Opinions

Aan de hand van de trailer had ik niet verwacht dat deze film in mijn straatje zou passen, maar ik las hierboven enkele berichten van lieden met wie ik het over het algemeen wel ongeveer eens ben, dus ik ging toch. Nou. Het was mij wat. Een lange zit vooral. Het is in feite een avonturenfilm met een literair-historische basis vol absurde humor en surrealisme. Nu hou ik niet echt van avonturenfilms (ik lig liever een dag met koorts in bed dan dat ik de LOTR-trilogie moet binge-watchen), maar had het vermoeden dat dit wel eens een uitzondering kon zijn.

Helaas. Het is een lange queeste (met een onduidelijk/abstract doel, maar dat vond ik niet zo'n probleem), de humor was voorspelbaar en niet grappig, het absurdisme was mij niet absurd genoeg, de overdadige slapstick werd opgediend zonder de noodzakelijke over-de-top-knipoog, de personages vond ik totaal onsympahtiek (zodat het mij geen bal kon schelen of ze zouden vinden wat ze zochten) en dan voelt 132 minuten als een eeuwigheid. Vervelendste film die ik dit jaar zag op Call Me By Your Name na.

Fraai drama over een mij niet bekende cultuur. Mooi hoe de film laat zien dat de hoofdpersoon kennelijk uit zichzelf voelt dat het verkeerd is wat haar vader met haar doet, ook al wordt het in haar gemeenschap gedoogd en zelfs redelijk normaal gevonden. Los van de zwaarte van het thema was het bij vlagen ook een haast leuke film, met genoeg luchtige, warme momenten en veel fraaie beelden.

Mijn eerste bioscoopbezoekje sinds de zomer van vorig jaar. Dit was een prima instapfilm. Bij lange na niet zo leuk en verwarrend als Deerskin/Le Daim, maar voor een lach-of-ik-schiet-komedie erg goed te doen. Toch hoop ik dat Dupieux niet verder gaat op deze ingeslagen weg. Hoewel absurdistischer, begon het op momenten toch een beetje naar van die flauwe Amerikaanse komedies te neigen en daar zitten we natuurlijk niet op te wachten met z'n allen.

Prima film die vooral deed denken aan Baumbachs eigen The Squid and the Whale (2005), die ik toevallig een paar weken geleden zag. Er zit zelfs minimaal één kleine verwijzing in, een shot op dezelfde tennisbaan.

De Squid vond ik op bijna alle vlakken overtuigender. Hij was grappiger en pijnlijker en de kinderen speelden een belangrijkere rol, ze waren niet slechts een object maar actieve personages. Marriage Story wint het dan weer op de acteerprestaties. Het kabbelde wel af en toe wat gezapig door, zeker in de eerste helft. De bekvechtscène was geweldig, ik moest er hard om lachen.

Uiteindelijk was er wel erg weinig uit te halen, het enige was dat je de dingen beter zelf kunt regelen dan met een advocaat, maar dat lag ook wel heel erg aan het type advocaat; wat een vreselijk mens. Ze nam Nicole mee in haar gehaaide gedrag, wat het lastig maakte om geen partij te kiezen voor Charlie.

Uit nieuwsgierigheid bezoek ik af en toe dit soort films. Soms word je aangenaam verrast. Dit keer niet. De voorspelbaarheid zie ik door de vingers, en dat alles dichtgetimmerd en verklaard moet worden, tot een verkoudheidje aan toe, soit.

Of nee, trouwens, helemaal niet soit. Wat een onzin. Het is pure onderschatting van de kijker. En het was nog wankel dichtgetimmerd ook. Van het een op het andere moment draaide de hoofdpersoon 180 graden. Dat is geen karakterontwikkeling, dat is een totaal onaanvaardbare ommezwaai. Zo kan ik het ook. Maar zo zou ik het nooit doen, ik zou me doodschamen. Het zou je debuutfilm zijn, zeg.

En waarom moet iedereen van bordkarton zijn? Dit is de nerd. Dit is de vamp. Dit is de player. Dit is de grapjas. Dit is de stresskip. Mooi man. Lekker overzichtelijk. De Donald Duck heeft meer diepgang. Echt hoor. Donald Duck is soms ondeugend, soms chagrijnig, soms vriendelijk, net een echt mens. Daar kan Jeroen Houben nog iets van leren.

Het was jammer dat er nauwelijks goede grappen in De Matchmaker zaten. Er werd vrijwel niet gelachen in de bioscoop. De impliciete boodschap stoorde mij nog het meest. Dat typisch Nederlandse 'doe maar normaal'. De fotograaf mag zijn carrière niet najagen, die wordt pas gelukkig als hij settelt met zijn jeugdvriendin in het dorpje waar hij opgroeide. Zijn moeder vindt de man van haar leven niet via internet (want dat is nep), maar door een toevallige ontmoeting (want dat is echt). Ze leidde een gelukkig leventje als weduwe. Hielp bij de voedselbank, zong in de kerk, had veel voor anderen over. Mag niet. Ze moet aan zichzelf denken. Lekkere moraal. Kunnen we goed gebruiken in het huidige sociaal-politieke klimaat.

Wat dan wel weer interessant is: je verveelt je nauwelijks. De film heeft een enorm hoog tempo. Elke twee minuten gebeurt er iets wat je aandacht grijpt. Iets doms, maar toch. Daar hebben ze een formule (die ik niet ken maar die bij dit soort films ongetwijfeld de norm is) knap toegepast.

De eerdere films is deze trilogie zijn compleet langs me heen gegaan, en hoewel het me handig leek om die eerst te zien, ging ik toch naar MaXXXine. Je moet wat op een warme zomeravond, en om nou gezellig op een terras te gaan zitten met al die vrolijke mensen.

Met de disclaimer dat ik natuurlijk niet weet hoe de film was geweest als ik de eerdere delen wel had gezien, had ik niet het idee dat ik iets miste. Ergens is het zelfs wel een fijne manier van kijken. Bij alles wat je niet meteen begrijpt kun je denken dat dat komt doordat je de eerdere films niet zag, zodat eventuele tekortkomingen uit dit deel je niet opvallen.

Ik moet trouwens ontzettend nodig naar het toilet. Even snel doortypen. Ik vond dit een erg vermakelijke film. Het was allemaal niet complex, het boeide me ook eigenlijk niet hoe de vork in de steel zat, wie de moordenaar was en wat zijn drijfveren waren. En dat maakte het een relaxte kijkervaring. Verstand op nul, genieten van de snelle dialogen en de maffe typetjes.

De invloed van makers als Tarantino en de Coentjes ligt er dik bovenop. Hoewel ik een bepaalde eigenheid wel kan waarderen, stoorde dat mij nauwelijks. Misschien is hun filmtaal inmiddels zo vaak nagedaan dat het niet meer als jatwerk voelt, maar meer als een stroming. Daarbinnen was dit een aangenaam niemendalletje. Misschien ga ik die eerste twee delen zelfs kijken. Kun je nagaan.

Lieve film. Het ziet er fraai uit allemaal, wat een onderneming moet dat zijn om zoiets te maken.

Inhoudelijk is het allemaal niet echt verrassend, al zit er wat meer verdriet in dan in de meeste animatiefilms die ik ken (ik ben geen expert, zeg ik er voor de zekerheid maar bij). De spanningsboog is vrij conventioneel en het feel good-einde had ik eerlijk gezegd niet verwacht, maar paste wel volledig bij het genre en voelde daardoor gek genoeg ook weer niet echt als een verrassing.

Voorspelbare uitwerking van een aardig idee. De film voegde vrijwel niets toe aan de trailer die ik een poosje geleden voor aanvang van een andere film voorbij zag komen. Ik besloot toen dat ik er niet heen zou gaan, maar na enkele positieve geluiden gehoord te hebben nam ik toch maar een kijkje.

Om in analogie met de film te blijven: het was eerder een goedkope cheeseburger dan een tiengangenmenu in een sterrestaurant. Je kunt daar soms best zin in hebben en tijdens het consumeren zorgt het voor instant bevrediging, maar achteraf voel je je toch een beetje smerig en als je er langer over nadenkt valt er eigenlijk weinig positiefs te melden.

Daarbij moet worden aangetekend dat ik comfort food op een brakke zondag nog best kan waarderen (zolang het vegetarisch is), maar comfort films geven nauwelijks tot geen voldoening.

Excuses voor het lange intro. Wat dus het geval is: een groep mensen gaat eten in een extreem exclusief restaurant. De film komt traag en nogal knullig op gang, met veel uitleggerige dialogen, maar na aankomst in de eetzaal is dat gelukkig voorbij. Al vrij snel komen de gasten er vervolgens achter dat ze het er niet levens vanaf zullen brengen. Zoals anderen al schreven was het niet erg geloofwaardig dat ze nauwelijks pogingen ondernamen om te vluchten, noch dat het voltallige personeel meeging in de gekte van de chef zonder dat het plan uitlekte.

De filmmakers waren zich duidelijk bewust van deze tekortkomingen. Ze lieten een onderchef opdraven die net zo gek was als de chef zelf (die vrouw die het fatale einde had bedacht) en ze lieten de chef benoemen dat het hem verbaasde dat niemand echt zijn best had gedaan om te vluchten. Halfslachtige pogingen om wat krom is recht te praten. Wat mij betreft maakte dat het alleen maar ongeloofwaardiger.

Met mijn welwillende bril op zal ik proberen wat pluspuntjes te noemen. Ralph Fiennes was een zeer overtuigende maniak en de rol van foodie Tyler was heerlijk dik en absurdistisch aangezet. Verder waren de gerechten en de verhalen eromheen soms best geinig.

Maar dat was het wel. De plot werd nogal rechttoe-rechtaan afgewikkeld en de plottwist (dat 'Margot' die cheeseburger bestelde nadat ze de foto's in het huis van de chef had gezien) vond ik nogal vergezocht en weinig overtuigend, om niet te zeggen totaal ongeloofwaardig en belachelijk.

Als kritiek op de foodiecultuur in enge zin en de uitwassen van het kapitalisme in de brede, was het nog best aardig, al lag het er allemaal nogal dik bovenop. Eigenlijk biedt de film nauwelijks tot geen stof tot nadenken. What you see is what you get. Iemand nog een cheeseburger?

Prima film, hoor. Ademt een beetje dezelfde sfeer als Prins. Of eigenlijk net anders, maar het zit in dezelfde hoek. Beetje magisch, futuristisch maar ook heel erg jaren negentig.

Het verhaal is eenvoudig. Een rijke vrouw wordt beroofd met een babbeltruc en dikt het verhaal een beetje aan omdat de politie anders niet in actie komt. Uiteraard wordt zij geloofd en de overvaller niet. In de meest eenvoudige uitleg is het een kritiek op de klassenmaatschappij, en ik geloof dat je er niet heel veel meer achter hoeft te zoeken.

Dat is geen punt. Meer dan een film met een boodschap of een zinderend plot, is het een visueel spektakel, om het maar eens lelijk te zeggen. De kleuren, de sferen, de maffe filmwereld, de (vaak onnadrukkelijke) details; dat is wat deze film maakt tot wat hij is. Meer vorm dan inhoud dus, maar die vorm is zo origineel en smakelijk dat meer inhoud alleen maar in de weg zou zitten. Een aanrader.

Ik vond er weinig aan. In feite is het een standaard horrorverhaaltje: groep Amerikaanse studenten komt in een op het oog gastvrij dorp terecht en vervolgens verdwijnen ze een voor een. Het duurde alleen wat langer dan gebruikelijk.

Er zijn best positieve dingen te melden. De soundtrack, de vredige manier waarop alles gebeurt in contrast met de wreedheid, het euthanasieprogramma (dat kijkers van bepaalde Amerikaanse televisiezenders vast zullen herkennen van dat gekke Zweden). Ik heb een paar keer onbedaarlijk gelachen, vooral tijdens een zekere seksscène.

Maar er was meer wat mij tegenstond. De film was ontzettend voorspelbaar en langdradig, de studenten reageerden totaal onrealistisch en naïef toen duidelijk werd met wat voor sekte ze te maken hadden en de rituelen waren ontzettend clichématig. Een mensenoffer, je moet er maar opkomen! Het relatieverhaaltje waar de film ook over ging bezat een vervelende en wat mij betreft verwerpelijke moraal. Uiteindelijk vond ik het vooral een saaie film. Hij had best 146 minuten korter gekund.

De regisseur houdt overigens de mogelijkheid open dat je het hele verhaal vanaf de aankomst in Zweden kunt zien als een grote paddotrip. Misschien moet ik die lijn maar volgen. Dan heb ik geen matige film gezien, maar een tegenvallende trip. Kan gebeuren.

Ik vond het een prima film. Je hebt als het goed is al snel in de gaten dat de hoofdpersoon zelf niet aan geheugenverlies lijdt, maar ergens anders mee zit. Dat maakt het een dubbelvreemde belevenis: in een wereld waar gekke dingen gebeuren beweegt zich een man die ook binnen die wereld afwijkt.

Na een tijdje kom je erachter dat hij inderdaad niet vergeetachtig is, maar het graag zou willen zijn. Niet op een plottwist-wtf-moment, maar eigenlijk heel langzaam maar zeker. Zo ging het bij mij althans. Dat vond ik sterk gedaan.

De mensen met geheugenverlies werden sterk neergezet. Een beetje kinderlijk, heel puur. De kuur was vrij maf en absurd, maar zonder dat het bespottelijk werd. Het viel binnen de filmwereld wel aardig te begrijpen.

De film had wel wat meer peper in de reet mogen hebben. Soms ging het allemaal nodeloos traag. Daar is niet per definitie iets mis mee, soms werkt het sfeerverhogend, maar hier haalde het vooral het tempo eruit.

Het begint veelbelovend met die ontsnapping uit de kliniek. Een soort luchtige horror lijkt het te worden, met veel bloed en gruwel, maar op een vrij luchtige en ietwat mysterieuze manier. Het gegeven dat dat meisje voor het eerst de wereld gaat ontdekken levert al snel komische taferelen op. Zin in. Laat maar komen.

Die sfeer blijft bestaan tot dat irritante kind op het toneel verschijnt. Het is zo'n typisch vroegwijs Amerikaans Hollywoodjoch dat in prachtige volzinnen de meest clichématige moralistische onzin uitkraamt. In plaats van plaatjes met seks en geweld zouden ze hier een waarschuwing voor moeten geven: pas op, conservatief Amerika heeft weer wat te melden.

Maar goed, als je dat ventje wegdenkt is het best een leuke film. Vooral die extreem vriendelijke drugsdealer vond ik goed gevonden. Je verwacht dat hij misbruik maakt van de situatie, maar dat doet hij juist niet. En van die moeder van dat kind denk je aanvankelijk juist dat ze een soort engel is, die nou eenmaal een beetje pech heeft gehad, maar eigenlijk is het best wel een egoïstische trut. Spelen met verwachtingen, dat doet de film best goed. Alleen jammer van dat joch. Of had ik dat al gezegd?

Ik wist niet zo goed wat ik moest verwachten. De trailer had ik een paar keer voorbij zien komen en die beloofde veel goeds, maar ik was ook bang dat het alleen maar absurd zou zijn zonder dat er een kern in zou zitten. Al had dat ook best kunnen werken, als al die prachtige absurditeit op een bepaalde manier toch iets met je doet.

Ik denk dat het voor mij net iets too much was. Omdat bijna alles wat er gebeurde zo sterk afweek van wat je gewend bent, werd dat afwijkende al snel gewoon en werd ik eigenlijk bijna nooit verrast. En hoe maf het ook allemaal was, ik heb bijna nooit gelachen.

Toch vond ik het een uitstekende zit. Ik waardeerde de vindingrijkheid en net toen het te veel als los zand begon te voelen ontstond er toch zoiets als een plot - waardoor ik met terugwerkende kracht ook dat eerste deel beter begreep en dat zand bij nader inzien minder los bleek dan ik dacht.

Prima film dus. De eerste twee van Jodorowsky draaien op het moment ook. Op zich wil ik daar wel heen, maar ik vrees voor een overkill, voor meer van hetzelfde. Maar dat risico moet ik maar nemen. Het ergste wat kan gebeuren is dat je een deel van je avond kwijt bent. Nou, ik heb vanavond ook nog bijna niets nuttigs gedaan, dus wat betreft is er weinig te verliezen.

De trailer beloofde meer dan de film waar kon maken. Ik hou vaak wel van zo'n psychedelisch sfeertje, maar dan moet het wel ergens toe dienen en ergens vandaan komen en dat was hier niet het geval.

Het is sowieso een wat onevenwichtige film, met veel onuitgewerkte lijntjes en een paar ongelukkige stijlbreuken.

Maar toch heb ik me best goed vermaakt. Er zit een lekker tempo in en ik moest een paar keer lachen, al was dat misschien niet altijd op momenten die daadwerkelijk grappig bedoeld waren.

Erg sterke film waarin een jonge pedofiel op een zeer menselijke manier wordt neergezet, en terecht natuurlijk, want dat is wat hij in de eerste plaats is: een mens. We maken kennis met zijn gevoelens en met de manier waarop hij ermee worstelt. Ontzettend spannend, ongemakkelijk en verdrietig op hetzelfde moment. Ik zat regelmatig met angstzweet in mijn handen.

Het enige bezwaar(tje) dat ik een beetje heb is dat de jongen zichzelf niet helemaal onder controle had en dat hij zichzelf op het spek bond. Voor de film is dat natuurlijk goed en spannend, maar omdat er zo weinig films over dit onderwerp gemaakt worden en omdat er zoveel onbegrip is, zoveel onwetendheid ook over het verschil tussen pedofilie en pedoseksualiteit, had ik het op een bepaalde manier sterker gevonden als het over een jongen was gegaan die zijn aandoening (moet je het zo noemen?) beter in de hand had, zoals de meeste pedofielen dat godzijdank hebben. Maar goed, dat kun je de film eigenlijk niet kwalijk nemen en dat doe ik dan ook maar niet.

Twintig jaar geleden voor het eerst gezien. Ik had toen nog nooit van David Lynch gehoord en had geen idee waar ik aan begon; ik dacht een gewone thriller te gaan kijken. Die ervaring was onbetaalbaar, die gun ik iedereen.

Gek genoeg had ik de film sindsdien nooit meer gezien, maar nu hij weer eens in de bios draaide ging ik erheen. Ik heb inmiddels heel wat meer filmervaring en vreesde er een beetje voor dat hij tegen zou vallen, maar dat viel nogal mee.

Gelukkig wist ik tijdens het kijken niet (meer) dat het eerste deel een droom is en de tweede deel de werkelijkheid. Omdat ik opnieuw zo overdonderd was en verward raakte, besefte ik dat eigenlijk pas nadat hij was afgelopen. Ergens haalt die kennis de film een beetje onderuit. In een droom kan immers alles gebeuren en dat maakt het vaak een beetje een zwaktebod. Maar als je dan toch met droom en werkelijkheid speelt, doe het dan zoals Lynch het doet.

Ik heb een paar uurtjes lopen grasduinen op het www om te lezen over alle theorieën en symboliek en zo. Aan de ene kant wilde ik alles weten, maar ik merkte ook dat hoe meer ik erover las, hoe minder boeiend ik de film begon te vinden. Juist het mysterie maakt Mulholland Drive voor mij zo krachtig. Ik ben nogal een rationeel mens, en ik zie met lede ogen aan hoe de onderbuik het tegenwoordig vaak wint van het verstand. Maar als het om Lynch gaat is gevoel, voor mij althans, belangrijker dan ratio.