Opinions

Films over de prehistorie zijn steeds bijzonder. Zeldzaam ook, want het onderwerp wordt vaak gemeden. Alpha (2018) was er zo één, net als de beginscène van Kubricks 2001.

Los van het feit dat een paar evolutionaire stappen worden overgeslagen gedurende de film toch best onderhoudend en prima gedaan. Allemaal niet zo evident om in een haast verbaal communicatieloze film alles af te stemmen op het visuele. Een plot ook die intrigerend is wanneer het vuur dat in bezit is, een bepaalde stam wordt ontnomen. Men beseft onmiddellijk - ondanks hun primitief gedrag - dat dit goedje onmisbaar is waardoor ze op zoek gaan naar nieuw vuur. Ze zijn immers nog niet zelf in staat dit te produceren.

De film is opgebouwd uit fragmenten zo lijkt waardoor het script wat rommelig overkomt. De dieren zien er wel prima uit. Zonder special effects en wat creativiteit komt men ook al ver. Wel eens de moeite om gezien te hebben. Prima locatiebeelden ook. Hetzelfde kan gezegd worden van de soundtrack.

Interessante inkijk van hoe men in de jaren 60 keek naar raciale relaties en dito huwelijken. Zelfs onder de progressieven van de samenleving is het zelfs niet zo’n makkelijk te verteren thema, zo getuigen de reacties van beide ouders. Opmerkelijk was ook de reactie van de zwarte meid die John Prentice verguisde dat hij het te hoog in zijn bol kreeg. Een verwijt dat ik al eerder zag in films met intellectuele zwarten: discriminatie bleef bestaan en bij de eigen gemeenschap hoorde men ook niet meer thuis. Eveneens opmerkelijk was het gebruik van het pejoratieve n*ger-woord. Tijden evolueren, gelukkig maar ... De film deed me in dat opzicht denken aan Loving (Film, 2016)

Een film die zich verder onderscheidt met zijn prima dialogen en monologen. Soms een beetje op het belerende af, maar het acteerwerk maakt veel goed. Interessant om in de diverse gedachtegangen mee te gaan. Sinds zijn dood probeer ik zijn oeuvre wat te ontdekken. Wat een charismatische stijlvolle acteur was die man!

Een film die de tand des tijds goed heeft doorstaan. Alleen het achtergronddecor van San Francisco leek me nogal fake te zijn. Naast de raciale tegenstelling, was er ook een soort conflict tussen jong en oud, en man en vrouw. Ik vond het alvast boeiend om de verschillende nuances te aanhoren, alsof het een soort rechtbankverslag was zonder rechtbank.

Vermakelijke film over een onbekend persoon die zich integreert binnen een gezin wiens zoon gesneuveld is in Afghanistan. Kon eigenlijk zeer moeilijk de motieven van David doorgronden. Wat was nu eigenlijk zijn bedoeling? Waren zijn intenties oprecht of niet? Tot wat leidde het allemaal. Ben er eigenlijk niet uit ...

Beetje vreemd ook hoe sterk het vertrouwen in hem was, vooral door de moeder. Zo was het bijvoorbeeld eigenaardig dat hij zomaar als surrogaat vader meeging naar school om de gestrafte zoon te aanhoren. Hij nam daar ook gewoon het voortouw. Ook wat bizar dat al zijn interventies zoals de school, het feestje, de barscène perfect en zoals hij had voorzien aflopen.

Desalniettemin wel van genoten. Redelijke opbouw, behoorlijk spannend hoewel je weet dat er vroeg of laat iets van zijn identiteit zal onthuld worden. Vanaf het moment dat de marshalls opduiken neemt de actie de bovenhand op het thrillergehalte. Eindscène op school was ok, wel voorspelbaar natuurlijk met dat mes. Zijn overlijden zelf was nogal pathetisch. De slotscène dat hij zou ontsnapt zijn hoefde voor mij niet.

Interessant concept waarbij geesten zich via een show moeten bewijzen vooraleer er op de mensheid worden losgelaten. De film deed me denken aan de animatiefilms Coco, waarbij ook geesten in een tussenwereld leven, en Monsters Inc.

Je kan er ook de nodige kritiek in zien waarbij in het medialandschap de entertainende talentenshows, met of zonder celibrities, de pan uitschwingen.

Leuk is het sowieso al vond ik niet alles even geslaagd. Soms een beetje flauw, maar al bij al spitsvondige genoeg voor een leuke avond.

Wederom een fijne film van Yimou Zhang. Interessante film waarbij de Partij hoogtij viert en alle andersdenkenden aan de kant worden geschoven. Zo ook daoming Chen die op die manier gescheiden wordt van zijn familie. Frappant hierbij vast te stellen is, is dat de relatie met zijn dochter hierdoor erg vertroebeld is. Ze "haat" haar vader omdat ze door hem niet in aanmerking komt voor de hoofdrol van een toneelstuk. Bovendien is ze nog weinig kritisch en slikt ze alles wat de Partij haar oplegt. Ze deinst er dan ook niet voor terug om haar loyaliteit maximaal uit te drukken.

Haar moeder daarentegen teert haast weg van angst en verdriet. Het is erg aandoenlijk wanneer beiden kort of net niet verenigd worden aan het treinstation. Vele jaren later nadat hij werd gerehabiliteerd komt hij tot de vaststelling dat zijn vrouw hem letterlijk vergeten is. Gelukkig groeit zijn band met zijn dochter.

Waar de scenes tussen man en vrouw de hoogtepunten moesten vormen van de film, vond ik het maar gewoontjes. Niet slecht, maar ook niet zo beklijvend als ik me had voorgesteld. Ik miste wat de magie die ik wel ervoer het eerste half uur. Maar voor de rest meer dan degelijke prent.

Del Toro geeft een eigenzinnige geheel eigen visie van zijn Pinocchio verhaal met deze erg fijne creatie. De film heeft alles in zich om wat griezelig uit de hoek te komen, maar doet dit niet. Hoeft ook niet, maar het zou zomaar gekund hebben. De personages zijn bij momenten schriel en verre van normaal. De intro van de aap bijvoorbeeld of de andere personages, ze zien erg best boosaardig uit. Fijne gedetailleerde animatieversie alvast.

Ook het plot en omkadering met een deeltje WOI en de opkomst van het fascistische Italië komt ook mooi tot zijn recht. Die donkere kant van het verhaal is een prima toevoeging. Veel muziekintermezzo’s ook, schrok ik even van, maar deze zijn kort en gevat, dus zeker OK.

Los van het algemeen plot van het sprookje niet zozeer mierzoet (integendeel zelfs) of een streven naar een simpel happy end. Die bosgeesten, fijn gedaan, en een typische creatie van een del Toro die in de meeste van zijn films dergelijke figuren creëert, niet in het minst in El laberinto del fauno.

Een remake van de Deense film die nog niet zo heel lang geleden in de zalen uitkwam. Zo heel af en toe is de remake beter dan het origineel. Denk maar aan Brødre (Film, 2004) versus Brothers (Film, 2009), eveneens met Jake Gyllenhaal overigens. Maar hier had ik zeker niet die indruk.

Niet dat het slecht was, zeker niet, maar ik werd toch minder gegrepen door de gebeurtenissen. Het verliep voor mij wat steriel en kunstmatig. Gyllenhaal deed het ook niet slecht, maar zag hem in andere rollen toch overtuigender voor de pinnen komen.

Allemaal erg degelijk, maar ik miste iets dat deze boven de middelmaat zou trekken. Spanning en setting zeker OK.

Film doet wat denken aan het gelijkaardige en reële plot van Duinkerke in 1940. Ook daar zaten een paar duizend soldaten in de val en dienden zij te worden geëvacueerd om een totale slachting te voorkomen. De film is gebaseerd op het boek van Alistair MacLean. Een film over stoere helden die schijnbaar elke onmogelijke missie tot een goed einde brengen. Met Gregory Peck, Anthony Quinn en David Niven drie topacteurs die de film dragen en goed aanvoelen.

De oorlogsfilm is erg avontuurlijk en episch. Een aantal morele kwesties staan ook centraal waarbij de protagonisten een aantal moeilijke keuzes dienen te maken. Ook als kijker word je hierin meegetrokken. Prima verfilmd, uitstekende dialogen, maar ook de non-verbale communicatie speelt een belangrijke rol.

Gutland is een fijne agrarische kennismaking met het Luxemburgse plattelandsleven. Tijdens mijn verlof doorkruis ik vele dergelijke dorpjes in Luxemburg, Duitsland of Oostenrijk. Vaak heb je het gevoel dat de tijd er is blijven stilstaan met zijn bouwvallen donkere verouderde hoeves waarbij elektriciteitskabels in opbouw nog steeds erg in trek zijn. Van internet lijken ze nog nooit gehoord te hebben en sociale contacten worden gehouden met schlagermuziek voor het hele dorp. Ook zo in Schandelsmillen waarbij de plaatselijke fanfare dé place bij uitstek is om je te integreren.

Tot het dorp te maken krijgt met iets ongewoons. De boerenbevolking is aanvankelijk erg wantrouwig ten aanzien van die vreemde buitenstaander. De hele film door is het erg onduidelijk wie wie moet vrezen/wantrouwen. Het ongemakkelijke ambiguë sfeertje van Gutland wordt de hele film door vastgehouden. Het is net die spanning die van Gutland een aangename kijkervaring maakt. Ongetwijfeld één van de sterke punten van de film.

Frederick Lau doet het uitstekend als boerenknecht en heeft iets geheimzinnigs. De gelijkenis met Liam Neeson is treffend, hoewel er op het einde wel duidelijk wat verschillen zijn tussen beide heren. Vicky Krieps zet na haar internationale doorbraak met Phantom thread haar talent verder. Aangename actrice waarvan we in Hollywood nog veel meer zullen horen.

Wat het mysterie zelf betreft had ik het mysterieuzer verwacht. Jens neemt wel degelijk de plaats in van Georges, maar werd vooraf gewaarschuwd door Jos Gierens dat hij niet aan andermans vrouwen mocht zitten. Iets wat Georges wellicht faraal werd.
Dat die kompanen-overvallers nog gingen opduiken stond in de sterren geschreven. Vreemd wel dat Jens zijn leventje opnieuw kon oppikken zonder dat er vragen werden gesteld.

Gutland is een leuke film, niet voor het grote publiek, maar meer dan degelijk. Ik ken niet meteen andere Luxemburgse films, maar om écht door te breken zal het toch net iets beter moeten.

Na Hamaguchi's Drive my car was ik wel benieuwd naar deze film van zijn hand die in hetzelfde jaar uitkwam. Wheel of Fortune and Fantasy is een drieluik van drie aparte verhalen die los staan van elkaar. De ontmoetingen lijken telkens iets in gang te zetten. Het valt ook op hoe de Japanse cultuur telkens bijzonder sterk naar voren komt. Die gereserveerdheid en beleefdheid enerzijds die tegelijk gepaard gaat om direct en rechtuit te zijn.

Het acteerwerk en de dialogen zitten goed, mag ook wel als je er zoveel aandacht aan besteedt. Kan misschien een tikkeltje saai overkomen, maar ik vond het best onderhoudend. Ik hou wel van de Japanse cultuur en vind altijd wel details terug die ik als Westerling fascinerend en opmerkelijk vind.

Er is niet echt een verhaal dat er voor mij bovenuit springt, maar het eerste verhaal vond ik het meest intrigerend waarbij de climax niet kon uitblijven, maar ook het tweede verhaal dat wat erotisch getint was leidde naar een ongemakkelijk gebeuren tussen de gerenommeerde prof en jonge studente. Het laatste verhaal vond ik minder, maar daarom zeker niet slecht.

Een film die met zichzelf wat de draak steekt en dat gaat hem eerlijk gezegd niet zo goed af. Los van het feit dat de CGI niet zo op punt staat - wat me op zich ook niet stoort - is de film erg onevenwichtig. Een komedie is het zeker niet, maar de film bevat vele humoristische en absurde insteken die gewoon niet aanslaan. De luchtige aanpak werkt eerder averechts.

Neem daarnaast het bij momenten erg theatrale acteren en je komt al gauw tot heel wat ergernissen. Ik wil de film ook niet volledig afbranden. Vermakelijk was het wel en de idee had ook wel wat, maar er zijn te veel randfactoren die een negatieve invloed hebben. Het product lijkt me ook ondoordacht en te weinig uitgewerkt. Neem nu het monster zelf waarbij men zijn (vreemde) gedrag nauwelijks kadert. En wanneer het monster in de buurt is, blijft de politie of het leger achterwege, zeker op het einde ...

De familie is ook maar een bont allegaartje van personen met nauwelijks gelijkenissen. Clichés duiken ook af en toe op. Nochtans een degelijk begin, alleen verwaterde dit heel snel. Ondanks alle negativiteit toch vermakelijk.

Bizarre film dat in de eerste plaats draait om een verloren telefoon. Achterliggend daarentegen legt het wel het één en ander bloot bij het oudere koppel. De liefde die 30 jaar geleden werd ervoeren, is niet meer. De man gaf zelfs ruiterlijk toe dat hij soms niet goed weet wat hij moet zeggen of hoe hij moet reageren als zijn vrouw daar emotioneel nood aan heeft. Nu, daar moet je niet zozeer 30 jaar gehuwd voor zijn, maar het geeft wel aan dat het koppel naast elkaar gegroeid is.

Extra pijnlijk, enfin, zo leek het toch, je kan het ook nostalgisch noemen is de kennismaking met het jongere koppel. Het zijn weerspiegelingen van betere tijden. Grootste troeven zijn toch wel de enorme sfeervolle setting van zowel binnen als buiten. Magisch en sprookjesachtig was het wel met de sneeuw, de belichting en de gecreëerde effecten in de nacht.

De film is traag, maar de dialogen zijn ondanks nietsbetekenend toch onderhoudend te noemen. 90 minuten is dan ook de ideale lengte. Graag naar gekeken, klein en sober, maar er mocht misschien iets meer pit zijn. Sfeervolle neonverlichting is niet het wondermiddel alleen.

Pure nostalgie uit mijn jeugd. Destijds grijsgedraaid op mijn VHS (en de beelden waren al niet zo geweldig). Vandaag des te opvallender natuurlijk. Eigen is deze Gymkata een puur voortvloeisel uit de Koude Oorlogperiode waarbij het glorieuze Amerika het opneemt tegen de duistere Sovjetten. Setting is hier een soort duivelslocatie waarbij een overlevingsspel wordt georganiseerd. De VS vond er niet beter op een gymnast te selecteren, eentje die dat in werkelijkheid ook was. Getuige daarvan zijn beroemde acrobaties "Thomas-flair" en "Thomas-salto".

Extra pigment is uiteraard dat het voor Cabot extra persoonlijk wordt omdat ook zijn vader ooit deelnam aan "The game", maar sindsdien niets meer van hem is vernomen. De lage en vernietigende recensies doen dan uiteraard ook vermoeden dat Cabot zijn vader levend en wel terugvindt in Parmistan.

Veel acrobatie en vechtkunsten te zien natuurlijk. Destijds fun, vandaag heel wat minder. Die geluiden bij het raken van de tegenstander is zo lachwekkend, maar herkenbaar in dergelijke oude films, zeker die met een Aziatisch tintje. De man met het dubbel gezicht is absurd, maar dat kan je met het lazy plot gerust doortrekken voor de rest van de film.

Ik ben eerlijk gezegd minder overtuigd van deze kortfilm. Heel veel stiltes en lange shots die de al kleine kortfilm eindeloos maken. Het hoofdpersonage kan dan wel indringend en boos kijken, maar kan er verder weinig uit opmaken. Ze voelt zich niet comfortabel, maar waarom of waarover kan ik niet achterhalen. Als het haar niet zint, moet ze maar haar mond opendoen.

Ook nogal bizarre “wat als vragen” over het redden van haar leven in ruil voor een amputatie van een arm. Waar slaat dat nu op? En wat voor conclusies moet je daaruit trekken als iemand daar positief of negatief op antwoordt? Film blijft jammer genoeg bij mij niet hangen. Jammer...