrouwelijke versie dan weer een stuk minder. Leuk zo die parodie en verwijzingen zo naar Rambo. Zo wisselt de film goede met minder goede momenten af waarbij ik bij de eerste film toch vooral de goede zaken ervoer.

Het acteerwerk was weer niet geweldig, maar dat lijkt me ondergeschikt in dit soort films. Al bij al blijft Gremlins (2) vermakelijk met een avondje verstand op nul. Mijn dochter keek even mee, vond het wel leuk, maar het gevoel aan nostalgie is toch niet iets wat je kan bijbrengen aan een andere generatie.

Een zoveelste variant van het gekende sprookje, zelfs in de horrorversie. Wat me opviel is dat er veel aandacht is besteed aan het wereldje waarin de gemeenschap leeft. Duister en donker met weinig hoop en toekomstperspectief. Armoede treft dan ook een groot deel van de bevolking.

De sfeer is knap weergegeven. Grauw en mysterieus zelfs. Verwachtingen alvast geen peperkoeken huisje. De heks is ook anders dan ik me had voorgesteld. Geen topper, ook niet geweldig eng. Het is een dankbaar sprookje om mee te spelen, in welk genre dan ook.

Een survivalfilm zoals er zovele zijn, maar ik moest toch in eerste instantie denken aan The Edge (1997) of Alive (1993), mede ook door het eveneens besneeuwde landschap en mooie natuur. Weinig nieuws onder de zon dus.

De personages komen jammer genoeg weinig uit de verf. Zelfs Liam Neeson was maar matig. Men trachtte wat diepgang in het karakter te steken met die vervelende flashback memories van zijn geliefde, maar ik vond ze niet passend of op zijn minst verkeerd gebracht. Om zijn mede-overlevers valt eigenlijk behalve dat ze irritant waren weinig te zeggen.

De wolven zelf. Nogal bizar gedrag dat ze stellen. En bovendien nogal Hollywoodiaans wanneer dat alfamannetje de bende wat komt bang maken. Het gedrag van de wolvenroedel lijkt me ook buiten proportie. Dit was ook niet zomaar "ik heb honger", maar eerder een afrekening leek het wel. Beetje jammer dat de wolf hierdoor in een verkeerd daglicht wordt geplaatst.

Het verhaal van de 10 indiaantjes en op het eind ... Film had volgens mij ook voldoende impact zonder de wolven, maar spreekt vervolgens wellicht een selecter publiek aan. Vermakelijk, dat wel, maar voor de rest niet veel soeps.

Neen, dit is geen Das Boot al vind ik de vergelijking met deze referentie niet altijd eerlijk. Greyhound is zeker niet slecht en ligt in de lijn van andere duikbootfilms als U-571 (Film, 2000), The Hunt for Red October (Film, 1990) of Le Chant du Loup (Film, 2019) om er maar enkele te noemen. Degelijk zonder meer eigenlijk.

De film berust volledig op de schouders van Tom Hanks die dit overigens prima doet. Het jammere is wel dat de rest amper tot zelfs niet uit de verf komt. Ook van de Duitse tegenstanders is er weinig sprake buiten wat gejen over de radio. Hoogst eigenaardige scènes waren dat. De CGI was duidelijk aanwezig, maar ik vond het visueel wel knap gedaan met die hoog opspattende golven tegen de boeg.

De spanning is zeker aanwezig, zeker in het begin. Naarmate de film vorderde wist je wel welke richting het echt zou uitgaan, of althans hoe het precies zou aflopen. De spanning werd ook gesterkt door de prima soundtrack, beetje bombastisch, maar wel OK. Geen topper, maar best vermakelijk, mede dankzij Hanks.

Wederom een fijne van Warmerdam die ditmaal de wereld van de sprookjes induikt. Zeker het Hans en Grietje verhaal in het begin valt op. Later is het me minder duidelijk geworden, maar kan je áltijd wel iets terugvinden. De film valt voor me uiteen in twee grote delen. Het deel in Nederland zelf vond ik het sterkst. Het bos bijvoorbeeld waar Jacob en Marie in verdwalen had een grimmige duistere sfeer. De heks werd vervolgens vervangen door een oud boerenpaar. Geweldig intermezzo overigens van Lammers en Malherbe.

Het tweede deel met Spanje komt er sneller dan je denkt. Aparte en bewuste montage om ineens met brommertje Spanje binnen te rijden. In Spanje vond in de film wat inzakken al blijven enkele personages en enkele scènes in het oog springen. Die Sofia, de zwarte huishoudster bvb, vond ik mysterieus, net als de butler. Jammer dat ze onvoldoende uit de verf kwamen. De scène met de emmer was lekker absurd.

Halina Reijn vond ik best een leuke rol neerzetten, als bang meisje tot uiteindelijk vrouw van een miljonair, steeds wetend waar ze heen wou.

Vrij ontgoocheld de zaal verlaten. Niet dat The Grinch superslecht was, maar om nu te zeggen dat de film zich onderscheidde van andere animatiefilms is de waarheid geweld aandoen. Grootste pluspunt van de film is de sfeerschepping en de mooie gedetailleerde animaties. Soms kwam je ogen tekort om alles op te vangen.

Qua verhaal was het echter vrij povertjes. Het duurde vrij lang tot de film to the point kwam. Als de film halfweg ook nog inzakt, dan stelt het niet meer zoveel voor. Het einde en de switch werd erg eenvoudig en gemakkelijk uitgevoerd. Alsof jarenlange wrok ineens wegsmolt als sneeuw voor de zon. Perfecte film op maat voor kinderen, maar als volwassene verwacht ik meer.

Waaraan ik me ook stoorde waren de clichés van diverse moralen die door je strot werden geramd. Hebzucht, ouderliefde, vriendschap en vergeving. Het lag er té dik op. Het was een beetje teveel van het goede. Bij momenten wel grappig, zeker met Max en de eland wiens naam me even ontsnapt. Ook daar echter niets uitzonderlijks. Matige film dus.

Mooie documentaire die meer draait over de figuur van Timothy Treadwell dan over de beren. De beren nemen natuurlijk een prominente plaats in, maar het is toch eerder Timothy die de show steelt. In verschillende scènes en conversaties heb je toch de indruk dat hij kampt met psychische problemen. Het lijkt een naïeve idealist, ecologist die een broertje dood heeft aan het samenleven in een menselijke maatschappij waar hij niet begrepen wordt.

Er zijn toch diverse scènes die de wenkbrauwen doen fronzen. Hoe hij op zijn eigen wijze denkt over homo’s en vrouwen bijvoorbeeld, uiterst positief weliswaar, maar nogal eenvoudig en met een kinderlijke logica. Hoe hij ook van wal steekt tegen de parkrangers alsof het de grootste vijanden waren … Hoe hij omging met de vossen, hommels en de beren …

Hij leek wel gek en leek in zijn omgang niet op andere avonturiers als McCandless van Into the wild. Bijzonder figuur. Maar laat ons ook de mooie sterke beelden van de beren en het ongerepte Alaska niet vergeten dat het de moeite maakt om deze documentaire te aanzien.

Groenten uit Balen is een uiterst genietbare mainstream Vlaamse film geworden. Zeer herkenbaar ook over het leven van een simpele Kempische arbeidersfamilie in de jaren 70. Kleinschaliger dan in de jaren 80 in GB, maar voor de mensen even intens breken stakingen uit in de fabriek waar kostwinner Jan (Stany Crets) werkt.

Fijne sfeersetting over de werkende arbeidersklasse die als een soort moderne Don Quichote's vechten een kapitalistisch systeem waaraan in principe geen ontkomen aan is. De arbeidersklasse en de bourgeoisie wordt goed weergegeven, weliswaar allemaal binnen de lijntjes, waardoor Van Mechelen te vaak op safe speelt met deze tragikomedie met een hoog hapbaar feel good gehalte, maar zoals ik al zei, pakt de mayonaise wel. Dit heeft ook te maken met de sterke cast met eveneens een leuke frisse Evelien Bosmans. Ook het Kempisch accent is aandoenlijk.

Uit nostalgie, herkenbaarheid en chauvinisme een degelijke 3,5*, je ziet dat er duidelijk tijd en moeite in gestopt is, los van het feit dat het plot wat indringender mocht zijn.

Als één van de weinigen liep de gevangenschap van homoseksuelen na de bevrijding gewoon door. Verwijzend naar paragraaf 175 in het wetboek was homoseksualiteit nu eenmaal strafbaar en diende dit met opsluiting bestraft te worden. Nu, dit was niet alleen in Duitsland het geval natuurlijk. De paragraaf werd pas in 1995 uit het strafwetboek gehaald…

In een schrijnend portret volgen we Hans die ettelijke jaren vastzit. Hij ondergaat zijn proces en gevangenschap gelaten. Wat moet hij anders doen? Zijn ongewenste liefde maken hem nu eenmaal wie hij is. Zolang er van buitenaf geen begrip is, dient hij zich te schikken in zijn lot.

Sebastián Meise brengt een sober portret van homoseksualiteit binnen de gevangenismuren. Sober, maar effectief, uitgesponnen over diverse tijdsperiodes. Uitstekende rol van de Duitse acteur Franz Rogowski, die met zijn karakterkop een ingetogen, maar intens portret neerzet. De dialogen zijn karig, maar het camerawerk is stevig. Prima film!

Groundhog Day is een verborgen pareltje! Ik kreeg deze tip via een vriend en ik heb me dit niet beklaagd. Op het eerste zicht spreekt de film niet aan: simpele titel en een afschuwelijk DVD-cover. Typisch een derderangs nineties romcom flutfilmpje zoals er 13 in een dozijn zijn met in de hoofdrol Adam Sandler, Julia Roberts en co. NIET DUS!

Het verhaal boeit met de premisse wat je zou doen als je elke dag opnieuw kan beleven in de wetenschap dat je zelf ‘foutjes’ kan corrigeren om je (volgende) dag te sturen. Subliem vertolkt door Murray. Ik kon me volledig inleven in het verhaal en heb ook al gefantaseerd wat ik zou doen in die situatie. Uiteraard zou niet alles rozengeur en maneschijn zijn. Het verhaal verveelt ook niet: de rode draad is zijn aantrekkingskracht tot Rita en hij probeert haar op geforceerde en spontane manier het hof te maken. Daarnaast zijn ook andere dagindelingen mooi ingepast in de film (de educatieve tour, de destructieve tour, de deprimerende tour, de holy saint tour, enz …). En dat allemaal in 100 minuten.

De film bevat ook een aantal gevatte grappige situaties en uitspraken die het extra luchtig maken. De film beoogt ook een duidelijke moraal, ietwag melig, maar daarom niet fout. Het feit dat deze film me zo verrast heeft in positief opzicht met een leuk origineel concept een verdiende 4,0*. Voor mij dus één van de allerbeste films in dit romcom genre (waar de lat in principe op maximaal 3,0* ligt).

Mja, niet geheel overtuigd van deze Deense film. Nochtans lagen de verwachtingen vrij hoog. Desalniettemin genoten van Green butchers. Geen hert op het menu, maar door omstandigheden mensenvlees. Het toont aan hoe absurd deze komedie is. Er zitten enkele leuke dialogen en plotlijnen in de film. Zo vond ik de scène tussen Svend en zijn vrouw waarbij ze ruzie maakten erg geslaagd. "Als je het echt meent, moet je nu maar vertrekken" ... Ook de fijne zinspelingen (de kip smaakte naar Grethe) waren leuk.

Mads Mikkelsen doet het ook hier weer uitstekend als slager. Mooie karakterrol en bovenal een perfecte match met Nikolaj Lie Kaas die zijn broer Bjarne vertolkte. Het niveau wordt niet de gehele film vastgehouden en af en toe komt het wat rommelig over. Al bij al een voldoende quotering met 3,0*!

Gruffalo kent de typische opzet van een moralistisch sprookje dat in de herhaling van drie een verhaal opzet van een muis die onderaan de voedselpiramide bengelt. En wie niet sterk is, moet dan slim zijn. Erg fijne animatie met mooi kleurgebruik, wat humor en veel speelsheid. Gebaseerd op de kinderboeken van Donaldson uiteraard. Ooit al eens gezien, maar bij deze een fijne herziening.

Toch wel een leuke Spaanse detectivethriller over een seriemoordenaar met een vreemd modus operandi. Zeer fijne sfeer met druilerige dagen ten noorden van Spanje (Baskenland) waarbij ook de mooie bossen omhuld zijn met nevelslierten. Daarnaast ook wat mystiek met de heks, de Baskische bigfoot en wat culturele info omtrent het koekje.

Daarnaast redelijk spannend, mooie opbouw. Uiteraard in een korte tijdspanne niet zo heel moeilijk om een dader te vinden als kijker. Plotwendingen zijn er niet echt, daarvoor is het plot iets te rechttoe rechtaan, maar ik blijf verrast van de kwaliteit van de Spaanse thrillers op Netflix. Bij momenten wat traag, maar de sfeer maakte voor mij veel goed. Ook de familie-intriges spraken mij wel aan.

Een vrij standaard (realistische) rampenfilm met superhero, maar wel eentje die prima in elkaar wel gezet. Het opzet is vaak gelijklopend met een levende legende die al een dagje ouder wordt, iets ernstigs meemaakt en wordt weggepromoveerd. Een vleugje heroïek mag niet ontbreken. De traditionele confrontatie tussen de ervaren rot en de arrogante talenvolle rookie is eveneens aanwezig. Maar de film lijkt erg lekker weg. Het doet in alle opzichten wat denken aan Top Gun Maverick of op het rampenniveau aan pakweg Only the Brave (Film, 2017).

De scènes op zee werden echter erg goed in beeld gebracht. Echt angstaanjagend soms om in volle storm je hachje te gaan wagen. Ook de opleiding is erg interessant wat zware en harde training. Het tempo zit goed en ook het acteerwerk van Costner vond ik vrij sereen. Een beetje melodramatisch, zeker naar het einde toe, maar al bij al meer dan OK.

Geen slechte film alvast. Goed om eens gezien te hebben.

Niet zo mijn ding, dit Marvel gedoe. Ik was ook niet altijd even goed mee, mogelijks ook omdat ik niet altijd super goed aan het opletten was. Veel personages, veel bad guys, wat bounty hunters en het spel zit op de wagen, met in het midden Peter Quill die per toeval een bol vond met onmetelijke krachten waarnaar iedereen op zich is en waarbij iedereen de bol naar waarde kan schatten. Behoudens Quill dan.

Die wasbeer en die boom, bijzondere karakters, het hoeven niet altijd robots te zijn. Een avontuurlijk spektakel is het zeker. Visueel ook prima gedaan. Soms wat warrig en met wat overdaad. Vermakelijk voor mezelf zou ik het niet noemen, maar kan het me wel inbeelden dat het voor anderen wel zo is.

Het heeft me wel wat moeite gekost om de film uit te kijken. Het was alvast mijn 3e poging. Missie geslaagd, op naar deel 2.

Ofwel heb ik bij de eerste film niet goed opgelet ofwel vond ik dit tweede deel stukken beter. Het zal van beiden wel wat zijn denk ik. Ik begin ook de personages beter en beter te appreciëren, wie wie is en wat doet. Dat vond ik sowieso wat rommeliger in het eerste deel.

Visueel opnieuw prima en heel veel geknal en geschiet. Wat vooral aansloeg bij me waren dus sowieso de personages. Interessante karakters, uiteenlopende karakters ook. Ook de humor was aanwezig met die sarcastische egocentrische opmerkingen van die norse wasbeer. Maar ook Drax kon er wel wat van.

Al bij al een redelijk verhaal ook met de megalomane vader van Quill en dat rancuneuze gouden volk. Muziek blijft sowieso een pluspunt, dat bracht alvast een leuke vibe.

Niet echt een Marvel fan, maar voor GOTG wou ik toch extra moeite doen. Vanaf het begin eigenlijk vroeg ik me af naar wat ik aan het kijken was. Ik kon er nauwelijks kop of staart aan krijgen. OK, die wasbeer ligt op sterven en zijn vrienden willen hem redden,[\spoiler] maar veel verder kom ik niet. Erg warrig plot dat jumpt van de ene naar de andere scène. Inhoudelijk dus zeker niet mijn ding.

Visueel en technisch blijft het wel leuk. Erg mooi gedaan soms. Zeer kleurrijk en creatief. Een leuke bende is het zoals hier al wordt gezegd. Maar dat alleen redt de film allerminst. De ziel is er een beetje uit. Veel van het hetzelfde lijkt me, maar dan van een minder niveau.

Mede door jayro bustamante, de regisseur van Ixcanul, Temblores en La llorena, iets meer aandacht gekregen voor het land Guatemala. Door de films ook wat inzicht gekregen in diens recent politiek verleden en de spanningen tussen de oorspronkelijke inheemse bewoners en de stedelingen. Niet altijd even rooskleurig, maar zelfs bloederig te noemen.

Deze docu gooit het gelukkig over een totaal andere boeg. Zeer mooie landschappen en magnifieke natuurbeelden afgewisseld met enkele prachtige Mayatempels die uitsteken boven het groen. Tussendoor ook enkele culturele gebruiken in het dagelijkse leven van de Guatemalteekse bevolking. Mooie afwisseling dus tussen natuur, cultuur en historische beelden. Fijn om naar te kijken en het is een ideale reisfolder om toeristen naar ginder te lokken, niets meer, niets minder.

Normaal gezien ging ik The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society aan mij laten voorbij gaan. De trailer bvb sprak me weinig aan, maar de opgewekte recensies die ik her en daar las deden me toch overstag gaan. Ik heb er alvast geen spijt van gehad. The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society - wat een titel overigens - is een fijne idyllische film geworden over het wondermooie Guernsey tijdens en net na WOII - hoewel de film naar verluidt werd gedraaid in Zuid-West-Engeland.

De film krijgt een extra demensie als boekenliefhebber en creëert op die manier een nostalgisch sfeertje. (Lekker) eten bracht mensen samen, maar ook boeken zo blijkt, wanneer het mensen doet wegdromen van betere oorden en deze gevoelens gedeeld worden met anderen. De film kwam een beetje traag op gang, maar eens op het eiland raakte ik geïntrigeerd door de ietwat afstandelijke norse bewoners. Beetje bij beetje slaagt Juliet het ijs te breken waarbij oude wonden opengereten worden. De film kent een clichématig verloop, is weinig vernieuwend, maar is o zo mooi gebracht. Ook de subtiele humor werd gesmaakt. Net als de flashback ten tijde van de oorlog die extra vaart brachten in de film. De rol van de werkslaven was wel erg minimaal en beperkt uitgewerkt. Beetje overbodig ook al denk ik dat Newell het historisch ook wat wou pimpen.

Het einde was wederom erg voorspelbaar van een meid die twijfelt, hoewel daar helemaal geen reden toe was en vervolgens haar hart verliest aan een varkensboertje. Dat huwelijksaanzoek was er grandioos over, maar vergeef ik binnen het totale plaatje dat wel erg mooi was. Fijne personages en leuke dialogen in een mooi gecreëerd kader. Nipte 4,0* met het voordeel van de twijfel.