Opinions

Als groot Dupieux-fan kwam ik toch enigszins teleurgesteld de bioscoop uit. Het leukste (en dupieuxte) aan de film vond ik de droom-in-een-droom-in-een-droom-grap, waarbij Dupieux niet eens meer zijn best deed om het ook maar enigszins geloofwaardig of logisch te laten zijn. Ja, daar kon ik wel om lachen.

De verschillende droste-momentjes waren ook best geinig, maar het geheel was mij te loszanderig. Dupieux is doorgaans een meester in stuurloosheid: hij kan een film totaal laten ontsporen zonder de controle te verliezen. Maar hier leek het alsof hij soms maar wat deed. Een beetje afgeraffeld was het.

Dat Dalí een strontvervelende vent was hielp niet. Ik zocht naar aanleiding van deze film trouwens wat echte fragmenten met de beste man op en in het echt was hij ongeveer net zo onuitstaanbaar. Best waarheidsgetrouw dus, maar het komt de film niet ten goede.

Op zich best een prima zit en zeker geen slechte film, maar ik merk dat ik een overwegend negatief gevoel aan over heb gehouden. Het mysterie in met name het eerste deel zat hem vooral in het weglaten, in het fragmentarische. Dat vind ik weinig interessant. Het is voelt eerder rommelig en incompleet dan magisch en mysterieus.

Het tweede deel begon sterk. Het leek een flinke sfeertwist te worden, ik maakte mij op voor een lange trip. Al snel zakte het tempo en was er eigenlijk nauwelijks verschil met deel 1. Zo'n onetake is natuurlijk erg knap, maar het voegde wat mij betreft weinig toe. Sterker nog, ik had het idee dat de tekortkomingen die zo'n beslissing met zich meebrengt niet opwogen tegen de meerwaarde van de flow. Dat ritje in de tokkelbaan bijvoorbeeld, waarom duurde dat zo lang? Niet omdat de film dat nodig had, geloof ik. Ik vermoed dat de crew daardoor tijd had om een en ander in stelling te brengen. Begrijpelijk, maar het doet af aan het resultaat.

De 3D vond ik van geen enkele toegevoegde waarde. Verder was het best te pruimen. Ik heb mij niet verveeld. Drie sterren. Ik ken films die dat niet halen.

Lekker filmpje. In de recensies, zowel hier als in de kranten, gaat het vooral over de geestelijke gemoedstoestand van Grace, maar die man van haar is ook niet helemaal lekker, hoor.

Hij sleept haar mee in zijn domme plannen om in het midden van nergens te gaan wonen en zodra het kind er is laat hij haar ermee zitten, terwijl hij zelf zijn leventje weer oppakt. Empathie is hem vreemd: zijn reactie op haar aftakeling is woede. Dat schiet lekker op. Ondertussen gaat hij (vermoedelijk) aan de lopende band vreemd en haalt hij zonder overleg een hond is huis. Ik zou ook gek worden.

(Al moet je natuurlijk een slag om de arm houden. We zien alleen haar perspectief en we weten niet wat echt is en wat haar waanbeelden.)

Voor mij is het vooral een film over de achterlijkheid van traditionele rolpatronen en over het nut van communicatie (en wat er mis kan gaan als je niet communiceert).

Ik vond dit een volstrekt ongeloofwaardige film. Om te beginnen was er een giraffe die kon praten. Hij was bevriend met een jongetje van vier dat Dikkertje heette. Zo noem je je kind niet. Dat is een vorm van kindermishandeling. Eerst dacht ik dat Dikkertje zo hard gepest werd om zijn naam, dat hij volledig verknipt was en zich alleen maar voorstelde dat die giraffe kon praten. Later werd duidelijk dat ook zijn opa en de juf en zijn vriendje Yous dat beest konden verstaan. Het is natuurlijk mogelijk dat ook dat allemaal een verzinsel van Dikkertje was, maar de film zelf gaf geen aanleiding om dat zomaar aan te nemen.

De giraffe en Dikkertje waren goede vrienden. Ze waren precies even oud. Ze gaven elkaar kusjes. Dat lijkt onschuldig, maar je moet er rekening mee houden dat de giraffe een giraffe is. Een mensenjaar staat gelijk aan vijf giraffenjaren. Dikkertje is vier. Reken maar uit. Noem mij conservatief, maar ik kreeg er een erg ongemakkelijk gevoel bij.

Nou, best een aardig filmpje, hoor. Het verhaal speelt zich af in de nabije toekomst. Brazilië is officieel nog een seculiere staat, maar religie is groter dan ooit. Big brother is watching, biechten doe je bij een drive-in, je huwelijk red je bij een religieuze parenclub en verder is er niet zo gek veel veranderd. Het mooie is dat die toekomstige wereld slechts als decor dient; de film is geen waarschuwing of aanklacht, hooguit terloops.

Uiteindelijk gaat het om een vrouw die zwanger hoopt te worden, wat maar niet wil lukken. Om een wit voetje te scoren bij God probeert ze de stellen die bij haar aankloppen voor een echtscheiding (ze is notaris) over te halen om toch bij elkaar te blijven. Altruïsme voor eigen gewin. Mooi thema.

De film komt traag op gang en ik snapte niet direct wat er allemaal gebeurde, laat staan hoe een en ander verband met elkaar hield. Dat werd na een tijdje duidelijk - niet dat de film een puzzel is, er wordt alleen niet zo gek veel uitgelegd, daarom duurde het even voor ik het begreep.

Gevoelsmatig duurde het allemaal net te lang, maar er zitten een paar fraaie (seks)scènes in en het kwam op mij erg oprecht over. Mooie film, met liefde gemaakt, niet per se de meest zinderende kijkervaring ooit, maar goed te doen.

Ontroerend, tragisch en invoelbaar. Zelden voelde ik zoveel sympathie voor een hoofdpersonage. Alleen die kop al, met dat uitstaande gebit en dat afgezakte oog. Marcello is de goedheid zelve, maar hij ontkomt er niet aan om mee te gaan in het criminele gedrag van zijn 'vriend'; weigeren is gene optie. Het wordt allemaal zeer realistisch (maar tegelijkertijd filmisch, ietwat magisch) neergezet.

Misschien voert dit te ver, maar het is verleidelijk om Marcello's liefde voor zijn honden te projecteren op de manier waarop hij met mensen omgaat. Ze zijn nu eenmaal zoals ze zijn, dat kun je ze niet kwalijk nemen. De hond die pasta van zijn bord eet krijgt een vriendelijke uitbrander ('dat mag niet') maar de eerstvolgende hap is alsnog voor hem. De crimineel die het beste uit de weg geruimd kan worden krijgt een waarschuwing op het moment dat dat bijna gebeurt (die vechtpartij met de cokedealers). Marcello zelf is hondstrouw en doet alles voor zijn baasje (al heeft dat behalve met loyaliteit ook met angst te maken). Vaak liggen dat soort parallellen er te dik bovenop. Garrone is niet bang dat de kijker er de vinger niet op kan leggen. Hij weet dat het gevoeld wordt, ook als het niet gezien is. Dat is knap.

Ik vind het eenvoudiger een slechte film te kraken dan een goede te prijzen. Kijk maar gewoon, dan zal je het zelf wel zien.

Vreemd allegaartje, deze film. Het uitgangspunt doet denken aan Die Verwandlung: bij een medisch experiment verandert een jongen per ongeluk half in een vis. De uitwerking is minder gelukkig dan bij Kafka. Aanvankelijk lijkt het een komedie te worden die qua sfeer en niveau vergelijkbaar is met van die Schnitzelparadijs-achtige films. Prima uit te zitten, maar je valt niet bepaald van je stoel van het lachen. Al zaten er wat Koreanen op de achterste rij die wel bijna van hun stoel vielen. Misschien ging er wat lost in translation. Of misschien vonden ze Het Schitzelparadijs ook hilarisch.

In het tweede deel wordt Collective Invention plots een politiek drama, waarbij van het ene naar het andere spanningsveld gehuppeld wordt. Het gaat over machtsverhoudingen tussen industrie, media en kapitalisme. Over groepsdruk. Over de vraag of je een individu mag offeren ten faveure van de massa. Al deze lijntjes worden hooguit half uitgewerkt. Oh-Kwang Kwon wil te veel en weet niet precies hoe hij alles in die negentig minuten moet proppen. Ondertussen neemt hij de kijker te veel bij de hand. Hij legt de voortdurend veranderende situatie uit in hardop uitgesproken gedachten en zelfs in dialogen. Ik heb geen opleiding gevolgd tot scenarioschrijver, maar ik stel me zo voor dat je daar in je eerste les leert dat je dat niet moet doen. Dat het niet natuurlijk overkomt en dat recensenten het woord 'gekunsteld' tegen je gaan gebruiken.

De soundtrack was een poor men's Amélie. Vrij vervelend, en het paste ook niet echt bij de sfeer van de film.

Dat klinkt allemaal niet heel positief. En toch drie sterren? Jazeker. Het was mooi geschoten en het kleurgebruik was ook al zo fraai; je had soms het idee naar een animatie te kijken. Die halve vis was vond ik erg aandoenlijk. Ik heb zelf ook vissen gehad. Het zijn gezellige dieren en ze kijken grappig uit hun ogen. Een beetje duf. Dat mag ik wel. Bovendien ben ik in een goede bui. Ik strooi met sterren vandaag. Het is immers bijna lente.

Eigenlijk een ontzettend goede, oprechte film waar weinig op af te dingen valt. Fraai geschoten, sterk geacteerd en uitzonderlijk goede dialogen. Alles was heel spreektalerig, extreem natuurlijk en regelmatig zeer gevat.

Als ik een professioneel recensent was had ik de film meer sterren gegeven, maar ik ben slechts een MM-gebruiker en ik laat mijn eigen smaak zwaarder wegen dan mijn objectieve mening. En ik hou nou eenmaal niet zo van het genre zwijgfilm. Op het begin is Drie dagen vis vrij levendig en grappig op een tussen-de-regelsmanier, maar naarmate de spanning tussen beide hoofdpersonen toeneemt, neemt het zwijgen toe, en daar had ik nou net geen zin in.

Wel een aanradertje, hoor. Leuk filmland eigenlijk, dat Nederland.

Erg fraaie, integere film over een moeizame liefde in een afgelegen bergdorp. Vanaf het begin vraag je je af wat Anna in Marco ziet. Zij is een vrolijke, doortastende vrouw, hij een zwijgzame, stugge vent. Maar ja, de liefde, zij laat zich niet verklaren.

Of toch? Want naarmate de film vordert begin je meer en meer sympathie te krijgen voor die ondoorgrondelijke man. Zonder dat hij daar zelf aanleiding toe geeft, overigens. Sommige mensen zijn nu eenmaal niet instant likable, daar heb je wat meer tijd voor nodig.

De film is aan de trage kant, om het zacht uit te drukken. Meestal is dit tempo mij te laag, maar in uitzonderlijke gevallen (ik moet ook aan Stalker (1979) denken) versterkt een dergelijk tempo de film juist.

Dat koor vond ik ook wel goed werken. Tekstueel gaf het steeds een poëtische, cryptische vooruit- of terugblik, en als stepping stones werkte het ook. Even 'rust' - gek genoeg had ik dat toch nodig.

Altijd afwachten met Vinterberg: de man heeft een aantal prima films gemaakt, maar tekende met Jagten natuurlijk voor het meest voorspelbare en groteske gedrocht uit de recente filmgeschiedenis. Druk zit er een beetje tussenin. Vermakelijk, goed geacteerd, een paar keer grappig en best invoelbaar. Maar ook voorspelbaar en boordevol filmclichés.

Het vervelendst was het moment dat Martin op de ultieme zuipavond weg wil gaan, voet bij stuk houdt, en op het aller-allerlaatste moment, als hij zijn jas al aan heeft, toch een slok drank neemt. En dan is er natuurlijk geen weg meer terug, dat weten we allemaal.

Alcohol wordt neergezet als een mix van de toverdrank van Panoramix en heroïne: je wordt instant geniaal (dat jochie dat een slok wodka neemt en ineens weer alles van Kierkegaard weet, kom op zeg) en als je het een paar keer hebt gedronken ben je voor de rest van je leven verslaafd.

Nou ja, verder dus best in orde. Het is trouwens eerder luchtig drama dan ontroerende komedie.

Ik vond hem erg goed, hoor. Prachtig geschoten, zoals anderen al opmerkten, en het drama wordt naar mijn mening vrij subtiel opgediend. Je kunt echt wel een zwaardere film maken over twee vrouwen met een oorlogstrauma, die weet ik hoeveel naasten verloren hebben. De scènes met dat jonge rijkeluiszoontje zijn zelfs best grappig, en het knappe is dat je (ik) juist met hem te doen hebt, terwijl het heel makkelijk was geweest om hem als een vervelend rotjoch neer te zetten.

Interessante periode overigens, de Sovjet-Unie net na de oorlog. Er heerst een bepaald soort optimisme, maar echt helemaal blij is niemand, want die vijf jaar hakten erin en om nou te zeggen dat de toekomst alleen maar rooskleurig is, nee. Krijg meteen weer zin om De Avonden te lezen.

Hoewel deze film volgens mij vrij realistisch (bedoeld) is, had ik (op een prettige manier) wel heel de tijd het idee dat ik naar een bedachte speelfilm zat te kijken. Door de stijl waarschijnlijk, maar ook door de personages en de verhaallijnen; het schurkte soms tegen magisch realisme aan.

Dat was het weer. Doei!

Ik was verleid door de trailer, die een soort magisch realistisch sprookje beloofde dat over zou gaan in een mysterieuze horrorshow. Nu bevatte het wel elementen van dat alles, maar het was in de kern een traag drama met een vrij abrupt einde.

Ik heb persoonlijk niets tegen trage drama's met vrij abrupte eindes, maar dit trage drama met een vrij abrupt einde viel toch behoorlijk tegen. De verhaalontwikkeling was nogal vlak, de immer aanwezige dreiging niet aanwezig genoeg en de ontknoping een deus ex machina. Geen vervelende zit, maar ook bepaald geen aanrader. Sterker nog, ik heb de film al aan verschillende mensen afgeraden.