Opinions

Godzilla passeerde reeds een paar keer de revue. Hoewel vermakelijk in die zin dat je behoudens popcorn niet veel extra nodig hebt, is het zelfs binnen het genre erg matig. Van bij het begin echter zit de actie er goed in en valt het eigenlijk niet meer stil. De momenten waarbij het monster in de oceaan rond zwemt, is eigenlijk nog het beste. De sfeer van mysterie werd vrij goed weergegeven.

De actie daarentegen was zwak, CGI slechts matig en het verhaal beperkt en totaal bij de haren gegrepen. De actie was totaal over the top met als hoogtepunt de achtervolging op de taxi die hem steeds maar weer ontglipte. Het kunnen ontwijken van raketten was nog zo'n staaltje absurditeit. Toen het verhaal een plotwending kreeg met de eieren werd het zowaar nog erger en werd het een heuse dinofilm in navolging van Jurassic Park.

Nostalgisch om in oudere films de reëele Twin Towers te zien opduiken, maar veel meer had de film niet te bieden. De vissen, de eitjes, de zwangerschap, enz ... Neen. Ook de acteerprestaties zeer ondermaats, de pogingen van Reno ten spijt.

De franchise van de Godzilla films is enorm. Eigenlijk zeggen ze me allemaal niets, behoudens de oude films, want die zag ik nog niet. Niet dat ik die van Emmerich fantastisch vond, maar die was echt nog puur entertainment met Broderich en Reno.

Van deze valt eigenlijk erg weinig te zeggen. Oersaai eerste drie kwartier waar haast niets gebeurt. Godzilla die wel erg laat op de proppen komt. En zijn tegenstander is ook maar iets mottigs. Later een overload aan actie en spektakel waardoor de balans niet helemaal goed zit.

Door de monsters veelal in het donker of de nevelregen te presenteren camoufleer je de CGI wat, maar ook deze ballon werd al gauw doorprikt. Leukste scène was toch die op de The Golden Gate met de buschauffeur. Voor de rest niet te veel soeps. Ik had het kunnen weten…

Deze film zag ik onmiddellijk na de film uit 1954 op dezelfde avond. Een veramerikaande versie dit en deze voegt geheel niets toe aan die eerdere film uit 1954. Erg copieus met gelijklopende scènes, met dat verschil dat de Amerikaanse acteur Raymond Burr als journalist de hoofdrol draagt temidden van een Japanse cast. Takarada is hier ook van de partij.

Het was niet de bedoeling deze film te zien, maar ik had me vergist met de film van 2 jaar eerder. Deze film is ook iets korter, maar voegt dus daadwerkelijk niets extra bij. Overbodig en louter om het Amerikaanse publiek te plezieren. Maar om nu te zeggen dat Burr daar een groot aandeel in heeft, nou nee.

Een klassieker. Geen idee waar deze Godzilla zich bevindt in de franchise en talloze remakes, ik vind er mijn weg alleszins niet in. Maar deze was best vermakelijk.

Het monster zag er niet uit, was weinig schrikwekkend en was meer meer belachelijk. Het beweegt niet vlot en zijn kop was te misvormd om er angstaanjagend uit te zien. Desalniettemin vond ik al de rest wel prima. Het decor bijvoorbeeld waarbij de stad Tokyo met de grond werd gelijk gemaakt, was wel prima gedaan.

Geweldig toch dat gas dat uit de muil komt van het beest. Ik genoot er wel van. Ook leuk die connectie met de eilandbewoners die Godzilla als een boze God aanzagen die uit zijn slaap werd gehaald door de kernproeven. Heb je meteen ook een kritische noot in je film over de wapenwedloop tijdens de Koude Oorlog.

Gemist in de bioscoop, maar nu gelukkig opgehaald. Ik weet niet hoeveel Gozillafilms er intussen bestaan, Japans of Amerikaans. Ik zag ze verre van allemaal, maar naar deze was ik wel benieuwd omwille toch van de positieve recensies.

Prima setting van zo net na WOII waarbij Japan met een heus trauma zit opgezadeld. De atoombommen waren materieel en psychisch verwoestend. Fijn ook om even het algemene gevoel rond kamikazepiloten te ervaren. Dat waren helden van en voor het vaderland.

Die Godzilla blijft maar een houterig creatuur met dat stijf rechtop lopen, maar die actiescènes zagen er erg goed uit. Zowel aan land als in de oceaan nota bene. Voor mij ook interessant waren de meer rustige stukken waarbij het personage van Shikishima verder werd uitgelicht. Beetje dramatisch, maar heus onderhoudend. Prima sfeersetting alvast. De moeite om te zien.

Aparte detectivefilm op zijn Zuid-Koreaans doorspekt met een laagje horror. Het zet bij deze direct de toon hoe bizar het er in deze film aan toegaat. Al vrij snel wordt duidelijk dat het kleine dorpje met een meedogenloze moordenaar zit opgescheept. Het bloed wordt niet geschuwd in deze film - hoewel er nergens expliciete actiescènes aan bod komen. Dus al bij al blijft het vrij braafjes. Ik zou zelfs durven zeggen bijna komisch wanneer ze een zombie te lijf gaan.

Oja, zombies passeren dus de revue, maar het allegaartje wordt ook uitgebreid met wat voodoo, exorcisme en rituele moorden. Het lijkt te veel van het goede, maar het plot wordt goed aangepakt. Bij momenten zelfs wat luchtig met een wel erg ongeïnspireerde tamme politie. Veel geroep en getier ook - opletten voor overdaad, maar ik vond het nog meevallen.

Knappe spanningsboog tot het einde ongeacht de lange speelduur. Mooi opbouwend naar een climax met een ietwat open einde. Echte horror kan je het niet noemen, maar heb er zeker van genoten. Twijfel al dan niet voor een 4,0*.

Los van alle kortfilms is deze The gold rush na The kid de tweede topfilm van Chaplin. De stijl is vaak gelijkaardig waarbij een mix van drama en slapstick humor de revue passeert. Chaplin liet zich inspireren door de goudkoorts en maakte er een leuke film van met toch wel een aantal leuke aspecten.

Die blokhut bijvoorbeeld was erg knap gedaan! Maar de film bevat wel meerdere leuke scènes zoals het letterlijk nemen van het opeten van de schoenen. De hallucinatie van de kip vond ik minder geslaagd. De film valt eigenlijk uiteen in twee delen waarbij de zoektocht en de ontberingen in de bergen het eerste deel beslaat. Deel twee is eerder een romance welk eveneens meermaals terugkeert in de Chaplin films.

Der goldene Handschuh is een ranzige film geworden waarbij je zo goed als elke scène kokhalzend moet doorspartelen. Niet zozeer de moorden zijn shockerend, het is de context, de omgeving, die het zo ongelooflijk vies en vulgair maakt. Het contrast met de mooie onbereikbare blonde deerne kon niet groter zijn.

Nu, de eerste scène van de film zette meteen de toon. Toch wel de meest brute scène van de film. Zelfs Honka had enige moeite om tot zijn daad over te gaan. Met wat schnaps ging het ‘gelukkig’ beter. Akin geeft een perfect staaltje weer van de vieze ranzige omgeving waarin Honka vertoefde. Zijn leefhol was afgrijselijk, maar was kenmerkend voor een marginale zatlap uit de jaren 70 (al denk ik niet dat er zoveel verschil is met ene uit deze tijd).

De wijk Sankt Pauli zet de trend verder. Uitgeleefde personen doorzopen met schnaps en alcohol. Treurig eigenlijk, om medelijden mee te krijgen, net als het personage Honka zelf als je dieper ingaat op zijn motieven... Hunkerend naar een vrouw, naar liefde en seks, maar gewoonweg niet meer kunnen. Uitgelachen worden omdat hij zo lelijk was, vernederd omdat hij hem niet meer in stelling kon brengen. Hij reageerde zich af op het vrouwelijke geslacht en vernederde hen. Het was zijn enige manier om controle en macht uit te oefenen.

Knappe film van Akin. De film ademt haast letterlijk de lijkgeur en dranklucht uit, de sfeer en setting is geweldig. De film zakt na Greta Voss wat in, maar blijft boeiend om volgen. Deed me hier en daar wat denken aan The house that Jack built van von Trier, maar deze van Akin is ondanks de gruwel subtieler en doordringender. Deze blijft toch meer hangen. Knap!

Na recent de reeks met Craig nog eens gezien te hebben, is het nu de beurt aan Brosnan, te beginnen met Goldeneye. De Bondfilm waren duidelijk toe aan een verfrissing na de tegenvallende Dalton (al lag dat niet enkel aan hemzelf). Met Brosnan werd een nieuwe flamboyante atletische Bond op de scène getoverd en hij deed het zeker niet slecht. En als womanizer niet te versmaden, zeker niet voor James Bond. Verder werd ook M in een nieuw jasje gestoken. In Goldeneye nog vrij beperkt (net als Tomorrow never dies bvb), maar haar karakter zal in de verdere films, ook met Craig, nog meer gestalte krijgen. Prachtige casting met Judi Dench!

De openingsscène is zoals steeds spectaculair, maar voor mij toch net wat over the top. Ok, weet je vooraf als je naar een Bondfilm kijkt, maar hier was het toch net te bont (haha) om al skydivend een neerstortend vliegtuig in te halen. De tankscène later was vrij bombastisch, maar daarentegen wel aangenaam om te volgen. Typische Bondscène.

De personages vond ik matig. Famke Janssen deed het geweldig als vervaarlijke minnares. Ook Bean was een goede bad guy. Scorupco's personage vond ik minder geslaagd na een metamorfose van nerd naar femme fatale.
Tot slot zat de humor meer dan goed - Brosnan doet dat geweldig en geloofwaardig - en was deze mooi verweven met de actie. Voor mij is Goldeneye een mix van goede afgewisseld met minder goede dingen. Samengevat een degelijke hoge 3,0*.

Toch wel één van de beste/betere Bondfilms die heel wat sterke elementen bevat. Sowieso een Bond waarbij Connery goed op dreef is. Ook enkele interessante tegenspelers als de schurken Goldfinger zelf en de man met de hoed. Sterke memorabele scènes zoals die met de laserstraal. Verder ook een erg sterke soundtrack die ook vandaag nog goed aanslaat. En de in goud verniste slachtoffers blijven tot een mysterieuze verbeelding spreken.

Ook de Aston Martin doet zijn de en de oefenbal van Q blijft steeds verbazingwekkend. Enige minpuntje misschien wel de Bondgirl zelf, Pussy Galore - what’s in a name - vond ik vrij ondermaats in tegenstelling tot andere Bondgirls in andere films.

Fijne old school Duits-expressionistische horror, voor zover je dit horror kunt noemen. Maar kan me best voorstellen dat dit in die tijd toch wel wat met zich meebracht. In de lijn van die andere klassiekers als Nosferatu en Caligari. Vond deze ook iets minder, maar nog steeds geslaagd met zijn fijne gereconstrueerde decors en mooie beelden. Het getto is knap, de toren evenzeer.

Het verhaal en tempo misschien wat langdradig en miste wat schwung. Naar het einde toe verbeterde dat wel. De Joodse gemeenschap wordt op de korrel genomen, maar visionair was het niet met wat later in WOII is het niet zoals ik hier al las. Pogroms en andere vervolgingen waren jammer genoeg al langer bekend.

Stuntelige eenvoud bij momenten, maar ook dat heeft zijn charme. Leuk om eens gezien te hebben.

Gommora viel me wat tegen. Ik was eerlijk gezegd niet altijd mee met het verhaal met al die losse personages zonder duidelijke verhaallijn, maar met de Napolitaanse maffia als rode draad die het leven in de streek beheerst en domineert.

Een soort docufilm waarbij de maffia op een authentieke manier wordt weergegeven. De maffia, het leven zoals het is, zoiets. Een leven waarbij alles draait rond, invloed, macht en geld welk wordt afgedwongen of in stand wordt gehouden met (vaak dodelijk) geweld.

De sfeer is rauw en realistisch. Enkele wannabes dromen ervan om erbij te horen, sterker nog, ze willen op “zichzelf beginnen”, alleen schijnen ze te vergeten dat het territorium al is ingenomen. Weinig geromantiseerde beelden ook zoals je die wel eens ziet in de ‘Hollywoodiaanse maffiafilm, dit is gewoon niets ontziend uitschot. Niets meer, niets minder, maar mij deed het me filmisch gezien eerlijk gezegd niet veel.

Vrij gemengde gevoelens bij deze Gone baby gone. Een film die gaat over een vermist minderjarig meisje, maar eigenlijk ook weer niet. De focus van de film wordt verlegd naar het drugsmilieu en de afrekening van een dealer uit de verloederde wijken van Boston. De film weegt de norm tussen goed en slecht af tussen de verschillende personages.

Zo is Helene mogelijks een onverantwoordelijke moeder, maar dat betekent niet dat ze niet van haar dochter houdt. Patrick Kenzie zelf worstelt ze hele film door met dezelfde vraag. In de loop van de film doodt hij een pedofiel en vraagt hij zich af of hij het recht had hem (in koelen bloede) te doden. Zijn dilemma zal naar het einde van de film alleen maar toenemen. Een einde dat bestaat uit diverse plottwists en daardoor een beetje doorslaat naar het ongeloofwaardige. De idee van de film kan potentieel hebben, maar werd vrij clichématig uitgewerkt in de film. Op zich had ik het moeten weten wanneer Morgen Freeman het had over zijn vermoorde dochter.

Geen reuzefan van Casey Affleck die steeds speelt als een geslagen hond, maar zal ook niet perse zomaar een film met hem naast me neerleggen. Monathan daarentegen miste ziel en persoonlijkheid, zeer flets personage. Haar reden om te breken met Patrick was dan ook erg lame. Ed Harris is steeds een genot om naar te kijken en Freeman bewijst steeds dat hij een topper is. Zeker een film met potentieel, maar ik miste wat nuance en evenwicht. Net geen 3,5*, maar een afronding naar beneden.

Vrouwen worden in de maatschappij veelal gezien als minder 'bepalend' dan mannen, maar als je als man (valselijk) beschuldigd wordt van verkrachting, kindermisbruik of (intrafamiliale) slagen en verwondingen, dan kan je het wel schudden en word je een paria. Damn, je zou schrik krijgen van je eigen vrouw als je erover nadenkt met deze film in het achterhoofd

Ik heb graag naar deze film gekeken. Het verhaal zit goed in elkaar en ook de rollen van Nick en Amy waren goed. Ook die flashbacks van Amy brengen wat meer vaart in de film. Het einde vond ik niet perse slecht zoals ik her en der lees. Ik hou wel van plotwendingen en gruwel van sentimentele 'happy endings'. In deze film is het verhaal niet af en vraag je je verder af wat er verder gaat gebeuren met Nick. In dat opzicht is het einde open en is het vrij aan de kijker hoe het verder moet aflopen.

Ondanks het leuke verhaal, rammelt het script toch aan alle kanten, en dat is jammer. Sterren geven onmiddellijk na de film is meestal niet zo'n goed idee. Ik vrees dat ik de film moet devalueren met een halfje naar 3,5*, voor mij betekenend goed, zonder meer.

Als Nick Amy niet heeft vermoord (of ontvoerd zo blijkt), wie dan wel. Nick is dan wel buiten verdenking gesteld, maar wie heeft dan alles in scene gezet? Die 'ontvoerder'? De politie kreeg van Nick zijn naam en van een ander ex-vriendje. Het kwam niet in de film voor, maar ik veronderstel dat de politie dit toch onderzocht (en moet besloten hebben dat er een alibi was).

Amy vermoordt haar 'ontvoerder' met een cuttermes door een snee in de hals. Als je werkelijk verkracht wordt, dan dood je niet iemand met een precieze beheerste koele snee in de hals. Dan hak je onbeholpen op los tot je vrij bent, puur uit adrenaline en overlevingsdrang. En wat met al die camera's in het huis tijdens haar verblijf? Het is nu niet dat bleek dat ze toegang had tot ALLE beelden...

Amy was amazing tijdens haar eerste korte verklaring. Zij klonk vrij rustig en beheerst toen ze een aantal vragen beantwoordde. Ik denk niet dat dit normaal gedrag is van een bevrijde vrouw in dergelijke omstandigheden. Ook het feit dat ze zich pas thuis kan opfrissen in de douche is wat raar.

Het feit dat de advocaat, Nick, zijn zus en vooral de rechercheur samen zaten om te concluderen dat het dossier "afgesloten" was, maar ze ALLEN eigenlijk wel beter wisten en dat alles in scene werd gezet, vond ik maar raar. Niet geheel realistisch lijkt me.

Amazing Amy was een halve celebrity. Dat niemand haar herkend heeft in bijvoorbeeld in de bar toen ze op TV kwam is vrij onwaarschijnlijk. Ik bedoel maar, enige tijd geleden zag iedereen overal Maddy McCann lopen. Maar Amy was "onherkenbaar" het land doorgereisd.

Lang geleden dat ik deze film nog eens zag. Als tiener destijds was ik er helemaal weg van toen ik hem zag in de bioscoop. Net zoals zovelen blijkbaar toen ook wel wat fan van Nicolas Cage met zijn vele flitsende actiefilms als Con Air, The Rock of Face off. Vandaag vallen me vooral zijn matige acteerprestaties op met zijn typische tics, al stoort het me niet zo.

Angelina Jolie loopt er wat bij voor spek en bonen. Veel meer dan het liefje van is ze niet. De chemie tussen haar en Cage ontbreekt totaal. De rest van de crew doet het wel goed in zijn respectievelijke bijrollen. Vinnie Jones, Robert Duvall, Delroy Lindo, Michael Pena en Will Patton doen het wel prima.

De film doet wat denken aan Ocean’s 11 dat ook ongeveer in dezelfde periode uitkwam. Een bende dieven, elk met hun specialisaties, wordt bij elkaar gebracht om een klus te klaren. De super bad guy wordt in het ootje genomen en het brein gaat lopen met de chick. Auto’s in plaats van de kluis van een casino. De actie is wel flitsend, nog steeds. De achtervolgingsscènes zaten prima in elkaar. De humor slaat niet altijd aan. Vooral vermakelijke film zonder echt goed genoemd te kunnen worden. Fijn voor (nog) een keer gezien te hebben.

Hiervan heb ik met mijn oma zaliger ongetwijfeld al beelden van gezien, zo'n 30 jaar geleden. Doet wat denken aan dat andere epos North & South. Ik keek er toch wat tegenop om deze in zijn geheel te bekijken. Vier uur is lang, maar al bij al blijft het geheel onderhoudend.

Uiteraard sterk gedateerd en op acteervlak bij momenten nogal houterig, maar het plot zelf is wel sterk. Het plot is natuurlijk vrij melodramatisch en voor al dat drama en die intriges moet je wel zijn. Centraal staat Scarlett, de toch wel weinig sympathieke dochter van de familie. Jaloers en venijnig bij momenten, het is een kwaad beestje dat haar beheerst. Door eigen toedoen ook heeft ze weinig geluk met de mannen in haar leven. Butler is minstens even antipathiek, maar dat is een man en dat is toch het meest bepalende geslacht in die tijd.

De film voelt soapachtig aan, maar ik had weinig anders verwacht. De oorlog waarin Lincoln het Zuiden heeft gestort komt in het eerste deel aan bod, in de laatste twee uur heb je het (liefdes)leven erna. Blij hem gezien te hebben, al bij al vlot, maar echt warm word ik er nu ook niet van.

Christiane is een alleenstaande moeder nadat haar man zonder boe of bah is weggevlucht naar de andere kant van de Muur. Ze klampte zich vervolgens vast aan haar leven aan de andere kant van de Muur en stelt zich gedienstig op voor de DDR. Alex, haar zoon, ijvert voor meer vrijheid en neemt deel aan protestmarsen. Hij wordt net vóór de val van de Muur gearresteerd. Christiane is getuige van deze actie en krijgt prompt een hartaanval en valt in een coma. Tijdens haar coma valt de Muur en wanneer ze ontwaakt dient ze gevrijwaard te blijven van stress. Alex besluit de val van de Muur geheim te houden voor haar...

Good bye Lenin kent een absurd, maar tegelijk humoristisch en ontroerend plot. Het kapitalisme dringt binnen in de voormalige DDR en wordt mooi in beeld gebracht (CocaCola en Burger King everywhere). CocaCola maakt zelfs deel uit van het communisme volgens het plot! De hunkering naar het vrije Westen was groot bij velen, maar tegelijk maakt de film duidelijk dat het ook voor hen niet zo evident is om de nostalgische heimat de rug toe te keren.

Wederom een fijne Duitse film met uitstekende acteerprestaties en een boeiend origineel script. Mooie sfeersetting ook en eveneens chapeau om een zwaar thema luchtig te houden en toch een zekere kwaliteit te behouden.

Een film of animatiefilm met en over dino's vind ik steeds wel leuk. Toch is deze Disney-Pixar niet echt als een grote hit te boek gegaan. Het is niet bepaald de eerste film die bij iemand opkomt als hij een top 3 beste Disney of Pixar moet geven. Een aardige animatiefilm dat wel, maar niet eentje die de magie van de topproducties heeft.

Qua stijl en animatie natuurlijk zeer de moeite, maar ik bleef wat op mijn honger zitten met het verhaal zelf. Dat komt nogal doelloos of suf over. Ook de personages in de vorm van Spot en Arlo brachten me amper in vervoering. Thema's rond verlatingsangst en geloven in jezelf hebben een nogal repetitief karakter als je verder in het Pixar-verleden duikt.

Best wel een genietbare film die de volle negentig minuten boeiend en onderhoudend blijft. Niet zo evident doordat er eigenlijk maar twee acteurs zijn in de film en er grotendeels wordt gefilmd vanuit een hotelkamer. Een film die inderdaad "gefabriceerd" is met een perfecte adonis die naast een goddelijk lichaam uiteraard charismatisch, empathisch, geduldig en liefdevol is. En oja, ook op seksueel vlak is hij een echte kanjer. Is dit ook in werkelijkheid te boeken?

Maar het levert wel enkele leuke scènes op. Niet zozeer op humoristisch vlak, al zit dit Britse gevoeligheid er wel wat in. Maar ik ontwarde vooral een erg onzekere vrouw die zich eerst zorgen maakte om de jongen zelf, maar vooral zelf met vele issues zat. Persoonlijk én maatschappelijk.

Een pluim voor Emma Thompson die zich letterlijk bloot geeft en een prima rol neerzet. De interactie en intimiteit tussen beide hoofdrolspelers komt prima over, te gemaakt misschien, maar toch genoot ik er wel van. Luchtig, maar toch serieus. Veeleer een drama, dan komedie. Geen film die de controverse oproept, integendeel, tederheid en ongemakkelijkheid staan hierbij centraal. Fijn!

Good morning Vietnam, toch één van de klassiekers binnen het Vietnam genre, hoge verwachtingen dus, maar jammer genoeg werden die toch niet helemaal ingelost. Wie fan is van Robin Williams zal zeker zijn hart kunnen ophalen. Vooral in het eerste uur is hij sterk op dreef, later valt eerder op hoe matig of vlak hij is als acteur als het eens wat ernstiger wordt. Voor het eerste plot van de film een perfect match als casting, sowieso. Die zin "Good morning Vietnam" is legendarisch en alom gekend, zelfs bij niet-filmliefhebbers.

Geen rasechte oorlogsfilm zoals er legio voorbeelden zijn. Hier is het eerder een soort komedie met als decor het oorlogslandschap van Vietnam. Hier en daar wordt je wat gekieteld met wat Vietcong, maar al bij al te weinig om echt te spreken van een referentie. De songs waren leuk en luchtig, brachten ook wat sfeer in de (ontspannen) oorlogsbeelden.

De grappen en grollen van DJ Cronauer stoorden me niet, maar een echt wow-gevoel had ik evenmin. Hij ratelde en bleef maar ratelen. Naar verluidt improvisatie van het moment, wel knap, maar naar verloop van tijd ook vervelend. Positief was wel de onderhuidse kritiek op onder meer de Amerikaanse perscensuur. Ook Whitaker was een lichtpuntje. Al bij al vrij matige prent, jammer.

Interessante film over een seriemoordenaar die in diverse ziekenhuizen lukrake patiënten heeft gedood met overdoses insuline die werd ingespoten in de baxters. Jessica Chastain is een streling voor het oog. Ondanks het feit dat ik haar filmkeuzes niet altijd bewonder, blijft ze een klassemadam. Maar ook Redmayne deed het goed.

Opmerkelijk dat de dader al veel eerder gepakt kon worden indien de grote ziekenhuisconcerns met hun fancy advocaten hun verantwoordelijkheid hadden genomen. Maar ik heb de indruk dat het veel dieper zit en dat dit typisch de Verenigde Staten is waarbij miljoenenclaims en rechtszaken dagelijkse kost zijn, waarvan de gekste eerst.

Ik vond hem best kijkbaar, maar kan me inbeelden dat sommigen hem wat loom vonden. Een film die de sensatie niet opzoekt, maar vrij neutraal de gebeurtenissen verhaalt.

Fijne rustgevende hiking arthouse. Al verloopt het toch niet geheel rimpelloos. Niet in extreme mate, maar het zit in hem in die kleine ergernissen. Dat maakt de film vervolgens boeiend omdat je voelt dat er onderliggende spanningen zijn. Normale zaken ook die des mensen zijn wanneer je enkele dagen met elkaar opgescheept bent en gezien de omstandigheden van elkaar afhankelijk bent.

Als je de bossen intrekt voor een meerdaagse moet je voorbereid zijn. En dat is niet geheel het geval bij die vriend. Ik had de spanningen intenser verwacht, maar eigenlijk doet India Donaldson het wel goed op deze manier. Het hoeft er niet steeds vingerdik op te liggen. Uiteraard verlies je hiermee een groot deel van het filmpubliek die dit een ongewoon saaie film zullen vinden.

Less is more! Fijne setting (uiteraard) en ook prima acteerwerk. Wel van genoten!

Ondanks de sterrencast met Morgan Freeman en Florence Pugh een film die niet echt is doorgebroken. Nochtans was het potentieel zeker aanwezig. De film vertoont iets te veel Hollywoodiaanse trekken waardoor het drama iets te sentimenteel wordt. Dat is jammer, want aan de hoofdrolspelers ligt het zeker niet. Ook de nogal lazy filmtitel helpt daar niet bij.

Geef Hollywood een drama en hij maakt er dit van. Best degelijk en verzorgd, maar met een plot waarvan je denkt, "menen die dat nu?". Het klinkt vreemd dat de slachtoffers langs beide kanten elkaar opzoeken en het goed met elkaar kunnen vinden. Veel drama, veel suspense en zoals de filmtitel doet vermoeden ok veel ups die niet altijd goed ge kaderen zijn.

Toch is het een lekkere wegkijker die vooral de moeite is door Freeman en Pugh die het zeer goed doen. Het was vooral door de aanwezigheid van Pugh dat mijn aandacht naar deze film werd getrokken. Topactrice! Fijn ook die modelbouw van de treintjes.

Boeiende technische short waar vooral het camerawerk me opviel. Dicht op de huid en het meisje erg centraal plaatsend door de camera rondom haar te bewegen. Leuk trucje ook om verschillende gesprekken in elkaar te laten overvloeien. Het geeft zo wat extra schwung.

Inhoudelijk tragisch en je komt er al gauw zelf achter wat haar is overkomen. Het viel inderdaad op wanneer haar werd gevraagd welke kledij gedragen werd waarbij dit refereerde naar het slachtoffer en niet de dader. Een short waarvan ik meer wou zien en ik het jammer vond dat het gedaan was. Vaak dus een pluspunt voor een short.

Wegens de sterke commentaren deze ook maar eens gezien. Eentje waarvan ik het gevoel krijg van “net niet”. Het begint allemaal vrij sterk waarbij twee broertjes een bank overvallen. Uiteraard loopt dit fout af en het is Nick, de minder begaafde broer, die het onderspit moet delven. Ik vond het sowieso al een vreemd uitgangspunt dat Connie - ondanks de goede relatie met zijn broer - beroep op hem deed bij zo’n hachelijke onderneming. Alsof het sowieso niet gedoemd was om te mislukken.

Ook de ontsnappingspoging, het onderduiken en het daarbij gepaarde misverstand is verhaalvulling dat nergens op slaat. Weliswaar een sterke rol van Pattinson en een leuke soundtrack, maar de film zal voor de rest snel uit het geheugen gewist worden. Al bij al een vermakelijk misdaadverhaaltje, maar vrij doorsnee. Het verhaal valt na een sterk begin wat stil, maar wordt constant opgepompt door de soundtracks en hyperactieve camera-uitvoering.

Good Will Hunting behoort terecht tot één van de beste films uit 1997, toch ook alweer 20 jaar geleden, samen met LA Confidential, As good as it gets en Titanic. Het moet ook zowat de échte doorbraak Van Matt Damon (in 1998 en 1999 respectievelijk Saving Private Ryan en The talented Mr. Ripley) en Ben Affleck (in 1998 ook nog Armageddon) geweest zijn voor het grote publiek. In Dogma (1999) ontmoetten beide heren elkaar opnieuw.

Will Hunting (Matt Damon), een kansarme maar hyperintelligente jongeman opgroeiend in een verpauperd zuidelijk deel van Boston, klust bij in een prestigieuze universiteit. Overlevend op straat, zweeft hij tussen job, werkloosheid en de gevangenis. Naast zijn welbespraaktheid, doch beperkte sociale vaardigheden, deinst hij er echter ook niet voor terug af en toe zijn vuisten te laten spreken. Chuckie (Ben Affleck) is zijn boezemvriend en hoopt dat Will met zijn capaciteiten ooit zijn talenten aanwendt om hogerop te raken.

Will is zoals ze noemen een ruwe diamant, barstend van het talent, maar er is nood om er de ruwe kantjes af te veilen. Matt Damon vertolkt een fantastische rol als Will Hunting, zeer ontwapenend en zelfs sympathiek. Ondanks het feit dat Will er geen problemen mee heeft schoon te maken of te werken als arbeider is hij erg gesloten om een inkijk toe te laten in zijn verleden of waar hij vandaan komt. Hij komt moeilijk tot vriendschappen en durft zijn emoties niet te uiten, integendeel: hij vlucht er van weg (zijn relatie met Skylar of zijn stroeve begin met zijn psychiater Sean Maguire (Robin Williams)).

Good Will Hunting is een mooie praatfilms, met goede acteurs en uitstekende dialogen. Een feel good movie ook die doet dromen van het principe van “the American dream”. De twee binnen gehaalde oscars zijn dan ook meer dan verdiend: mooi scenario, uitstekende acteurs die elkaar vonden in de film, boeiende dialogen, fijn verhaal en regie van Van Sant enz …

Naar Robin Williams is terecht een Oscar gegaan als weifelende maar empathische psychiater. Wie was hier patiënt van wie vroeg je je meermaals af. Beide personages vonden heil in elkaars verhaal. Je wordt meegezogen door het verhaal (scenario) én in de personages. Ook interessant is hoe de persoon van Will Hunting wordt benaderd op twee verschillende wijzen met uiteindelijk min of meer hetzelfde doel, doch verschillende middelen: Will Hunting onttrekken uit zijn miserabel milieu door zijn wiskundig talent optimaal te laten benutten. Professor Lambeau streeft een academische wetenschappelijke aanpak na zonder na te denken wat Will kan of wil. Sean Maguire daarentegen vertrekt letterlijk vanuit de patiënt. Good Will Hunting behoort sowieso tot één van de toppers die ik afgelopen maand gezien heb. 4,5* is dan ook zijn deel.

Een film met een prima uitgangspunt waarbij twee vreemdelingen elkaar bij toeval ontmoeten tijdens een taxirit. Niet dat er een klik ontstaat tussen beiden, integendeel zelfs, maar Solo en William voelen zich toch tot elkaar aangetrokken. Niet in het minst en vooral denk ik omdat Solo met zichzelf geen weg weet dat William zijn zelfmoordgedachten heeft gepland en tot uitvoering wil brengen.

Net daarom wou ik over het zwijgzame en mysterieuze personage William meer te weten komen, maar legt de film te veel de focus op het (weliswaar charismatische) personage Solo. Net daarom raakte ook de film mij minder dan dat ik aanvankelijk dacht.

Acteerwerk wel op niveau, tempo evenzeer dat eerder gezapig is, maar ideaal is voor dergelijk plot. Soms wat eigenaardige montage. De startscène bijvoorbeeld vond ik al vrij boem patat. Niet dat dit stoorde, maar het viel me toch af en toe wat op. Prima film, maar voor mij met een aantal tekortkomingen, maar in zijn geheel zeker de moeite om mee te pikken als je hem tegenkomt.

Goodfellas was de eerste maffiafilm die Scorsese onder zijn vleugels nam. Hij deed dit later nog eens fijntjes over met Casino (1995) en The departed (1999). Net als in The departed wordt een kind geïntroduceerd in het misdaadmilieu. Kleine Henry kijkt op naar de misdaadbazen die zelf bepalen hoe de wetten regeren en worden toegepast. Gedaan met het armluizige bestaan zonder toekomstperspectief van migrantenarbeiders zoals zijn vader. Gedaan ook om op je kop te laten zitten en braaf de regeltjes te volgen. Kleine Henry raakt geïntrigeerd door de maffia en klimt gestaag op tot aan de top met aan zijn zijde de charismatische Jimmy Conway (Robert De Niro) en de flamboyante knotsgekke Tommy DeVito (Joe Pesci). Ray Liotta vind ik minder indrukwekkend, zeker als bange meeloper als Henry Hill.

Zoals wel vaak in dergelijke epossen staan de acteurs ijzersterk te acteren. Vooral Joe Pesci springt als klein opdondertje in het oog met zijn koleriek stemmetje en ontvlambaar karakter. Robert De Niro doet het uiteraard ook erg goed, maar ik was niet helemaal weg van zijn personage van Jimmy Conway. Vrij fletse maffiabaas, zeker als je wat andere referentiepunten hebt zoals zijn eigen vertolking in Casino bvb. Geen memorabele Jimmy Conway dus die ik me binnen een paar maanden nog zou moeten herinneren. Ook Pesci vond ik bvb nog meer uitgesproken in casino, zonder afbreuk te willen doen aan de prestatie van Joe of karakter van Tommy in Goodfellas. Zijn 'I'm funny?'-scène daarentegen beschouw ik met stip als het hoogtepunt van de film.

Goodfellas is een typisch rise and fall-verhaal. Cinematografisch top, vlot verteld, goed camerahandwerk, sterke dialogen en uitstekende sfeerschepping. Maar zoals ik al suggereer zijn dit vaak elementen die je in andere epen rond maffia wel terugvindt. Ik zie weinig onderscheiding met de rest (wat dan ook het nadeel is als je deze als "laatste" bekijkt). Veel personages of en zijplots die er vaak weinig toe doen. Desalniettemin echt wel genoten van Goodfellas, maar wat mij betreft niet van het niveau van hét voorbeeld uit 1972 of 1983. Net geen 4,0*, maar een dikke 3,5* sowieso (al lijkt dat magertjes).

Het was een hele poos geleden dat ik The Goonies nog eens zag. The Goonies is zo'n typische eighties jeugd-avonturenfilm, een kruising tussen E.T. en Indiana Jones op kindermaat als het ware. De basis is de magische droom- en fantasiewereld van een 10-jarige die op zoek gaat naar een piratenschat. Als het dan werkelijk gebeurt dat je een schatkaart op zolder vindt, dan is het hek helemaal van de dam. Om het allemaal nog wat pittiger te maken, worden de degens gekruist met een stelletje boeven.

Veel jonge helden in deze film, maar Chunk en Data sprongen er toch uit bij mij. Bij wijlen grappig en spitsvondig. Soms wat té kinderlijk of te evidente en goedkope plots, maar het is een jeugdfilm natuurlijk. De skeletten zijn gelukkig lekker griezelig en het piratenschip is werkelijk geweldig. De intrede van Sloth was eveneens top, legendarisch personage ook al doet hij niet zo bijzonder veel.

Leuk om hem nog eens terug te zien, dit maal samen met mijn jongste dochter. We hebben er van genoten!

Wat Jane Goodall was voor de chimps is Dian Fossey voor de zilverrug, berggorilla’s, geweest in Congo/Rwanda. Mooie verfilming waar vooral de natuurbeelden de voornaamste troeven zijn. De primaten zijn erg vertederend hoewel in sommige scènes mensen in een apenpak zitten. Het verschil is alvast niet te zien. Goede casting trouwens van Sigourney Weaver!

Haar documentaires en reportages zijn wereldberoemd. De film is gebaseerd op haar memoires, maar legt andere klemtonen. Zo komt de relatie met de fotograaf sterker naar voor in de film. Bij een amusementsfilm wil het oog ook wat en de geromantiseerde idyllische beelden met de apen wordt wat uitvergroot. Het levert mooie plaatjes op, maar in werkelijkheid was het wellicht wat complexer. Haar baanbrekend werk en naambekendheid zorgde ervoor dat haar vele werk niet voor niets was en de gorilla’s een verdere toekomst hebben.