Opinions

Fijne animatiefilm die je toch even tot nadenken dwingt. Lijkt sterk op die commercials in België over het schenken van een tweede leven van afgedankte spullen. Hier tracht een retro televisietoestel terug te grijpen naar zijn gloriedagen. Hij beseft nog niet onmiddellijk dat zijn tijd gepasseerd is en hij wordt voorbij gestoken door nieuwere modellen.

De communicatie met het konijn is aandoenlijk, maar ook de andere spullen hebben hun nut. De vrees om geplet te worden is gegrond. Fijn einde ook met een happy end. Qua animatie zelf niet geweldig, al vond ik de setting op het vuilnisbelt wel authentiek.

Mja, een Zuid-Koreaanse kruising tussen Saw en Escape room wat mij betreft. Wat raadseltjes oplossen terwijl het leven van een gekwelde gevangene er vanaf hangt. In zijn heel vrij flauw uitgewerkt waarbij de finesse en daadkracht van een Saw achterwege blijft. Het blijft bij een verdienstelijke poging, meer niet.

Logica en dergelijke films kunnen meestal niet in één zin gebruikt worden. Dat is hier niet anders.verder ook vrij rommelig, maar flitsend, maar dat laatste zou de oorzaak kunnen zijn van het eerste. Veel geschreeuw en gekerm om nog maar te zwijgen van het gejammer van de studentes.

De spanning blijft achterwege en in een horror is het meestal ook niet goed als het je totaal niet kan schelen wie als volgende het loodje zal leggen.

Ik zeg het niet gauw over een film, maar dit was een langzame en saaie zit van een film. Sowieso hou ik niet van een te grote cast. Het zorgt ervoor dat ik snel mijn draad kwijt ben en niet meer kan volgen. De introductie van de personages duurt ook oeverloos lang. De film is ook erg stijf, upperclass Britain dit soort van kostuumdrama.

Te veel gelekt en gestrekt, weinig of geen schwung in het verhaal. Neen, weinig memorabele avond meegemaakt. Acteerwerk en decor was prima, maar ook na een tijdje kon het me geen moer meer schelen. Ontgoochelende prent want toen de moord eraan kwam, kon het me eigenlijk al gestolen worden. Jammer...

Gothika is een film die balanceert tussen horror e thriller. Niet dat er gore of scary momenten inzitten, maar de film is wel duister en biedt de nodige intense spanning. Ook de muziek draagt bij tot het sfeerbeeld van de totaalervaring. Halle Berry is een goede actrice. Ook hier geeft ze weer het beste van zichzelf. Geen Oscar deze keer, maar wel meer dan degelijk.

Maar los van de fijne sfeersetting springt de film er niet echt bovenuit. Eentje die snel vergeten zal zijn uit het collectieve geheugen. Vond het al jaar dat Rachel werd gevangen gehouden in haar eigen werkomgeving temidden haar eigen patiënten. Los daarvan we redelijk verhaal met een paar interessante twists op het einde.

Vermakelijk, goede sfeer, leuk einde en een goede Berry: een voldoende dus.

Die Göttliche Ordnung is knappe reconstructie van de strijd naar vrouwenrechten in Zwitserland. Wij gaan jaarlijks naar de Alpen op zomerreis en het is inderdaad wel zo dat je in sommige gebieden echt wel afgesloten lijkt van de buitenwereld en de tijd er langer blijft stilstaan dan elders. Zo ook de eerste beelden van de film waarop het lijkt dat de wereld in brand staat, maar het leven in het gemoedelijke Zwitsers dorpje gewoon zijn gangetje gaat. Dat betekent evenzeer dat het collectieve psychische denken dezelfde trend volgt en dat heeft zo zijn gevolgen. Het leven rond de kerktoren en de sterk patriarchale cultuur is in afgesloten gemeenschappen nu eenmaal makkelijker in stand te houden dan in een grote stad.

De film is mede daardoor boeiend om te volgen, maar ook de personages zijn interessant genoeg om de film door te komen. De metamorfose van Nora van huismoeder tot feministe is prima. Ook de stereotypering blijft beperkt waarbij vrouwen en mannen niet louter als polariserend goed en slecht worden bestempeld. Het is een ingebakken cultuur waarvan men dacht dat dit de norm was en niet zozeer om de vrouw klein te houden. De film is vermakelijk, heeft een duidelijke boodschap, kent zijn dramatische momenten, maar blijft bovenal luchtig én serieus. Volpe vond hierin het juiste evenwicht.

Een eigenaardige film van Ozon over amoureuze relaties, van het spannende seksuele gedeelte met zijn fantasieën tot de minder romantische dagdagelijkse sleur. Na dik 80 minuten is het afgelopen met de film en dat is ruim voldoende. Centraal staat de jonge, ietwat naïeve onderdanige Franz. Zijn relatie met de ervaren Leopold is veeleer gebaseerd op lust. Van zorg of respect lijkt weinig sprake.

Het weerhoudt er hm niet van om terug contact te zoeken met zijn jonge liefde en bevallige Anna, gespeeld door Ludivine Sagnier. Ze is meer aanwezig met blote borsten dan zonder. Wanneer ook Leopolds oude liefde opduikt, ontstaat een soort vierhoeksverhouding, maar is het begeren weinig evenredig verdeeld.

Een vrij bizarre bevreemdende film waarin niets, maar tegelijk onderling van alles gebeurt. Niet Ozon's beste werk, wat banaal en veelal in dezelfde ruimte (of appartement) gefilmd. Weliswaar eentje uit 2000, maar het kon best 20 jaar ouder geweest zijn.

Een vrij mistroostige film ergens in een afgelegen Chinees stadje in de Ghobiwoestijn. De Chinese moderniteit is nog niet overal doorgesijpeld. Het stadje wordt geplaagd door zwerfhonden en ik vermoed dat ze zelfs in overtal zijn op de mensen die er wonen. De plaatselijke zoo is al even treurig als de rest.

De hondenjacht had dan wel iets komisch. Aan de ene kant moesten ze de honden met zorg vangen, maar daar hield niet iedereen zich aan jammer genoeg.

Personage Lang keert na een gedwongen afwezigheid terug naar zijn streek. Dat is alvast niet van harte, want niemand zit op hem te wachten. Het feit dat hij daarvoor beroemd was helpt een beetje. Wel een fijn treurig verhaal op de achtergrond van de nakende Olympische Spelen in Peking. Het contrast kan niet groter zijn.

"Lik" is niet "Belgisch", het is zuiver dialect en in de Nederlandse taal is "gelijk" in deze context spreektaal of een overbodig woord. Dit terzijde overigens.

Soit, Goyo dan maar. Een film over een autistische man die als gids opdraaft in een museum in de Argentijnse stad Santa Fé. Geen Rain man, maar ook gen doordeweekse benadering van autisme of Asperger. Maar al bij al functioneert de man wel in de maatschappij mits hij een aantal regels voorhanden houdt voor zichzelf.

De man krijgt een aimabele factor, zelfs een wat 'komische' benadering en daar is het romantische sausje niet vreemd aan. Het feit dat de echtgenoot van Eva wordt opgevoerd als een bekrompen bullebak versterkt dit alleen maar.

Toch is de film vrij onderhoudend en kijkt hij lekker weg. Veel feel good in de film met dat typische dieptepunt na ongeveer driekwart film. Vrij typische Netflix ook, niet slecht, maar ook met enkele 'maars'.

Een film gaande over twee personages die omwille van een (traumatische) gebeurtenis in hun leven de luwte en de eenzaamheid opzoeken. Herbronnen voor de één, wegvluchten voor de ander, weg van de verantwoordelijkheden. Mooi daar die wachttoren die uittorent boven het landschap waarbij het gade slaan van eventuele brandhaarden primordiaal is. De weinige communicatie via korte briefings is het minimum aan communicatie die Nihat moet doen.

Twee ongelukkige zielen die elkaar ontmoeten en elkaar trachten te begrijpen. Die troost vinden met elkaar. De dialogen zijn spaarzaam, staren in de leegte (en de mooie landschap) brengen iets poëtisch. De film kabbelt echter iets te veel voort, zeker naar het einde toe.

Een film die het goed deed op de diverse festivals. Een regisseuse om verder in de gaten te houden!

Grâce à Dieu gemist in de bioscoop, dus deze stond al eventjes op mijn lijstje. Het onderwerp is klaar en duidelijk. Dit is een intrieste film over seksueel misbruik en het toedekken ervan binnen de kerkelijke middens. Op zekere hoogte bekeek ik dit met veel verbazing en ongeloof. Wellicht door het religieuze kader en het diepe geloof heb ik toch de indruk dat deze geestelijken "anders" worden bekeken en beoordeeld dan de actieve pedofiel als buurman, oom of willekeurige burger. Alsof het allemaal minder erg is. Frappant om ook tijdens de film te moeten vaststellen dat dergelijke feiten bij momenten geminimaliseerd worden of dat processen tegen hét instituut jarenlang aanslepen met beroepen en zelfs dreigen te verjaren in sommige gevallen.

Sterke film waarbij Ozon gevoelige paden betreedt, want dit proces is nog steeds aan de gang. De meest recente uitspraken zijn zelfs onbevattelijk te noemen (zonder de details van het onderzoek te kennen). Ozon behoedt zich mooi van sensatie en tracht een sereen portret te brengen van enkele slachtoffers; mooi ook hoe hij een aantal eenvoudige flashbacks in het plot verweeft. De focus ligt bij een drietal mannen die in het verleden misbruikt zijn tijdens een jeugdkamp. Elke man heeft zijn eigen persoonlijkheid en leven gecreëerd. Mooi ook hoe ze de strijd aangaan tegen het misbruik, maar men ook daar grondig kan verschillen van opinie. De één is nog steeds erg gelovig terwijl een andere zich laat ontdopen. En is het dan de bedoeling om dat aan de grote klok te hangen bij de media?

Ozon schotelt zo een aantal morele dilemma's voor die de kijker aan het denken zet. Zo simpel en eenvoudig is het allemaal niet. De boodschap brengen is één ding, hoé je ze brengt is nog véél belangrijker. Gelijk hebben of gelijk krijgen, vooral dat laatste is soms de zware weg die afgelegd moet worden door de slachtoffers ... Knap!

Deze klassieker mag ik ook afvinken. En wat voor een klassieker! Een klein meesterwerkje. Ik moet dringend het oudere oeuvre verder ontdekken, want tot op heden bevielen ze me allemaal. De film wordt uiteraard gedragen door de uitstekende cast met Dustin Hoffman, Anne Bancroft en Katharine Ross.

Hoffman die letterlijk de bedeesde beleefde Benjamin speelt doet het erg goed. Als een vogeltje in een gouden kooi weet hij niet goed wat hij wil met zijn leven. Zijn overbeschermde ouders gebruiken hem als voorwerp bij hun vrienden. Het doet me wat denken aan mijn eigen eerste communiefeest waarbij ook iedereen werd geïnviteerd, bij voorkeur diegene waarmee jij totaal geen band mee hebt. Het personage van Benjamin creëert een zekere betrokkenheid en medelijden. Dit werd sterk naar voor gebracht via het duikerspak. Omgeven door geld en haast alles wat hij maar wil, maar o zo eenzaam, totaal opgeslorpt door zijn narcistische ouders.

Wat de film ook zo sterk maakt is het technische aspect. Eerst en vooral de muziek en andere geluiden waren zeer geslaagd. Het begint al bij de openingstrack op het vliegveld. De stilte in het duikerspak beklemtoont de sfeer en de symbolische eenzaamheid nog meer. Verder tovert Nichols een uitstekende cinematografie en camerastandpunten uit zijn hoed. Voorbeelden genoeg in de film: bij het beroemde citaat "Mrs. Robinson, you're trying to seduce me. Aren't you?" Wordt het camerastandpunt van onder de benen van Mrs. Robinson genomen (zéér symbolisch). Ook haar naaktbeeld die weerspiegeld wordt in het portret van Elaine of het spiegelglas van de tafel in het hotel omvatten een zekere symboliek.
Tot slot zit de timing vaak erg goed: bvb bij het citaat waarbij Mr. Robinson aan Benjamin zegt dat hij het er eens goed moet van pakken, doe eens wild ... op dat moment komt Mrs. Robinson binnen of bij de tunnel en de muziek...

Mrs. Robinson en Benjamin zijn elkaars tegenpolen. Zij wil een toyboy, een speeltje. Ze is erg dominant, arrogant en besluitvaardig. Ze neemt geen "nee" als antwoord. De eerste dialogen tussen haar en Benjamin op zijn kamer of bij haar thuis zijn van een hoog niveau. Hij is een onhandige jongeman met erg weinig uitstraling of zelfvertrouwen. De scene in het hotel was wederom fantastisch hoe hij zich met het schaamrood op de wangen een kamer wou boeken. De hotelkamer liet qua lichtinval en wisselende camerastandpunten ook een staaltje zien van de knappe technische bagage die Nichols in zich heeft.

Maar voor Benjamin is het geen spelletje. Hij beseft stilaan dat de verzetjes geen toekomstbeeld scheppen. Niet op vlak van zijn studies die in het slop zitten, maar al helemaal niet op liefdesvlak. Ze hebben elkaar nodig en zijn aan elkaar verbonden, maar met elk hun eigen invalshoek. Het einde vond ik dan weer het zwakst, net iets te ongeloofwaardig. De twist waarbij Elaine haar kar keert in de groezelige studentenkamer of voor het altaar kwam me iets te geforceerd over. De laatste shot in de auto was dan wel weer prachtig. De muziek maakte het overigens af: wat een soundtrack leverde Simon & Garfunkel af met Mrs. Robinson en The sound of silence!

Ondanks de beperkte speelduur een toch vrij uitgesponnen langdradige film geworden met lange stilistische beelden die de film als een soort van docu doen ervaren. Iemand van boven tot beneden van een berg of trap zien stappen, levert je een aantal minuten screen time op, maar brengt ook weinig bij als je dat te regelmatig doet.

Wanneer het leven buiten de stad financieel onhoudbaar is - in casu in de mijnindustrie - dan trekt men zoals gewoonlijk naar de stad. Utopisch en tegen beter weten in, maar het leven daar is al niet veel beter. Werk ligt er niet voor het rapen en andere problemen duiken steevast de kop op. Of het nu de schuld is van de duivel, de wetenschap of de bittere sociale realiteit doet er eigenlijk weinig toe.

De film kabbelt zo langzaam verder op het tempo van de steeds zwakkere ademhaling van onze mijnwerker Elder. Beiden missen wat fut en de lijdensweg lijkt wel eindeloos.

Echt genoten van Gran Torino. In de eerste plaats omwille van de immer norse brompot Kowalski. Heel mooi vertolkt door de steeds ouder wordende Clint Eastwood. Geweldige acteur, maar ook als regisseur leverde hij reeds een aantal steengoede degelijke films af, steeds to the point, vaak rauw en met wat drama. 87 intussen en er komt maar geen sleet op, hoewel het toch begint te kraken en te piepen, zeker te bedenken dat deze Gran Torino intussen ook al 10 jaar oud is.

De film wordt in zijn geheel gedragen door het personage van Walt Kowalski. Zijn sarcastische en racistische opmerkingen zijn geweldig om volgen. Uiteraard niet dat het goed te praten valt, maar het levert fijne fragmenten op. Ook zijn rake opmerkingen aan het adres van de "overgeëduceerde 27-jarige maagd" waren geweldig. Grofgebekte uitspraken worden afgewisseld met grappige naamgevingen. Het levert mooie dialogen op.

Walt leidt een eenzaam leven, heeft nauwelijks vrienden en is daar grotendeels zelf verantwoordelijk voor. Toch had ik enig medelijden met hem. Hij zal waarschijnlijk zijn familie zwaar gekwetst hebben bij momenten, maar zijn kinderen en kleinkinderen zijn ook bepaald niet heilig. Integendeel: hun gedrag op de begrafenis van zijn vrouw was beneden alle peil. Het kon hen zelfs niet schelen. Ze azen op zijn erfenis en huis en trachten hem zo snel mogelijk het rusthuis in te krijgen.

Stilaan krijgt hij vertrouwen in zijn buren, Hmong-volk die in de oorlog aan de zijde van de VS vocht, maar zijn inkeer is niet enkel daardoor bepaald. Dat heeft ook te maken met Sue en de hulpvaardige Thao toen hij de boodschappen van de overbuurvrouw opraapte.
Zijn oorlogsverleden is een smet en een zware last. Later blijkt waarom hij zo worstelt met dat verleden. Het is ook bepalend voor het einde van de film wat ik erg goed vond. Je verwacht een cowboyheld die de gangsters simpelweg neerknalt, maar niets is minder waar. Mede daarom is de 4,0*-quotering gerechtvaardigd.

Eigenaardige bizarre film over een eenzaam meisje die in een zwembadcomplex woont. De interactie met de bezoekers verloopt ongemakkelijk met haar starende blik.

Film voelde voor mij langdradig aan, ook al duurt hij maar een klein half uurtje. Er gebeurt weinig en hetgeen wat zich afspeelt is vrij repetitief. Het zei me weinig. Eentje om snel te vergeten.

Grootste pluspunten waren het visuele en auditieve aspect waarbij gespeeld werd met vervormde beelden door het water en glasramen. Hetzelfde effect werd gepoogd te bereiken met het geluid.

Ik heb een dubbel gevoel bij deze film. Toch blijft hij hangen. Ik denk dat ik hem een tweede keer wil/moet zien om hem echt goed te beoordelen.

Het verhaal zelf vind ik maar pover, weinig origineel of vernieuwend. Het verhaal wordt verteld via het oude personage van Zero over zijn wedervaren in het hotel. Het verhaal was bij momenten absurd en is soms een parodie. Dat is best spitsvondig/grappig. Aan de andere kant oogt het allemaal vrij rommelig en is er weinig diepgang. De dialogen waren niet super, maar de acteerprestatie van Fiennes in het bijzonder sprongen in het oog (net als van de andere cast eigenlijk). Ook het camerawerk en het decor zijn bovengemiddeld.

Qua animatie ligt het in dezelfde lijn van alle andere reeksen van Wallace and Gromit of Shaun the sheep. Altijd fijn om die poppetjes aan het werk te zien. Qua inhoud daarentegen was dit toch de minste die ik zl zag van het duo. Beetje vergezocht plot die eigenlijk nergens toe leidde. Zeker de landing op de maan kon me niet boeien. Voor de rest zijn alle ingrediënten aanwezig die we gewoon zijn van Nick Park.

Vermakelijk filmpje over een pittoresk gezellig vissersdorpje. Een leuk verhaal waar de werkloze gemeenschap een arts willen overtuigen bij hen te wonen zodat een fabriek zich in het stadje zou vestigen en werkgelegenheid zou creëeren. Hier en daar zitten wel wat plotgaten in het verhaal en is de situatie een beetje bij de haren getrokken. Soms ook nogal slordig en snel uitgewerkt zoals het moment dat de dokter te weten komt dat hij voorgelogen werd. Hij ging daar vrij luchtig mee om..

Fijne vertolkingen van tal van karikaturale personages, mooi decor- en sfeerschepping. Leuke fijne humoristische situaties: vooral de volksverhuis van het café naar de kerk én terug zal me bijblijven, ook het cricket vond ik wel leuk, kortom een goede feel good movie. Een romcom is het zeker niet al kón het die richting uitgegaan zijn indien de lokale schoonheid dieper uitgewerkt werd (niet dat dit hoefde voor mij).

Ik begon een aantal maanden geleden al eens aan 'La grande Bellezza', maar moest na 45 minuten afhaken. Ik gaf hem dit weekend een nieuwe poging en hield het uit tot het einde. Klinkt uiteraard niet veelbelovend en uitnodigend als quotering, maar ik begrijp wel dat anderen dit een uitstekende film vinden. Want laat ons duidelijk wezen: Visueel en technisch gezien is er weinig op te merken aan deze film.

Het prachtige Rome wordt enorm sfeervol in beeld gebracht. Toni Servillo zet hier een dijk van een prestatie neer als een charismatische keizer waarvan de grandeur afdruipt. Op zijn 65e ervaart hij wat hij heeft bereikt, maar ook wat hij heeft verloren. "La grande bellezza - De grote schoonheid": Glitter en glamour omhuld in een sausje van decadentie. Visueel knap weergegeven via de erg fijne sfeervolle "Martini-party's", alsof je haast letterlijk mee aan het swingen bent op het disconummer "A far l'amore comincia tu van Raffaella Carra". Maar de "grote schoonheid" zit niet in de rijkdom, in de pracht en praal van kerken en paleizen, neen, schoonheid zit in verborgen hoekjes in het leven. Denk bijvoorbeeld aan de mooie religieuze gezangen in het begin van de film die niet opgemerkt werden door de Japanse toeristen.

Jep Gambardella ervaart de lege doos van zijn bestaan en betreurt de gemiste kansen in zijn leven zoals zijn jeugdliefde Elisa. De scene waarbij hij die ene vrouw de les spelde op privé- en carrièrevlak was geweldig. Toch miste ik wat in de film. Ik had er geen voeling mee en liet de film kabbelend naar zijn einde lopen. Ondanks de aanwezige symboliek kon de film me hoegenaamd niet boeien. Een houding van "blij dat ik er doorgekomen ben en voor eens en altijd vanaf ben" is geen goed uitgangspunt. Ooit bekijk ik deze nog eens opnieuw, misschien wacht ik tot mijn 65e...

Aparte humoristische satire waar het draait om eten en zich overeten tot je er letterlijk bij neervalt. Alsof dat nog niet genoeg is, is de combinatie met prostituées en seks een hoogst bizarre combinatie. Bij momenten ook ranzig en vies. Niet dat het extreem of KNT wordt, want de luchtigheid en de humoristische toon wordt eerder behouden.

Het is ook een film over decadentie en hoe mensen zich als zwijnen kunnen gedragen waarbij de normen vervagen. Alle remmen los, voorbij de schaamte. In dat opzicht best een intrigerend onderwerp. Toch boeide het me zeker niet van begin tot einde. Op de duur had je het toch wel gezien. Bij momenten was de humor of de bedoeling om te choqueren te flauw, te plat waardoor het niet meer aansloeg. Eens leuk om gezien te hebben, maar niet om te herzien.

Een paar dagen geleden zag ik Stalag 17 van Billy Wilder, eveneens een film over een POW-kamp, toen wel over de Tweede Wereldoorlog en niet WO I zoals deze film van Renoir. Wie hoopt op enkele actiescènes La Grande Guerre zal bedrogen uitkomen. Veel spektakel valt er niet te beleven. Via postenkranten vernamen we dat het Fort Douamont nabij Verdun gevallen is. We spreken dan over de periode eind februari 1916.

De film is luchtig, maar gelukkig niet (zo) kluchtig (als Stalag 17). Al had ik niet de indruk dat de gevangen genomen soldaten en officieren het zo slecht hadden in gevangenschap. Meer zelfs, er is zelfs het grootste respect tussen de Franse kapitein Boëldieu en de Duitse kapitein von Rauffenstein. Mocht het geen oorlog zijn geweest, ze waren dikke vrienden.

De film kabbelt wat voort, maar herleeft in het tweede gedeelte van de film bij de ontsnapping. Het is een film die veel tot de verbeelding overlaat, want vele (mogelijke) actiescènes worden niet in beeld gebracht. Interessant was ook de huisvesting bij Elsa. Aan welke kant van de lijn je ook staat, iedereen zit in hetzelfde schuitje. Misschien iets te simplistisch voorgesteld allemaal, maar als anti-oorlogsfilm is hij wel doeltreffend.

Ik ben niet zo’n grote fan van Louis de Funès, maar hier vond ik hem best ok. Mede natuurlijk door de context van het hele Tweede Wereldoorlog gebeuren. Prima openingsscène met de parachutisten boven Parijs en fijne voortzetting met de klopjacht van de nazi’s.

De film kent zijn grappige momenten en is vrij onderhoudend. Luchtig ook uiteraard en de verschillende situaties zijn best aangenaam om te volgen. Geen slapstick en ook geen total loss Funès, gelukkig maar. Er is voldoende evenwicht met Bourvil bijvoorbeeld. Prima samenspel tussen die twee.

Een bijzondere film van Lynch met een vleugje horror en mystiek. Vond het niet altijd even subliem uitgewerkt, maar in zijn geheel vond ik het zeker geslaagd. Voor mij deed het vooral de creepy sound die vrij angstaanjagend was. Maar ook de beelden van de groeiende aardappel in een smurrie van modder en slijm waren knap.

Het plot is eigenlijk eenvoudig waarbij een jongen wordt mishandeld en verwaarloosd door zijn waardeloze ouders. Door de stress en angst is de jongen op de koop toe een bedplasser, iets wat zijn situatie er niet op verbetert. Hij heeft nood aan zorg en liefde en vindt die in de vorm van de grootmoeder die ook iets mysterieus over zich heen had, dat monkellachje ...

Niet elke scène kwam even goed binnen bij me. Met die animaties bijvoorbeeld had ik niet veel. En het geforceerde gedrag van die ouders was er soms wat over. Maar zeker tevreden om dit eens gezien te hebben!

Gelukkig niet zo lauw of “komisch” als Sister act, maar Les grands espritsIs best luchtig te noemen. Nergens wordt het extreem en in dat opzicht is het vrij onrealisitsch dat de harde jongens eigenlijk nog vrij braaf waren. Misschien spreek ik vanuit vooroordelen, maar kan me niet inbeelden dat het proces zo makkelijk verloopt.

Op zich wel een leuk personage die monsieur Foucault met schijnlijk oubollig imago, doch hij kwam erg gevat en vooral oprecht over. In Henri IV vond ik hem verwaand wanneer hij elke leerling publiekelijk te kijk zette.

Erg vlotte film, amusant en vermakelijk. Sympathieke film waarbij de film inderdaad staat met Dennis Polarydès. Goede moraal ook, weliswaar wat clichématig, waarbij het geloof in elk kind centraal staat.

Een romantische film zou ik dit niet meteen noemen. Noch qua plotlijn, want daar gaat het helemaal niet om, noch gevoelsmatig. Zoals joolstein terecht opmerkt zijn de vrijscènes nu niet bepaald aantrekkelijk te noemen. Ze kunnen best de concurrentie aangaan met Der Goldene Handschuh (2019), dat was ook niet om aan te zien.

Eigenlijk gaat de film over buitenbeentjes en hoe die zich verhouden tot de samenleving. Je kan volgens mij best de parallel doortrekken naar bvb migranten of andere minderheidsgroepen in de maatschappij. Tina houdt zich staande door haar ongewone, maar doeltreffende capaciteiten om met haar sterke reukzin angst en schaamte te ruiken. Het is een efficiënt middel tijdens haar werk als douanebeambte. Ze wordt gerespecteerd door haar collega’s, maar blijft toch een outcast. Ze krijgt het dilemma opgeworpen door Vore om de gelijkenissen tussen mens en trol te verwerpen en zich te focussen op de verschillen. De mens zou het niet waard zijn om te vertrouwen. Het zet haar in een ongemakkelijke positie. De film biedt een mooie, maar aparte metafoor om dit een stukje te belichten.

Hier en daar een vreemde of ongemakkelijke scène. Het maakt van deze film een buitenbeentje die niet iedereen zal weten te appreciëren. Sterke rol van een onherkenbare Eva Melander. Fijn om eens gezien te hebben.

The grapes of wrath is een prachtige verfilming van het gelijknamige boek van John Steinbeck. We spreken over de periode net na de grote beurscrash in 1929. Op zoek naar een betere toekomst gaan grote hordes families op zoek naar werk naar in dit geval Californië. Mensen worden gelokt met flyers met beloftes die nooit voor iedereen voldaan kunnen worden. Maar iedereen denkt een job te kunnen hebben en zijn toekomst en die voor het gezin te kunnen veiligstellen.

Verpaupering en armoede worden knap weergegeven in de film en ondanks de zware neerslachtige thematiek is de film op één of andere manier nog steeds vervuld met luchtigheid. De hoop op geluk en welvaart is groot bij velen en is in schril contrast met de reëele werkelijkheid. De vaak optimistische noot daarentegen valt niet steeds te rijmen met de gebeurtenissen. Ok, van armoede hoef je niet perse ongelukkig te zijn, maar de dood van de pater en mater familias is toch een ingrijpende gebeurtenis waarmee te weinig emotioneel werd omgesprongen.

The grapes of wrath is een sfeervolle film met mooie landschappen. Henry Fonda is erg charismatisch en ook de andere acteurs/actrices als Carradine en Darwell doen het erg goed. De film duwt je met de neus op de werkelijkheid. De American dream is ver weg al biedt de filosofie wel steeds een uitweg. Misschien moet ik me toch ook eens aan het boek wagen.

Gratis tickets gewonnen voor deze film. Anders zou ik deze wellicht nooit gezien hebben. Vreemde film die vooral wil choqueren met wat dode beesten en wat bloed. Echte horror is dit niet echt. Doordat men veelvuldig wil choqueren mist het ook wat zijn 'geloofwaardigheid'.

De film kent echter een vrij goeie opbouw. Leuke muziek ook en er wordt toch een zekere sfeer en spanning gecreëerd met de grijze grauwe locatie van de universiteit in Luik. Je weet dat het zal escaleren en er wordt duidelijk naar dit hoogtepunt toegewerkt. Het hoe en waarom blijft lang duister en de kijker moet helemaal tot het einde wachten voor een verklaring. Dat maakt voor mij ook de film sterk. Het einde zorgt gelukkig voor een enige boodschap, een verhaal van samenhang. De film is opgebouwd in lagen en verklaard ook de titel van de film Het wordt steeds erger en erger met Justine. Begonnen als vegetariër en geeïndigd als... als wat eigenlijk? Gaat ze dezelfde toer op als haar zus? Het concept dat de gehele familie eigenlijk kannibalen zijn van nature maar deze drang en honger naar menselijk vlees wegduwen door vegetariër te worden is interessant. Dit verklaart bijvoorbeeld ook de heftige reactie van de moeder in het wegrestaurant of de apatische houding van haar zus toen ze haar vinger opgegeten zag worden door de zus. Het is net die mooie gestage opbouw die ik wel weet te appreciëren, hoe Justine langzaam in een kannibaal verandert (of eigenlijk is wie ze werkelijk is) gaande van de niertjes tot de kippenfilet naar de hamburger tot haar zus toe. Die autoscenes waren trouwens een leuke zijsprong naar de honger naar menselijk bloed De film bevat enkele expliciete scenes dode beesten, opgepeuzelde vinger, .... Niet voor iedereen weggelegd dus, maar dat weet je op voorhand natuurlijk. Ook de eindscene met Adrien was best ok.

Het enige dat me écht stoorde aan de film is het feit dat er werkelijk niemand réageert op haar vreemde gedrag. Neen, het wat filmen en online zetten. Ook toen de film eindigde, wat vrij open was voor Justine waardoor ze waarschijnlijk door zal gaan. Voor de rest vrij onderhoudend en redelijk goed voor een horrorprent.

Tot slot misschien ook dit. Toen Justine zich bij de dokter liet behandelen voor haar eczeem zei ze dat ze een gemiddeld meisje wou zijn. Waarschijnlijk had ze toen bewust/onbewust al door wie ze in werkelijkheid was en dat het vegetariër zijn een grote leugen is.

Deze film was goed, zonder meer. Niet super, niet slecht. Gewoon goed. Ik kan me best voorstellen dat de film een extra dimensie krijgt in de bioscoop. Dit is een film die je eigenlijk in de cinema moet zien: surround geluid, donkere zaal en dan het filmdoek met de schitterende aarde en de dondere ruimte. Op een gewoon tv-scherm kan je dit nauwelijs creëren waardoor je wel wat effecten mist en dat komt de 'kwaliteit' van de film niet ten goede.

Technisch zat de film degelijk in elkaar. Mooie sfeerschepping en angstaanjagende geluiden in de stille donkere leegte. Een korte film ook wel, slechts 87 min, tegenwoordig animatiefilms buiten beschouwing gelaten eerder uitzonderlijk geworden. Nu, langer hoefde deze prent niet te duren. Het is aartsmoeilijk een film in elkaar te boxen met steeds hetzelfde personage op dezelfde locatie zonder echt saai over te komen. Toch lukt dit vrij aardig, al heb ik het eigenlijk niet zo begrepen op Sandra Bullock. Het personage boeide me niet en eigenlijk kon het me geen moer schelen of ze het zou redden of niet. Eveneens tevreden dat op het spook Clooney na we hem niet meer terugzagen. Gelukkig was het een hersenspinsel of ik zette de tv af. Dat dit spook uiteindelijk de oplossing suggereert, tja, dat stoorde me wel, maar het kon dus erger... De acteurs overtuigden me dus niet, maar kom, dat is niet de hoofdzaak van deze film. Er deden er ook maar twee mee. Beelden waren fantastisch en alles is mooi gemonteerd. Leuk om eens een ruimtefilm vanuit dit perspectief te zien.

Boeiende film die zich afspeelt tijdens de naweeën van de Joegoslavische burgeroorlog. Moeder Esma en dochter Sara missen een vaderfiguur in het gezin en dat leidt tot onderlinge spanningen. De vader is gesneuveld tijdens de burgeroorlog en dat levert een aanzien en een aantal privileges op. Zo wordt Sara anders bekeken door haar klasgenoten of haar leerkracht wanneer ze meldt dat haar vader een 'shaheed', een (gesneuvelde) oorlogsheld is, maar zonder gevonden lijk is het moeilijk dit te officialiseren.

Esma heeft het als alleenstaande moeder niet makkelijk en moet 's avonds/'s nachts klussen in een nachtclub. Het komt ook de relatie met haar dochter niet ten goede. Het plot van de film geeft al snel aan waar het naartoe wil, namelijk het feit dat er helemaal geen attest mogelijk is. De openbaring in de zelfhulpgroep was de sterkste scène in de film. Niet alleen weet je wat er precies gebeurd is, bovendien vond ik de scène erg overtuigend en pakkend.

Grbavica is mijn eerste Bosnische film, een geslaagde arthouse ook en de moeite om te zien. Alleen vrees ik er wat voor dat ik hem binnen enkele maanden vergeten zal zijn. Desalniettemin een serene film met een mooi slot en eentje met de conclusie dat het leven na een oorlog niet zomaar doorgaat. Dank overigens aan Dievegge voor de extra duiding (die ik nu na de film pas las).

Mja, Grease is zo één van die classic musicals waarvan zo goed als iedereen al van gehoord heeft. De impact is groot geweest en deed destijds menig tiener wegdromen van al die glitter and glamour. Inhoudelijk stelt het allemaal bitter weinig voor, maar de songs zijn wel aanstekelijk en vlotte meezingers of -dansers. Menig parodie ook op verschenen en dat alleen al is een verdienste op zich.

Voor de rest wel akkoord met wat hier allemaal al is neergepend. Ergerlijk acteerwerk, superzwaar plot en alles nogal sterk bij de haren getrokken, en dat kan letterlijk en figuurlijk genomen worden. De film steunt louter op de songs en de drang daarnaar is groot omdat de rest te zwak is. Bij The sound of music of Mary Poppins heb je tenminste nog een degelijk verhaal naast de songs.

Sterk verbaasd over het waargebeurde verhaal van deze film ten tijde van het interbellum te Texas. Had nimmer gedacht dat dergelijke vrije meningsuiting door zwarten getolereerd werd. Interessante ontwikkeling van enkele individuen die leren op te komen voor zichzelf, via rede en argumentatie leren debatteren en vooral met woorden in plaats van met geweld verandering trachten te brengen.

Boeiend figuur ook die Tolson die zwarte én blanke boeren eveneens aanspoort zich te verzetten tegen de almachtige landeigenaren door wie ze worden uitgebuit. Knappe charismatische rol van Denzel Washington. Maar ook van de andere hoofdrolspelers. Het is deels de sterkte van de film, net als de sterke zinredes tijdens de debatten.

Bij momenten iets te makkelijk allemaal lijkt me. Iets te veel "feel good", maar de resultaten zijn wat ze zijn. Bij momenten misschien iets te langdradig, maar de personages maken dit grotendeels goed.